ตอนที่ 476 ขัดเกลาตัวเอก

ตอนที่ 476 ขัดเกลาตัวเอก

หลังจากบรรลุวิถีแล้ว ซูอันสังเกตเห็นได้ว่าตงเซียงอิ๋งมีรัศมีแห่งกฎเกณฑ์ที่แตกต่างอย่างสิ้นเชิงจากผู้ฝึกตนในโลกต้นกำเนิด

คล้ายคลึงกับปราณของเทพเซียน และอาจจะมาจากพิภพเซียน

หลังจากที่ได้รู้ภูมิหลังของสาวน้อยคนนี้แล้ว จึงมั่นใจมากขึ้น

ตระกูลราชาเซียน เผ่ามารนอกพื้นที่ เมื่อมองแวบแรกก็มักจะคิดว่าเป็นผลผลิตจากพิภพเซียน

“อยู่ที่นี่...”

เมื่อเสียงหัวเราะหยุดลงกะทันหัน ดวงตาของตงเซียงอิ๋งแสดงถึงความสับสน

อยากจะอยู่ที่นี่หรือไม่?

ที่แห่งนี้มีพี่ชายหมาป่าเทาและพี่สาวสุดสวยเหล่านั้น ไม่ต้องกังวลว่าจะถูกล่าหากยังอยู่ที่นี่ และยังสามารถเรียนรู้ทักษะใหม่ ๆ ได้ด้วย

คิดย้อนกลับไปถึงสิ่งที่ได้เจอมาในช่วงหลายวันนี้

นี่ไม่ใช่ชีวิตแบบที่นางใฝ่ฝันมาโดยตลอดหรือ

ทว่า หมู่บ้าน!

หมู่บ้านฉินที่ถูกทำลายปรากฏขึ้นในความคิดของนาง ตรงจุดที่กระดูกถูกเลาะออกไปเจ็บปวดอย่างแผ่ว ๆ ร่างไร้วิญญาณของย่าฉินที่ตายอย่างอนาถราวกับยังอยู่ตรงหน้า ความลังเลในดวงตาของนางพลันหายไปทันที

“พี่ชายหมาป่าเทา ข้าอยากกลับไป!” ตงเซียงอิ๋งเอ่ยอย่างหนักแน่น โดยมีเปลวไฟลุกโชนอยู่ในดวงตา

นางอยากกลับไปเพื่อแก้แค้นและทวงความยุติธรรมให้กับหมู่บ้านฉินและตัวนางเอง

“อืม ได้”

หลังจากลูบหัวสาวน้อยแล้ว ซูอันไม่ได้โน้มน้าวนางอีก

“จี้หยกของเจ้ามีคุณสมบัติการถ่ายโอน มันจะเปิดใช้งานในอีกประมาณสองวัน จากนั้นข้าจะส่งเจ้าไปยังสถานที่เดิม”

ตัวเอกเป็นสิ่งมีชีวิตที่เหมาะแก่การปล่อยอิสระ และโอกาสต่าง ๆ มักจะมาหาพวกเขาโดยไม่คาดคิดเสมอ

นอกจากนี้ ในตอนนี้เขาไม่รีบร้อนที่จะทำคะแนนตัวร้ายอีก

ดังนั้นเขาไม่สนใจว่าตงเซียงอิ๋งจะอยู่หรือไม่

“อืม” สาวน้อยพยักหน้าอย่างหนักแน่น

เอาหัวพิงบนไหล่ของซูอัน รู้สึกถึงการโอบกอดที่กว้างและมั่นคง

รู้สึกปลอดภัยเป็นพิเศษเมื่ออยู่ในอ้อมแขนของพี่ชายหมาป่าเทา

แต่หลังจากนั้นไม่นาน ความสับสนก็ปรากฏบนใบหน้าน้อย ๆ ของนาง

“เอ่อ…ท่านส่งข้ากลับไปยังอาณาจักรลับได้หรือไม่?”

“อืม เพราะอะไร?”

“ยังมีสมุนไพรวิญญาณอีกมากในอาณาจักรลับ ข้าอยากจะเก็บมันมา” ตงเซียงอิ๋งพูดด้วยดวงตาที่เป็นประกาย

นั่นเป็นเงินของนางทั้งหมด!

เมื่อใดก็ตามที่นางคิดถึงสมุนไพรวิญญาณชั้นยอดสามร้อยเก้าสิบเก้าชนิดที่ติดหนี้ซูอันอยู่ นางจะรู้สึกทุกข์ใจเป็นพิเศษ

มีเพียงยาวิเศษจำนวนมากเท่านั้นที่จะรักษาหัวใจที่แตกสลายของนางได้

“...”

สุดท้ายสาวน้อยก็ยังไม่ได้รับสิ่งที่ต้องการ

อยู่ที่โลกไท่ชูอีกสองวัน

ซูอันร่วมเดินทางกับนางเพื่อสำรวจโลกที่ว่างเปล่าแต่สวยงามแห่งนี้

บางทีอาจเป็นเพราะตงเซียงอิ๋งเป็นน้องคนสุดท้องและถือเป็นสมาชิกในครอบครัว สตรีทุกคนจึงค่อนข้างดีกับน้องสาวคนเล็กคนนี้

ก่อนที่จะจากไป บรรดาพี่สาวจากตำหนักไท่อินได้มอบคัมภีร์วิชาต่าง ๆ ให้กับนาง พี่เฟิ่งหลวนได้มอบขนนกเส้นหนึ่งของตนเองให้นาง พี่อาหลวนมอบวงล้อขนาดเล็กหนึ่งชิ้น พี่เซิงมิ่งได้มอบกิ่งไม้ที่มีดอกตูม และพี่เยี่ยหลีเอ๋อร์มอบหนังสือ ‘เจ็ดสิบสองกระบวนท่าในห้องปีศาจสาว’ ให้นาง...

ทั้งสองกลับมาถึงอาณาจักรลับหยวนกู่ โดยแบกกระเป๋าหนังใบใหญ่ที่เต็มไปด้วยสิ่งของ

กุญแจอาณาจักรลับเริ่มเปล่งแสงสลัว การส่งสัญญาณกำลังจะเริ่มต้นขึ้น

“พี่ชายหมาป่าเทา…” ตงเซียงอิ๋งตะโกนอย่างไม่เต็มใจในขณะที่ถือกระเป๋าหนัง

ดวงตาขนาดใหญ่จ้องมองไปที่ซูอันอย่างกระตือรือร้น จากนั้นจึงยกกระเป๋าหนังในมือขึ้นสื่อเป็นนัย

“เอาล่ะ ไอ้เด็กขี้งก เจ้าปีศาจตัวน้อย!”

ซูอันดีดนิ้วไปที่ใบหน้าของสาวน้อย หัวเราะพลางหยิบแหวนเงินแวววาวออกมา

“นี่คือแหวนวิญญาณอิ๋งเมิ่ง มีพื้นที่ด้านในค่อนข้างมาก ช่วยให้เจ้าไม่ต้องถือกระเป๋าหนังไปมาทั้งวัน”

จะบอกว่าใหญ่มากก็ไม่ถูกเสียทีเดียว เพราะภายในนั้นบรรจุโลกใบเล็กทั้งใบเอาไว้

ถูกสร้างขึ้นโดยใช้วงแหวนสุญญากาศเป็นวัตถุดิบหลัก ผสมผสานกับวัสดุวิญญาณบางชนิด สำหรับผู้ที่อยู่ในระดับบรรลุวิถี การสร้างวงแหวนจัดเก็บระดับสมบัติวิญญาณทั่วไปนั้นไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไร

นอกจากนี้ แหวนยังช่วยเสริมความแข็งแกร่ง ด้วยประตูสู่ความวิเศษ ซูอันสามารถใช้มันเปิดประตูมิติข้ามโลกได้

สาวน้อยรับแหวนอย่างมีความสุขและสวมไว้ที่นิ้วมือ

ภายใต้ความช่วยเหลือของซูอัน นางทำการผูกจิตกับแหวนด้วยจิตวิญญาณ ปรับขนาดให้พอดีกับนิ้วเล็ก ๆ จากนั้นนางเก็บของขวัญที่เหล่าพี่สาวมอบให้ลงในแหวนจัดเก็บ

นางไม่อาจทนทิ้งกระเป๋าหนังขาด ๆ นั่นได้ จึงใส่มันลงไปด้วย

ซูอันพลิกมือ และหยิบป้ายสีดำรูปทรงสวยงามอีกอันออกมาวางไว้ในมือของตงเซียงอิ๋ง

“นี่คือป้ายสั่งตาย แค่เติมเลือดลงไปสักหยดก็ขัดเกลาได้ มันสามารถต้านทานการโจมตีร้ายแรงจากระดับที่ต่ำกว่าราชาเซียนได้ จำไว้ว่าอย่าตายก็พอแล้ว”

หากตาย คะแนนตัวร้ายกว่าหนึ่งพันของเขาก็จะสูญเปล่า

ต่ำกว่าราชาเซียน?!

สามารถป้องกันการโจมตีของเซียนได้!

ตงเซียงอิ๋งอ้าปากกว้างเมื่อได้ยินเช่นนั้น กำป้ายไว้แน่นและพยักหน้าอย่างแรง

นางจะต้องมีชีวิตอยู่ให้ดีแน่นอน!

“ถ้าอย่างนั้นต่อไปข้าจะกลับมาได้อีกหรือไม่?” นางเงยหน้า ถามอย่างประหม่า

แม้นางจะยังเด็ก แต่ก็เข้าใจว่าพี่ชายหมาป่าเทาและพวกพี่สาวอาจจะไม่ได้อยู่ในพิภพเซียน

ซูอันลูบศีรษะของสาวน้อยแล้วยิ้มเอ่ย “หากมีเวลา ข้าจะมาหาเจ้า”

ในเวลาเดียวกัน เคล็ดวิชาที่เรียกว่า ‘ตัวอ่อนมารสวรรค์’ และเมล็ดพันธุ์มารก็ถูกประทับตราอย่างเงียบ ๆ ในส่วนลึกของจิตวิญญาณของนาง

หากลักษณะนิสัยของตงเซียงอิ๋งมืดมนลงในระดับหนึ่ง เคล็ดวิชาและเมล็ดพันธุ์นี้จะนำนางไปสู่เส้นทางแห่งการฝึกฝนวิชามาร และจากนั้นซูอันก็จะสามารถได้ครอบครองนางมารสวรรค์ที่เป็นของตนเพียงผู้เดียวได้

เชื่อว่าญาติผู้พี่ที่มีพฤติกรรมแปลกประหลาดของตงเซียงอิ๋งคนนั้นจะไม่ทำให้เขาผิดหวัง

ด้วยพรสวรรค์ของเด็กสาวคนนี้ คงน่าเสียดายหากไม่ฝึกฝนวิชามาร

แสงที่ส่องบนจี้หยกสว่างขึ้นเรื่อย ๆ และแรงดึงดูดเชิงมิติปรากฏ บ่งบอกว่าเวลาแห่งการถ่ายโอนได้มาถึงแล้ว

“ไปข้างหน้าเลย” ซูอันปล่อยมือ “จำไว้ว่า เจ้าไม่มีสิทธิ์เล่นกับเด็กผู้ชายคนอื่น”

มุมปากของเขาโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มจาง ๆ อ่อนโยนแต่ชั่วร้าย “มิเช่นนั้น...พี่ชายจะฆ่าเจ้า”

สำหรับซูอัน มีตัวเอกอยู่สองประเภท : คนของตนเอง และคนนอก

หากเขาจะขู่ให้คนของตัวเองกลัวก็ไม่เป็นไร แต่สำหรับคนนอก...แน่นอนว่าเขาจะสับเป็นชิ้น ๆ แล้วปล่อยไป

เมื่อเห็นรอยยิ้มนี้ ตงเซียงอิ๋งรู้สึกว่าร่างกายของตนเย็นลง และหดคอโดยไม่รู้ตัว

ต่างจากการล้อเล่นครั้งก่อน ในขณะนี้นางเหมือนจะสัมผัสได้ถึงเจตนาฆ่าของพี่ชายหมาป่าเทาได้อย่างแท้จริง

แต่เมื่อกลับมามีสติอีกครั้ง รอยยิ้มของซูอันก็เป็นปกติ

อุณหภูมิของฝ่ามือใหญ่บนศีรษะก็ยังอบอุ่น

“ข้า ข้าจะไม่เล่นกับเด็กผู้ชายคนอื่น” สาวน้อยคว้าชายเสื้อของซูอันไว้ แล้วตอบพร้อมให้สัญญา

ถึงแม้นางจะยังเด็ก แต่ไม่ได้โง่ นางรู้ว่าพี่สาวเหล่านั้นปฏิบัติต่อตนเองอย่างดี เพราะมองนางเป็นน้องสาวในอนาคต

นางไม่ได้ไม่ชอบ ซ้ำยังมีความคาดหวังบางอย่างด้วย

แสงจากจี้หยกโอบล้อม ร่างของตงเซียงอิ๋งเริ่มลอยอย่างควบคุมไม่ได้

แต่นางยังลังเลที่จะปล่อยซูอันไป ไม่กลัวภัยคุกคามของซูอันก่อนหน้านี้

“พี่ชายหมาป่าเทา อย่าลืมมาพบข้านะ!”

สาวน้อยรวบรวมความกล้าที่จะตะโกนประโยคนี้ และในช่วงเวลาต่อมานางก็หายตัวไปจากอาณาจักรลับ

ซูอันเป็นคนเดียวที่เหลืออยู่ในอาณาจักรลับที่ว่างเปล่า ลมก็พลอยเงียบงันไปด้วย

“พิภพเซียน...อีกสักพักค่อยไปดูหน่อยแล้วกัน”

เขาผู้แซ่ซูยังเสพสุขกับชีวิตที่สงบสุขไม่พอ

หากต้องการเล่นสนุกในอนาคต ก็สามารถไปที่พิภพเซียนเพื่อแสดงพลังได้

เมื่อมองไปที่กำแพงอาณาจักรลับที่เริ่มพังทลายลง ความคิดของซูอันเคลื่อนไหวเล็กน้อย และย้ายยาวิญญาณทั้งหมดที่ชอบในอาณาจักรลับไปยังโลกดั้งเดิม

หลังจากสูญเสียการสนับสนุนจากหนังสือหยกเต๋าศักดิ์สิทธิ์ อาณาจักรลับหยวนกู่แห่งนี้เริ่มล่มสลาย

หลายร้อยหลายพันปีต่อจากนี้ อาณาจักรลับหยวนกู่ที่สืบทอดกันมาตั้งแต่ยุคเซียนบรรพกาลอาจจะหายไปโดยสิ้นเชิง

แม้จะสามารถบังคับให้คงอยู่ได้ ก็ไม่จำเป็น

รากฐานของอาณาจักรลับหยวนกู่อยู่ที่หนังสือหยกเต๋าศักดิ์สิทธิ์ หากไม่มีหนังสือหยกเต๋าศักดิ์สิทธิ์ สถานที่แห่งนี้คงเป็นเพียงอาณาจักรลับธรรมดาที่ไม่ได้พิเศษนัก

……