บทที่ 410: การตั้งครรภ์ของโซฟี มาร์โซและโมนิกา เบลลุชชี

ลิงค์มาถึงฝรั่งเศส แต่ยังไม่ทันเริ่มถ่ายทำหนังก็มีเรื่องส่วนตัวมาขัดจังหวะ — โซฟี มาร์โซตั้งครรภ์แล้ว

ตอนท่องเที่ยวอิตาลีก่อนหน้านี้ ทั้งโซฟีและโมนิกาต่างกระตือรือร้นที่สุดเรื่องการมีลูก เวลาลมพัดเมล็ดดอกแดนดิไลออนปลิว พวกเธอก็จะพยายาม “รับไว้ให้มากที่สุด” แม้กระทั่งเวลานอนยังเอาหมอนหนุนสะโพกเพื่อเพิ่มโอกาสสำเร็จ

ต้นตุลาคม โมนิก้าประจำเดือนขาด ใช้ชุดตรวจแล้วพบว่าท้อง ส่วนโซฟีแม้จะยังไม่บอกอะไรก็ถูกลิงค์โทรถามตรงๆ ว่ามี “สัญญาณ” หรือยัง โซฟียิ้มตอบว่าไม่มี และเร่งให้เขามาฝรั่งเศสถ่ายทำเสียที

พอเขามาถึงสนามบินปารีส โซฟีก็วิ่งเข้ามาสวมกอด พร้อมบอกข่าวใหญ่ด้วยตัวเองว่าเธอท้องแล้ว ลิงค์ไม่เคยมีประสบการณ์เป็นพ่อมาก่อน แต่เมื่อได้ยินก็ตื่นเต้นและยินดีสุดๆ กอดจูบเธอแน่นจนโซฟีต้องผลักออกกลัวลูกในท้องจะอึดอัด

เพื่อแสดงความสำคัญ เขาจึงลงมือจัดการเองทั้งเรื่องอาหาร ความเป็นอยู่ และความปลอดภัยของโซฟี ใช้เวลาสามวันเต็มกว่าจะมั่นใจว่าทุกอย่างเรียบร้อยดี จากนั้นจึงกลับไปโฟกัสที่กองถ่าย

เนื้อหาของ Saving Private Ryan เล่าถึงช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง วันที่ 6 มิถุนายน 1944 กองทัพพันธมิตรบุกขึ้นฝั่งนอร์มังดีเพื่อเปิดทางสู่เบอร์ลิน ก่อนยกพลขึ้นบก กองพลร่มบางส่วนถูกส่งลึกเข้ามาภายในฝรั่งเศสเพื่อทำลายแนวตั้งรับของเยอรมัน หนึ่งในนั้นคือพลทหารเจมส์ ไรอัน

ไรอันเป็นน้องชายคนสุดท้องในบรรดาพี่น้องสี่คน สามคนแรกตายหมดในแนวรบ ข่าวไปถึงกองบัญชาการอเมริกัน นายพลจึงสั่งให้ส่งหน่วยพิเศษไปพาไรอันกลับบ้าน เพื่อไม่ให้แม่ต้องเสียลูกชายทั้งสี่

กัปตันจอห์น มิลเลอร์ซึ่งเพิ่งผ่านศึกโหดที่หาดโอมาฮา ได้รับคำสั่งคัดทหารเจ็ดนายออกเดินภารกิจฝ่าแดนข้าศึกเพื่อตามหาไรอัน แต่เส้นทางเต็มไปด้วยอุปสรรค ขาดแคลนทั้งกำลังและอาวุธ ต้องเจอทั้งสภาพแวดล้อมไม่คุ้นเคยและการปะทะกับศัตรู

ทหารในทีมทยอยล้มตาย หลายคนเริ่มสงสัยว่าการแลกชีวิตแปดนายเพื่อช่วยหนึ่งนายคุ้มค่าหรือไม่ แต่ถึงอย่างนั้นพวกเขาก็ยังคงทำตามคำสั่งอย่างเด็ดเดี่ยว จนในที่สุดเจอไรอันท่ามกลางสนามรบที่กำลังเดือด ไรอันกลับไม่ยอมทิ้งตำแหน่งเพราะต้องการสู้เคียงข้างเพื่อนร่วมรบ

การต่อสู้อันดุเดือดจบลงด้วยการที่ไรอันรอดชีวิต แต่กัปตันมิลเลอร์และสหายส่วนใหญ่สละชีพ นี่คือโครงเรื่องคร่าวๆ ของ Saving Private Ryan

แม้จะเป็นหนังสงครามที่เคยมีมามากมาย แต่เพื่อให้แตกต่าง ลิงค์ตั้งใจสร้าง “ความสมจริง” ให้มากที่สุด ตั้งแต่นำทหารจริงมาร่วมถ่าย ทำเครื่องแบบกว่า 3,000 ชุดให้เหมือนยุคสงคราม ผลิตรองเท้าทหารใหม่ 2,000 คู่จากโรงงานดั้งเดิม จัดหาอาวุธกว่า 2,000 ชิ้น และใช้ทหารประจำการจากสหรัฐ อังกฤษ และไอร์แลนด์กว่าสองพันนายมาเป็นตัวประกอบ

การถ่ายทำก็ใช้สไตล์กึ่งสารคดี กล้องแฮนด์เฮลด์ติดตามนักแสดงในสนามรบ ภาพที่ได้ทั้งใกล้และดิบสมจริง ทำให้การถ่ายช้ามาก ฉากยกพลขึ้นบกยาว 25 นาทีใช้เวลากว่าหนึ่งเดือนเต็ม แต่คุณภาพกลับสมจริงจนที่ปรึกษาทั้งฝ่ายศิลป์และทหารยืนยันว่าแทบไม่ต่างจากสนามรบจริง

เมื่อถ่ายฉากสงครามเสร็จ ทีมงานก็ย้ายไปถ่ายต่อที่เมืองธีมส์พาร์คในอังกฤษ

ในโรงแรมที่ลอนดอน เจนนิเฟอร์ คอนเนลลีที่ตามมาเยี่ยมกองหลังจากอาบน้ำเสร็จ ก็นั่งเคียงข้างลิงค์พร้อมเอ่ยเสียงนุ่ม “ลิงค์ คุณทำงานหนักมากเกินเดือนแล้วนะ อยากพักบ้างไหม”

แต่เขาไม่ยอม หยิบสมุดบทผู้กำกับขึ้นมาขีดเขียนต่อ “หยุดไม่ได้ ตอนนี้นักแสดงกำลังเข้าถึงบทที่สุด หากเดินกล้องต่อเนื่อง จะช่วยประหยัดทั้งเวลาและงบ”

เจนนิเฟอร์ยิ้มจูบเขาเบาๆ แล้วกระซิบ “ตอนนี้ทั้งโมนิกา ทั้งเรนา ทั้งมิเชล ต่างตั้งครรภ์กันหมดแล้ว ฉันก็อยากมีลูกเหมือนกัน”

ลิงค์ลูบผมเธอ “พวกเธอรีบเพราะอายุเยอะกันแล้ว แต่เธอยังอายุน้อย แถมงานเยอะ ไม่ต้องรีบก็ได้”

เจนนิเฟอร์ทำแก้มป่อง “แต่พอเห็นพวกเธออวดท้องกันทุกวัน ฉันก็อยากมีบ้าง จะได้อวดกลับ”

เขาหัวเราะ กอดเธอแน่น “ได้ ถ้าเธออยากมี เราก็มี จะกี่คนก็ได้”

เธอดีใจยิ่งนัก โผเข้าจูบเขาโดยไม่สนว่าชุดคลุมอาบน้ำจะหลุดแทบหมด

แต่ทันใดนั้นเสียงเปิดประตูก็ดังขึ้น แคทเธอรีน ซีต้า-โจนส์, อวี่ เฟย์หง, เคต เบคคินเซล และฌูลี่ เดลปียกของกินเข้ามาพอดี

ทั้งสี่เพิ่งกลับจากเดินเล่นและตั้งใจซื้ออาหารอังกฤษแท้มาอวด หลังเถียงกับฌูลี่ว่าอาหารอังกฤษไม่น่ากิน พวกเธอเลยขนเมนูกลับมาหลายอย่าง และยังมีกับหนึ่งที่ตั้งชื่อเพราะแต่หน้าตาชวนช็อก — “Stargazy Pie” พอเจนนิเฟอร์เห็นปลาหกตัวโผล่หัวจ้องฟ้าจากพาย ก็ตกใจร้องลั่น รีบหันหน้าหนี

เสียงหัวเราะของเพื่อนๆ ดังลั่น ห้องทั้งห้องเต็มไปด้วยบรรยากาศสนุกสนาน