บทที่ 36: คานะเก่งขนาดนี้จริง ๆ เหรอ?

“ฮ้า! เฮ้! ฮ้า!”

โร้ดส์ปล่อยหมัดใส่กระสอบทรายไม่หยุด เนื้อตัวเปลือยช่วงบนเปียกโชกไปด้วยเหงื่อภายใต้แสงสลัว

นี่เป็นโปรแกรมฝึกซ้อมล่าสุดของเขา

เมื่อไม่กี่วันก่อน เขาเพิ่งเสีย “เงินก้อนโต” ไปซื้อกระสอบทรายใบนี้ เพราะเชื่อว่าการลงทุนเงินไปกับการฝึกซ้อม จะทำให้เขารู้สึกผิดเกินกว่าจะอู้ได้

ก็แหละ…เสียเงินมันเจ็บใจนี่นา

หลังต่อยกระสอบทรายอย่างหนักอยู่ครึ่งชั่วโมง โร้ดส์ก็หยุดลง หอบหายใจแรง ก่อนใช้มือปาดเหงื่อออกจากหน้า แล้วนวดแขนที่เมื่อยล้าเบา ๆ

พอหายใจเข้าที่ เขาก็เดินไปอาบน้ำ

ก่อนออกจากห้องน้ำ โร้ดส์หยุดอยู่หน้ากระจก ชูแขนขึ้นโชว์กล้ามด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม

“หืม…ดูเหมือนชั้นจะเริ่มมีกล้ามแล้วแฮะ”

เขาก้มตัวลง ตบที่น่องของตัวเอง พลางนึกถึงตอนก่อนหน้านี้ ที่แค่ตบขาก็ทำให้เนื้อสะท้านดุ๊กดิ๊ก แต่ตอนนี้—แน่นเป็นมัดกล้ามแล้ว

“กรน~!”

วอร์ม ซึ่งนอนแผ่อยู่ไม่ไกล ส่งเสียงกรนออกมาอย่างฮึกเหิม

“ดีใจที่นายเห็นด้วยนะ เอาล่ะ ได้เวลาศึกษาต่อแล้ว”

โร้ดส์กลับเข้ามาในห้องนอน นั่งลงที่โต๊ะเขียนหนังสือ เปิดนิตยสารกับสมุดโน้ตตรงหน้า

ตลอดหลายวันที่ผ่านมา เขาใช้แว่นตาวิเศษช่วยอ่านนิตยสารกว่า 60 เล่มแบบรวดเร็ว แล้วจัดแยกออกเป็นสองกอง

กองแรก—ประมาณ 20 เล่ม—เป็นข้อมูลสำคัญ เช่น ข่าวเกี่ยวกับกิลด์ใหญ่ จอมเวทชื่อดัง เมืองสำคัญ หรือเวทมนตร์อันตรายที่ชอบสร้างปัญหา

อีกกอง—ประมาณ 30 เล่ม—เป็นข้อมูลที่ไม่ค่อยสำคัญนัก

โร้ดส์โฟกัสกับกองแรก ค่อย ๆ จดข้อมูลสำคัญลงสมุดอย่างรอบคอบ

เป้าหมายก็คือ…

ทำความเข้าใจโลกนี้ให้ถ่องแท้ หลีกเลี่ยงปัญหาที่ไม่จำเป็น และเตรียมรับสถานการณ์ไม่คาดฝัน

บางเวทมนตร์ที่เขาอ่านเจอ เป็นเวทที่เรียกว่า “สังหารในทันที”—ถ้าไม่รู้กลไกของมัน อาจพลาดท่าได้ง่าย ๆ

แต่ถ้าเข้าใจหลักการแล้ว ก็สามารถหาวิธีรับมือได้เช่นกัน

อย่างเช่น เวทมนตร์สะกดใจ ซึ่งสภาจอมเวทประกาศห้ามใช้ไปนานแล้ว

หลังอ่านผลของเวทนี้ โร้ดส์ก็พึมพำออกมาเบา ๆ

“จริง ๆ ก็อยากลองเรียนอยู่นะ…”

พลิกหน้าต่อไป เขาเจอบทความเกี่ยวกับจอมเวทนอกกฎหมายคนหนึ่ง:

“โบราคนแห่งพรอมีเน้นซ์—ถูกไล่ออกจากกิลด์ไททันโนสเพราะข้อหาลักทรัพย์ ปรากฏตัวล่าสุดใกล้ชายแดนระหว่างฟิโอเรกับบอสโก ก่อเหตุอาชญากรรมหลายครั้ง”

โร้ดส์รีบจดชื่อนี้ลงสมุดทันที

นี่ไม่ใช่แค่ข่าวสุ่ม ๆ เพราะถ้าเขาบังเอิญเจอพวกคนอันตรายแบบนี้จริง ๆ อย่างน้อยก็จะได้ระวังตัวทัน

สุดท้าย เขาปิดสมุด สูดหายใจลึก แล้วเข้าสู่สมาธิ

เสียงของมาสเตอร์มาการอฟลอยมาในหัว:

“ถ้าอยากแข็งแกร่งขึ้น ต้องสร้างรากฐานให้มั่นคง แม้แต่เวทที่ทรงพลังที่สุด ก็ต้องพึ่งพลังเวทมหาศาลในการหล่อเลี้ยง”

และมิร่าซึ่งไม่ค่อยพูดจริงจังนัก ก็บอกเขาอย่างจริงจังว่า:

“อย่าโลภเกินไปนะ ถ้าฝืนมากไป จะไม่ใช่แค่ตัวนายที่เจ็บ แต่ยังจะทำให้เพื่อน ๆ เดือดร้อนด้วย”

โร้ดส์เป็นคนที่ให้ความสำคัญกับคำแนะนำ โดยเฉพาะเรื่องที่ตัวเองยังไม่เข้าใจดี

ดังนั้นแทนที่จะหักโหม เขาจึงเลือกค่อย ๆ สะสมพลังเวท และฝึกฝนร่างกายทุกวัน

ขณะเดียวกัน เขาก็ยังสำรวจ ซัมมอนเนอร์ริฟต์ ที่ถูกปกคลุมด้วยหมอกดำด้วยพลังจิตอยู่เสมอ

เพราะถ้าสัตว์อัญเชิญของเขาบ้าคลั่งเมื่อไหร่ อย่างน้อยขอให้มันไปคลั่งกลางป่าเถอะ…

ถ้ามันไปอาละวาดในเมือง มีหวังโร้ดส์ได้เข้าคุกแน่ ๆ

22 กรกฏาคม – อากาศแจ่มใส

คู่ต่อสู้วันนี้: คานะ

และโร้ดส์รู้สึกดีพอสมควรกับไฟต์นี้

ตามคาด คานะซัดเหล้าไปแล้วหนึ่งถังตั้งแต่เช้า

ข้าง ๆ เธอคือมากาโอ หนึ่งในคู่ดื่มประจำ

“คานะ ช่วงนี้เธอไม่เมามากไปหน่อยเหรอ?” มากาโอถามพลางเลิกคิ้ว

“ก๊อก ก๊อก ก๊อก… ฮ่า!” คานะปาดปาก แล้วเหลือบตามองมากาโอ “แล้วไงล่ะ? นายก็ดื่มเหมือนกันนั่นแหละ!”

มากาโอยักไหล่ “ก็ไม่ได้ว่าอะไรหรอก แค่คิดว่าผู้หญิงน่าจะดื่มน้อยกว่านี้หน่อย”

“อึ๊ยยย พูดมากจริงนะ! เมื่อวานชั้นได้เงินตั้งเยอะ วันนี้จะดื่มให้พอใจ!” คานะกลอกตา ก่อนยกถังเหล้าขึ้นดื่มอีกรอบ แม้คราวนี้จะดื่มช้าลงกว่าเดิม

“หนุ่มสาวสมัยนี้นี่นะ…” มากาโอถอนหายใจ พูดด้วยน้ำเสียงแบบคนแก่

หลังดื่มไปอีกหลายอึก คานะก็วางถังเหล้าลงดังตุ้บ

“โร้ดส์ พร้อมยัง?”

“เกือบแล้ว” ในฐานะเด็กดี โร้ดส์ต้องทำงานให้เสร็จก่อน “แล้วก็—หยุดดื่มได้แล้ว!”

“ใจเย็นน่า! นี่ยังเช้าอยู่เลย!”

คานะรู้ขีดจำกัดการดื่มของตัวเองดี ถังเดียวตอนเช้า? แค่วอร์มอัพเท่านั้นเอง

มิร่าเคยคำนวณคร่าว ๆ แล้วพบว่า แค่คานะคนเดียว ก็กินเหล้าคิดเป็นกว่า 20% ของค่าใช้จ่ายแอลกอฮอล์ทั้งกิลด์

พูดได้ว่าค่าจ้างที่โร้ดส์หาได้ในตอนนี้ ส่วนหนึ่งก็คือ เงินค่าเหล้าของคานะ นั่นแหละ

พอโร้ดส์จัดการงานเสร็จ เขากับคานะก็ออกไปที่สนามด้านหลังเพื่อเตรียมประลอง

แน่นอนว่ามีคนมุงดูบ้าง แต่ไม่มากเท่าปกติ

โร้ดส์เริ่มด้วยการอัญเชิญ ปูสคัตเทิล มาทดสอบตามปกติ

“ชั้นขอยืนยันสักอย่างนะ” คานะหยิบการ์ดเรืองแสงสามใบจากถุงที่เอว

“ถ้าชั้นโจมตีเจ้าตัวนี้—มันจะตายใช่ไหม?”

โร้ดส์ส่ายหัวด้วยท่าทางสบายใจ “ไม่ต้องห่วง โดนโจมตีจนพลังหมด มันก็แค่กลับไป มาพร้อมเต็มถังอีกทีพรุ่งนี้”

แถมเมื่อเทียบกับโพโร่แล้ว ทั้งปูสคัตเทิลกับครั๊กดูไม่ค่อยมีบุคลิกเป็นตัวเองเท่าไรด้วยซ้ำ#Krugเปลี่ยนเป็นครั๊กแทนนะครับ

“งั้นก็ดี จะได้ไม่ต้องยั้ง”

คานะยิ้มมุมปาก การ์ดในมือเปล่งแสงทองขึ้นมาทันที

และในวินาทีนั้น โร้ดส์รู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลง

เมื่อคานะจริงจังขึ้นมา—รัศมีรอบตัวเธอเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

อยู่ดี ๆ เขาก็รู้สึกเหมือนกำลังเผชิญหน้ากับ เอลซ่า เลยทีเดียว

ปูสคัตเทิลพุ่งเข้าใส่ด้วยความเร็วเต็มพิกัด แต่คานะสะบัดข้อมือ ปล่อยการ์ดสามใบพุ่งตรงอย่างแม่นยำ การ์ดปักเข้าใส่หัวปูอย่างจัง และในแสงทองวาบเดียว สัตว์อัญเชิญของโร้ดส์ก็โดนเด้งกลับไปทันที

โร้ดส์เบิกตากว้าง “พลังอะไรเนี่ย…?”

ไม่รอช้า เขารีบอัญเชิญ ครั๊ก ออกมาแทน

คานะปาอีกสองใบทันที ใบหนึ่งระเบิดเป็นไฟ อีกใบพัดลมแรงจนฝุ่นตลบ การโจมตีซัดเข้ากับครั๊กจนร่างมันแตกออกเป็นสองตัวเล็กแทบจะทันที

แต่คานะยังไม่หยุด

เธอสะบัดข้อมืออีกครั้ง การ์ดอีกสองใบพุ่งไป คราวนี้แสงสายฟ้าสีทองแลบฟาดทั่วสนาม ร่างครั๊กทั้งหมดโดนโจมตีพร้อมกัน

โร้ดส์ได้แต่ยืนอึ้ง มองเอฟเฟกต์เวทระยิบระยับทั่วสนาม

“แสง ไฟ ลม สายฟ้า?” เขาพึมพำ

ตอนนี้เขาพอเข้าใจแล้ว คานะคือจอมเวทแนว อเนกประสงค์ของแท้

พอครั๊กแตกออกเป็นตัวเล็กสุดท้าย คานะก็หยิบการ์ดอีกหกใบออกมา แล้วปาลงไป

ตูม!

เสียงระเบิดดังกึกก้องทั่วสนาม ครั๊กที่เหลือถูกทำลายจนหมดสิ้น

คานะบิดข้อมือ พลางยิ้มมั่นใจ “จบเวทแล้วนะ ทีนี้ก็ไฟต์จริง—บู๊ประชิดล่ะสิ?”

โร้ดส์ถอนหายใจแรง เขายังเหลือปูสคัตเทิลอีกตัวก็จริง แต่ไม่มีความจำเป็นต้องอัญเชิญมันอีกแล้ว

“เอาสิ” เขาพยักหน้า “ลุยเลย”

‘คราวหน้าต้องอัญเชิญครั๊กมุดดินไว้ก่อนสู้แฮะ…’

ไม่กี่นาทีต่อมา โร้ดส์ก็ลงไปนอนแผ่หลา มองท้องฟ้าอย่างหมดแรง พร้อมตั้งคำถามกับชีวิตตัวเอง

“ความเร็วแบบนี้ พลังแบบนี้… คานะเก่งขนาดนี้เลยเหรอ?!”

“ก็แน่อยู่แล้ว คานะน่ะเก่งจะตาย” มิร่าตอบยิ้ม ๆ “เธอเป็นผู้เข้ารอบสุดท้ายของการสอบ S-Class มาสามปีติดแล้วนะ”

โร้ดส์กะพริบตาปริบ ๆ “หา… อะไรนะ?!”

มิร่าพยักหน้า “แค่ดวงไม่ดี เวลาชิงตำแหน่งรอบสุดท้ายทีไร ก็จับสลากไปเจอพวกเอลซ่ากับมิสท์กันตลอด”

“คู่ต่อสู้แบบไหนเหรอ?”

“ก็พวกเอลซ่า หรือไม่ก็มิสท์กันน่ะแหละ”

เท่านั้น โร้ดส์ก็รู้สึกดีขึ้นมาทันที

“อ้อ… อย่างนั้นก็ไม่แปลกเลย”

เขานึกถึงบรรยากาศกดดันสุดขีดของเอลซ่า กับเวทสลีปมหากาฬของมิสท์กัน

แบบนั้นไม่ผ่านก็ไม่ใช่เรื่องน่าอายเท่าไรหรอก

แต่พอเหลือบไปมองคานะ ที่ตอนนี้เปลี่ยนไปนั่งจิบเหล้าจากถ้วยเล็ก ๆ โร้ดส์ก็อดคิดไม่ได้

ผู้หญิงที่ดูสบาย ๆ และหัวเราะเสียงดังตลอดเวลา… แท้จริงแล้วต้องเก็บความรู้สึกไว้ข้างในมากแค่ไหนกันนะ…