ตอนที่ 11 เพื่อนสนิทสุดอลังการของยตสึยะ มิโกะ

สัญญาไม่สามารถปกปิดโดยเจตนาได้ นี่ก็เป็นหนึ่งในข้อจำกัดเช่นกัน

ดังนั้น โรเซ็นจึงอธิบายอย่างชัดเจนว่าเด็กสาวจะได้อะไรและเสียอะไรไปหลังจากทำสัญญา

“ถ้าเธอทำสัญญากับผม เธอจะได้รับพลังในการกำจัดวิญญาณ และเธอจะเติบโตขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งวันหนึ่ง ไม่มีวิญญาณตนใดจะทำร้ายเธอได้ ในสายตาของเธอ พวกมันจะอ่อนแอเหมือนมด”

“แล้ว... ราคาที่ต้องจ่ายคืออะไรคะ?”

เมื่อได้ยินดังนี้ เด็กสาวก็สนใจอย่างมาก แต่เธอก็ไม่ได้ตาบอดไปกับผลประโยชน์มหาศาลตรงหน้า

ไม่มีอะไรในโลกนี้ที่ได้มาฟรีๆ

อย่างที่ทราบกันดีว่า เกมเล่นฟรีนั่นแหละที่แพงที่สุด

“หลังจากทำสัญญาแล้ว เธอจะไม่ใช่มนุษย์ปุถุชนอีกต่อไป แต่เป็นบริวารของผม ไม่สามารถขัดขืนหรือทรยศผมได้”

“หมายความว่า... อิสรภาพเหรอคะ?”

เด็กสาวก้มหน้าลง

และโรเซ็นก็พยักหน้าเล็กน้อย

พลังมาพร้อมกับราคาที่ต้องจ่าย นี่เป็นเรื่องที่เข้าใจได้และเป็นเรื่องของทางเลือกส่วนตัวล้วนๆ

บางคนยอมทำทุกอย่างเพื่อพลัง

ในขณะที่บางคนยอมตายดีกว่ารับของบริจาค

เห็นได้ชัดว่ายตสึยะ มิโกะ กำลังตกอยู่ในภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก

หากเป็นเงื่อนไขอื่น เธออาจจะตกลงไปอย่างหุนหันพลันแล่นแล้ว

แต่การสูญเสียอิสรภาพนั้นถูกอธิบายไว้อย่างคลุมเครือทีเดียว

“ไม่ต้องรีบร้อนตัดสินใจ การตัดสินใจที่เกิดขึ้นภายใต้อิทธิพลของอารมณ์มักจะเสียใจในภายหลังได้ง่าย ผมไม่ต้องการให้บริวารคนแรกของผมต้องมาถอนหายใจอยู่ตลอดเวลา”

โรเซ็นกล่าว

เมื่อได้ยินดังนี้ ยตสึยะ มิโกะ ก็มองโรเซ็นด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย

“เอ่อ คือ... ตอนนี้ฉันไม่รู้ว่าจะทำยังไงดี? งั้น ช่วยให้เวลาฉันสักคืนได้ไหมคะ? ฉันจะลองคิดดู”

“ได้สิ”

หลังจากพูดจบ โรเซ็นก็พยักหน้า

แล้วเขาก็ถามว่า

“เธอเป็นนักเรียนโรงเรียนมัธยมปลายโซบุรึเปล่า?”

“ใช่ค่ะ ฉันเพิ่งย้ายมาที่นี่เมื่อเดือนที่แล้ว”

จากนั้นโรเซ็นก็ถามถึงห้องเรียนของเธอและพบว่าห้องเรียนของยตสึยะ มิโกะ อยู่คนละฟากของอาคารเรียนกับเขาเลย

ไม่น่าแปลกใจที่โรเซ็นไม่เคยสังเกตเห็นการปรากฏตัวของยตสึยะ มิโกะ ในช่วงเดือนที่ผ่านมา

ท้ายที่สุดแล้ว ด้วยวงสังคมที่จำกัดของเด็กสาว—มีเพียงยุริคาวะ ฮานะ เป็นเพื่อน—จึงเป็นเรื่องปกติที่เขาจะไม่เคยเห็นเธอ

“ในกรณีนั้น ถ้าเธอตัดสินใจได้แล้ว มาหาผมที่ดาดฟ้าของอาคารเรียนในช่วงพักกลางวันพรุ่งนี้นะ”

“เอ๊ะ? รุ่นพี่ก็เป็นนักเรียนโรงเรียนมัธยมปลายโซบุเหมือนกันเหรอคะ?”

“ใช่แล้ว ไม่รู้สึกว่าจู่ๆ ผมก็ดูติดดินขึ้นมาบ้างเหรอ?”

โรเซ็นพูดพร้อมกับรอยยิ้ม

“อ้อ อยากกินแตงโมไหม?”

เขายังไม่ลืมว่าตัวเองกำลังถือของหนักอยู่

แตงโมลูกใหญ่ ถ้าวันนี้ไม่กินแล้วเก็บไว้ในตู้เย็นแค่ครึ่งลูก รสชาติก็จะเสียไป

ถ้าเขาอยู่ในประเทศจีน แน่นอนว่าโรเซ็นคงไม่สนใจ

อย่างไรก็ตาม แตงโมในญี่ปุ่นนั้นแพงหูฉี่ การทำแบบนั้นคงจะสิ้นเปลืองไปหน่อย

เป็นโอกาสที่ดีที่จะได้ใกล้ชิดกับเด็กสาว ในเมื่อเป็นเพื่อบริวารในอนาคตของเขา ก็ไม่ถือว่าสิ้นเปลือง

ส่วนที่ว่าทำไมเขาถึงมั่นใจนัก เหตุผลง่ายๆ

ยตสึยะ มิโกะ จะไม่ปฏิเสธที่จะกลายเป็นผู้เหนือมนุษย์ พวกวิญญาณส่งผลกระทบต่อชีวิตประจำวันของเธออย่างรุนแรงแล้ว และหากเป็นเช่นนี้ต่อไป เธอจะอยู่ได้นานแค่ไหนก็ยังเป็นคำถาม

หนึ่งคืน

ไม่สิ บางทีในวินาทีที่ยตสึยะ มิโกะ ถูกวิญญาณทำให้ตกใจอีกครั้ง เธอก็จะไม่ลังเลอีกต่อไป

ทั้งสองคนมาถึงโต๊ะหินข้างสวนสาธารณะ

โรเซ็นเสกมีดผลไม้ออกมาอย่างสบายๆ ทำให้เด็กสาวตกใจอย่างมาก

“นี่มันเวทมนตร์เหรอคะ?”

แต่โรเซ็นสวมเสื้อแขนสั้นและไม่ได้หันหลังกลับ เป็นไปไม่ได้เลย

“หนึ่งในความสามารถของผม”

“ถ้าเธอกลายเป็นบริวารของผม การเหาะเหินเดินอากาศและมุดดินจะเป็นเรื่องง่ายดาย”

โรเซ็นพูดพร้อมกับรอยยิ้ม ไม่ได้อธิบายอะไรมาก

การแสดงพลังที่เหมาะสมก็เป็นหนทางหนึ่งในการดึงดูดเช่นกัน

เมื่อได้ยินดังนี้ ยตสึยะ มิโกะ ก็หลงใหลในทันที แล้วก็เงียบๆ กัดแตงโมไปคำหนึ่ง

กัดไปคำเดียว น้ำสีแดงเข้มก็ไหลล้นออกมา

“อร่อยจังเลยค่ะ”

น้ำหวานฉ่ำไหลผ่านริมฝีปากและฟัน ความสดชื่นก็เบ่งบานในทันที

ความหม่นหมองจากการถูกวิญญาณทำให้ตกใจเมื่อครู่ก็ถูกปัดเป่าออกไปเช่นกัน

“ถ้าเสี่ยวฮวาอยู่ที่นี่ด้วย เธอคงกินคนเดียวไปครึ่งลูกแน่ๆ”

ยุริคาวะ ฮานะ คือเพื่อนเพียงคนเดียวของเธอ

หนึ่งในเหตุผลที่เธอยังเต็มใจไปโรงเรียนก็คือการมีอยู่ของยุริคาวะ ฮานะ

การได้พูดคุยกับเธอสามารถขจัดความหม่นหมองของเธอไปได้ครึ่งหนึ่ง

โรเซ็นรู้จักยุริคาวะ ฮานะ

แม้ว่าเธอจะไม่ใช่ตัวเอก แต่การมีอยู่ของเธอก็ไม่ได้น้อยเลย

เธอและยตสึยะ มิโกะ ต่างก็มีร่างกายที่ดึงดูดวิญญาณได้ง่าย แต่เมื่อเทียบกับยตสึยะ มิโกะ ที่จะตายทันทีเมื่อสัมผัส วิญญาณธรรมดาๆ จะถูกเผาเป็นเถ้าถ่านด้วยรัศมีแห่งชีวิตอันเข้มข้นที่แผ่ออกมาจากยุริคาวะ ฮานะ หากเข้าใกล้

นอกจากนั้น เธอยังมีหน้าอกที่ใหญ่มากอีกด้วย

เธอเป็นผู้ที่มีคุณสมบัติเหมาะสมที่จะเป็นบริวาร โรเซ็นคิด

หลังจากนำยตสึยะ มิโกะ เข้ามาในกลุ่มแล้ว การทำให้ยุริคาวะ ฮานะ เป็นเป้าหมายต่อไปอาจจะสำเร็จได้ง่ายขึ้น

“งั้น... รุ่นพี่ ขอบคุณสำหรับวันนี้นะคะ พรุ่งนี้เจอกันค่ะ”

ยตสึยะ มิโกะ โค้งคำนับแล้วหันหลังเดินไปอีกทาง

โรเซ็นก็กลับบ้าน อาบน้ำ แล้วก็เปิดกลุ่มแชท

จบตอน