ตอนที่ 408 ให้คุมแผนฟ้าคราม

ตอนที่ 408 ให้คุมแผนฟ้าคราม

หากคนทั่วไปได้รับคำชื่นชมจากเจ้านาย ไม่เพียงแต่ดีใจเท่านั้น ย่อมจะรู้สึกมีความสุขเล็ก ๆ ในใจ

ทว่าเฉินมู่ไม่เคยวางตัวเองอยู่ในตำแหน่งของผู้ใต้บังคับบัญชาจริง ๆ และไม่อยากให้ซูอันชื่นชมด้วย

เขายกมือคารวะซูอัน จากนั้นยกมือคารวะเหล่าเฉินที่อยู่ข้าง ๆ “ขอบคุณสำหรับคำชมของใต้เท้า ข้ามิบังอาจจะรับความดีความชอบนี้ และการที่เหมืองประสบความสำเร็จได้ ต้องยกความดีความชอบให้กับความเป็นผู้นำที่ดีของใต้เท้าผู้คุม ข้ามีส่วนสนับสนุนเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ซึ่งไม่มีค่าให้กล่าวถึงเลย”

เหล่าเฉินรู้สึกละอายใจหลังจากได้ยินเช่นนี้ ยามปกตินอกจากตรวจสอบเหมืองแร่เป็นครั้งคราวแล้ว เขาไม่ได้ทำอะไรอื่นอีก มันสบายกว่าตอนที่อยู่ในหน่วยวิหคดำยิ่งนัก

ซูอันยิ้มจาง ๆ มองไปที่พวกเขาทั้งสองแล้วกล่าวกับเฉินมู่ “ความดีความชอบของเขาก็ส่วนหนึ่ง แต่ครั้งนี้ข้าอยากจะให้รางวัลเจ้า”

“เนื่องด้วยเหตุผลพิเศษ พืชพรรณในเมืองชายแดนเฮยหยวนและบริเวณโดยรอบจึงแห้งเหือด ไม่มีสิ่งมีชีวิตอยู่เลย จักรพรรดิซางของเราเป็นกังวลมาก และเพื่อฟื้นฟูปรับปรุงสภาพแวดล้อมในท้องถิ่น ราชสำนักจึงได้นำแผนฟ้าครามมาใช้โดยเฉพาะ โดยตั้งใจที่จะฟื้นฟูน้ำใสและท้องฟ้าสีครามให้กับเมืองเฮยหยวน”

“แผนนี้จะมีผลใช้บังคับเป็นเวลาห้าปี และมีความสำคัญมาก ข้าต้องการส่งเจ้าและคนประหลาดอีกร้อยคนไปเป็นผู้นำแผนนี้!”

เมื่อได้ฟังสิ่งที่เรียกว่ารางวัล หัวใจของเฉินมู่พลันจมลง

ไม่เห็นจะดี

แผนฟ้าครามอะไรนั่น เป็นการส่งเขาไปปลูกต้นไม้ที่ชายแดนอันหนาวเหน็บไม่ใช่หรอกหรือ?

นี่เรียกว่ารางวัล?

นอกจากนี้ ภารกิจที่สองของเขาคือการยกเลิกข้อจำกัดต่อวิญญาณของผู้เล่นหนึ่งหมื่นคน ตอนนี้เขาเพิ่งเริ่มต้น หากเขาไปที่รกร้างแห่งนั้น แล้วจะรวบรวมผู้เล่นมากมายได้อย่างไร

ห้าปี...เมื่อถึงเวลานั้นก็สายเกินแก้แล้ว

สวรรค์เท่านั้นที่รู้ว่าจะมีผู้เล่นอีกกี่คนต้องโดนรุมกระทืบจนตายโดยคนที่ปฏิบัติต่อมนุษย์ไม่เหมือนเป็นมนุษย์เหล่านี้

เขาขบฟัน ปฏิเสธอย่างมุ่งมั่น “ขอบคุณใต้เท้าสำหรับรางวัล แต่ข้ารู้สึกละอายใจที่จะรับไว้ เกรงว่าข้าไม่เก่งมากพอ และทำให้ใต้เท้าผิดหวัง กรุณาเอารางวัลคืนไปเถิด ข้าเต็มใจที่จะทุ่มเทให้เหมืองโบราณต่อไป และมีส่วนสนับสนุนการก่อสร้างของต้าซางขอรับ”

ซูอันยิ้มและโบกมือ ก่อนจะตัดสินใจทันที “ข้าตัดสินใจแล้ว ไม่จำเป็นต้องพูดซ้ำอีก หากสำเร็จ เจ้าก็จะเป็นผู้ได้รับผลประโยชน์จากแผนฟ้าคราม และได้เลื่อนตำแหน่งสูงขึ้น”

ไม่รู้ว่าสายตาพร่ามัวหรือเปล่า เฉินมู่ดูเหมือนจะเห็นความอาฆาตพยาบาทที่ลึกซึ้งบนใบหน้าของซูอัน

ทว่าเมื่อมองอีกครั้ง รอยยิ้มนั้นยังคงอ่อนโยน ทำให้ผู้คนรู้สึกเหมือนสายลมฤดูใบไม้ผลิ

เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ ได้แต่ข่มกลั้นและฝืนยิ้ม “ขอบคุณใต้เท้าสำหรับรางวัล!”

หากตอนนี้เขาไม่เห็นด้วยก็จะมีแต่ทำให้เกิดความสงสัยมากขึ้น

มิสู้รับปากไปก่อน แล้วค่อยดูว่าจะทำอย่างไรไปทีละขั้น

ซูอันตบไหล่เฉินมู่ และเตือนเขา “ลงไปเตรียมตัวเสียเถอะ ทำงานหนักเข้าไว้ อีกครึ่งเดือนเจ้าต้องออกเดินทางแล้ว”

“ขอรับ ขอบคุณใต้เท้าที่ชี้แนะ!” เฉินมู่รู้สึกโล่งใจเล็กน้อย

ยังมีเวลาเหลืออีกครึ่งเดือน

มิใช่ว่าไม่มีโอกาสเลย หากเร่งกระบวนการและทำงานหนักร่วมกับผู้ใต้บังคับบัญชา ก็อาจจะสามารถทำภารกิจที่สองให้เสร็จก่อนกำหนดได้

แม้จะมีความเสี่ยงในการถูกจับได้ แต่มันดีกว่าการเสียเวลาห้าปีตั้งไม่รู้กี่เท่า

แผนเดิมของเขาคือการทำภารกิจที่สองให้สำเร็จภายในสามถึงหกเดือน โดยลงมืออย่างแผ่วเบาที่สุดและขจัดความเป็นไปได้ในการถูกเปิดเผย เพราะเมื่อถึงเวลาที่ต้องช่วยเหลือผู้เล่นทั้งหมด จะไม่มีใครระมัดระวังมากพอ

ทว่าตอนนี้ดูเหมือนจะต้องยอมรับความเสี่ยงบ้าง

หลังจากที่เฉินมู่ออกไป เหลือเพียงซูอันและเหล่าเฉินในห้อง

รอยยิ้มบนใบหน้าของซูอันเข้มขึ้น ไม่อ่อนโยนเหมือนก่อนหน้านี้อีก เขาหันไปหาเหล่าเฉินแล้วพูดเบา ๆ “ผ่อนกฎเกณฑ์ลงบ้าง ใช้วิธีการที่สมเหตุสมผล หยุดแทรกแซงกิจการเหมือง และสร้างโอกาสให้เขามากขึ้น”

เหล่าเฉินรู้สึกตกใจ แต่ก็รับคำสั่งโดยไม่ลังเล

ดูเหมือนคนประหลาดคนนั้นกำลังจะเจอปัญหา

แน่นอนว่าเขาไม่ได้รู้สึกสงสารคนประหลาดเฉินมู่ ตรงกันข้าม กลับคิดถึงสิ่งที่เรียกว่า ‘วิธีการที่สมเหตุสมผล’

เขาไม่กล้าที่จะละเลยคำพูดของซูอันเลย

……

หลังออกจากห้องผู้คุม ซูอันก็กลับสู่โลกภายใน

เมื่อมองไปที่ม่านแสงตรงหน้า ซึ่งแสดงให้เห็นภาพที่เฉินมู่กำลังเรียกประชุมฉุกเฉิน ซูอันก็พึงพอใจและปัดม่านแสงทิ้งอย่างไม่ใส่ใจ

เหมืองโบราณเทียนซิง คงจะไม่มีวันสงบสุขได้อีกแล้ว

จากนี้เพียงรออย่างเงียบ ๆ

ครั้นหันไปมอง ก็เห็นคนผู้หนึ่งกำลังยกมือปิดหน้าอยู่ไม่ไกลนัก เป็นหลีจื่อหนิงที่เตรียมจะย่องหนี ซูอันพลันยกยิ้มมุมปาก

“พี่จื่อหนิง ไม่ทักทายข้าหน่อยหรือ?”

เมื่อเห็นว่าความพยายามแอบหนีล้มเหลว หลีจื่อหนิงจึงหยุดทันที

นางหันกลับไปมองซูอันด้วยความอึดอัด “ช่างบังเอิญจริง ๆ เสี่ยวอันก็มาที่นี่ด้วย”

เมื่อพูดจบ นิ้วเท้าเรียวเล็กของนางก็เริ่มเคลื่อนไหวในรองเท้าปัก

ใบหน้านางแดงระเรื่อ มีบรรยากาศที่น่าอึดอัดในอากาศ

ตั้งแต่คืนนั้น นางก็หลบหน้าซูอันตลอด

คาดไม่ถึงว่าหลังจากเห็นซูอัน นางก็ไม่สามารถแม้แต่จะทักทายได้!

“นั่นสิ บังเอิญจริง ๆ” ซูอันเป็นคนหน้าด้าน เขาไม่สนใจว่าจะน่าอายหรือเปล่า เพียงเดินขึ้นไปและจับมือของหลีจื่อหนิง

“บางทีอาจเรียกว่าใจสื่อถึงใจ”

“พี่จื่อหนิง เนื่องจากเราถูกกำหนดให้คู่กัน ไฉนไม่ทำในสิ่งที่เราชอบร่วมกันตั้งแต่ตอนนี้ล่ะ”

แววตาของเขาจริงใจ หากไม่รู้ก็อาจคิดว่าเขาจะทำอะไรบางอย่างที่สะเทือนใต้หล้า

“ไม่…อย่าทำแบบนี้” หลีจื่อหนิงไม่อาจทนต่อสายตาของซูอันได้ นางจึงเบือนหน้าหนีและพยายามดึงมือกลับ

ทว่ามือใหญ่ยังจับไว้แน่น คล้ายว่ามีมังกรยักษ์จะมาแย่งสมบัติของตนไป ต้องการครอบครองไว้เองอย่างโลภมาก ทำให้นางไม่สามารถเป็นอิสระได้

“พี่จื่อหนิง เจ้าหมายความว่าไม่ต้องการหรือ?”

แววชั่วร้ายปรากฏบนใบหน้าของซูอัน และเขาเหยียดมืออีกข้างออกไป วางไว้บนหลังมือของหลีจื่อหนิง ซึ่งขาวกว่าและอ่อนโยนกว่ามือของหญิงสาวแรกรุ่น ก่อนจะลูบไปมา

รูปลักษณ์นี้ เหมือนชายหนุ่มเจ้าสำราญกำลังหยอกเย้าและเอาเปรียบหญิงสาวอ่อนต่อโลกคนหนึ่ง

“เสี่ยวอัน นี่ไม่ถูกต้อง!”

ใบหน้าของหลีจื่อหนิงแดงมากขึ้น รู้สึกเขินอายมาก นางดึงมือกลับอีกครั้ง มองไปรอบ ๆ เพราะกลัวว่าศิษย์ของตำหนักไท่อินหรือหลีหวั่นเอ๋อร์จะเห็นฉากนี้เข้า

ทว่าชั่วเวลาพริบตา สีหน้าท่าทางของนางดูแข็งค้าง

เวลาหยุดนิ่ง เสียงของสรรพสิ่งก็เงียบลงในขณะนี้เช่นกัน

ไม่ว่าจะเป็นผู้ฝึกตนหญิงแห่งตำหนักไท่อินที่กำลังเล่นอยู่ หรือเจ้าตำหนักไท่อินที่กำลังฝึกฝน ล้วนแต่หยุดนิ่งอยู่กับที่เหมือนการกระทำในเวลาก่อนหน้านี้ ราวกับรูปปั้นที่ถูกแช่แข็ง

ในโลกภายในทั้งหมด มีเพียงซูอันเท่านั้นที่สามารถเคลื่อนไหวได้

“พี่จื่อหนิง โปรดชี้แจงให้ข้าทราบว่าไม่ถูกต้องอย่างไร”

ซูอันเผยท่าทางชั่วร้าย เขาบีบใบหน้าอ่อนโยนของหลีจื่อหนิง

อ่อนนุ่ม และน่าหยิกนัก

สิ่งที่เรียกว่าหยุดเวลา ที่จริงซูอันเพียงทำให้สายน้ำยาวแห่งมิติเวลาหยุดลงชั่วคราว ณ ช่วงเวลานี้ เป็นเศษเสี้ยวของเวลา ซึ่งเป็นหน่วยเวลาที่เล็กมากจนสามารถละเลยได้

การสัมผัสก็จะไม่ต่างจากปกติ

แน่นอนว่าหลีจื่อหนิงไม่สามารถพูดได้ นางยังมีสีหน้าเขินอายอยู่ และไม่รู้เลยว่าแก้มของตนเองกำลังถูกซูอันจูบ

“พี่จื่อหนิง ไยท่านถึงเงียบไป?” ซูอันถามอย่างรู้อยู่แก่ใจ

จากนั้นก็แสดงอาการว่าเพิ่งจะเข้าใจ

“อ้อ ข้ารู้แล้ว พี่จื่อหนิงได้สื่อสารกับข้าทั้งทางวาจาและทางกาย ทว่าความรู้สึกต้องถ่ายทอดผ่านการสื่อสารจากใจถึงใจ”

“เอาล่ะ เช่นนั้นเจ้าต้องการให้ข้าเรียกหวั่นเอ๋อร์มาหรือไม่? ไม่หรือ?”

“หากเจ้าไม่คัดค้าน ข้าก็จะถือว่าเจ้ายินยอม”

“...”

ไม่รู้ผ่านไปนานแค่ไหน การสื่อสารแบบพิเศษได้เสร็จสมบูรณ์แล้ว

ซูอันช่วยหลีจื่อหนิงปิดริมฝีปากของนางและเช็ดน้ำลายจากมุมปากให้ด้วย สุดท้ายยังช่วยปรับท่าทางของนาง ใส่รองเท้าปักลายให้เท้าหยก และหวีผมของนางด้วย