ตอนที่ 485 – นักฆ่าพร้อมเข้าฉาก

ฮาร์วีย์กำลังเผชิญชะตากรรมเลวร้ายอยู่ที่ไหนสักแห่ง ทว่าลิงก์กลับไม่รู้เรื่อง เขายังพักผ่อนอยู่ที่ฮาวาย ไปสนามบินเกาะลานายทุกสัปดาห์เพื่อฝึกบินเฮลิคอปเตอร์ และในยามว่างก็เริ่มลงมือเขียนสตอรีบอร์ดภาพยนตร์เรื่องใหม่ The Talented Mr. Ripley

เรื่องนี้เล่าเรื่องเด็กหนุ่มฉลาดจากครอบครัวยากจนที่ฆ่าทายาทเศรษฐีเพลย์บอย แล้วสวมรอยเป็นเขาเพื่อใช้ชีวิตในสังคมชั้นสูงของอิตาลี หนังแนวทริลเลอร์กึ่งศิลป์ ซึ่งอยู่ใน “คอมฟอร์ตโซน” ของลิงก์ เขามั่นใจว่าจะกำกับเอง เพราะหนึ่ง—บทแข็งแรงพอจะลุ้นออสการ์ และสอง—หลังจากหลายปีที่ทำแต่หนังทุนยักษ์ ปีละสามเรื่องจนแทบไม่มีเวลาหายใจ เขาจำเป็นต้องพักบ้าง Ripley จึงเหมือนการหยุดพักด้วยการทำหนังเล็ก ต้นทุนน้อย แต่ยังทรงพลัง

แต่ถึงอย่างนั้น ข้อมูลจากแบล็กวอเตอร์ก็เตือนว่า ศัตรูยังไม่ละความพยายามลอบฆ่าเขา การถ่ายทำหนังทีมเล็กอาจปลอดภัยกว่า แต่เขาก็ต้องไม่ประมาท

ตอนนี้กองถ่ายในอิตาลีก็เริ่มจัดสร้างแล้ว ทั้งอ่าวเนเปิลส์และแถบทัสกานีถูกเลือกเป็นโลเคชัน ส่วนทีมนักแสดงก็ตกลงเรียบร้อย—แมตต์ เดมอน, จู๊ด ลอว์, จูลี่ เดลปี้, เคต แบลนเชตต์ และฟิลลิป ซีมัวร์ ฮอฟฟ์แมน

ตำแหน่งนางเอกผ่านการแย่งชิงมาหลายรอบ เดิมทีจะเป็นเจนนิเฟอร์ คอนเนลลี แต่เธอตั้งครรภ์จนถอนตัวออกไป สุดท้ายลิงก์เปิด “การคัดเลือกในบ้าน” ให้บรรดาแฟนสาวมาลองบท กรรมการตัดสินคือ โมนิก้า เบลุชชี, โจดี้ ฟอสเตอร์, มิเชล ไฟเฟอร์, โซเฟีย และวิโนน่า ไรเดอร์ หลังสามรอบคัดเลือก จูลี่ เดลปี้ก็ชนะ—ทั้งสง่างาม เซ็กซี่ และมีเสน่ห์เชิงศิลป์ที่คนอื่นไม่มี อีกทั้งค่าตัวยังไม่แพง เหมาะคุมงบ

เพื่อความแข็งแรงทางตลาด เขายังจัดให้สามนักแสดงหลักมาจากสามทวีป—เดมอนจากอเมริกา, จู๊ด ลอว์จากอังกฤษ, เดลปี้จากฝรั่งเศส และแบลนเชตต์จากออสเตรเลีย เพื่อดึงคนดูต่างประเทศ

หลังปิดงานเลือกนักแสดง ลิงก์ก็บินไปทั่วโลก—ฮ่องกง, เซี่ยงไฮ้, โตเกียว, ซิดนีย์—เพื่อโปรโมต Armageddon พร้อมตรวจสอบกิจการและใช้เวลาส่วนตัวกับแฟนสาวชาวเอเชีย ทั้งเฉินฉง, ฟูจิวาระ โนริกะ, ซาคาอิ อิซึมิ และคนอื่น ๆ ข่าวดีคือ เฉินหง, เจียงฉินฉิน และเจิงลี่ ที่เคยอยู่กับเขาในกองถ่ายเมื่อเดือนมิถุนายน ตอนนี้ตั้งครรภ์แล้ว—ปีหน้าครอบครัวจะยิ่งใหญ่ขึ้นอีก

…

ในขณะที่ลิงก์วิ่งวุ่นอยู่ทั่วโลก เหล่านักฆ่าที่ซ่อนตัวอยู่ในลอสแอนเจลิสกลับเริ่มหมดความอดทน

“ไอ้ลิงก์นี่มันน่าตายจริง ๆ!” จอห์นสันหัวล้านสบถเสียงดัง กำปั้นทุบกำแพงห้องพักมอเทล “มันเอาแต่กบดานอยู่เกาะ พอออกมาก็บินร่อนโลก ไม่ยอมให้เรามีโอกาสเลย”

พวกเขาเดิมทีตั้งใจมาเพียงไม่กี่วัน ฆ่าเป้าหมายแล้วกลับชิคาโก แต่กลายเป็นว่าต้องอยู่ต่ออีกเป็นเดือน จ่ายค่าเช่าเพิ่มสองรอบ อากาศร้อน ห้องแคบ ความหงุดหงิดเพิ่มทุกวัน

“ใจเย็น ๆ” จอนโยนมีดปักเป้าซ้อมดังฉึก “บ้านหลักของมันอยู่ที่ลอสแอนเจลิส ยังไงก็ต้องกลับมา”

แต่จอห์นสันยังบ่นไม่หยุด “หนังสือพิมพ์บอกมันเพิ่งไปสิงคโปร์ แล้วต่อด้วยนิวซีแลนด์ ออสเตรเลีย ไทย ต่อไปจีน ญี่ปุ่น แล้วก็ไม่รู้จะบินไปไหนอีก จะให้เรารอไปเรื่อย ๆ หรือไง?”

“ไม่งั้นจะทำไงล่ะ? เลิกงานทิ้ง? ทุกสิ่งที่เราวางแผนมาก็สูญเปล่าน่ะสิ” จอนถอนหายใจ พวกเขาไม่มีทุนตามไปต่างประเทศ เครื่องบินก็แพงเกินไป และที่สำคัญ มือสังหารคนอื่นที่รวยกว่าก็ไปตามแล้ว แต่ก็ล้มเหลว ไม่งั้นข่าวคงออกแล้ว

เสียง “ติ๊งต่อง!” ดังขึ้น—เพจเจอร์ส่งข้อความสั้น ๆ “ลิงก์กลับมาแล้ว”

จอนชะงักไปชั่วครู่ ก่อนตาเป็นประกาย “เขากลับลอสแอนเจลิสแล้ว! ข้อมูลบอกว่าจะอยู่หนึ่งสัปดาห์ ก่อนบินไปอิตาลี นี่แหละโอกาสทอง”

“ครั้งนี้ฉันจะจัดการมันให้ได้ จะได้กลับบ้านซะที ฉันไม่อยากติดอยู่เมืองเฮงซวยนี่อีกแล้ว!” จอห์นสันดึงปืนพกออกมา ตาจ้องรูปโปสเตอร์ลิงก์บนผนังอย่างดุดัน

ไม่นาน พวกเขาขับรถไปเบเวอร์ลีฮิลส์ และที่ถนน Coldwater Canyon ก็บังเอิญเจอขบวนรถลิงก์ รถทุกคันหุ้มเกราะ กันกระสุน มีบอดี้การ์ดเต็มที่ ทำให้พวกเขาไม่อาจลงมือได้ นอกจากจ้องจากระยะไกล

จอนใช้กล้องส่องทางไกลสังเกต พบเงานักฆ่าคนอื่นไม่น้อยกว่า 3 รายที่เขามองออก และเชื่อว่ามีอีกหลายคนแฝงอยู่ตามตึกและรถรอบ ๆ

“แสดงว่าหลายคนก็อยากได้หัวลิงก์แลกหนึ่งล้านเหมือนกัน” เขาพึมพำด้วยทั้งความตื่นเต้นและกดดัน

จอห์นสันแค่นเสียง “ทำไมไม่ไปสืบหาตัวนายจ้างเสียเลย เอารางวัลที่ลิงก์ประกาศอีกหนึ่งล้านแทน?”

“เพราะพวกเราเป็นนักฆ่า ไม่ใช่นักสืบ” จอนตอบเรียบ ๆ “ปล่อยให้คนอื่นวิ่งหานายจ้างไปเถอะ หน้าที่เราคือฆ่า”

พวกเขาดักรอสองวันเต็ม ๆ แต่ลิงก์ไม่ออกจากบ้านเลย จนกระทั่งวันที่สาม ช่วงบ่าย รถของเขาขับออกมาบนถนนฮอลลีวูด แล้วหยุดที่คาเฟ่หรู เขานั่งโต๊ะริมระเบียง ดื่มกาแฟกับเควนติน ทารันติโน

“โอกาสมาแล้ว หัวของมันต้องเป็นของฉัน!” จอห์นสันดีดตัวจะลงจากรถ แต่จอนรีบคว้าแขนไว้

“เดี๋ยวก่อน คิดดี ๆ สิ ปกติหลังเกิดคดีลอบยิง ลิงก์จะระวังตัวทุกฝีก้าว แต่คราวนี้กลับนั่งกลางแจ้งแบบไม่ระแวงเลย นายไม่คิดว่ามันแปลกหรือ?”

“เฮอะ นายคิดมากไปน่า ที่นั่งมันก็สูง มีแผงกระจกกัน มันคงคิดว่าปลอดภัยแล้ว มองนั่นสิ มีคนเริ่มขยับแล้ว ถ้าเราช้า หัวลิงก์ก็เป็นของคนอื่น”

จอนเม้มปากหนักแน่น “รอดูก่อน หาตำแหน่งที่เหมาะ ใช้สไนเปอร์ดีกว่า”

จอห์นสันหัวเราะเหี้ยม “ฮ่าฮ่า งั้นก็ขอให้แกอยู่รอดอีกหน่อยเถอะลิงก์—อย่าเพิ่งตายก่อนถึงกระสุนของฉัน!”

เขาสะพายกระเป๋าปืนไรเฟิลขึ้นบ่า แล้วทั้งคู่ก็แอบปีนเข้าไปในตึกฝั่งตรงข้าม จับจ้องเป้าหมายอย่างใจจดใจจ่อ…

(จบตอน)