บทที่ 17: ราชินีแห่งแฟรี่

บ่ายวันนั้น โรงเตี๊ยมของกิลด์ยิ่งโกลาหลกว่าวันก่อนเสียอีก

สาเหตุหลัก? เพราะนัตสึเพิ่งกลับมาจากภารกิจ… แถมเกรย์ก็ยังอยู่ที่กิลด์

สองคนนั้นยืนกันอยู่คนละฝั่งของกิลด์ ห่างกันราวสิบเมตร

แต่พอแค่สายตาประสานกันเท่านั้นแหละ ก็เริ่มด่ากันไฟแลบโดยไม่มีเหตุผล

“ตาเฉี่ยวเฟร้ย!” นัตสึตะโกนขึ้นก่อน

“ไอ้มนุษย์น้ำแข็ง!”

เกรย์สวนกลับทันควัน “ตาเหี่ยวเฟร้ย!”

“ไอ้บ้าไฟ!”

ใช้เวลาไม่ถึงสิบวินาที ทั้งคู่ก็เอาหน้าผากชนกันดังปั้ก

และแล้วก็เริ่มชกต่อยกันทันที

ต่างจากมากาโอ้กับวาคาบะที่พอจะยั้งมือกันบ้าง สองคนนี้ไม่รู้จักคำว่าหยุดเลยจริง ๆ

ภายในไม่กี่อึดใจ ขาเก้าอี้อันหนึ่งก็ปลิวว่อน… พุ่งไปกระแทกหลังเอลฟ์แมนเต็มแรง

“นั่นแหละถึงจะเรียกว่าลูกผู้ชาย!!” เอลฟ์แมนคำราม ก่อนจะกระโจนเข้าร่วมวงด้วยหมัดกำแน่น…

แต่กลับโดนนัตสึกับเกรย์ผลักกระเด็นพร้อมกัน

ร่างของเขาลอยไปกระแทกโต๊ะของคาน่า ทำเอาเหล้าในถังของเธอหกหมด

แน่นอนว่าคาน่าไม่พอใจเอามาก ๆ

เธอคว้าขวดเหล้าที่เพิ่งหมดไปแล้วปาออกไปโดยไม่ลังเล

เป้าหมาย? ไม่ทราบแน่ชัด

แต่เหยื่อที่โดน? คือชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ พร้อมสาวสองคนในอ้อมแขน

ขวดฟาดหัวเขาเต็ม ๆ

ทว่าแทนที่จะโมโห ชายคนนั้นกลับปล่อยสองสาวออกจากอ้อมแขนอย่างสง่างาม ปรับปกเสื้อให้เรียบ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงสุขุม

“ขออภัยสักครู่นะครับ คุณผู้หญิง ผมขอไปร่วมวงหน่อย”

เขาส่งวิ้งค์หล่อ ๆ ให้สองสาวอย่างแพรวพราว ก่อนจะก้าวออกไป

สองสาวถึงกับหน้าแดงกรี๊ดกร๊าด เชียร์เขาสุดใจ

แล้วในพริบตา โรงเตี๊ยมก็กลายเป็นสนามรบเต็มรูปแบบ

คนแล้วคนเล่าถูกลากเข้าไปร่วมวง ไม่เว้นแม้แต่รีดัสที่กำลังวาดภาพอย่างสงบ หรือแน็บที่กำลังยืนอ่านบอร์ดประกาศภารกิจ หรือแม้แต่ทีมเลวี่ทั้งทีมก็ไม่รอด

ส่วนมิร่า…ก็ยังยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ ยิ้มอย่างสงบเสมือนเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่

ลากิ… ลงไปตีกับเขาด้วยเรียบร้อย แน่นอนอยู่แล้ว เด็กคนนั้นไม่มีวันอยู่เฉย

ส่วนโร้ดส์… ตัดสินใจอย่างฉลาดมากที่ทิ้งจานอาหารที่กำลังจะเอาไปเสิร์ฟ แล้วหันไปประจำการอยู่ข้าง ๆ กิลด์มาสเตอร์ผู้เมามาย

ยิ่งอยู่ใกล้มาการอฟ เขาก็ยิ่งรู้สึกปลอดภัย

โร้ดส์ไม่ได้ดูเหตุการณ์เพื่อความบันเทิง แต่จับตาทุกอย่างด้วยความระแวดระวัง—พร้อมหลบสิ่งของปลิวว่อนที่อาจลอยมาทุกเมื่อ

ในฐานะ “สมาชิกเก่าของแฟรี่เทลที่อยู่มาแล้วสองวันเต็ม ๆ” โร้ดส์รู้ดีว่า ที่นี่…อยู่รอดได้ ต้องไวเท่านั้น

สถานการณ์เริ่มบานปลายเร็วมาก อีกไม่นานคงกลายเป็นสงครามเวทมนตร์เต็มรูปแบบ

ถึงตอนนี้ โร้ดส์ก็คิดว่า… ถึงเวลาต้องไปปลุกกิลด์มาสเตอร์ให้มาห้ามศึกแล้วละมั้ง

รู้สึกเหมือนกลายเป็นพิธีประจำวันไปแล้ว

แต่ก่อนที่เขาจะได้ขยับตัว—

ปัง!!!

บานประตูหนักของกิลด์ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง กระแทกผนังดังสนั่น

แสงแดดยามเที่ยงสาดเข้ามาในห้อง ทอดเงายาวเพรียวเข้ามาท่ามกลางความโกลาหลของโรงเตี๊ยม

ความเงียบเริ่มแผ่ปกคลุมห้องทีละน้อย

มีใครบางคนมาถึง

ขณะที่สายตาโร้ดส์ค่อย ๆ ปรับเข้ากับแสง เขาก็เห็นร่างนั้นก้าวเข้ามาด้วยก้าวที่มั่นคง เต็มไปด้วยความมั่นใจ

เจ้าของเรือนผมสีแดงเพลิงยาวสลวยที่ไหลลงไปกลางหลัง ใบหน้าสวยคมชัด แต่ไร้อารมณ์ เหมือนไม่มีใครสามารถอ่านความคิดได้

รองเท้าบูทสีดำกับกระโปรงสั้นสีน้ำเงินขับให้เรียวขาดูยาวและแข็งแรง

ที่เด่นสุดคือเกราะโลหะมันวับที่สวมท่อนบน ทั้งแผ่นบ่า สนับแขน และเกราะข้อมือครบชุด

ถ้าเธอถือดาบ กับใส่เกราะครอบกระโปรงเพิ่มอีกหน่อย เธอคงดูเหมือนอัศวินเต็มยศไม่มีผิด

แต่สิ่งที่เธอถือไว้กลับเป็นเชือกเส้นหนายาวสามเมตร

แล้วปลายอีกด้านของเชือกคือ…?

รถเข็นพื้นเรียบคันใหญ่ ที่ซ้อนกระเป๋าเดินทางสูงเป็นภูเขา

โร้ดส์อึ้งกับภาพตรงหน้า กระเป๋าเดินทางสูงท่วมหัวเธอราวกับภูเขาลูกเล็ก ๆ

ความคิดแรกที่แล่นเข้ามาในหัวของเขาคือ—

ผู้หญิงคนนี้… ต้องแข็งแรงมากแน่ ๆ

แล้วพอเขาสังเกตสีผมสีแดงสดก็ทำให้เขานึกขึ้นได้ทันที

เมื่อวานมิร่าพูดถึงเธอ… ต้องเป็นเอลซ่านี่เอง!

ทันทีที่เออร์ซาก้าวเข้ามาในกิลด์ ที่เคยเต็มไปด้วยเสียงโหวกเหวกเมื่อครู่… ก็เงียบกริบ

เหมือนมีใครกดปุ่ม “หยุด”

คนที่เพิ่งจับคอกัน หรือกำลังปล่อยหมัดใส่กันอยู่หยุดนิ่งกันหมดราวกับถูกสาป

มิร่าไม่สะทกสะท้านกับบรรยากาศตึงเครียด ยิ้มต้อนรับสดใส

“ยินดีต้อนรับกลับนะ เอลซ่า!”

“อา ฉันกลับมาแล้ว” เอลซ่าตอบเสียงเรียบ พลางพยักหน้าให้มิร่า จากนั้นเธอกวาดตามองไปทั่วกิลด์

และทันใดนั้น สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นทันตา

ความเงียบยิ่งหนาหนัก

มีไม่กี่คนที่กล้าทำลายความเงียบ

“เอลซ่า… คะ คุณเอลซ่า ภารกิจคราวนี้เป็นยังไงบ้างครับ?”

แถมวิธีเรียกชื่อเธอยังเปลี่ยนไป—เต็มไปด้วยคำลงท้ายแบบให้เกียรติสุด ๆ

แต่เอลซ่าไม่หลงกล

“อย่ามาเปลี่ยนเรื่อง ฉันได้ยินแล้วนะ ว่าพวกแกก่อเรื่องกันอีกแล้วใช่มั้ย”

เสียงสะดุ้งดังระงมไปทั้งห้อง

แต่เอลซ่ายังไม่หยุด

“มาเริ่มกันที่เรื่องที่เห็นได้ชัดก่อนเลย วิจีเตอร์ ลงจากโต๊ะซะ!”

ชายหนุ่มที่กำลังเต้นอยู่บนโต๊ะรีบกระโดดลงมาอย่างรวดเร็ว หน้าตาสลดสุด ๆ

“แน็บ อย่ายืนเอ้อระเหยอยู่หน้าบอร์ดภารกิจนัก ไปเลือกงานซะ!”

ชายคนนั้นกลืนน้ำลายเอื๊อก แล้วทำท่าตั้งใจเลือกภารกิจสุดชีวิต

“วาคาบะ ระวังขี้เถ้าบุหรี่ของแกด้วย!”

วาคาบะรีบปัดขี้เถ้าที่ปลิวอยู่บนโต๊ะออกแทบไม่ทัน

“แล้วก็คาน่า…”

คาน่าที่กำลังยกถังเหล้าจิบไปพลาง ชำเลืองตามองมาเล็กน้อย “อะไร?”

“ดื่มให้น้อยกว่านี้หน่อย”

คาน่าพ่นลมหายใจดังฟึด แต่ก็ไม่ได้เถียงอะไร

ทีละคน ๆ เอลซ่าตะโกนเรียกชื่อคนก่อเรื่องแทบทั้งหมดในกิลด์ ไล่สั่งสอนเรื่องที่แต่ละคนทำพังไว้ในวันนี้

ไม่มีใคร… ไม่มีแม้แต่คนเดียว… กล้าตอบโต้

แต่ภาพที่ตลกที่สุดคือ—

นัตสึกับเกรย์ ที่เมื่อครู่ยังซัดกันอยู่ไม่ยั้ง ตอนนี้กลับยืนกอดคอกัน หน้าบานเป็นจานดาวเทียม เหมือนเพื่อนรักตายแทนกันได้

เอลซ่าพยักหน้าอย่างพอใจ “ดีแล้วที่พวกแกกลับมาสนิทกัน… แต่เกรย์ เสื้อผ้านายล่ะ?”

“หือ?” เกรย์ก้มลงดูตัวเอง ก่อนจะพบว่าตัวเองอยู่ในกางเกงในอีกแล้ว “เฮ้ย! ไปถอดตอนไหนเนี่ย!?” รีบคว้ากางเกงมาใส่แทบไม่ทัน

แต่เอลซ่ายังไม่จบ เธอหันไปทางกิลด์มาสเตอร์ พูดเสียงเข้ม

“มาสเตอร์ พวกเขาดื่มกันกลางวันแสก ๆ แบบนี้อีกแล้ว ท่านไม่คิดจะทำอะไรสักหน่อยเหรอ?”

มาการอฟนั่งเอกเขนกอยู่บนเคาน์เตอร์ โบกมือปัดแบบไม่ใส่ใจ “เอ๊~ จะไปสนทำไมเล่า…” พูดจบก็ผายลมเบา ๆ อีกต่างหาก

โร้ดส์ที่ยืนสังเกตเหตุการณ์อยู่ เผลอเห็นสิ่งแปลก ๆ

โรงเตี๊ยมกลับสู่สภาพปกติอีกครั้ง เหมือนไม่เคยมีเรื่องร้ายแรงเกิดขึ้นเมื่อไม่กี่นาทีก่อน

จากที่เมื่อครู่โต๊ะแตก เก้าอี้ปลิว ตอนนี้กลับกลายเป็นเสียงหัวเราะ ดื่มกินกันตามปกติ

นัตสึกับเกรย์ที่เพิ่งซัดกันจนน่วม ตอนนี้นั่งตรงข้ามกัน ชนแก้วด้วยรอยยิ้มฝืน ๆ พอเอลซ่าหันมามองปุ๊บ ทั้งคู่ก็รีบแสดงละครตบตาทันที

“ฮะๆ! แกนี่เพื่อนรักของฉันจริง ๆ นะ เกรย์!”

“ใช่เลย นัตสึ! แกก็เหมือนกัน!”

โร้ดส์มองเหตุการณ์ด้วยความทึ่ง นึกในใจ เธอนี่มันเหมือนสารวัตรวินัยของกิลด์ชัด ๆ

แล้วทันใดนั้น—

สายตาคมกริบของเอลซ่าก็หันมาทางเขา

โร้ดส์รู้สึกหนาววาบ แต่ก็สังเกตได้ว่า สายตาของเธอไม่ได้มีท่าทีเป็นศัตรู

“หน้าใหม่สินะ” เอลซ่าพูดขึ้น “นายเป็นสมาชิกใหม่ของกิลด์ หรือเป็นชาวเมืองแมกโนเลีย?”

โร้ดส์รีบยืดตัวตรง ตอบอย่างสุภาพ “สวัสดีครับ ผมชื่อโร้ดส์ เพิ่งเข้ากิลด์ได้สองวัน

ได้ยินมิร่าพูดถึงเรื่องร้าย ๆ ของคุณเมื่อวาน—ดังไม่เบาเลยครับ”

ทั้งกิลด์เงียบสนิท

เอลซ่าชะงัก

เป็นครั้งแรกที่สีหน้าเธอสั่นไหวตั้งแต่ก้าวเข้ามาในกิลด์ เธอหันขวับไปมองมิร่าด้วยสีหน้าตกใจ

“ร… เรื่องร้าย ๆ เหรอ!?”

สำหรับคนที่ภูมิใจและเข้มงวดอย่างเอลซ่า การได้ยินว่าตัวเองมี “เรื่องร้าย ๆ” เป็นเรื่องที่ทำร้ายจิตใจอย่างรุนแรง

มิร่าที่ยืนเช็ดแก้วอยู่หลังเคาน์เตอร์ ถอนหายใจเฮือก “ไม่ใช่แบบนั้นหรอก เอลซ่า… โร้ดส์เขายังพูดภาษากลางได้ไม่คล่องน่ะ”

เธอรีบอธิบายให้เอลซ่าฟัง พร้อมเคลียร์ชื่อเสียงตัวเองอย่างเต็มที่

“สรุปคือ โร้ดส์ยังเรียนเวทกับภาษากลางของฟิออเรไม่จบ ช่วงนี้เลยมาช่วยงานเสิร์ฟในโรงเตี๊ยมไปพลาง ๆ ก่อน”

เอลซ่าที่เพิ่งเข้าใจเรื่องราว สีหน้าก็อ่อนลงเล็กน้อย

“อย่างนั้นเอง ฉันชื่อเอลซ่า” เธอกอดอก พยักหน้าให้โร้ดส์ด้วยท่าทางให้เกียรติ “ในเมื่อเป็นสมาชิกกิลด์แล้ว ก็ถือว่าเป็นครอบครัวเดียวกัน ถ้ามีปัญหาอะไรก็มาหาฉันได้เลย”

เธอกำหมัดแน่น พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง เรือนผมสีแดงสะบัดไปมาเล็กน้อยตามแรง

“เอลซ่าน่ะ เคยจัดการพวกอาชญากรทีเดียวหลายสิบคนคนเดียวเลยนะ~” มิร่าพูดด้วยน้ำเสียงขำ ๆ พรางเท้าคาง “ว่าไงล่ะ ‘ราชินีแห่งแฟรี่’ ของพวกเราน่ะ เจ๋งใช่มั้ย?”

โร้ดส์พยักหน้า “ใช่… โคตรเจ๋งเลย”

พูดจริง ๆ เอลซ่าแข็งแกร่งมาก แถมนิสัยก็ดูเอาจริงเอาจังสุด ๆ เธอดูเป็นคนที่ “มีความรับผิดชอบจริงจัง” ที่สุดในกิลด์เท่าที่โร้ดส์เคยเจอ

เรื่องรูปร่างหน้าตาน่ะ? ไม่ต้องพูดถึง เธอสวยพอ ๆ กับมิร่า โร้ดส์มั่นใจว่าเอลซ่าต้องเป็นคนที่ใครหลายคนแอบปลื้ม

แต่… เขาไม่กล้าคิดอะไรในเชิงชู้สาวหรอก

เพราะมิร่าเคยเล่าเรื่องราววีรกรรมสุดโหดของเอลซ่าให้ฟังแล้ว—

นัตสึที่เคยท้าสู้กับเธอ โดนอัดจนแฮปปี้จำไม่ได้ว่าใครเป็นใคร

เกรย์ที่เดินโป๊ไปโป๊มาเกือบโดนเอลซ่าฝังทั้งเป็น

ส่วนโลกที่เคยจีบเธอ? โดนซัดจนน่วมแทบปางตาย

อยู่ดี ๆ โร้ดส์ก็รู้สึกว่า ที่เขาพูดไปว่าเอลซ่า “ทำเรื่องร้าย ๆ” ก็คงไม่ใช่เรื่องผิดนัก…

แล้วตอนนั้นเอง มิร่าก็สังเกตเห็นบางอย่าง

“ลากิ? นั่นอะไรน่ะ?”

เธอเห็นลากิเดินกลับเข้ามาหลังจากส่งเอลซ่าออกไป แต่คราวนี้ ในมือของลากิมีกล่องของขวัญใบโต—สูงเกือบเมตร

“เป็นของฝากที่เอลซ่าเอามาให้ฉันน่ะ!”

ลากิพูดเสียงใส พลางวางกล่องสีแดงสดตู้มลงบนพื้น

จากเสียงกระแทก… มันคงหนักใช่เล่นเลยทีเดียว