บทที่ 27 จดหมายถึงหวังเปาเปา

แม้ในใจจะบ่นไม่หยุด แต่ชิวหลงเซี่ยงก็ยังใช้เวลาว่างทั้งหมดไปกับการทำความคุ้นเคยกับ ‘อาชญากรตัวฉกาจ’

ไม่ถึงสามวัน ชิวหลงเซี่ยงก็รายงานฉินโชวอย่างมั่นใจว่าเขาพร้อมจะขับมันลงสนามรบแล้ว

ตั้งแต่นั้น ที่สันเขาหวงซูก็มีร่างใหม่ปรากฏขึ้น

ทุกบ่ายจะเห็นเฮลิคอปเตอร์ลำเลียงหนักที่ใหญ่กว่าลำก่อนอย่างเห็นได้ชัด บินเข้ามาอย่างเชื่องช้า พร้อมเกราะจักรกลสีดำที่สูงประมาณสิบเมตรห้อยอยู่ด้านล่าง

ก่อนจะปล่อยมันลงมากระแทกพื้นอย่างหนักหน่วง

จากวันนั้นเป็นต้นมา ทีมของคลาสพิเศษห้องสองก็มี ‘กำแพงป้องกัน’ เพิ่มขึ้นมา

อย่างไรก็ตาม หลายครั้งซูเว่ยเว่ยและคนอื่นๆ จะไม่ได้ยินเสียงของชิวหลงเซี่ยง แล้วสิ่งที่ตามมาก็คืออาชญากรตัวฉกาจในสภาพคลุ้มคลั่ง

สถานการณ์แบบนี้มักเกิดขึ้นเมื่ออาชญากรตัวฉกาจถูกฝูงหนูฟันยักษ์ล้อมเอาไว้ ซึ่งร่างสีดำของมันจะถูกฟันแหลมคมกัดขย้ำเข้าใส่ไม่หยุด

“อ๊ากกกกก! ไปตายให้หมด! พวกแกตายไปให้หมด!” ชิวหลงเซี่ยงคำรามอยู่ในห้องคนขับอย่างต่อเนื่อง ด้วยสีหน้าที่เกือบจะบ้าคลั่ง

ทุกครั้งที่ถูกหนูฟันยักษ์ขย้ำเข้าใส่ เขาจะรู้สึกถึงความเจ็บปวดแผดเผาถึงวิญญาณ

และทางเดียวที่จะระบายได้ คือการกดไกปืนกลแกตลิง ยิงกระหน่ำพลังงานที่แปรสภาพมาจากความเจ็บปวดของตัวเอง

บางครั้งเขาถึงขั้นขว้างโล่ทิ้ง แล้วกระโจนลงกลางฝูงหนูฟันยักษ์ราวกับคนคลุ้มคลั่ง จากนั้นก็ระดมยิงกระสุนชุดใหญ่ออกมา

ในตอนแรก ซูเว่ยเว่ยและคนอื่นๆ ยังตกตะลึงกับการกระทำเสี่ยงตายของชิวหลงเซี่ยง แต่ไม่นานพวกเธอก็เริ่มชิน และยังรู้สึกว่าเพราะมีชิวหลงเซี่ยงเป็นตัวดึงดูดฝูงหนู จึงทำให้ผลการรบของทีมพุ่งสูงขึ้นทุกครั้ง

ตอนนี้ทีมของพวกเธอสามารถยืนหยัดต่อสู้ได้นานกว่าครึ่งชั่วโมง และกวาดล้างหนูฟันยักษ์ได้มากกว่า 3,000 ตัวในการต่อสู้ครั้งเดียว!

ถึงขั้นที่ประชากรหนูฟันยักษ์ในสันเขาหวงซูเริ่มลดลงอย่างเห็นได้ชัด เพราะอัตราการตายสูงกว่าอัตราการแพร่พันธุ์ของพวกมัน

และทุกครั้งที่อาชญากรตัวฉกาจต่อสู้จนถึงขีดจำกัด การต่อสู้ก็จะหยุดลงกะทันหัน

เพราะต้าหวงจะโผล่มาในจังหวะนั้นเสมอ ราวกับผู้กอบกู้ คำรามใส่หนูฟันยักษ์ที่นอนทับอาชญากรตัวฉกาจจนแตกกระเจิง

การฝึกแต่ละวันจึงจบลงตรงนี้ และเฮลิคอปเตอร์จะลากอาชญากรตัวฉกาจกลับไปยังวิทยาเขตชั้นนอกของสถาบันอีกครั้ง

เพื่อเรื่องนี้ ฉินโชวยังได้เช่าโกดังไว้ที่วิทยาเขตชั้นนอกเพื่อเก็บอาชญากรตัวฉกาจโดยเฉพาะ

รุ่งเช้าอีกวันหนึ่ง

ชิวหลงเซี่ยงลุกขึ้นจากเตียงในห้องพัก และมองเห็นหวังเปาเปากับลู่อี้เจ๋อลุกขึ้นเกือบจะพร้อมกัน

นับตั้งแต่เริ่มสนิทกัน ชิวหลงเซี่ยงก็ย้ายมาอยู่ที่หอพักเล็กๆ ของคลาสพิเศษห้องสองด้วย

เพราะอย่างไรเขาก็ไม่มีพันธะผูกพันภายนอก

การอยู่ที่นี่ยังช่วยให้พวกเขาฝึกฝนได้ง่ายขึ้น

ทั้งสามสบตา ก่อนจะเริ่มต้นกิจวัตรยามเช้า และคุยกันถึงประเด็นที่เจอในการต่อสู้เมื่อวานที่สันเขาหวงซู

“พี่ลู่ พี่จะกลับมาลงสนามกับพวกเราได้เมื่อไหร่?

ผมรู้สึกว่าถ้าพวกเราทั้งห้าคนมารวมกันตอนนี้ บางทีเราอาจฝ่าสันเขาหวงซูออกมาได้จริงๆ!” หวังเปาเปาถามพลางสาดน้ำล้างหน้า

ลู่อี้เจ๋อคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบว่า "รออีกสองวันเถอะ

อาจารย์ฉินพูดถูกแล้ว ฉันไม่อยากไปเป็นภาระของพวกนาย”

“งั้นพวกเราจะรอพี่” หวังเปาเปาพูดพลางตบไหล่ลู่อี้เจ๋อเบาๆ

หลังจากล้างหน้าแปรงฟันเสร็จแล้วก็ยังมีเวลาเหลืออีกมาก ดังนั้นลู่อี้เจ๋อกับชิวหลงเซี่ยงจึงไปที่สนามของสถาบันเพื่อวิ่งออกกำลังกายตามปกติ

นี่คือการฝึกพิเศษที่พวกเขาบังคับให้ตัวเองทำทุกวัน

สำหรับปรมาจารย์เกราะ ร่างกายที่แข็งแรงก็เป็นสิ่งสำคัญเช่นกัน

“อี้เจ๋อ!”

ทันใดนั้น มีเสียงเรียกหนึ่งดังขึ้น

เมื่อได้ยินเสียงนี้ ลู่อี้เจ๋อก็ถึงกับตัวแข็ง ขาที่กำลังวิ่งหยุดลงทันที ซึ่งชิวหลงเซี่ยงเองก็หยุดตามไปด้วย

จากนั้นชิวหลงเซี่ยงก็เห็นกลุ่มเด็กสาวเดินเข้ามา

ในขณะนี้ ลู่อี้เจ๋อก้มหน้าลงและเอาผมหน้าม้าปิดตาไว้

“อี้เจ๋อ ช่วงนี้ทำไมไม่ค่อยเห็นหน้านายเลยล่ะ?” เด็กสาวที่ยืนอยู่ตรงกลางเอ่ยขึ้น ดวงตากระพริบระยิบระยับ

เด็กสาวคนนั้นคือหลิวฮุ่ย ลูกสาวคนโตของตระกูลหลิว หนึ่งในตระกูลใหญ่ประจำเมืองหลิงเจียง และแน่นอนว่าเป็นแกนนำของกลุ่มนี้

ในฐานะอดีตสมาชิกตระกูลชิวแห่งเมืองหลิงเจียง ชิวหลงเซี่ยงรู้จักพวกทายาทตระกูลใหญ่ในเมืองหลิงเจียงอยู่ไม่น้อย

“ใช่แล้ว เมื่อก่อนอี้เจ๋อมาหาหลิวฮุ่ยแทบทุกวันไม่ใช่เหรอ?”

“ฉันว่าเขาเปลี่ยนไปแล้วล่ะ” เด็กสาวสองคนที่ยืนข้างๆ กล่าวพลางหัวเราะ แต่แววตาที่มองลู่อี้เจ๋อนั้นเต็มไปด้วยความดูแคลน

“ผม…ผมไม่ได้เปลี่ยนไปไหนหรอก ผมยังส่งอาหารเช้าให้คุณหนูหลิวทุกวัน” ลู่อี้เจ๋ออธิบายอย่างเร่งรีบ

“เมื่อก่อนนายยื่นให้หลิวฮุ่ยเอง แต่ตอนนี้แค่เอาไปวางหน้าห้อง และพอเรามาเก็บ พวกมันก็เย็นชืดหมดแล้ว

นายยังจะบอกว่าไม่เปลี่ยนอีกเหรอ?” อีกฝ่ายเหน็บแนมเสียงแข็ง

“ผม…ผม…” ลู่อี้เจ๋อพูดติดขัดไปหมด ไม่รู้จะหาคำไหนมาแก้ตัว

ชิวหลงเซี่ยงขมวดคิ้วแน่น

“เอาล่ะ หยุดได้แล้ว” หลิวฮุ่ยตบแขนเพื่อนสาวสองคนเบาๆ แต่ในน้ำเสียงกลับไร้ซึ่งการตำหนิใดๆ

เธอหยิบซองจดหมายสีชมพูออกมาส่งให้ลู่อี้เจ๋อ ใบหน้าแดงระเรื่อเล็กน้อย “อี้เจ๋อ ที่จริงฉันมาหานายเพราะอยากขอความช่วยเหลือนิดหน่อย…

นายกับนักเรียนใหม่หวังเปาเปาอยู่คลาสพิเศษห้องสองเหมืนอกันใช่ไหม ช่วยเอาจดหมายฉบับนี้ไปส่งให้เขาหน่อยนะ”

ร่างกายของลู่อี้เจ๋อแข็งทื่อ เขายื่นมือไปรับซองจดหมายมา ทั้งที่ไม่ต้องเปิดก็รู้ว่ามันหมายถึงอะไร

“งั้นก็ฝากด้วยนะ ต้องส่งถึงมือหวังเปาเปาโดยตรงล่ะ!” หลิวฮุ่ยยกมือไหว้เล็กน้อยแล้วส่งยิ้ม ก่อนที่เธอกับเพื่อนอีกสองคนจะหัวเราะคิกคักแล้ววิ่งจากไป

ชิวหลงเซี่ยงมองดูลู่อี้เจ๋อด้วยสายตาที่ซับซ้อน "อี้เจ๋อ ฉันรู้ว่าไม่ควรยุ่งเรื่องส่วนตัวของนาย

แต่ผู้หญิงคนนี้ไม่เหมาะกับนาย"

“พี่ชิว ไม่ต้องพูดแล้ว

ผมรู้…ผมรู้มาตลอด

ผมแค่ได้อยู่ใกล้เธอ หรือคอยมองดูจากที่ไกลๆ ก็พอแล้ว

อีกอย่าง… หวังเปาเปาก็เป็นคนดีจริงๆ ถ้าเธอได้อยู่กับเขา มันก็คงเป็นคู่ที่เหมาะสมที่สุด

พี่ชิวไม่คิดอย่างนั้นเหรอ?” ลู่อี้เจ๋อยิ้มเจือน

"ลู่อี้เจ๋อ นายรู้ตัวไหมว่ารอยยิ้มของนายตอนนี้มันดูน่าเกลียด" ชิวหลงเซี่ยงจ้องมองไปที่ลู่อี้เจ๋อ

หลังจากฝึกฝนร่วมกันมามากกว่าหนึ่งเดือน ชิวหลงเซี่ยงก็ถือว่าลู่อี้เจ๋อเป็นเพื่อนของเขา และเขาไม่อยากเห็นเพื่อนของตัวเองต้องจมลึกลงไปในความเจ็บปวดแบบนี้

“พี่ชิว...หยุดพูดเถอะ

ถือซะว่าไม่เคยเห็นอะไรทั้งนั้น

ผม…ผมยังวิ่งไม่ครบหนึ่งรอบ” ลู่อี้เจ๋อพูดจบก็ไม่รอให้ชิวหลงเซี่ยงตอบ เร่งฝีเท้าออกไปทันที

ชิวหลงเซี่ยงมองไปที่แผ่นหลังของอีกฝ่าย แล้วถอนหายใจยาว

ไม่ว่าพวกเขาจะสนิทกันมากขนาดไหน พวกเขาก็เป็นเพียงเพื่อนร่วมชั้น

เรื่องความรู้สึกของอีกฝ่าย…เขาไม่มีสิทธิ์ไปก้าวก่าย

หลังจากเหตุการณ์เล็กน้อยนี้ พวกเขาก็มาถึงหน้าประตูฝั่งตะวันออกของบ้านอาจารย์ฉินเหมือนทุกเช้า เพื่อรอเริ่มการฝึกของวันนี้

ชิวหลงเซี่ยงเหลือบมองหลูอี้เจ๋อที่อยู่ข้างๆ แต่สีหน้าของอีกฝ่ายกลับสงบนิ่งราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นมาก่อน

“เขานี่ไม่เคยมาก่อนเวลาเลยสักนาที” เจิ้งเย่เย่มองนาฬิกา และบ่นเบาๆ

“จริงๆ แล้วเรามาเร็วเกินไปต่างหาก” ซูเว่ยเว่ยกล่าวด้วยรอยยิ้ม

ดิ๊ง ดิ๊ง ดิ๊ง…

ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยแหลมสูงก็ดังก้องไปทั่วเมืองหลิงเจียง

ทำลายความสงบสุขของเช้าอันแสนธรรมดานี้

ในเวลาเดียวกัน บนท้องฟ้าเหนือเมืองหลิงเจียง ปรากฏรอยแยกสีดำค่อยๆ ฉีกออก

ภายในรอยแยกนั้นคล้ายกำลังมีบางสิ่งพยายามเล็ดลอดออกมา

บรรยากาศรอบเมืองพลันแปรเปลี่ยน กลายเป็นความรู้สึกกดดันและไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก

“รอยแยกสัตว์อสูร!” เจิ้งเย่เย่ร้องลั่น

“ทำไมรอยแยกถึงโผล่มาในเมืองหลิงเจียงได้!” ซูเว่ยเว่ยขมวดคิ้ว สีหน้าเคร่งเครียด

วันที่ 20 ตุลาคม ปี 155 ตามปฏิทินใหม่ เวลา 7:58 น.

รอยแยกสัตว์อสูรปรากฏขึ้นในเมืองหลิงเจียง!