ตอนที่ 410 ประกาศอิสรภาพ

ตอนที่ 410 ประกาศอิสรภาพ

“บอกให้เจ้ารับก็รับไว้เถอะ” ซูอันมอบแม่น้ำแห่งนิพพานให้ฮวาฮวา เขาดึงนิ้วออกและจ้องดวงตาคู่งามที่ปรากฏอยู่ใต้หน้ากากด้วยสีหน้าจริงจัง

“สมบัติวิญญาณนี้เป็นของเจ้า ส่วนเจ้าเป็นของข้า เข้าใจหรือไม่?”

บุปผามรณะถือสมบัติวิญญาณไว้ในมือ รู้สึกได้ว่าพลังวิญญาณทำงานราบรื่นกว่าเดิม

แต่ตอนนี้นางไม่มีใจที่จะสนใจเรื่องนี้แล้ว เมื่อมองไปที่ซูอันซึ่งอยู่ใกล้นางมาก ดวงตาที่ร้อนผ่าวของชายผู้นั้นทำให้เสียงของนางเบาลงผิดปกติ

ในที่สุดนางก็พูดเสียง “อืม” ออกมาเบา ๆ ซึ่งไม่สอดคล้องกับบุคลิกเดิมของนางเลย

หากไม่มีหน้ากากมาบดบัง คงจะมองเห็นรอยแดงบนใบหน้างดงามได้

เมื่อเห็นว่าในที่สุดบุปผามรณะก็ยอมรับสมบัติวิญญาณ ปากของซูอันก็ยกขึ้นเผยรอยยิ้มชั่วร้าย “ดีมาก ฮวาฮวา ตอนนี้ข้าให้ของขวัญกับเจ้าแล้ว เจ้าจะตอบแทนอย่างไร”

“หืม?”

ดวงตาของบุปผามรณะซึ่งโดยปกติจะสงบ พลันเกิดความตื่นตระหนกขึ้น “ตะ ตอบแทน”

ในฐานะนักฆ่า และต่อมาได้เป็นองครักษ์ข้างกายของซูอัน นางจึงทำหน้าที่อย่างสุดความสามารถเสมอ เป็นคนเลือดเย็นและมีเหตุผลมากเมื่อฆ่าคน ขยันขันแข็งยิ่งขึ้นเมื่อฝึกฝน พลังวิญญาณทั้งหมดได้รับการฝึกฝนจากการทดลองและความยากลำบากนับพันครั้ง

แต่สำหรับของตอบแทน นางไม่ได้เตรียมอะไรมาเลย

หากจะให้หยิบของมั่ว ๆ มาหลอกซูอัน นางก็ไม่อยากทำ

“ไม่มีรึ?” รอยยิ้มบนใบหน้าของซูอันกว้างขึ้น แสงสว่างในดวงตาก็กลายเป็นความชั่วร้ายมากขึ้น

“ช่างเถอะ ถึงอย่างไรข้าก็ไม่ใช่เจ้านายประเภทที่ชอบเอาเปรียบผู้ใต้บังคับบัญชา เพียงใช้...ตัวเจ้าเองเป็นของตอบแทนก็พอ!”

……

เวลาล่วงเลยไป

ได้มีความสุขร่วมกับพวกอันหรัน เวลาผ่านไปสองสัปดาห์แล้ว

ช่วงเวลาเหล่านี้เหมืองโบราณเทียนซิงดูเงียบสงบเหนือความคาดหมาย แม้แต่หญ้าและต้นไม้ก็ไม่ตอบสนองต่อกระแสลมใด ๆ และยังคงหยั่งรากอยู่ในดินอย่างสงบ

ท้องฟ้ามืดเล็กน้อยเหมือนฝนจะตก

ในห้องผู้คุมนอกเหมืองโบราณ กลับมีเสียงครึกครื้นแผ่วเบาเป็นระยะ

“สาวน้อย เฮอะเฮอะ สาวน้อย ข้ามาแล้ว!”

“มาเร็วเจ้าค่ะ อิอิ นายท่านทางนี้~”

“นายท่าน ไยจึงไปทางนั้น บ่าวอยู่ทางนี้เจ้าค่ะ”

“เฮ้ อย่าวิ่งสิสาวน้อย ข้ากำลังไป!”

ชายวัยกลางคนสวมผ้าคาดตาสีดำ กำลังวิ่งไล่ตามสาวสวยห้าคน คว้าจับพวกนางทางซ้ายทีขวาที ดูมีความสุขมาก

ดูจากลักษณะภายนอกแล้ว น่าจะเป็นผู้คุมเหล่าเฉิน

และหญิงเหล่านั้นก็สวยที่สุดในบรรดาคนประหลาด ยังมีผิวสีขาวแปลกตาด้วย

การแต่งหน้าอันเป็นเอกลักษณ์สามารถทำให้พวกนางแตกต่างจากผู้หญิงในโลกเจินอู่ได้ทันที

แม้รูปหน้าจะถูกปรับและลักษณะใบหน้าไม่สมดุลกันสักเท่าไร แต่โดยรวมก็ยังถือว่าเป็นสาวงาม

เหล่าเฉินจึงสนุกกับพวกนางมาก

การเพิกเฉยต่อกิจการเหมืองแร่และปล่อยให้เฉินมู่ผ่อนความระมัดระวังลง ยังจะมีสิ่งใดเหมาะสมไปกว่าการลุ่มหลงสตรีอีกเล่า

ไม่เพียงสนุกเท่านั้น ยังสามารถทำภารกิจของซูอันให้สำเร็จได้อย่างสมเหตุสมผลอีกด้วย

นี่คือฉากที่ซูอันเห็นเมื่อมาถึง

หางตาของเขากระตุกเบา ๆ ใบหน้าไม่มีอารมณ์ใด แต่รู้สึกว่ามันระคายเคืองตาเล็กน้อย

เนื่องจากเขาเป็นผู้ร่ายตะปูตรึงวิญญาณ เขาจึงสามารถเห็นได้ว่ามีวิญญาณประเภทใดซ่อนอยู่หลังผิวหนังของผู้เล่นเหล่านี้

สิ่งที่ซ่อนอยู่ภายใต้ผิวพรรณสวยงามของผู้เล่นหญิงทั้งห้า เป็นคนอัปลักษณ์สามคน คนผิวดำริมฝีปากหนา และหญิงชรา

กล่าวได้ว่า วิญญาณที่อยู่ในตัวผู้เล่นหญิงผิวขาวนั้นไม่เข้าตาเลย

ท่าทางปลอม ๆ แบบนี้ มากพอที่จะทำให้ขนลุกได้เลยทีเดียว

เห็นคนหนึ่งล้มมาทางตนเอง ซูอันยกเท้าเตะออกไปโดยไม่ต้องคิด เหมือนเตะบอลไปให้เหล่าเฉินที่ยังคลำหาอยู่

ตุบ!

ครั้นได้ยินเสียงคนถูกกระแทกออกไป พร้อมด้วยเสียงครวญครางเบา ๆ เหล่าเฉินฟังเสียงและระบุตำแหน่งได้ เขาจับนางไว้อย่างรวดเร็วและดึงผ้าสีดำออกอย่างแรง

“หวาง...หวางเยี่ย!”

เขามองเห็นซูอัน ดวงตาพลันหดลง และความปรารถนาที่จะเล่นของเขาก็หายไปทั้งหมด

เขาผลักสาวงามออกไปทันที แล้วคุกเข่าลงพร้อมกล่าวด้วยความตื่นตระหนก “หวางเยี่ยโปรดอภัยที่ข้าต้อนรับไม่ทันด้วย”

“ไม่เป็นไร ลุกขึ้น” ซูอันแตะศีรษะของเขา

เขาตำหนิไม่ได้อยู่แล้ว เพราะนี่เป็นคำสั่งของตนเอง และก่อนหน้านี้เหล่าเฉินเป็นคนมีสติ ไม่เคยทำอะไรไม่ระวัง

เพียงแต่ฉากปัจจุบันนั้นทนดูไม่ได้นิดหน่อย

“ขอบคุณหวางเยี่ย!” เหล่าเฉินยืนขึ้นด้วยความกังวลและมองไปที่ซูอันเพื่อรอรับคำสั่ง

“ให้พวกนางถอยไปก่อน” ซูอันมองไปที่ผู้เล่นหญิงซึ่งมีสไตล์เฉพาะตัวและกล่าว

“ขอรับ!”

เหล่าเฉินโค้งคำนับอย่างรวดเร็ว จากนั้นช่วยสาวงามผู้ถูกผลักจนล้มให้ลุกขึ้น และโบกมือพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “รีบออกไปก่อนเถิด หวางเยี่ยกับข้ามีเรื่องต้องหารือกัน”

หากเขาสามารถมองเห็นสัตว์ประหลาดที่ซ่อนอยู่ภายใต้รูปลักษณ์งดงามเหล่านี้ เกรงว่าเสียงของเขาจะไม่อ่อนโยนเช่นนี้

หลังจากคิดดูแล้ว เพื่อถนอมความรู้สึกของผู้ใต้บังคับบัญชา ซูอันจึงยังไม่ได้บอกความจริง

ปล่อยให้เล่นแบบนี้ และทำเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“ที่เหมืองเป็นอย่างไรบ้าง?” เขาถาม

“เรียนหวางเยี่ย ที่เหมืองยังส่งมอบแร่ตามปกติ ยกเว้นชาวป่าผิวขาวไม่กี่คนที่ต่อสู้เพื่อสิทธิมนุษยชนและศักดิ์ศรี ก็ไม่มีเหตุการณ์สำคัญอื่นใดอีก สุดท้ายก็ถูกข้าทุบตี แต่ดูเหมือนว่าจะมีบางอย่างผิดปกติในตัวของเฉินมู่ขอรับ”

เหล่าเฉินรายงานตามความเป็นจริง

ถึงแม้เขาดูเหมือนจะหลงใหลในสตรี และเป็นเช่นนั้นจริง ๆ เขาก็ไม่ได้ละเลยการดูแลเหมือง ยังสามารถสังเกตเห็นการกระทำเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเฉินมู่ในที่ลับตาได้

ซูอันได้ยินแล้วพยักหน้าเบา ๆ หลังจากคิดสักครู่ก็กล่าว “อืม เรียกเฉินมู่มา”

“ขอรับ!”

ดวงตาของเหล่าเฉินเป็นประกายและตอบกลับเสียงดัง

ดูเหมือนตอนนี้หวางเยี่ยกำลังเตรียมกำจัดเฉินมู่

ไม่รู้ว่าเหตุใดคนประหลาดคนหนึ่งจึงสามารถสร้างปัญหาให้หวางเยี่ยได้มากขนาดนี้

เขาเกิดความสับสน และบินไปทางเหมือง

ในเหมือง เฉินมู่กำลังถอดตะปูตรึงวิญญาณของผู้เล่นที่เพิ่งเข้าร่วมกลุ่มใหม่ เขาขมวดคิ้วเมื่อได้รับข้อความจากผู้ใต้บังคับบัญชาที่ทางเข้าเหมือง

“เหล่าเฉินเรียกพบฉัน? นี่ก็ผ่านไปครึ่งเดือนแล้ว คงจะมาที่นี่เพื่อให้ฉันรับตำแหน่งใหม่”

หลังจากดูที่หน้าจอการทำงาน (9503/10000) ก็มีความรู้สึกร้อนรนปรากฏบนใบหน้าของเขา

“ยังขาดอีกห้าร้อย ต้องเร่งมือหน่อย”

เฉินมู่กำหมัดแน่นและสั่งทันที “ซุนปิ่งและซุนติง พาคนของพวกนายไปหยุดผู้คุมนั่นไว้ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ต้องถ่วงเวลาเขาเอาไว้ครึ่งชั่วโมงให้ได้!”

“ได้!”

สองพี่น้องที่หน้าตาคล้ายกันกำหมัดแน่น มีแววมุ่งมั่นปรากฏบนใบหน้า

สองพี่น้องแต่เดิมเป็นศัตรูของเฉินมู่ ตอนนี้กลับถูกเสน่ห์ส่วนตัวของเขาพิชิต พวกเขาแก้ไขความเข้าใจผิด และกลายมาเป็นพี่น้องที่ซื่อสัตย์ของเขาโดยสมบูรณ์

เมื่อมองคนทั้งสองจากไป ดวงตาของเฉินมู่ก็เป็นประกายแวววาว “ผู้เล่นจะได้รับอิสรภาพในวันนี้!”

“โลกนี้จะเป็นของเรา!”

เขาจะไม่หลบซ่อนอีกต่อไป และไม่เลือกผู้เล่นอย่างค่อยเป็นค่อยไปแล้ว

เขาต้องคัดเลือกผู้เล่นหนึ่งหมื่นคนในเวลาที่สั้นที่สุด ทำภารกิจที่สองให้สำเร็จ และรับใบหยกแห่งเงาของเทพแห่งการกลับชาติมาเกิด

เมื่อมองไปที่ผู้เล่นประมาณแปดสิบคนที่เหลืออยู่ในห้อง เฉินมู่ก็โบกมือและปล่อยลำแสงชำระล้างออกมาทีละสาย

ในไม่ช้า ผู้เล่นกว่าแปดสิบคนก็หลุดจากพันธนาการได้ พวกเขารู้สึกสดชื่นและมีความสุขปรากฏบนใบหน้า

หลังจากทำสิ่งนี้แล้ว เฉินมู่ก็ไม่หยุดและรีบตรงไปที่เหมืองด้านนอกซึ่งมีคนกำลังทำงานอยู่ มีผู้เล่นทำงานเป็นคนขุดอยู่ที่นี่ประมาณสามพันคน

โดยไม่กล่าวคำใด เขาก็เริ่มฉายลำแสงชำระล้างให้แก่ผู้เล่นเหล่านี้

เมื่อคนงานเหมืองบางคนเห็นเฉินมู่สาดแสงประหลาดใส่พวกตน พลันรู้สึกอยากสู้กลับอย่างไม่รู้ตัว

แต่แล้วพวกเขาก็แสดงท่าทีดีใจมาก ๆ ออกมา

“ฉัน ฉันคิดว่าฉันสามารถออกจากระบบได้แล้ว!”