ตอนที่ 475 ตัวเอกที่เกือบถูกลืม

ตอนที่ 475 ตัวเอกที่เกือบถูกลืม

“รู้สึกเหมือนว่าเสี่ยวอันจื่อกำลังคิดอะไรที่เป็นการกบฏอยู่”

จักรพรรดินีจับใบหน้าของซูอันด้วยมือทั้งสองข้าง เส้นผมของนางปลิวไสวบนแก้มของเขา สร้างความคันยุบยิบให้กับเขาไปถึงส่วนลึกของจิตวิญญาณ

“ไม่มีทาง ข้าเป็นขุนนางผู้ภักดี!”

ซูอันส่ายหัวและพูดอย่างมั่นใจ

“แล้วนี่คือวิธีการที่ขุนนางผู้ภักดีทำหรือ?”

เมื่อรู้สึกถึงกระแสน้ำอุ่นไหลผ่านร่างกายของตน จักรพรรดินีก็อดไม่ได้ที่จะมองซูอันอย่างจนใจ

เสี่ยวอันจื่อเป็นพวกขุนนางทรยศ และวางแผนกบฏมานานแล้ว

กล้าถึงขั้นวิจารณ์จักรพรรดิ

“แน่นอน ข้ากินเบี้ยหวัดของฝ่าบาท ดูแลเสื้อผ้าของฝ่าบาท และเป็นห่วงแต่สุขภาพของฝ่าบาท”

ซูอันถูหน้าอกด้วยมือข้างหนึ่ง และลูบบั้นท้ายของจักรพรรดินีด้วยมืออีกข้างหนึ่งพลางเอ่ย

“อย่างไรก็ตาม เพื่อให้แน่ใจว่าจะได้รับประทานอาหารที่สมดุล ฝ่าบาท โปรดดื่มของเหลวหยกเพิ่มอีกหน่อย”

“...น้องชายตัวเหม็น!”

ไม่ไกลจากตำหนักไท่หยวน ในพุ่มไม้ดอกเตี้ย ๆ แห่งหนึ่ง มีชายเสื้อสีแดงผืนเล็ก ๆ โผล่ออกจากข้างพุ่มไม้ดอก ก่อนจะถูกมือเรียวสวยรีบหยิบกลับเข้าไปอย่างรวดเร็ว

ได้ยินเสียงหัวเราะที่พยายามเก็บไว้ของผู้หญิงดังจากข้างใน

“หุหุหุ เข้าใจแล้ว เข้าใจแล้ว หนังสือเล่มต่อไปชื่อ ‘พี่่สาวจักรพรรดินีผู้เย็นชาคือภรรยาของข้า’...ไม่รู้ว่าเสี่ยวอันจื่อตัวเล็กลงหรือเปล่า เสี่ยวอันจื่อตัวเล็ก เสี่ยวอันจื่อตัวโต ฮึฮึ ไม่เป็นไร วาดให้หมดนี่แหละ!”

ชิงหลิงซึ่งเดินผ่านมาแต่ไกล มองเห็นภาพนี้ ความรู้สึกจนปัญญาปรากฏขึ้นในดวงตาเย็นชาของนาง พี่หงเสากำลังแอบฟังอีกแล้ว

นางหันกลับไป และไม่ตั้งใจจะยุ่งเกี่ยว

นางหันมองไปรอบ ๆ และเห็นว่าไม่มีใครอยู่ จึงรีบวิ่งเข้าไปในห้องโถงด้านข้างตำหนักที่ว่างเปล่า ปิดประตูให้สนิท แล้วหยิบม้วนภาพล้ำค่าของตนเองออกมาอย่างระมัดระวัง

นางยึดม้วนภาพที่มาพร้อมหนังสือเหล่านี้ไว้เป็นจำนวนมาก การจะได้มาครอบครองตอนนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

ส่วนเหล่านี้ในมือของนางถูกนำมาให้โดยนางกำนัลคนหนึ่ง

“เสี่ยวอัน เสี่ยวอัน～”

ขณะพลิกหน้าหนังสือ เปิดม้วนภาพ เสียงโง่เขลาของพี่สาวเทพธิดากระบี่เย็นก็ค่อย ๆ ดังขึ้นในห้องโถง

……

ความยินดีเช่นนี้ ทำให้ลืมความกังวลทั้งวันทั้งคืน

กินเวลานานจนถึงเช้าของวันที่สี่ ซูอันก้าวออกจากตำหนักไท่หยวนในที่สุด

หลังจากที่บรรลุวิถีแล้ว โลกที่อยู่ตรงหน้าก็แตกต่างไปมาก

ทิวทัศน์ทุกตารางนิ้วล้วนสอดคล้องสัมพันธ์กับฟ้าดิน และเต็มไปด้วยความจริง

นี้เรียกว่าเต๋าอยู่ที่ใจอย่าแสวงหาไกล

โฮสต์ : ซูอัน

พลังวิญญาณ : บรรลุวิถี

วิทยายุทธเสินทง : คัมภีร์ปฐมกาล, ฝ่ามือเด็ดดารา, เคล็ดวิชามหาอินหยางโจวเทียน…

พื้นฐานร่างกาย : ร่างกายเซียน

สูตรโกง : รัศมีดึงดูดใจเพศตรงข้าม, รัศมีแห่งความน่าเชื่อถือ, มังกรเร้นชะตา, รัศมีแห่งความชอบธรรม, ร่างจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์...

ความพิเศษ : รัศมีตัวร้าย

คะแนนตัวร้าย : 12000

รวมคะแนนที่ได้จากตัวเอกคนก่อนอย่างตี้หวา คะแนนตัวร้ายก็พุ่งถึงจุดสูงสุดอีกแล้ว

น่าเสียดายที่ซูอันที่บรรลุวิถีแล้วไม่มีความปรารถนาที่จะจับรางวัลมากนัก

“ช้าก่อน ตัวเอก...บางทีข้าอาจลืมอะไรบางอย่างไป”

เขาชะงัก และในที่สุดก็นึกถึงเด็กหญิงที่เขาโยนเข้าไปในโลกใบเล็กของตน

ในเวลานั้น เพื่อปกป้องกุยช่าย นางจึงถูกยัดเข้าสู่โลกภายในอย่างเร่งรีบโดยที่เขายังไม่ทันได้ชี้แจง

หลังจากนั้น ความคิดทั้งหมดก็อยู่ที่พี่รั่วซี และจำเรื่องของเด็กน้อยไม่ได้อีกเลย

ถึงตอนนี้นางอยู่ในโลกภายในห้าวันแล้ว ไม่รู้จะเป็นอย่างไรบ้าง

เมื่อคิดดังนี้ เขาก็หายตัวไปจากพระราชวัง

……

“ไฟส่งผ่านไขกระดูกหยาง น้ำหล่อเลี้ยงสาระสำคัญอิน หมุนเวียนสรรพสิ่งแห่งการสร้าง น้ำค้างแข็งศักดิ์สิทธิ์ไท่อินสร้างกล้ามเนื้อและกระดูก...”

มีเสียงที่ดังชัดเจนและเป็นแบบแผน

ด้านหน้าต้นโพธิ์ บนลานที่ผู้ฝึกตนของตำหนักไท่อินสร้างขึ้น มีกลุ่มผู้ฝึกตนหญิงชุดขาวกำลังท่องคาถาพร้อมฝึกฝนขั้นพื้นฐานของตำหนักไท่อิน

ผู้ฝึกตนหญิงเหล่านี้ส่วนใหญ่เป็นศิษย์ของตำหนักไท่อิน ซึ่งมีพลังวิญญาณอยู่ในระดับกลั่นลมปราณและขอบเขตก่อกำเนิด

หากสังเกตให้ดี ยังจะพบเด็กหญิงตัวเล็กคนหนึ่งที่มีดวงตาสดใสอยู่ท่ามกลางพวกนางด้วย ปากกำลังท่องคาถาร่วมกับกลุ่มผู้ฝึกตนหญิง

เมื่อทำกิจวัตรเสร็จสิ้น เด็กหญิงก็พ่นลมหายใจขุ่น ๆ ออกมาเฮือกหนึ่ง

นางเช็ดเม็ดเหงื่อจากศีรษะและกำลังจะพัก พลันรู้สึกว่าร่างกายของตนเบาสบายขึ้น

ทั้งสองเท้าลอยขึ้นจากพื้นด้วยแรงที่คุ้นเคย

“พี่ชายหมาป่าเทา!” ตงเซียงอิ๋งเงยหน้าขึ้นและตะโกนด้วยความประหลาดใจ

เมื่อเหล่าผู้ฝึกตนหญิงที่อยู่โดยรอบเห็นซูอัน พวกนางก็รีบโค้งคำนับ และเรียกเขาด้วยสรรพนามที่แตกต่างกันไป

คำเรียกที่เป็นทางการที่สุดคืออาจารย์ซู คุณชายซู

แม้แต่บางคนยังเรียกนายท่านด้วย

ซูอันยิ้มและพยักหน้าเป็นการตอบรับ จากนั้นเขาก็อุ้มสาวน้อยไปที่สนามหญ้าที่ว่างเปล่า

“พี่ชายหมาป่าเทา…” เมื่ออยู่ด้วยกันตามลำพัง ใบหน้าของตงเซียงอิ๋งดูเขินอายมากขึ้น

“ขอโทษที พอดีมีเรื่องเกิดขึ้นก่อนหน้านี้ จึงทิ้งเจ้าไว้ที่นี่ชั่วคราว”

ซูอันลูบหัวเด็กสาว และอธิบายด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

ตงเซียงอิ๋งส่ายหัว ดวงตาแจ่มใส “ข้าเข้าใจ พี่ชายหมาป่าเทาต้องจัดการกับคนเลวก่อน!”

หลังจากที่นางถูกส่งเข้ามาที่นี่ นางตระหนักได้ว่าซูอันต้องเผชิญหน้ากับศัตรูที่รับมือยาก

เพื่อความปลอดภัยของนางจึงต้องถูกส่งมาที่นี่ ในที่สุด พวกเขาก็เอาชนะคนชั่วได้และมาพบนาง

สาวน้อยหารู้ไม่ว่าซูอันลืมนางไปแล้วจริง ๆ

“อืม เด็กดี”

เขาอุ้มสาวน้อยขึ้นมา

เมื่อมองแก้มสีชมพูน่ารัก ซูอันก็อดไม่ได้ที่จะหยิกมัน

“ช่วงนี้ใช้ชีวิตดีหรือไม่ โดนกลั่นแกล้งบ้างหรือเปล่า?”

“พี่สาวที่นี่ใจดีทุกคน ไม่มีใครรังแกข้าเลย พวกนางยังเลี้ยงขนมหยกขาว​​แสนอร่อยให้ข้าด้วย แต่ว่า...” ตงเซียงอิ๋งหน้าแดงขึ้นมาทันใดขณะที่เอ่ย

“แต่อะไร?” ซูอันยกคิ้วขึ้น

“แต่...พวกนางทุกคนบอกว่าข้าเป็นอนุภรรยาของท่าน” เสียงของเด็กหญิงนั้นเบาราวกับเสียงยุง

วันนั้นนางถูกโยนเข้าสู่โลกไท่ชู และถูกผู้ฝึกตนหญิงหลายคนของตำหนักไท่อินค้นพบ

หลังจากทราบว่านางถูกซูอันส่งมา พี่สาวเหล่านั้นจึงพานางไปที่ตำหนักไท่อินอย่างมีน้ำใจ

ไม่เพียงให้ที่อยู่แก่นางเท่านั้น ยังถามนางด้วยว่าอยากเรียนรู้ทักษะของตำหนักไท่อินหรือไม่

ยังมีพี่สาวคนงามบางคนที่ชวนนางไปกินยาอายุวัฒนะ ซึ่งทำให้นางรู้สึกอบอุ่นทั้งร่างกายและจิตใจหลังจากกินยานั้น

ยกเว้นท่านย่าฉินและพ่อแม่ที่นางแทบจะจำไม่ได้แล้ว ก็ไม่มีใครใจดีกับนางมากเท่านี้มาก่อน

แต่พี่สาวเหล่านี้ดูเหมือนจะเข้าใจความสัมพันธ์ของนางกับพี่ชายหมาป่าเทาผิดไป

พี่อาหลวนกล่าวว่าพี่ชายหมาป่าเทาชอบแทงคนมากที่สุด และไม่ช้าก็เร็วเขาจะแทงนาง ดังนั้นนางจึงควรระวัง

พี่เซิงมิ่งกล่าวว่าจริง ๆ แล้วพี่ชายหมาป่าเทาเป็นคนดี และบอกให้นางผ่อนคลาย

ยังมีพี่สาวนิสัยเสียคนหนึ่งชื่อเยี่ยหลีเอ๋อร์ที่บอกว่าอยากจะสอนทักษะ ** ให้กับนาง โดยไม่ได้รู้สึกละอายเลย

“ฮ่าฮ่าฮ่า” ซูอันหัวเราะออกมาดัง ๆ เมื่อได้ยินเช่นนั้น

คนที่สามารถถูกเขาส่งเข้าไปในโลกไท่ชูได้นั้น มีคนไหนบ้างที่ไม่มีความสัมพันธ์กับเขา

ก็ไม่น่าแปลกใจที่เหล่าผู้ฝึกตนหญิงจะคิดแบบนี้

“พี่ชายหมาป่าเทา เป็นคนเลว!” ตงเซียงอิ๋งรู้สึกอายมากขึ้นขณะที่เขาหัวเราะ

“ตอนนี้เจ้าก็รู้แล้วสินะ?” จู่ ๆ น้ำเสียงของซูอันก็เปลี่ยนไปเป็นความชั่วร้าย ขู่ว่า “คนเลวจะต้องกินเด็ก”

“เฮอะเฮอะ ข้าไม่เชื่อหรอก”

“เจ้าไม่เชื่อก็ไม่เป็นไร ข้าจะกิน!”

“ท่านกิน…ไอหยา!”

หลังจากการขัดขืน ใบหน้าของสาวน้อยก็แดงก่ำเหมือนแอปเปิลสีแดงสด ผลแอปเปิลทั้งสองข้างมีความชื้นและเรียบเนียน โดยยังมีคราบน้ำหลงเหลืออยู่บ้าง

“คนเลว ท่านย่าฉินบอกว่าจะจูบหน้าผู้หญิงแบบนี้ไม่ได้!” ตงเซียงอิ๋งเบ้ปาก “มีเพียงสามีในอนาคตเท่านั้นที่สามารถจูบได้”

ซูอันยิ้มและบีบจมูกโด่งรั้นของสาวน้อย “เจ้าบอกว่าข้าเป็นคนเลว แน่นอนว่าคนเลวไม่สนใจเรื่องพวกนี้”

“คนเลว!” ตงเซียงอิ๋งทุบหน้าอกของซูอันด้วยหมัดเล็ก ๆ ของนาง

สำหรับผู้ฝึกตนนั้นจะเติบโตเร็วกว่าปกติ ตอนนี้นางเป็นเหมือนเด็กสาวที่กำลังมีความรัก

หลังจากถูกซูอันล้อเลียน เงาที่อยู่สักแห่งในใจของนางก็ค่อย ๆ ชัดเจนขึ้น

“เจ้าอยากอยู่ที่นี่หรือไม่ มีพี่สาวมากมายที่นี่และพวกนางจะเล่นกับเจ้า” ซูอันถามขึ้นอย่างกะทันหัน