บทที่ 42: ซุ่มซ่าม? หรือใสซื่อ?

กิลด์มาสเตอร์ดวงซวย มักจับฉลากได้ภารกิจที่ค่าตอบแทนน้อย แต่ใช่ว่าจะง่ายเสียเมื่อไหร่

เขาไม่สามารถจัดการทุกอย่างได้ด้วยตัวเอง จึงต้องฝากฝังงานพวกนั้นให้กับเด็ก ๆ ในกิลด์แทน

ตัวเลือกที่เหมาะที่สุดก็คือ ลัคซัส แต่ด้วยนิสัยของเจ้าตัว… ก็รู้ ๆ กันอยู่ว่าคงยากที่จะใช้ได้จริง

ดังนั้น เอลซ่า ที่ทั้งมีความรับผิดชอบสูง และมีพลังมากพอ จึงมักต้องก้าวเข้ามาแก้ปัญหาแทนกิลด์มาสเตอร์อยู่บ่อย ๆ

โร้ดส์นึกตามอยู่ครู่หนึ่ง—อิทธิพลของเอลซ่าในกิลด์ ไม่ได้เกิดจากแค่ความแข็งแกร่งของเธอเท่านั้น

“เดี๋ยว ๆ!” โร้ดส์เพิ่งนึกขึ้นได้บางอย่าง “เมื่อกี้เอลซ่าพูดว่าทำภารกิจเสร็จก่อนกำหนด… อย่าบอกนะว่าเป็นเพราะเรื่องที่ฉันคิดอยู่?”

เอลซ่าพยักหน้า “ก็แค่จัดการทั้งกิลด์มืดด้วยตัวคนเดียวเอง ไม่เห็นจะเป็นเรื่องใหญ่เลย”

“…”

โร้ดส์นิ่งเงียบไปพักใหญ่ ไม่เห็นเป็นเรื่องใหญ่…จริงดิ…

หรือจริง ๆ โลกข้างนอกจะไม่ได้อันตรายขนาดที่เขาจินตนาการไว้?

โร้ดส์ถามอย่างไม่แน่ใจ “แบบนั้นมัน…ไม่อันตรายไปหน่อยเหรอ?”

เอลซ่าทำสีหน้าจริงจัง “อืม…มันก็หุนหันพลันแล่นไปหน่อยล่ะนะ” แต่ก็รีบเสริมต่อทันที

“แค่ฉันอยากมากินเค้กสตรอว์เบอร์รี่ร้านนี้เร็ว ๆ เลยไม่อยากรอพวกหน่วยสนับสนุน ไว้คราวหน้าจะคิดให้รอบคอบกว่านี้”

“…”

เยี่ยมเลย…

เพราะอยากมากินเค้ก เธอเลยลุยกิลด์มืดทั้งกิลด์ด้วยตัวคนเดียว ฟังแล้วก็สมเหตุสมผลดีจริง ๆ

มิร่าไม่แปลกใจเลย—นี่แหละสไตล์เอลซ่า

แถมเธออ่านข้อมูลของ หางแมงป่อง มาแล้ว เลยมั่นใจว่าเอลซ่ารับมือได้สบาย

ไม่นาน พนักงานก็ยกขนมกับเครื่องดื่มที่เอลซ่าสั่งมาวางจนเต็มโต๊ะ

เอลซ่ากำลังเพลิดเพลินกับของหวาน สีหน้าที่แสดงออกมานั้นแตกต่างจากโหมดเข้มขรึมของเธอโดยสิ้นเชิง น่ารักและดูมีความสุขสุด ๆ

โร้ดส์นั่งคิดเลขเงียบ ๆ

เอลซ่าโค่นกิลด์มืดได้ทั้งกิลด์

ส่วนเขา…โดนเอลซ่าตบเละได้ตลอด

สรุป…เขาก็มีพลังประมาณเท่ากิลด์มืดทั้งกิลด์? ฟังดูมีเหตุผลดีนี่นา…

ฮ่า ๆ ต้องถ่อมตัวเข้าไว้ ถ่อมตัวเข้าไว้…

โร้ดส์นั่งขำอยู่คนเดียวหลังจากกินของหวานหมดแล้ว

เอลซ่าดันจานเค้กสตรอว์เบอร์รี่ส่วนหนึ่งไปให้มิร่าและโร้ดส์

“กินด้วยกันสิ”

โร้ดส์ถามขึ้น “นั่นไม่ใช่ของโปรดของเอลซ่าหรอกเหรอ?”

“ก็เพราะเป็นของโปรดไง ถึงอยากแบ่งให้เพื่อน ๆ กินด้วย ของอร่อยมันจะยิ่งอร่อยขึ้นเวลาที่ได้กินกับพวกพ้อง”

เอลซ่าพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่ใบหน้าดูเปล่งประกายสุด ๆ

“ถ้าเป็นความรู้สึกของเอลซ่าล่ะก็ ฉันจะกินเพิ่มอีกนิดก็ได้” มิร่าตัดเค้กชิ้นเล็กออกครึ่งหนึ่งแล้วแบ่งให้โร้ดส์

แต่ทันใดนั้น เอลซ่าก็เริ่มรู้สึกว่าบรรยากาศแปลก ๆ

“ว่าแต่…ทำไมพวกเธอสองคนถึงมาด้วยกันล่ะ… หรือว่า…เดท?”

โร้ดส์ยังไม่ทันได้ตอบ เอลซ่าก็หน้าแดงจัด พูดตะกุกตะกัก

“ม-เมื่อไหร่พวกเธอจะแต่งงานกันล่ะ?”

“แค่ก!” โร้ดส์เกือบพ่นกาแฟใส่หน้าเธอ “ไปกันใหญ่แล้ว!”

“มะ…ไม่ใช่เหรอ?”

“ก็แค่ภรรยาของวาคาบะให้บัตรฟรีมาน่ะสิ” มิร่าอธิบาย แล้วก็ยกมือแตะข้างแก้ม ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

“แต่ถ้าจะคิดว่าเป็นเดท…ก็ไม่เห็นเป็นไรนี่นะ?”

“ด-ด-เดท…” เอลซ่าอ้ำอึ้งหน้าแดงเป็นมะเขือเทศ

มิร่าหัวเราะดังขึ้นกว่าเดิม “เอลซ่าขี้เขินก็น่ารักดีนะ เสียดายโร้ดส์ไม่หน้าแดงแล้ว สมัยก่อนสนุกกว่านี้เยอะ”

โร้ดส์ถอนหายใจเบา ๆ

แค่เวลาเดือนเดียวก็ทำให้เขาหน้าด้านขึ้นมาก…หรือบางทีเขาอาจชินแล้วก็ได้

ที่สำคัญก็คือ—ตอนออกจากบ้านมา เขาก็ทำตัวเหมือนไปเดทอยู่แล้ว

ถูกมิร่าล้อขนาดนี้ เขาแทบไม่รู้สึกอายอีกต่อไป

โร้ดส์ก็เพิ่งสังเกตว่า เอลซ่าใสซื่อกว่าที่คิด

เพราะพอเขากับมิร่าเปลี่ยนเรื่องคุยไปแล้ว เอลซ่ายังถามย้ำกับมิร่าอยู่ว่า “เมื่อกี้พูดจริงหรือเปล่า?”

กว่าจะอธิบายให้เอลซ่าเข้าใจ และกว่าที่เธอจะกินของหวานหมด ก็ปาเข้าไปอีกพักใหญ่

จนสุดท้าย ทั้งสามคนก็เดินออกจากร้านพร้อมกัน

“เชิญมาอีกนะคะ~!” พนักงานหน้าร้านยกมือไหว้อย่างสุภาพ

แต่เอลซ่าก็หยุดเดินแล้วบอกมิร่ากับโร้ดส์ “รอก่อนนะ”

โร้ดส์ขมวดคิ้ว “เธอจะทำอะไรอีกเนี่ย?”

มิร่านึกอยู่ครู่หนึ่ง “หรือว่า…เอลซ่าจะซื้อเค้กกลับบ้าน?”

ไม่กี่นาทีถัดมา เอลซ่าก็กลับมา…แต่เปลี่ยนเป็นชุดยูนิฟอร์มพนักงานของร้านซะแล้ว!

โร้ดส์ถึงกับตาโต

เข้าไปเป็นอัศวิน ออกมาเป็นพนักงานเสิร์ฟ…

เธอแปลงร่างในนั้นหรือไงเนี่ย!?

“ยินดีต้อนรับค่า~! ทั้งสองท่านจะรับอะไรเพิ่มมั้ยคะ?”

เอลซ่าก้มตัวนิด ๆ ทำท่าเชิญให้นั่ง แล้วเงยหน้าถามด้วยแววตาจริงจัง

“ว่าไงล่ะ สวยมั้ย?”

พนักงานสาวตรงประตูถึงกับมองเอลซ่าอย่างตาค้าง

“ดู…” โร้ดส์พูดไปครึ่งหนึ่งก่อนจะกลืนคำว่า “สวยมาก” แล้วเปลี่ยนเป็น

“เข้ากับเธอดีนะ”

มิร่าตบมือปรบ ๆ ยิ้มกว้าง “สวยมากเลย ทำไมอยู่ ๆ ถึงเปลี่ยนชุดล่ะ?”

“ก็ฉันคิดว่าชุดพนักงานร้านนี้มันน่ารัก เลยลองถามเจ้าของร้านว่าเค้าขายมั้ย” เอลซ่าพลางดึงปกเสื้อให้ดู

“เจ้าของบอกว่าไม่ขาย แต่ถ้าฉันช่วยงานที่ร้านครึ่งวัน จะยกชุดให้เป็นของแถม”

โร้ดส์ถึงกับตะลึง “แล้วเธอตกลงจริง ๆ เหรอ?”

เอลซ่าพยักหน้าอย่างจริงจัง “ใช่แล้ว ฉันจะเริ่มงานเลยนะ ฝากเอากระเป๋าฉันกลับกิลด์ด้วยล่ะ”

“แต่ว่า…” หัวโร้ดส์แทบจะระเบิด

นี่เธอเป็นจอมเวทระดับ S-Class ที่ทำงานครั้งหนึ่งก็ได้เงินเป็นแสน ๆ นะ…

แล้วมาขายแรงตัวเองเพื่อแลกแค่ยูนิฟอร์มธรรมดาเนี่ยนะ!?

มิร่าไม่ห้ามเอลซ่าเลย กลับให้กำลังใจเสียอีก

“ทำให้เต็มที่นะ เดี๋ยวพวกเราช่วยเอาสัมภาระไปเก็บให้เอง”

…

สุดท้ายก็เป็น ปูสคัตเทิล ที่ช่วยลากรถเข็นใส่สัมภาระกลับ ไม่ใช่แค่ลากกระเป๋า แต่ยังหิ้วโร้ดส์กับมิร่ากลับไปด้วย

“เธอไม่คิดว่าเอลซ่าทำตัวแปลกเหรอ?” มิร่าถามขึ้น

มิร่านั่งตะแคงข้าง ขาสองข้างชิดกัน กระโปรงปกปิดเรียบร้อย ดูเหมือนนางเงือกตัวน้อย

“นิดหน่อยนะ…เธอเป็นคนแบบนั้นจริงเหรอ? รู้สึกซุ่มซ่ามหรือไม่ก็ใสซื่อยังไงไม่รู้”

โร้ดส์นึกถึงสีหน้าเอลซ่าตอนนั้น—เหมือนเธอสนุกจริง ๆ

มิร่าบอกว่า

“ฉันเรียกว่ามันเป็นอิสระกับความเป็นตัวเองมากกว่านะ เอลซ่าชอบเสื้อผ้าแปลก ๆ แล้วก็ชอบลองทำงานแปลก ๆ ด้วย

เรื่องรายได้ เธอไม่เคยสนใจเลยจริง ๆ สำหรับเอลซ่า แค่ได้ทำในสิ่งที่อยากทำ มันก็คือรางวัลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแล้ว

เทียบกับเอลซ่า—หรือจะว่ากับคนส่วนใหญ่ในกิลด์ก็ได้—โร้ดส์น่ะยังเครียดเกินไป กังวลหลายอย่างเกินไป

ฉันไม่รู้หรอกว่าเธอผ่านอะไรมาหรือแบกอะไรไว้บ้าง เลยไม่กล้าบอกให้เธอปล่อยวางเหมือนคนอื่น

แต่…อย่างน้อย วันนี้ แม้จะเป็นแค่ช่วงสั้น ๆ ในร้านขนม หวังว่าเธอจะมีความสุขบ้างนะ”

น้ำเสียงอ่อนโยน ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มสดใสเหมือนตอนที่เขาได้เจอเธอครั้งแรก

ทุกคำพูดไหลเข้ามาในใจโร้ดส์เหมือนสายน้ำอุ่น

ทั้งอ่อนโยน ทั้งอบอุ่น

และโร้ดส์ก็เข้าใจแล้ว…ว่าทำไมเขาถึงตกหลุมรักเธอ

“ขอบคุณนะ ฉัน…มีความสุขมากจริง ๆ”

“ทุกวันในแฟรี่เทลน่ะ มีความสุขอยู่แล้ว”

“…แต่วันนี้น่ะ มีความสุขเป็นพิเศษเลยล่ะ”