ตอนที่ 24: เนื้อสัตว์ปราณ - กระต่ายหิมะ (4)

*ก่อนจะอ่านนิยาย โปรดตรวจสอบว่าท่านได้อยู่ในสถานที่ที่มีแสงเพียงพอ หรือถ้าท่านอ่านในความมืดก็อย่าลืมเปิด Night Mode หรือจอส้ม เพื่อป้องกันการปวดหัวและสายตาสั้นด้วยนะครับ*

--------------------------------------------------------------------------------------------

เนื่องจากนี้เป็นครั้งแรกที่เธอได้ทำอาหารโดยใช้ไฟปราณ เธอเลยไม่กล้าใช้ไฟแรงไม่งั้นหม้อคงเกรียมไปด้วยแน่ๆ. เธอค่อยๆคุมไฟช้าๆให้ไฟสีน้ำเงินนั้นครอบคลุมหม้อ ให้ความร้อนแผ่ไปเท่าๆกัน.

เพื่อให้ไฟคงความร้อนเอาไว้เธอจึงดูดธาตุไฟรอบตัวมาใช้รัวๆ.

เป็นเวลาพักใหญ่ที่ของรอบๆครัวดูเหมือนจะขยับไปเอง. พวกผู้ฝึกวิชาสามารถมองเห็นธาตุไฟได้จึงไม่แปลกใจเท่าไหร่.

ชิยูรู้สึกว่าตัวเองได้กลับไปเรียนคณิตอีกครั้ง ต้องคอยลดคอยเพิ่มเรื่อยๆ. โชคดีที่เมล็ดอัคคีในตัวเธอคอยชำระล้างสิ่งแปลกปลอมที่พุ่งเข้ามาพร้อมกับธาตุไฟได้ เธอจึงสามารถปล่อยไฟบริสุทธิ์ออกมาจากมือได้อย่างไร้กังวล.

พลังปราณกำลังไหลผ่านทั่วร่างกายของเธอ การร่ายพลังตอนนี้ก็เริ่มจะนานขึ้นเรื่อยๆ ชิยูรู้สึกคันไปหมดแต่ก็แค่เดี๋ยวเดียว. ที่น่ารำคาญคือมันคันไปคันมาบ่อยซะนี่.

เธอจึงกัดฟันแล้วร่ายพลังต่อไป พยายามทำให้ไฟคงที่จนมีกลิ่นหอมโชยออกมาจากหม้อ. ในที่สุดเธอก็ทำอาหารเสร็จซักที เธอนอนหงายไปกับพื้นเพราะความเหนื่อยล้า.

“ทำข้าวต้มนี่มันยากเหลือเชื่อเลยแหะ” เธอหอบอย่างหนักแล้วปล่อยให้ร่างกายดูดซับพลังงานจากรอบๆตัว.

หลังจากพักอยู่ครู่นึง เธอก็มีแรงกลับมาอีกครั้ง. เธอเลยสำรวจจุดตันเถียนของตัวเองอีกครั้ง. ไม่น่าเชื่อเลยว่าในท้องของเธอมีหยดน้ำตาเพิ่มขึ้นเป็น4หยดแล้ว.

เธอใกล้จะก้าวข้ามขีดจำกัดแล้ว!

ชิยูรู้สึกดีใจมากๆ เธอรู้สึกว่าอนาคตของตัวเองเริ่มจะสดใสขึ้นแล้ว.

จริงๆแล้วมันก็แค่ระดับพื้นฐานเท่านั้น. การกลืนเมล็ดอัคคีเข้าไปในร่างและปล่อยให้มันเป็นส่วนนึงของเธอ เมล็ดนั่นก็ได้เปลี่ยนร่างกายของเธอด้วยไฟชำระล้างที่แผดเผาสิ่งไม่บริสุทธิ์ออกจากร่างเธอจนหมด. มันเหมือนกับว่าเธอได้เปลี่ยนร่างกายใหม่เลย!

อีกอย่างพวกธาตุไฟที่ถูกดูดเข้าไปในร่างของเธอจะถูกชำระล้างด้วยไฟสีน้ำเงิน เธอจึงไม่ต้องออกแรงอะไรเลย เหตุนี้เธอจึงพัฒนาวิชาได้เร็วมากๆ.

เธอลุกขึ้นแล้วเดินไปหาหม้อข้าวต้ม. พอเปิดฝาออกกลิ่นหอมของข้าวต้มก็พุ่งออกมา. พอมองเข้าไปในหม้ออีกครั้งก็เห็นว่าเนื้อกระต่ายสับนั้นปนไปกับเมล็ดข้าวแล้ว. แค่มองเธอก็อยากจะลองกินเลย.

เธอเอาฝาปิดกลับไปอีกครั้งแล้วเดินไปข้างนอกเพื่อดูเวลา. ตอนนี้ใกล้จะได้เวลาอาหารเช้าแล้วเธอจึงไปเรียกทุกคนมากิน. ทันทีที่เธอเดินออกไปจากเขตห้องครัว กลิ่นหอมของข้าวต้มนั้นไม่มีเลย.

กลิ่นมันถูกกักไว้งั้นหรอ?

ในชีวิตก่อนของเธอ ร้านอาหารดังๆจะใช้เทคนิคนี้ นั่นคือการกักกลิ่นหอมเอาไว้รอบๆอาหารเท่านั้น เพื่อจะได้เพิ่มรสชาติและความน่ากินของอาหารขึ้นไปอีก. เธอเคยพยายามทำอาหารแบบนั้นแล้ว แต่ก็พลาดตลอด.

พูดอีกอย่างก็คือ เทคนิคนี้เธอทำได้แค่มองเท่านั้น เธอไม่สามารถทำมันได้สำเร็จเลย.

ไม่อยากเชื่อเลยว่าเธอบังเอิญทำเทคนิคนี้ได้ มันยิ่งทำให้เธออยากจะก้าวข้ามขีดจำกัดไปอีก แต่ตอนนี้ก็ยังอีกยาวไกลนัก.

ไม่นานทุกคนก็มาถึง. เธอมอบถ้วยข้าวต้มให้ทุกๆคนพร้อมกับถั่วทอดเป็นเครื่องเคียง. อาหารเช้าวันนี้หอมและหวานมากๆเลย

“ข้าวต้มวันนี้อร่อยจังเลยค่ะ!” เสี่ยวฉีพูด “หนูรู้สึกว่าร่างกายอุ่นขึ้นมาและมือก็ไม่แข็งเลย. มีอีกมั้ยคะพี่?”

พอมองมาที่ตาดวงโตของเสี่ยวฉี ชิยูก็อดลูบหัวเธอไม่ไหว.

“จ้าๆ ในหม้อมีอีกนะ”

เสี่ยวฉีตัวสูงขึ้นมากในเวลาสั้นๆเลย. แต่ใบหน้าเธอดันเหมือนเดิมอยู่ ดวงตาของเธอดูสดใสและมีชีวิตชีวามากขึ้น.

พอมองมาที่เล่าเอ๋อ, เอ่อ, เขาดูแข็งแรงและหุ่นดีขึ้นกว่าแต่ก่อน. แต่คิ้วของเขาก็ดูจะหนาขึ้นเหมือนกัน.

ชิยูรู้จักสาเหตุของคิ้วแบบนั้นและก็มีวิธีแก้ด้วย แต่ค่อยหาเวลาเหมาะๆบอกเล่าเอ๋อจะดีกว่า.

หลังกินข้าวเช้าแล้ว เสี่ยวฉีกับเล่าเอ๋อก็กลับไปฝึกวิชาต่อ. คุณตาพาเสี่ยววูและเสี่ยวหลิวไปช่วยงานที่ร้านอาหาร. ชิยูก็อยากจะไปด้วยแต่ทั้ง3คนก็หายวับไปแล้วตอนที่เธอเผลอ.

“ทำไมวันนี้พวกเขาไปเร็วจังนะ?” พอไม่มีทางเลือกอื่นเธอเลยกลับห้องไปขัดเกลาความสามารถใหม่ของเธอ.

คืนนั้นเองเสี่ยวฉีก็มาหาอย่างเจี๊ยวจ๊าว “พี่สาวคะ วันนี้ครูชมหนูด้วยล่ะ! หนูวิ่งได้ตั้ง30ลี้แถมยังเป็นที่1ด้วย! พี่เล่าเอ๋อก็วิ่งตามคนอื่นทันด้วย วันนี้สนุกจริงๆ!”

ชิยูรู้ว่าพวกเขาต้องวิ่ง30ลี้โดยไม่ได้พักก่อนเริ่มฝึกวิชาในทุกวัน. ก่อนหน้านี้เสี่ยวฉีวิ่งตามคนอื่นๆไม่ทันเลย และเล่าเอ๋อก็มักจะเป็นคนที่ช้าที่สุดด้วย. การพัฒนาในวันนี้เป็นข่าวดีสำหรับทุกคนจริงๆ.

เล่าเอ๋อเองก็ดูมีความสุขมากๆ “วันนี้ผมรู้สึกมีแรงและเร็วมากกว่าเดิมด้วย” เขาเชื่อว่านี่เป็นผลมาจากที่เขาฝึกอย่างหนักทุกๆวัน.

“ใช่เลย หนูก็รู้สึกอย่างงั้น!” ้เสี่ยวฉีพยักหน้า.

“นึกว่าพี่รู้สึกคนเดียวซะอีก” พอได้ยินอย่างนั้นเสี่ยวหลิวก็แว่บเข้ามา “วันนี้ผมก็รู้สึกว่าที่ขามีแรงมากๆ ขนาดเดินธรรมดาผมยังเร็วขึ้นเลย”

“.......”

ถ้าแค่คนเดียวล่ะก็ มันก็อาจจะเป็นผลจากการฝึกหนักก็ได้ แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าทุกคนจะรู้สึกแบบเดียวกัน มันเริ่มน่าสงสัยซะแล้วสิ.

พอคิดถึงข้าวต้มเมื่อเช้า ชิยูก็นึกขึ้นได้ว่าตอนนั้นขาเธอก็รู้สึกปวดๆเหมือนกัน แต่เธอกำลังง่วนอยู่กับความสามารถใหม่เลยไม่ได้คิดถึงเรื่องนั้นไป.

ถ้างั้นก็แปลว่านี่คือผลพิเศษจากข้าวต้มนั้นหรอ?

วันต่อมาเธอไปที่ห้องหนังสือเพื่อค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับสัตว์ปราณแล้วก็เจอหมวดของกระต่ายหิมะ. เหตุผลที่กระต่ายหิมะถูกจัดให้เป็นสัตว์ระดับ2ก็เพราะว่าความเร็วมหาศาลของมัน. ปกติแล้วพวกมันจับได้ยากมากๆ จึงถูกจัดให้เป็นสัตว์ปราณตัวป่วน.

ความสามารถของกระต่ายหิมะคือความเร็ว แล้วเธอก็เพิ่งใช้เนื้อมันทำอาหารจนทุกคนที่ได้กินมันมีความเร็วเพิ่มขึ้น. ถ้าอย่างงั้นถ้าเธอทำอาหารจากเนื้อเจ้านี้เก็บไว้แล้วใช้ตอนที่เธออยากจะหนีล่ะ?

แล้วก็ถ้าเกิดเธอทำอาหารจากเนื้อสัตว์ปราณด้วยพลังปราณธาตุต่างๆ มันจะเพิ่มความสามารถด้วยรึป่าวนะ?

พอคิดได้แบบนั้นชิยูก็เริ่มอยากจะลองทดสอบดู.

เธอเห็นหนังสือการฝึกพลังยุทธขั้นพื้นฐานเล่มหนึ่งจึงอยากจะนำมันออกไปอ่าน เลยเอาไปแจ้งที่โต๊ะโดยมีชายชราคนหนึ่งเฝ้าอยู่.

ตอนนั้นมีศิษย์สำนักหลินยืนอยู่สองสามคน พอพวกเขาเห็นชิยูเอาหนังสือการฝึกพลังยุทธขั้นพื้นฐานออกไปเลยอดหัวเราะใส่ไม่ไหว “แม่ครัวตัวน้อยของเราไปเริ่มฝึกวิชาตอนไหนเนี่ย?”

คนอื่นๆก็เริ่มพูดแทรกขึ้นมา “นอกจากแม่ครัวตัวน้อยแล้วยังมีเจ้าขยะไร้ประโยชน์กำลังหลอกตัวเองอยู่ด้วยแหละ! พวกมันคิดจริงๆหรอว่าแค่อยากมีพลังปราณก็จะฝึกได้ง่ายๆน่ะ? พวกมันน่าจะเจียมกะลาหัวบ้างนะ”

ชิยูรู้ว่าพวกเขากำลังพูดใส่เธอแต่ขยะไร้ประโยชน์นั่นหมายถึงใคร? พวกเขาพูดถึงเล่าเอ๋องั้นหรอ?

เขาต้องไปฝึกวิชากับพวกขี้โม้นี่หรอ เล่าเอ๋อเจ็บปวดมามากขนาดไหนเนี่ย?