บทที่ 2 วิญญาณในชุดกี่เพ้า

บทที่ 2

หนึ่งในวิญญาณร้ายค่อย ๆ ลอยเข้าหาแม่ของผม ส่วนที่เหลืออีกสิบกว่าตนยังคงยืนนิ่งอยู่บนหลุมศพ ไม่กล้าเคลื่อนไหว ราวกับเกรงกลัวบางสิ่งบางอย่าง

วิญญาณร้ายตนนั้นเป็นหญิงสาว ผมยาวดำขลับ สวมชุด กี่เพ้า สีแดง ใบหน้าซีดเผือดดุจแผ่นกระดาษขาว ทว่าเรียวปากกลับแดงสดราวกับโลหิต ครึ่งใบหน้างดงามหมดจด แต่อีกครึ่งกลับเน่าเละเฟะ มีหนอนแมลงไต่ออกมาจากเนื้อหนังที่ผุกร่อน โหนกแก้มเผยให้เห็นกระดูกสีขาว ดวงตาทั้งคู่ขาวโพลน ไร้ซึ่งแก้วตาดำ

ลมเย็นยะเยือกพัดกระโชกแรงขึ้นทุกขณะ จนแม่แทบลืมตาไม่ขึ้น เสียงหัวเราะเย็นยะเยือกดังขึ้น "แคก ๆ ๆ !" เงาร่างสีขาวแยกเขี้ยว แล้วยื่นมือกระดูกออกมาหมายจะคว้าไปที่ครรภ์

หากมือนั้นสัมผัสลงได้จริง ไป๋อู๋ฉางคงถูกพรากไปสู่ยมโลกตั้งแต่ยังไม่ทันลืมตาดูโลก แต่แน่นอนแม่ย่อมไม่ปล่อยให้เรื่องนี้เกิดขึ้น!

"ไสหัวไป!"

แม่กัดฟันกรอด ตะโกนก้องพร้อมกับกัดปลายลิ้นของตนเองจนเลือดสาดกระเซ็น จากนั้นพ่นใส่มือขาวซีดของวิญญาณร้ายนั้น

"ฉี่ฉี่ฉี่!"

เสียงดังคล้ายเนื้อถูกน้ำกรดราด เสียงร้องโหยหวนดังขึ้น วิญญาณสาวกรีดร้องแล้วรีบดึงมือกลับทันที

ภายหลัง แม่กล่าวว่าการกระทำนี้แลกมาด้วยราคาที่หนักหนา เนื่องจากเธอตั้งครรภ์ พลังหยางในกายจึงอ่อนแอลงจนแทบหมดสิ้น ท้องของหญิงตั้งครรภ์เปรียบเสมือนที่พักพิงของดวงจิตเป็นเป้าหมายที่วิญญาณชื่นชอบที่สุด ซึ่งเป็นเหตุผลที่สตรีมีครรภ์มักถูกห้ามไม่ให้เดินทางกลางค่ำกลางคืน เพราะเป็นเหยื่ออันโอชะของเหล่าภูตผี

นับตั้งแต่ไป๋อู๋ฉางเติบโตมา หากผู้ใดกล้าพูดจาเย้ยหยันว่าแม่ของไป๋อู๋ฉางพูดไม่ชัด ไป๋อู๋ฉางจะลุกขึ้นอัดกับมัน แม้จะบาดเจ็บทั้งตัวก็ตาม!

แม่ของไป๋อู๋ฉางมิใช่คนธรรมดา ยายของไป๋อู๋ฉางเป็นศิษย์นอกของ สำนักเขาอู่ แม้ไม่ได้เป็นนักพรตโดยตรง ทว่าครั้งหนึ่งก็เคยเป็นบุคคลที่ช่ำชองในเรื่องสิ่งลี้ลับ กระนั้นแม่กลับมิได้สนใจในศาสตร์เร้นลับเหล่านี้มากนัก เธอเพียงเรียนรู้ติดตัวไว้บ้างตามพื้นฐาน ในทางกลับกัน ไป๋อู๋ฉางกลับศึกษาเรื่องนี้อย่างลึกซึ้งเพราะทุกครั้งที่มีวันหยุด แม่จะส่งไป๋อู๋ฉางไปอยู่กับยาย

แต่ก็แค่ทฤษฎีเท่านั้นล่ะนะ... เรื่องฝีมือจริง ๆ ยังอีกไกลนัก

วิญญาณสาวที่ถูกไล่ต้อนถอยห่างไปเล็กน้อย แม่ฉวยโอกาสนั้นพ่นโลหิตลงบนฝ่ามือของตนเอง ก่อนจะกำมันแน่น

มือทั้งสองข้างของวิญญาณร้ายละลายหายไปอย่างสิ้นเชิง แต่แทนที่มันจะถูกกำราบจนหมดสิ้น มันกลับยิ่งเดือดดาล ครึ่งใบหน้าที่งดงามนั้นพลันเลือนหาย กลายเป็นหัวกระโหลกที่มีเส้นผมดำขลับขึ้นปกคลุม

"วันนี้เป็นเทศกาลเสื้อกันหนาว ฉันไม่อยากมีเรื่อง แต่มิใช่ว่าฉันจะเกรงกลัวอันใด หากแกยังไม่ถอยไป ฉันจะถือว่าทำลายกฎแห่งยมโลก จำไว้! ฉันคือศิษย์รุ่นที่ 108 ของสำนักเขาอู่ หากแกยังรั้น ฉันจะจัดการแกเอง!"

แม้เธอตั้งครรภ์อยู่ แต่แววตากลับแน่วแน่ ประกายความแข็งกร้าวฉายชัด

"ฮ่าฮ่าฮ่า..."

วิญญาณหญิงสาวชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วหัวเราะเบา ๆ ก่อนกล่าวขึ้นด้วยเสียงเย็นเยียบ

"เด็กในท้องของแก ต่อให้เกิดมา ก็คงมีชีวิตอยู่ได้ไม่นาน ไยไม่ยกให้ฉันเสีย? ฉันจะยอมเป็น

เยียนหลิง ประจำบ้าน เเกจะว่าอย่างไร!"

(เยียนหลิง - วิญญาณที่บ้านใดเลี้ยงไว้ จะช่วยปกปักษ์รักษาให้โชคดี แต่ต้องมีการเซ่นไหว้ตลอด)

แม่ได้ฟังถึงกับแค่นเสียงเย็นชา

"เยียนหลิงรึ? บ้านของฉันไม่เลี้ยงผี สำนักเขาอู่ก็ไม่มีประเพณีนี้ ฉันรู้ว่าแกต้องการใช้ลูกของฉันเป็นเครื่องมือบำเพ็ญตบะ เพื่อหนีการไล่ล่าจากยมโลก แต่หากแกยังดื้อรั้น ไม่ยอมถอยไป อย่าโทษฉันที่ต้องลงมือ! แม้ฉันจะตั้งครรภ์ใกล้คลอด แต่ยังมีพลังพอจะเปิดประตูยมโลกเรียก 'ผู้พิพากษาแห่งยมโลก' ออกมาได้เช่นกัน!"

"!!"

วิญญาณร้ายเผลอถอยกรูดไปสองก้าวทันที...

แม่แค่นเสียงเย็นชา เอ่ยวาจาขึ้น

แท้จริงแล้วภายในใจของเธอกำลังสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ร่างกายแทบจะทรงตัวไม่อยู่ จวนจะเป็นลมล้มพับไปเสียตรงนั้น แต่ทว่าสิ่งที่เธอเพิ่งกล่าวไปล้วนเป็นเพียงคำขู่เพื่อข่มขวัญวิญญาณหญิงสาวเท่านั้นเอง

และก็เป็นดังคาด วิญญาณหญิงสาวชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาที่ขาวโพลนเต็มไปด้วยความลังเล แต่ไม่นานนัก มันกลับแหงนหน้ามองพระจันทร์เต็มดวงบนท้องฟ้า ก่อนจะฉับพลันพุ่งเข้าหาแม่อีกครั้ง!

เพราะค่ำคืนนี้เป็นคืนพิเศษคืนที่ "พลังแห่งจันทรา" แข็งแกร่งที่สุด

ที่แห่งนี้เดิมทีก็ไร้ผู้คนสัญจรอยู่แล้ว โดยเฉพาะเวลากลางคืน และยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องสตรีมีครรภ์

มีเพียงแม่ของไป๋อู๋ฉางเท่านั้นที่บังเอิญมาติดอยู่ในสถานการณ์นี้

ณ ตอนนั้น แม่รู้ดีว่า ตนเองก่อเรื่องใหญ่เข้าแล้ว!

ที่ผ่านมา เธอเคยพบเจอเพียงแค่ดวงวิญญาณไร้พลังตบะ จึงสามารถขับไล่ได้อย่างง่ายดาย แต่วิญญาณร้ายที่อยู่เบื้องหน้านี้แตกต่างออกไปโดยสิ้นเชิง จากอาภรณ์และเครื่องแต่งกายที่มันสวมใส่ ดูแล้วน่าจะเป็นหญิงสาวจากยุคจีนโบราณ ซึ่งแปลว่า มันมีตบะมานานหลายร้อยปีแล้ว! ต่อให้แม่ทุ่มสุดตัว เธอก็มิอาจต่อกรได้!

"ไม่ได้! ต้องปกป้องลูกของฉันให้ได้! ถ้าหากลูกของฉันกลายเป็นวิญญาณเด็ก นั่นจะเป็นหายนะที่ไม่มีวันจบสิ้น!"

ร่างของแม่สั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ ปลายเล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือจนเลือดซึมออกมา เธอไม่เคยเผชิญหน้ากับวิญญาณที่แข็งแกร่งเช่นนี้มาก่อน ปลายริมฝีปากของเธอซีดขาว แต่กลับมีเลือดไหลซึมออกมาเล็กน้อย

นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่แม่คิดถึงพ่อ..

พ่อของไป๋อู๋ฉางเป็นเพียงชาวไร่ชาวนาธรรมดา แม้จะซื่อ ๆ ทึ่ม ๆ ไม่ค่อยพูดจากับใคร แต่กลับเป็นคนจิตใจดีเสมอมา ตอนที่แม่หยอกล้อพ่อ เขามักจะเกาหัวแกรก ๆ พลางหัวเราะ "เฮะ ๆ" อย่างเขินอาย

แต่น่าเสียดาย... ที่ตอนนี้พ่อไม่ได้อยู่เคียงข้างแม่

วิญญาณธรรมดาคือ "ชี่ผั่ว" ดำรงอยู่ด้วยแรงอาฆาตและความคั่งแค้น

พวกมันไร้ซึ่งสติปัญญา มีเพียงความทรงจำและแรงอาฆาตเป็นตัวขับเคลื่อน ทว่า...หากวิญญาณร้ายสามารถ "บำเพ็ญตบะ" ไปถึงขั้นที่เริ่มสร้าง "ซานหุน ( สามวิญญาณ)" ได้ พวกมันจะกลายเป็นอิสระจากอดีต และสามารถเลือกเส้นทางของตนเองได้

วิญญาณที่สมบูรณ์แบบที่สุด คือ "สามวิญญาณเจ็ดจิต " หากพบเจอพวกมัน นั่นหมายความว่ามันสามารถ ช่วงชิงร่างมนุษย์ได้ ซึ่งเป็นปรากฏการณ์ที่เรียกว่า "วิญญาณสิงร่าง"

"คนกลัวผีสามส่วน ผีกลัวคนเจ็ดส่วน"

คำกล่าวนี้ไม่ใช่คำพูดที่ไร้เหตุผล โลกมนุษย์เป็นสถานที่ของผู้มีชีวิต ยิ่งในเวลากลางวัน เหล่าวิญญาณร้ายที่ยังไม่บรรลุ "สามวิญญาณ" จะไม่กล้าออกมาปรากฏตัว เพราะมนุษย์คือสิ่งมีชีวิตที่สูงส่งที่สุดในสามภพร่างมนุษย์ประกอบด้วยพลังชีวิต เมื่อพลังชีวิตของบุคคลใดรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน ต่อให้เป็นวิญญาณร้าย ก็ทำอะไรเขาไม่ได้

พวกวิญญาณร้ายที่มีเพียง "เจ็ดจิต" เท่านั้น จะมีความสามารถแค่บางอย่าง เช่น " การลวงตา" พวกมันแค่รบกวนคลื่นสมองของมนุษย์ ทำให้เกิดภาพหลอน หากอธิบายตามหลักวิทยาศาสตร์ ก็คือการรบกวนคลื่นไฟฟ้าในสมอง ทำให้เกิดความรู้สึกว่าเรื่องราวนั้นเป็นความจริง

แต่วิญญาณหญิงสาวตนนี้...

ร่างของมันพลันพวยพุ่งควันดำออกมาจากทั่วร่าง ทว่าเหนือศีรษะของมันกลับปรากฏ "วงแหวนสีขาว" ขึ้นจาง ๆ

แม่เบิกตากว้าง ก่อนจะกลืนน้ำลายลงคอ เอ่ยเสียงสั่นเครือ

"มัน...มันบำเพ็ญตบะจนมีหนึ่งวิญญาณแล้วรึ? ดูท่าคืนนี้ฉันคงหนีไม่พ้นเคราะห์นี้แล้วจริง ๆ..."

"ชี่ชี่ชี่—!"

ทันใดนั้น ผมสีดำสนิทของวิญญาณร้ายพลันลอยพุ่งออกมาจากศีรษะ พวกมันบิดม้วนราวกับอสรพิษนับพัน ก่อนจะพุ่งทะลวงเข้าจู่โจมแม่อย่างรวดเร็ว!

แม่เบิกตากว้างสภาพตรงหน้าทำให้เธอถึงกับชะงักงัน!