บทที่ 25 หน่วยลับมาเยือน

บทที่ 25 หน่วยลับมาเยือน

◉◉◉◉◉

เมื่อได้ยินดังนั้น ในใจของเย่หลานก็อดที่จะรู้สึกขอบคุณไม่ได้ แต่จะว่าไปแล้ว คาคาชิก็ปฏิบัติต่อนักเรียนแบบนี้เป็นปกติอยู่แล้ว และที่น่าชื่นชมยิ่งกว่านั้นก็คือเย่หลานก็มีความรู้สึกที่ดีต่อคาคาชิไม่น้อย หวังว่าในวันข้างหน้าภายใต้การดูแลของเขา จะสามารถใช้ชีวิตได้อย่างมีความสุข

เมื่อมาถึงหอพัก เย่หลานก็สำรวจห้องอย่างคร่าวๆ ห้องไม่ใหญ่มากนัก ประมาณ 20 ตารางเมตร ข้างในมีห้องน้ำแบบเรียบง่าย เตียงหนึ่งหลัง และโต๊ะหนึ่งตัว ยังมีผ้าปูที่นอนและผ้าห่มอีกด้วย อย่างอื่นก็ไม่มีอะไรแล้ว เย่หลานลูบเตียงดู ก็พบว่าผ้าปูที่นอนและผ้าห่มเป็นของใหม่ทั้งหมด โดยพื้นฐานแล้วไม่มีใครเคยใช้มาก่อน เย่หลานพยักหน้าอย่างพึงพอใจ แล้วพูดว่า "ขอบคุณท่านมากจริงๆ ครับ"

อาจารย์คาคาชิโบกมือแล้วยิ้ม "ไม่เป็นไร เรื่องพวกนี้เป็นสิ่งที่ฉันควรทำอยู่แล้ว ถ้าเธอไม่มีอะไรแล้วก็พักผ่อนให้สบายเถอะ พรุ่งนี้จะได้ไปเข้าร่วมการสอบเข้าเรียนกับพวกซากุระ นารูโตะ ซาสึเกะ"

เย่หลานถึงกับชะงัก แล้วถามว่า "การสอบเข้าเรียน? การสอบเข้าเรียนอะไรครับ?" คาคาชิพูดว่า "เรื่องนี้เธอยังไม่รู้สินะ นักเรียนทุกคนที่จบการศึกษาจากโรงเรียนนินจาจะต้องมารายงานตัวที่นี่เพื่อเข้าร่วมการทดสอบของฉัน ถ้าเกิดว่าผ่านได้ก็จะได้เป็นลูกศิษย์ของฉัน แต่ถ้าทดสอบไม่ผ่าน ก็จะต้องกลับไปเรียนที่โรงเรียนนินจาเดิมอีกหนึ่งปี แล้วค่อยสอบใหม่"

"แน่นอนว่าการทดสอบของฉันสำหรับบางคนก็ง่ายมาก แต่สำหรับบางคนก็ยากมาก ไม่รู้ว่าพวกเธอจะผ่านได้รึเปล่า"

เย่หลานพูดอย่างมั่นใจ: "ไม่ต้องห่วงครับอาจารย์ ผมจะพยายามผ่านให้ได้ครับ"

แล้วคาคาชิก็พูดกับเย่หลานว่า "ก็ได้ งั้นเธอก็พักผ่อนให้สบายเถอะ ฉันไปก่อนนะ ถ้าท่านโฮคาเงะมีสถานการณ์ใหม่หรือคำสั่งใหม่อะไร ฉันจะแจ้งให้เธอทราบ ส่วนเรื่องอื่นเธอก็ไม่ต้องคิดมาก สำหรับมื้อเย็น เธอก็หาอะไรกินตามสบายแล้วกัน อ้อ เย่หลาน ไม่ไกลจากที่นี่มีร้านราเม็งอยู่ร้านหนึ่ง ชื่อร้านอิจิราคุราเม็ง เป็นร้านอาหารเล็กๆ ที่มีชื่อเสียงมากในหมู่บ้านโคโนฮะ บางทีเธออาจจะลองไปชิมดู ได้ยินว่าเจ้านารูโตะก็ชอบไปที่นั่นเป็นพิเศษ"

"เธอไปลองชิมดูสิ ไม่แน่ว่าเธออาจจะได้เจอเจ้านารูโตะที่นั่นก็ได้" เขายิ้มแล้วพยักหน้า "งั้นก็ไม่รบกวนอาจารย์คาคาชิแล้วครับ" คาคาชิยิ้ม แล้วก็หันหลังเดินออกจากห้องไป

เย่หลานรีบไปซักผ้า แล้วก็นอนลงบนเตียง ทำงานมาทั้งวัน ตอนนี้เขาก็เหนื่อยมากแล้วจริงๆ เมื่อเข้าไปในผ้าห่มอุ่นๆ ไม่นานเย่หลานก็หลับสนิท เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ก็เป็นตอนกลางคืนแล้ว เขาคาดคะเนว่าตอนนี้น่าจะประมาณหกเจ็ดโมงเย็น เพิ่งจะเตรียมตัวออกไปกินข้าว ก็พบว่าข้างประตูของเขามีชายสวมหน้ากากสองคนยืนอยู่ เย่หลานอดที่จะตกใจไม่ได้ แต่เครื่องแต่งกายของชายสวมหน้ากากสองคนที่อยู่ข้างนอกนั้น เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี ไม่ใช่คนของหน่วยลับโคโนฮะหรอกหรือ?

แต่เย่หลานก็ยังแกล้งทำเป็นไม่รู้ พูดว่า "พวกคุณเป็นใคร ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้" เย่หลานมองพวกเขาอย่างระแวดระวัง

ชายสวมหน้ากากทางซ้ายพูดกับเย่หลานว่า "เราเป็นคนของหน่วยลับโคโนฮะ ได้ยินว่าเธอเป็นคนนอกที่เพิ่งจะมาใหม่ที่หมู่บ้านโคโนฮะ ก็เลยมาหาเธอคุยธุระหน่อย ไม่รู้ว่าเธอสนใจรึเปล่า"

เย่หลานเลิกคิ้ว คิดในใจว่าสองคนนี้เป็นคนของหน่วยลับ พวกเขามาหาฉันมีธุระอะไร หรือว่าดันโซส่งพวกเขามา แต่ฉันกับดันโซก็ไม่รู้จักกันนี่นา เขาจะมาหาฉันทำไม?

เย่หลานยิ้มแล้วพูดกับชายสวมหน้ากากทางซ้ายว่า "จะสนใจรึเปล่า ก็ต้องดูว่าพวกคุณจะพูดเรื่องอะไรก่อน ถ้าจะมาจับฉันไปทำอะไรอย่างว่า ฉันจะไปยอมได้ยังไง?"

◉◉◉◉◉