ตอนที่ 409 มอบของขวัญ

ตอนที่ 409 มอบของขวัญ

ไม่นาน การเคลื่อนไหวของทั้งสองกลับสู่ภาวะปกติ และเมื่อซูอันเคลื่อนไหวจิต เวลาก็เริ่มหมุนอีกครั้ง

เสียงหัวเราะของผู้ฝึกตนหญิงในตำหนักไท่อินยังดำเนินต่อไป การฝึกฝนของเจ้าตำหนักไท่อินพลันหยุดลงกะทันหัน

นางเม้มปากและเบิกตากว้าง

เกิดอะไรขึ้น เหตุใดถึงรู้สึกผิดปกติ เหมือนกับตอนที่เพิ่งฝึกฝนกับซูอันเสร็จ

แม้แต่ความตระหนักรู้ยังเข้มข้นมาก

รสชาติในปากก็คล้ายกัน แน่นอนว่ามันคือซูอัน

หรือผู้ชายคนนั้นคิดค้นพลังวิเศษใหม่ ๆ และมอบให้นางโดยที่ไม่มีใครสังเกตเห็น...

ใช่แล้ว ผู้ชายคนนี้ชอบที่จะลองทำอะไรใหม่ ๆ เสมอ และเขาไม่ละอายใจที่จะเรียกสิ่งนี้ว่าการฝึกตน

นางกลืนน้ำลาย ใช้พลังวิญญาณในการกลั่นยาวิเศษในร่างกาย

อีกด้านหนึ่ง ร่างของหลีจื่อหนิงก็สั่นเทา และร่างกายที่บอบบางพลันอ่อนปวกเปียกจนเกือบจะล้มลง

ใบหน้าแดงก่ำลามไปถึงคอ ริมฝีปากสีแดงเม้มแน่น

เกิดอะไรขึ้น นางเพียงถูกเสี่ยวอันแตะร่างกาย ไฉนถึงรู้สึกแบบนี้?

นางไม่มีประสบการณ์และไม่รู้จะใช้คำใดเพื่ออธิบายความรู้สึกนี้ นอกจากรู้สึกอายมาก

ขณะนั้น ซูอันพูดด้วยใบหน้าที่แสดงออกถึงความชอบธรรม “มีอะไรผิดหรือ ข้าหมายถึงเราควรไปฝึกฝนใต้ต้นโพธิ์ด้วยกัน พี่จื่อหนิงกำลังคิดอะไรอยู่?”

ซูอันถอยหลังหนึ่งก้าวและปล่อยมือ สิ่งที่เขากล่าวนั้นมีความชอบธรรมมาก

การใส่กางเกงพูดจาจะทำให้ดูน่าเชื่อถือขึ้นเสมอ

ในขณะนี้ หลีจื่อหนิงรู้สึกละอายใจอย่างมาก ไม่ใช่แค่เพราะความรู้สึกพิเศษในร่างกายเท่านั้น แต่เหมือนมีสิ่งกระตุ้นต่าง ๆ ระเบิดออกมาในชั่วพริบตา

มันเป็นเพราะตนเองเข้าใจซูอันผิดด้วย

บางทีเสี่ยวอันอาจต้องการอยู่ใกล้ตนจริง ๆ แต่นางกลับเข้าใจผิด ทำให้เกิดความเข้าใจที่น่าละอาย และแม้แต่ร่างกายยังแสดงความผิดปกติที่น่าอายเกินกว่าจะบอกคนอื่น

เสี่ยวอันเป็นเด็กดีจริง ๆ...

ไม่นะ ไม่ถูกต้อง!

เมื่อมองใบหน้าไร้เดียงสามาก ๆ ของซูอัน ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในใจของนางทันที

ดูเหมือนคราวที่แล้วเขาจะมีสีหน้าแบบเดียวกันนี้

เสี่ยวอันเป็นเด็กเลวอย่างเห็นได้ชัด คืนนั้นเขาหลอกนาง โดยบอกว่านางเหมือนท่านพ่อท่านแม่ เห็นแล้วอยากจะนอนด้วย และยังบอกอีกว่าเขาจะถูร่างกายของนางเท่านั้น

ผลคือเขาทำสิ่งที่น่าอับอายแก่นาง

จู่ ๆ เขาจะกลายเป็นคนใสซื่อขนาดนี้ได้อย่างไร

นางไม่มีความรู้เรื่องของชายหญิง แต่ไม่ได้หมายความว่านางโง่

เพียงเพราะนางไม่เคยสนใจผู้ชายมาก่อน และผู้ชายคนอื่นก็ไม่สามารถเข้าใกล้นางได้

ขณะที่ดวงตาของนางค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสงสัย ซูอันถอยกลับไปหนึ่งก้าวและมองหลีจื่อหนิง ท่าทางสดใสของเขาค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นความซับซ้อน ดูเหมือนจะแฝงไปด้วยความเศร้าเล็กน้อย ไม่มีใครรู้ว่าเหตุใดจึงสามารถเห็นอารมณ์ต่าง ๆ มากมายจากดวงตาของคนผู้หนึ่งได้

เขาถอนหายใจและพูด “ในเมื่อพี่จื่อหนิงไม่อยากฝึกกับข้า ก็ลืมมันไปเถอะ”

“คราวก่อนนั้น เป็นความผิดของข้าจริง ๆ ที่ทำการบุ่มบ่ามและดูถูกพี่จื่อหนิง เจ้าคงจะไม่อยากเจอข้าอีก ข้าก็เข้าใจ และจะไม่รบกวนพี่จื่อหนิงอีก สมบัติวิญญาณนี้ให้ถือเป็นคำขอโทษจากข้าเถอะ”

เขาหยิบพัดพับขนาดเล็กซึ่งมีแสงสว่างออกมา วางไว้บนมือของหลีจื่อหนิงที่กำลังมึนงงอยู่ นั่นคือพัดภูผาธารา

มือใหญ่โอบรอบมือของหลีจื่อหนิง ทำให้นิ้วเรียวบางสามารถจับพัดได้ จากนั้นซูอันก็หันหลังแล้วจากไป

ทว่าเงาแผ่นหลังนี้ ดูโดดเดี่ยวอย่างอธิบายไม่ถูก

หลีจื่อหนิงไม่สนใจพัดพับในมือ ยังติดอยู่ในกับดักอารมณ์ของซูอันอย่างสมบูรณ์ และรู้สึกสูญเสียอย่างไร้เหตุผล

นาง...พูดแรงไปหรือไม่

ที่จริงครั้งก่อนเป็นเพียงอุบัติเหตุ และเสี่ยวอันอาจจะไม่ได้ตั้งใจ

ถึงอย่างไร การที่วัยรุ่นจะมุทะลุก็ถือเป็นเรื่องปกติ ทั้งหมดเป็นความผิดของนางเองที่ประมาทเกินไป หลังจากที่เผลอติดกับ ก็ไม่ได้ผลักไส ซึ่งทำให้เกิดผลที่ขมขื่นตามมา

ในแง่นี้ นางก็มีส่วนต้องรับผิดชอบครึ่งหนึ่งเช่นกัน

นางยกมือไปทางซูอัน เปิดริมฝีปากสีแดงเพื่ออธิบาย “เสี่ยวอัน ข้ามิได้...”

“อย่าพูดอีกเลย พี่จื่อหนิง ข้ารู้แล้ว ต่อไปนี้จะรักษาระยะห่างกับเจ้า”

ซูอันหันหลังและโบกมือ น้ำเสียงเริ่มห่างออกไปตามย่างก้าว โดยทิ้งหลีจื่อหนิงไว้ข้างหลังพร้อมความรู้สึกผิดที่เพิ่มมากขึ้น

“...เสี่ยวอัน”

นางยื่นมือออกไปคว้าได้เพียงอากาศ และร่างของซูอันก็หายไปจากสายตาเหมือนฟองอากาศ ทิ้งไว้เพียงลมหายใจที่บริสุทธิ์เพียงเล็กน้อย

หลีจื่อหนิงรู้สึกกังวลถึงผลได้ผลเสีย นางยืนอยู่ตรงนั้นอีกนาน จากนั้นก้มหัวลง และมองไปที่พัดภูผาธาราในมืออีกข้างซึ่งเป็นของขวัญจากซูอัน สีหน้าค่อย ๆ เปลี่ยนจากภวังค์เป็นตกใจ

“นี่...นี่คืออาวุธจักรพรรดิ!”

สิ่งที่เรียกว่าอาวุธจักรพรรดิ มันเป็นอาวุธศักดิ์สิทธิ์

กว่าบุคคลผู้แข็งแกร่งจะบรรลุระดับจักรพรรดิได้ต้องใช้เวลา ต้องตามหาวัสดุล้ำค่าหลากหลายชนิด และใช้เวลาหลายทศวรรษหรือแม้แต่หลายร้อยปีในการสร้างสิ่งนี้ขึ้นมา

หาวัตถุดิบได้ยาก จึงทำให้ในประวัติศาสตร์ของโลกเจินอู่ มีระดับจักรพรรดิหลายคนที่ไม่มีอาวุธจักรพรรดิ

ผู้ก่อตั้งตำหนักไท่อินเคยเป็นระดับจักรพรรดิที่ทรงอำนาจ และได้ส่งต่ออาวุธจักรพรรดิ...จานหยกไท่อิน

นี่เป็นอาวุธจักรพรรดิเพียงหนึ่งเดียวของตำหนักไท่อิน

อย่างไรก็ตาม มีเพียงเจ้าตำหนักเท่านั้นที่มีคุณสมบัติในการครอบครองอาวุธจักรพรรดินี้

ถึงแม้นางจะได้บรรลุระดับจักรพรรดิเร็ว ๆ นี้ ก็ยังไม่มีอาวุธจักรพรรดิเป็นของตนเอง และในด้านพลังการต่อสู้ยังไม่เก่งเท่าน้องสาวด้วยซ้ำ

ซูอันมอบของขวัญชิ้นนี้ให้กับนาง ซึ่งแสดงถึงความใส่ใจอย่างชัดเจน

นางกลับสงสัยเด็กดีคนนี้เพียงเพราะความผิดพลาดครั้งเดียวของเขา

ในชั่วขณะนั้น หลีจื่อหนิงรู้สึกผิดมากขึ้น

โดยไม่รู้ว่าซูอันได้ไปพบกับผู้หญิงอีกคนแล้ว

“ฮวาฮวา เจ้าติดตามข้ามาหลายปี ต้องลำบากนัก” ในห้องที่มีแสงสลัว ซูอันเพียงเผยแผ่นหลังของเขา ใบหน้าอยู่ในเงามืด และเสียงทุ้มลึก

“ข้าน้อยไม่ลำบากเจ้าค่ะ”

หญิงสาวสวมหน้ากากเกิดความลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยแก้ไข “นายท่าน ข้าอยู่กับท่านยังไม่ถึงสองปีเลยเจ้าค่ะ”

“ถ้าจะให้เจาะจง ก็หนึ่งปีกับอีก...”

คำพูดโต้แย้งเหล่านี้ทำให้บรรยากาศในห้องซึ่งแต่เดิมเป็นบทกวีกลายเป็นเรื่องขบขัน

ซูอันหันกลับมาและมองบุปผามรณะอย่างเย็นชา “หยุด หยุดพูดเหลวไหล ข้ามีของขวัญจะให้เจ้า!”

เขาพลิกฝ่ามือ ทันใดนั้น แม่น้ำยาวสีเข้มและมีรอยเลือดจาง ๆ ก็ปรากฏขึ้นบนฝ่ามือของเขา

สายน้ำไหลเชี่ยวกรากเหมือนแม่น้ำมืดในยมโลก ไหลจากส่วนหนึ่งของความว่างเปล่าไปสู่อีกส่วนหนึ่งของความว่างเปล่า แต่ก็ไม่มีเสียงใด ๆ ออกมา เงียบสงัดราวกับความตาย ซึ่งมหัศจรรย์มาก แต่ถูกจำกัดไว้บนฝ่ามือของซูอัน ซึ่งดูแปลกประหลาดมากเช่นกัน

แม่น้ำแห่งนิพพานนี้มีคุณภาพสูงสุดในบรรดาสมบัติวิญญาณทั้งสามที่ซูอันได้รับครั้งล่าสุด เป็นรองเพียงบัวทองคุณธรรมเก้าชั้น

หากสมบัติวิญญาณธรรมดาเช่นแผนภาพชางหลันตกลงไปในแม่น้ำอีกฝั่งหนึ่ง เกรงว่าเพียงชั่วพริบตา จิตวิญญาณจะสลายไปและสัมผัสแห่งเต๋าพังทลาย

ในทำนองเดียวกัน สมบัติล้ำค่านี้ยังเข้ากันได้ดีกับ ‘คัมภีร์มารนิพพาน’ ที่บุปผามรณะฝึกฝนอีกด้วย

เมื่อทั้งสองรวมเข้าด้วยกัน เกรงว่าโจรแก่บางคนที่อยู่ในระดับสูงสุดของหยวนเสินขั้นปลายจะไม่สามารถต่อกรกับบุปผามรณะได้

บุปผามรณะสามารถมองเห็นความพิเศษของสมบัติวิญญาณนี้ได้โดยธรรมชาติ และยังสัมผัสได้ถึงความปรารถนาตามสัญชาตญาณของสมบัติวิญญาณที่อยากจะต่อสู้อีกด้วย หากนางได้รับอาวุธวิเศษนี้ การฝึกฝนของนางก็จะก้าวหน้าแบบก้าวกระโดด

นางเบือนหน้าหนีอย่างเด็ดเดี่ยวและปฏิเสธทันที “นายท่าน มันมีค่าเกินไป...อื้อ!”

ก่อนที่จะพูดจบ ซูอันก็ขัดจังหวะนางโดยสอดนิ้วสองนิ้วไว้ใต้หน้ากาก และยัดเข้าไปในปากของบุปผามรณะ ทำให้นางเบิกตากว้างและพูดไม่ออก