ตอนที่ 477 คะแนนของเสิ่นไคซาน

ตอนที่ 477 คะแนนของเสิ่นไคซาน

ในเวลาเดียวกัน เสิ่นซือซือที่เพิ่งรับแขกกลุ่มหนึ่งเสร็จ ก็ได้รับโอกาสล้ำค่าในการพักผ่อน

นางเอนกายบนขอบเตียง พลางมองแมงดาสองคนเข้ามา ยกเสื้อผ้าของนางขึ้น เช็ดตัวให้นาง และบางครั้งก็ฉวยโอกาสกับนาง แต่นางยังคงไม่สะทกสะท้าน

เพียงเอียงศีรษะและมองแสงไฟยามค่ำคืนที่ส่องเข้ามาทางหน้าต่าง

มองออกไปนอกหน้าต่างหอฮ่วนเยวี่ย ตอนนั้นก็ดึกมากแล้ว

ไม่มีแสงไฟจากบ้านเรือนนับพันหลัง มีเพียงความมืดเงียบสงัดของยามค่ำคืน

หอฮ่วนเยวี่ยสร้างขึ้นริมแม่น้ำ จากที่นี่จะได้ยินเสียงน้ำไหลเอื่อยไม่รู้จบ

เหมือนกับค้อนที่แกว่งอยู่ตลอดเวลา กระทบใจผู้คนซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เหมือนกับอนาคตของนาง ที่ไม่มีแสงสว่างเลย

“สกปรกมาก”

ทันใดนั้น แมงดาคนหนึ่งก็ตบหน้านางด้วยสีหน้าดูถูกเหยียดหยาม

ที่แท้เมื่อครู่นี้ ตอนที่ช่วยนางทำความสะอาด เผลอไปโดนคราบสกปรกที่แขกทิ้งไว้เข้า

แต่ในฐานะนางโลมที่ขายเรือนร่าง ได้รับแขกมากมายและมีสิ่งต่าง ๆ ที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้

คราบสกปรกหยดหนึ่งกระเด็นขึ้นมา แล้วหยดลงที่หางตาของเสิ่นซือซือ กลิ่นเหม็นโชยมา ในที่สุดดวงตาที่ว่างเปล่าของนางก็เริ่มมีความเคลื่อนไหวบ้างแล้ว

หากตอนนั้น เขาไม่ได้ไปที่นิกายเทียนสุ่ย

ไม่! หากเขาไม่ได้รับระบบ และเดินทางข้ามเวลา

ถ้าอย่างนั้น ตอนนี้เขาคงยังกำลังเรียบเรียงโครงเรื่องที่พระเอกนางเอกต่างฝ่ายต่างช่วยกันกอบกู้และเยียวยากันและกันอยู่กระมัง

ดื่มน้ำอัดลม กินไก่ทอด แม้จะธรรมดา แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีความสุข

หากเขามีโอกาสได้กลับไป เขาคงไม่เป็นขันที และสาบานด้วยความบริสุทธิ์ใจว่าจะเขียนหนังสือที่ค้างคาเรื่อง ‘รุ่นพี่เสิ่นไคซานอยากเกิดใหม่จริง ๆ’ ให้จบ!

ทว่าไม่มีปาฏิหาริย์เกิดขึ้น เขายังอยู่ในหอนางโลมและเผชิญกับแมงดาที่หยาบคาย

ความขัดแย้งสุดขั้วระหว่างจินตนาการในใจ และความเป็นจริงที่อยู่ตรงหน้าทำให้เขามึนงง

เขาเหมือนจะเห็นผู้หญิงคนหนึ่งกำลังเดินมาหา

คนนั้นก็คือแฟนสาวของเขาในชาติที่แล้ว

เขาเหยียดมือไปหาร่างนั้นพร้อมกับรอยยิ้มโง่ ๆ บนใบหน้า

“อาเต๋า เธอมาพาฉันออกไปเหรอ?”

มีแววคาดหวังและโล่งใจอยู่ในน้ำเสียงของเขา

คาดไม่ถึงว่า หญิงสาวจะยิ้มเยาะ หันกลับไปและโผเข้าไปในอ้อมแขนของชายอีกคน ด้วยความรักอันเร่าร้อนในดวงตาของเธอที่เขาไม่เคยได้รับมาก่อน

จริงใจถึงเพียงนั้น ไม่สนใจสิ่งใดถึงเพียงนั้น

อิจฉา ริษยา เจ็บปวด จนปัญญา

อารมณ์ต่าง ๆ มากมายเข้ามาครอบงำเขาทันที

ทันใดนั้น เสิ่นซื่อซื่อรู้สึกเหมือนกำลังจะตายด้วยความสิ้นหวัง

แสงในดวงตาของเขาหรี่ลงทันที รู้สึกเวียนหัว ราวกับมีมือใหญ่กำลังบีบหัวใจ

นี่คือความรู้สึกเจ็บปวดใจหรือ

สายตาของเขาพร่ามัว และได้ยินเสียงตะโกนด้วยความหวาดกลัวของแมงดาสองคนนั้น

ร่างกายรู้สึกหนักและหมดสติไป

ความเหนื่อยล้าเป็นเวลานานเป็นสิ่งที่ไม่อาจทนทานได้สำหรับเขาซึ่งอยู่ในระดับจื่อฝู่

กอปรกับความยึดมั่นที่เกิดขึ้นในใจชั่วขณะ หรือที่เรียกว่าการยึดติดจนพบทางตัน ทำให้โพธิจิตเสียหาย และจบลงด้วยการเสียชีวิตในที่สุด

เพียงไม่กี่นาที แม่เล้าก็รีบวิ่งเข้ามา

มองไปยังหญิงสาวผู้งดงามที่อยู่ในสภาพร่างไร้ลมหายใจ มือที่ถือผ้าเช็ดหน้าของนางสั่นเทา

“เสิ่นซือซือ นางเป็นอะไรไป?”

ดาวเด่นคนนี้หวางเยี่ยเป็นคนส่งเข้ามา แถมยังเป็นตัวทำเงินของหอฮ่วนเยวี่ย หากตายไปแล้วจะอธิบายกับหวางเยี่ยอย่างไร!

“ดูเหมือน จะไม่หายใจแล้ว”

แมงดาที่ด่าก่อนหน้านี้ดูจะยิ่งสับสนมากขึ้น

ใครจะคิดว่าจื่อฝู่คนหนึ่งจะตายอย่างกะทันหันเช่นนี้

หากเรื่องถึงขั้นบานปลาย เขาจะหนีไม่พ้นอย่างแน่นอน

“หมอ รีบไปตามหมอมา!” แม่เล้าเช็ดเหงื่อเย็นที่หน้าผากและตะโกนเสียงแหลม

“จริงสิ ข้ามียาต่อชีวิตอยู่ในห้อง รีบไปหยิบมาเร็ว!”

ขอเพียงร่างกายยังไม่เย็น ต้องพยายามช่วยชีวิตจนถึงที่สุด

อย่างน้อยก็อธิบายกับหวางเยี่ยได้

ในขณะที่ทุกคนกำลังยุ่งวุ่นวายและหวาดกลัวจนตัวสั่น ซูอันก็ได้รับคำเตือนจากระบบแล้ว

[ติ๊ง โพธิจิตของตัวเอกเสิ่นไคซานพังทลายและถูกทำลายเนื่องจากการทรมานอันยาวนานของโฮสต์ รับคะแนนตัวร้าย 300]

[ติ๊ง ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่สังหารเสิ่นไคซาน แย่งชิงสูตรโกง : ระบบลูกเต็มบ้านหลานเต็มเมือง (ถูกกลืนกินไปแล้ว) ชดเชยโฮสต์ด้วยพลังวิเศษ : ย้อนกลับสวรรค์คืนตะวัน]

ย้อนกลับสวรรค์คืนตะวัน : การย้อนกลับสวรรค์คืนตะวัน ย้อนจักรวาล สามารถดึงวันเวลากลับคืนมา ดึงอาทิตย์กลับคืนสู่ท้องฟ้า หยุดกาลเวลา เมื่อฝึกฝนจนสำเร็จขั้นสูงสุด ยังสามารถดึงรั้งห้วงเวลาของโลกทั้งใบได้อีกด้วย

“โอ้ ไอ้หมอนั่นตายแล้วรึ” ซูอันรู้สึกประหลาดใจเพียงชั่วครู่

ความตายให้แค่สามร้อยคะแนนตัวร้าย จะเห็นได้ว่าก่อนหน้านี้ถูกกดขี่ขูดรีดอย่างหนักหน่วงเพียงใด เกรงว่าจะถูกบีบเค้นจนหมดสิ้นแม้กระทั่งหยดสุดท้าย

แต่พลังวิเศษที่ได้มาเป็นสิ่งชดเชย กลับดีเกินคาด

น่าจะเป็นประโยชน์อย่างมากต่อการที่เขาจะเข้าใจแก่นแท้แห่งกาลเวลา

ไม่ช้า ซูอันก็วางเรื่องของเสิ่นซือซือไว้ข้างหลัง

ความคิดศักดิ์สิทธิ์ของเขาแล่นไปทั่วลานด้านหน้า และเขาค้นพบสิ่งที่น่าสนใจบางอย่าง

“พี่หงเสากำลังทำอะไรอยู่?”

ลานด้านหน้าของเขาคือบ้านพักของหงเสาซึ่งตั้งอยู่ในวังหลวงเช่นกัน

มีต้นท้อหลายต้นปลูกไว้ในลานบ้าน ซึ่งค่อนข้างสอดคล้องกับอุปนิสัยอ่อนโยนของพี่หงเสา

แต่ในขณะนี้นางกลับทำเรื่องที่ไม่อ่อนโยนอย่างยิ่ง

“คิคิ เสี่ยวอันจื่อมีกำลังดุจเทพ จิ๊ รูปนี้ไม่เลวเลยนะ ดูแล้วน่าจะดึงออกง่ายดี!”

เมื่อมองภาพวาดที่ซูอันดูเคร่งขรึม แต่กลับไม่มีเสื้อผ้าแม้แต่ชิ้นเดียวบนร่างกาย แถมยังไม่รู้ตัวเลยว่าของสำคัญโผล่ออกมา ภาพนั้นทำให้ความคิดในสมองของหงเสาพรั่งพรูทันที นางจึงตัดสินใจวาดเพิ่มอีกสองภาพ!

ซูอันยืนอยู่ด้านหลังหงเสา แล้วสำรวจไปรอบ ๆ ห้อง โดยที่สีหน้าของเขาดูแปลกมากขึ้นเรื่อย ๆ

ห้องนั้นเต็มไปด้วยภาพเปลือยของเขา และหากสังเกตอย่างใกล้ชิด จะเห็นว่าขนาดและสัดส่วนนั้นเหมือนกันทุกประการ

ถึงขนาดมีภาพตอนที่เขายังเป็นเด็กผู้ชายตัวเล็ก ๆ ด้วยซ้ำ และยังมีมากกว่าภาพตอนปกติเสียอีก

นี่...พี่หงเสาตัวจริง หรือจะถูกหลีเอ๋อร์เข้าสิง

ซูอันแตะคางและตกอยู่ในความคิด

ทันใดนั้น หงเสาดูเหมือนจะสังเกตเห็นรอยตำหนิเล็ก ๆ บนกระดาษวาดรูป นางขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วก้มตัวลง ชุดสีแดงแนบสนิทไปกับลำตัว เผยให้เห็นเรือนร่างสง่างามจากด้านหลัง

นางมีเอวคอด และบั้นท้ายอวบอิ่มเรียบเนียน

ครั้นยกเท้าที่งดงามขึ้นเล็กน้อย กลายเป็นว่าเหยียบส้นรองเท้าอยู่ครึ่งหนึ่ง ทำให้เห็นฝ่าเท้าที่ขาวอมชมพูครึ่งหนึ่ง

ในบ้านของตนเอง พี่หงเสาแต่งตัวสบาย ๆ เป็นพิเศษ

เมื่อเห็นสิ่งนั้นโดยไม่ได้ตั้งใจ ซูอันลังเลเล็กน้อย แล้วยกมือขึ้นอย่างซื่อสัตย์

เพียะ!

บั้นท้ายพลิ้วไหวคล้ายคลื่น ทำให้สาวงามสะท้าน

“อ่า...เสี่ยวอันจื่อ ไยเจ้าจึงมาอยู่ที่นี่!”

หงเสาหันศีรษะไปทันที สังเกตเห็นซูอันอยู่ข้างหลัง ตอนแรกประหลาดใจ ต่อมาก็ดีใจ แล้วตกใจอีกครั้ง นางรีบพยายามปิดบังผลงานชิ้นเอกเอาไว้

อย่างไรก็ตาม เมื่อนางเห็นท่าทีหยอกล้อของซูอัน ร่างกายพลันแข็งค้างไปทันที

ใบหน้าร้อนผ่าวแล้ว

ชาไปหมด ดูท่าทางแล้ว ที่นางพึมพำกับตัวเองไปเมื่อครู่ เกรงว่าเสี่ยวอันจื่อคงได้ยินหมดแล้ว

ภาพลักษณ์พี่สาวที่แสนดีของนางพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง

หลังจากคิดเรื่องทั้งหมดนี้แล้ว นางแสร้งผ่อนคลาย ยกมือทัดผม ยืนขึ้นพลางมองไปที่ซูอัน แล้วบ่น

“เข้ามาก็ไม่เคาะประตูก่อน ทำให้พี่สาวอย่างข้าไม่มีความลับอะไรต่อหน้าเจ้าแล้วนะ”

ขณะที่พูด นางยกมือขึ้นและทุบหน้าอกแข็งแกร่งของเขา

“ข้าผิดไปแล้ว คราวหน้าก็จะทำอีก”

ซูอันตอบด้วยรอยยิ้ม ยื่นมือออกไปเชยคางเรียบเนียนของหงเสาขึ้น ดวงตาเป็นประกาย “แต่พี่หงเสา จะไม่อธิบายหน่อยหรือ?”

หงเสาเก็บเท้างดงามกลับเข้าไปในรองเท้าอีกครั้ง และเอ่ยอย่างมั่นใจ “มีอะไรต้องอธิบายอีก ตอนเด็ก ๆ ข้าเคยอุ้มเจ้าไว้ในอ้อมแขนขณะอาบน้ำ มีอะไรที่ข้าไม่เคยเห็นอีก!”

มันเป็นเพียงรูปวาดเท่านั้น มีปัญหาอะไร

นางพูดสิ่งที่อยู่ในใจ แต่ถึงแม้สองมือจะกำอยู่ใต้แขนเสื้อ ก็ยังเผยให้เห็นถึงความเขินอายของนางได้