ตอนที่ 51 ภรรยาเซียนอยู่บ้าน

ลิงก์ใช้เวลาสามวันในการเก็บงานเวอร์ชันสามให้เรียบร้อย

ระหว่างนั้น เขาเรียกแดเนียล เดอวิโต, ไมเคิล รีเซน และพี่เสี่ยวลี่มาประชุมร่วมกัน

เพื่อคุยเรื่องแผนโปรโมตและจัดจำหน่ายภาพยนตร์เรื่องนี้

ตอนนี้เขามีทั้งบริษัทและเงินทุน จะจัดจำหน่ายหนังก็ไม่ต้องไปง้อใครให้เหนื่อยอีกต่อไป

แถมด้วยกระแสรายได้จาก Buried ที่พุ่งแรงขึ้นเรื่อย ๆ ชื่อเสียงของเขาในวงการก็โตตามไปด้วย

หนังเรื่องนี้เลยกลายเป็นที่จับตามองตั้งแต่ตอนถ่ายทำ มีหลายบริษัทสนใจร่วมมือ

สถานการณ์แบบนี้ Paranormal Activity เลยมีทางเลือกอยู่สองทาง

คือให้ Guess Who จัดจำหน่ายเอง หรือไปจับมือกับบริษัทใหญ่ที่มีศักยภาพ

ความแตกต่างอยู่ที่ “ประสิทธิภาพในการจัดจำหน่าย”

เพราะสิ่งสำคัญที่สุดของการปล่อยหนังคือ “การโปรโมต” และ “ช่องทางกระจาย”

ในฮอลลีวูดตอนนี้ ไม่มีใครสู้เจ็ดบริษัทยักษ์ใหญ่ด้านหนังได้ในเรื่องพลังการโปรโมต

เหตุผลก็ง่าย ๆ เพราะแต่ละเจ้า มีบริษัทแม่ที่เป็นกลุ่มธุรกิจสื่อยักษ์ใหญ่หนุนหลัง

อย่างเช่น พาราเมาต์ มีเวียคอมอยู่เบื้องหลัง

วอร์เนอร์ฯ อยู่ภายใต้กลุ่มวอร์เนอร์

ฟ็อกซ์มีนิวส์คอร์ปหนุน

ยูนิเวอร์แซลมีคอมแคสต์

ดิสนีย์เองก็มีช่องทีวีในเครือ

ส่วนโคลัมเบีย-ทรีสตาร์ ก็เป็นของกลุ่มโซนี่

ยกเว้น MGM ที่โดดเดี่ยวอยู่เจ้าเดียว ที่เหลือมีครบทั้งทีวี หนังสือพิมพ์ สถานีวิทยุ เคเบิลทีวี

หรือแม้แต่เครือข่ายบรอดแบนด์ เอาไว้ช่วยโหมโปรโมตหนังได้แบบยิงทุกช่องทาง

นี่แหละคือเหตุผลว่าทำไมพวกบริษัทยักษ์ใหญ่ถึงครองวงการเหนือกว่าบริษัทหนังอิสระ

เพราะพวกเขาคุมช่องทางกระจายและโฆษณาทั้งหมด

ต่อให้บริษัทลูกจะขาดทุนจากการสร้างหนัง ก็ยังมีรายได้จากการกินค่าจัดจำหน่ายหนังของค่ายอื่น

ถ้าลิงก์ยอมให้บริษัทใหญ่พวกนี้จัดจำหน่าย Paranormal Activity

ก็จะได้ความเร็วและประสิทธิภาพมากกว่า

ข้อเสียก็คือ ส่วนแบ่งรายได้ที่ฝั่งโปรดักชันจะได้จะน้อยลง

ในทางกลับกัน ถ้าให้ Guess Who จัดจำหน่ายเอง

เขาต้องควักเงินจำนวนมากเพื่อโปรโมต เท่ากับต้องลงทุนเองอีกรอบ

ข้อเสียคือทำงานได้ช้ากว่า

แต่ข้อดีคือ ถ้าหนังเข้าโรงแล้วรายได้ดี โปรดักชันจะได้ส่วนแบ่งมากกว่ามาก

สุดท้ายจะเลือกแบบไหนก็ขึ้นอยู่กับว่า บรรดาบริษัทใหญ่จะสนใจแค่ไหน

และมีความจริงใจเวลาเจรจาหรือเปล่า

“ไมเคิล ปริ้นท์ข้อมูลหนังมาแจกให้บริษัทใหญ่ในฮอลลีวูดหน่อย บอกพวกเขาว่าเรากำลังมองหาบริษัทจัดจำหน่าย ใครสนใจให้ลงชื่อมา จะมีรอบทดลองฉายสุดสัปดาห์นี้ที่บริษัท”

“รับทราบครับ บอส!”

ไมเคิล รีเซนรีบจัดการตามคำสั่ง

ลิงก์เรียกพี่เสี่ยวลี่มาอีกคน บอกให้ช่วยโทรหาควินติน ทารันติโน กับสตีเวน โซเดอร์เบิร์ก

แจ้งวันเวลาของรอบทดลองฉาย ถ้าว่างก็แวะมาดูได้

ตอนเย็นเลิกงานกลับบ้าน หลังกลับจากซานดิเอโก

เขาก็หมกตัวอยู่ในห้องตัดต่อทุกวัน ไม่ได้แวะกลับมาบ้านเลย

แต่ช่วงนี้โมนิกา เบลลุชี่มาพักอยู่ที่คอนโด Golden Oak

พอกลับมาก็รู้สึกว่าในบ้านมีชีวิตชีวามากขึ้น

“กลับมาแล้วเหรอ”

โมนิก้าเดินออกมาจากครัว

ใส่ชุดเดรสสีครีมน้ำนม ปล่อยผมลอนสีน้ำตาลเข้มยาวสยาย ดูเหมือนจะไม่ได้ใส่ชั้นใน

เดรสแนบเนื้อจนเห็นสัดส่วนชัดเจน สะโพกทรงลูกแพร์ใต้กระโปรงบางดูชวนสัมผัสแบบไม่ต้องพยายาม

ลิงก์โอบเอวเธอแล้วจูบเบา ๆ มือก็ลูบไล้ลงมาตามความเคยชิน

“คนบ้ากาม กลับมากลิ่นตัวแรงเชียว ไม่ได้อาบน้ำกี่วันแล้วเนี่ย?”

โมนิก้าดันอกเขาเบา ๆ แล้วทำจมูกย่น

“เว่อร์ไปละ ฉันก็อาบน้ำที่สตูดิโอนะ”

ลิงก์ยกแขนขึ้นดมเอง ยังไงก็ไม่รู้สึกว่ามีกลิ่น

ในฐานะชาวจีนสายพันธุ์แท้ ระบบเหงื่อของเขาพัฒนาเต็มขั้น

ต่อให้อาทิตย์นึงไม่อาบน้ำก็ไม่ค่อยมีกลิ่นตัว

โมนิก้าเองก็อาบน้ำทุกวัน บางทีหลังออกกำลังกายยังมีเหงื่อเหมือนกัน

แต่เธอใช้แต่หัวน้ำหอมเกรดหรู ต่อให้มีเหงื่อก็ไม่ออกกลิ่นแรง

“กลิ่นบุหรี่ กลิ่นเหงื่อ กลิ่นน้ำมัน ดูหัวเธอสิ เยิ้มเชียว ยังจะเถียงว่าอาบน้ำทุกวันอีก?”

“วันนี้ประชุมที่บริษัท คนอื่นสูบบุหรี่กัน ฉันคงติดกลิ่นมาน่ะ

พรุ่งนี้จะให้ไมเคิลจัดห้องสูบบุหรี่แยก นอกนั้นห้ามสูบหมด”

“ก็เอาสิ คุณเป็นบอส อยากสั่งอะไรก็สั่งเถอะ ไปอาบน้ำก่อน อาหารใกล้เสร็จแล้ว”

โมนิก้าวางมือบนไหล่เขาแล้วผลักเบา ๆ

“ทำอาหารเป็นด้วยเหรอ?”

“สั่งมากินต่างหาก แต่ฉันก็ทำอาหารอิตาเลียนได้นะ

อย่างพาสต้า ข้าวอบซีฟู้ด สลัดเย็นมิลาน หรือสลัดผลไม้ ถ้าอยากกินเดี๋ยวทำให้”

“เริ่มอยากลองแล้วสิ”

ลิงก์เดินเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำ เพราะต้องออกมากินข้าวเลยไม่ได้ลงอ่างแช่ตัว

แค่ยืนใต้ฝักบัวให้น้ำอุ่นไหลผ่านตัว กล้ามเนื้อที่แน่นขึ้นทุกวันก็ยิ่งดูโดดเด่น

“โมนิก้า?”

“ว่าไง?”

เธอตอบกลับจากข้างนอก แล้วเดินเข้ามาในห้องน้ำพร้อมไวน์แดงหนึ่งแก้ว พิงขอบประตูยิ้มให้เขา

“หล่อใช้ได้นะ กล้ามก็ดี”

“มาด้วยกันเลยไหม?”

“ไม่เอา เพิ่งแต่งหน้าเสร็จ ยังไม่อยากให้เลอะ กินข้าวก่อนเถอะ เดี๋ยวค่อยให้เธอเล่น”

“เลอะแล้วค่อยแต่งใหม่ ตอนอยู่ซานดิเอโกเธอยังหน้าสดทุกวัน ฉันก็ไม่เห็นบ่นสักคำ”

“เธอนี่มัน...ร้อนแรงจริง ๆ!”

โมนิก้ายอมแพ้ต่อความตื๊อของเขา สุดท้ายก็ปล่อยให้เขาก่อเรื่องนิดหน่อยตรงหน้ากระจก

ออกจากห้องน้ำ ทั้งคู่ใส่ชุดคลุมอาบน้ำไปนั่งที่โต๊ะอาหาร

ในเบเวอร์ลีฮิลส์ซึ่งมีพื้นที่แค่หกตารางไมล์ กลับมีร้านอาหารระดับมิชลินถึงแปดร้าน

สี่ร้านอยู่บนถนนโรดีโอ

สองร้านอยู่บนถนนเบเวอร์ลี

และร้านที่อยู่หน้า Golden Oak บนถนนวิลเชอร์ก็เป็นอีกหนึ่งในนั้น

ร้านนั้นชื่อ Spago เสิร์ฟอาหารฝรั่งเศสเป็นหลัก เชฟใหญ่คือวูล์ฟกัง พัค

เชฟดังที่ถูกเชิญให้ทำอาหารในงานประกาศรางวัลออสการ์ถึงสามปีซ้อน

ฝีมือยอดเยี่ยม เมนูก็หลากหลาย มีทั้งของบก น้ำ อากาศ

วันนี้ดูเหมือนโมนิก้าจะตั้งใจให้ลิงก์ได้เติมพลัง เพราะโต๊ะเต็มไปด้วยอาหารเนื้อ

มีสเต๊กเนื้อย่างถ่าน ใช้เนื้อวัวหิมะจากฮอกไกโด ผ่านการหมักและย่างด้วยถ่านแอปเปิล

กลิ่นหอมฉุย รสเนื้อกับซอสเข้ากันสุด ๆ

ยังมีเป๋าฮื้อแดงตุ๋นตัวโตจากแคลิฟอร์เนียตอนใต้ ตัวใหญ่สุดยาวเกือบฟุต

หนัก 600 กรัม ตัวรอง ๆ ก็ยังหนักเกิน 200 กรัม

เนื้อเป๋าฮื้อแน่น เด้ง เคี้ยวมัน เหมือนอะไรบางอย่างบนตัวโมนิก้าไม่มีผิด

บนโต๊ะยังมีเค้กปูแมริแลนด์ พายแอปเปิลครีม สลัดผลไม้ฮาวาย และอื่น ๆ อีกเพียบ รสชาติดีทุกอย่าง

“จานนี้สั่งมาเผื่อคุณโดยเฉพาะ กินเยอะ ๆ หน่อยนะ”

โมนิก้าชี้ไปที่จานหอยนางรมเลมอนเย็นจัด

“คุณก็กินด้วยสิ หอยนางรมบำรุงร่างกาย เติมพลังได้นะ”

ลิงก์แบ่งหอยนางรมกับเธอคนละห้าตัว

พอกินเสร็จ ร่างกายบางส่วนเริ่มรู้สึกร้อนระอุ ทั้งสองสบตากัน ก่อนจะลุกขึ้นพุ่งเข้าห้องนอนพร้อมกัน