ตอนที่ 382 ลูกสาวของเรา

ตอนที่ 382 ลูกสาวของเรา

หนึ่งในหมื่นนั้น ส่วนใหญ่ยังเป็นพรสวรรค์ระดับต่ำ แทบจะไม่มีประโยชน์เลย

ลูกสาวของนางปลุกพรสวรรค์เชิงมิติที่แข็งแกร่งขึ้นมา นี่ควรจะเป็นสิ่งที่น่าดีใจ

แต่จะปล่อยให้ลงสนามรบได้อย่างไร

เด็กหญิงในอ้อมแขนยังไม่รู้ว่ามีอันตรายใด และยังคงหัวเราะคิกคัก ดวงตากลมโตคู่หนึ่งมองไปที่มังกรตรงหน้า โดยเฉพาะเมื่อเห็นชายวัยกลางคนที่มีเกล็ดรูปเพชรบนหน้าผาก นางยิ่งยิ้มอย่างสดใสกว่าเดิม

“ปีศาจน้อย เฮอะ อีกไม่นานเจ้าจะหัวเราะไม่ออกแล้ว!” เสียงของหลงเจิ้นเทียนดังเหมือนระฆัง และพูดกับชายวัยกลางคนที่อยู่ข้างหลังด้วยสีหน้าพึงพอใจ

“สหายเต๋าเฮ่าไห่ จงเอาชีวิตนังปีศาจน้อยมาให้ข้า วันนี้ข้าอยากชิมเนื้ออีกาทอง!”

ความภาคภูมิใจของเผ่าปีศาจ ควรจะถูกฝังร่วมกับลูกชายผู้น่าภาคภูมิใจของเขา

ซูซูน้อยรู้สึกสับสนในตอนแรก เมื่อมองท่าทางดุร้ายของหลงเจิ้นเทียน เสียงหัวเราะก็ค่อย ๆ หยุดลง จากนั้นนางก็น้ำตาพรั่งพรูออกมา

น้ำตาไหลนองหน้าน้อย ๆ ของนาง ภาพของผ้าอ้อมที่เปียกชุ่ม ช่างน่าหดหู่ใจยิ่งนัก

รอยยิ้มบนใบหน้าของหลงเจิ้นเทียนยังไม่จางหายไป ทันใดนั้นเขาก็สัมผัสได้ถึงความรู้สึกวิกฤตที่รุนแรง ม่านตามังกรหดตัวลงอย่างรวดเร็ว และเกล็ดทั้งหมดบนร่างกายระเบิด

“เจ้าต่างหากที่สมควรตาย!”

น้ำเสียงเย็นชาดังขึ้นจากด้านหลังของหลงเจิ้นเทียน

ขณะที่หลงเจิ้นเทียนกำลังจะหลบ พลังเวทย์ในร่างกายของเขาพลันหยุดนิ่งไป

ฝ่ามือเรียวเจาะเข้าที่หน้าอกของหลงเจิ้นเทียน ขย้ำบีบคั้นจิตที่ติดอยู่ในกาย

เมื่อมังกรแท้หยางบริสุทธิ์หลายสิบตัวเห็นภาพนี้ พลันเกิดความงวยงง

อยู่ดี ๆ จะเกิดขึ้นได้อย่างไร!

ทางเผ่าปีศาจก็สับสนเช่นกัน และในจังหวะนี้บรรพจารย์อสรพิษปีกได้คว้าโอกาสล้มบรรพจารย์พยัคฆ์ขาวที่ไม่ทันได้ตั้งตัวลงกับพื้น และเตรียมสร้างผลงานอีกชิ้นหนึ่ง

“เฮ่าไห่ เจ้ากล้าทรยศข้า!” หลงเจิ้นเทียนหันศีรษะไปมองด้วยตาแดงก่ำ

ชื่อเต็มของเฮ่าไห่คือราชาเฮ่าไห่ เป็นหยวนเสินแห่งเผ่าทะเล

เขาเพิ่งจะบรรลุหยวนเสิน และเป็นหยวนเสินเพียงหนึ่งเดียวของเผ่าทะเล

แม้ว่าเผ่ามังกรจะไม่ยอมให้เผ่าทะเลมีหยวนเสิน และพร้อมจะทำลายเมื่อเสร็จงาน แต่ไม่ได้คาดหวังว่าเฮ่าไห่จะทรยศในเวลานี้

ไม่กลัวว่าเผ่าวิญญาณจะถูกทำลายหรือไร

“เฮ่าไห่?” แววตาเยาะเย้ยปรากฏบนใบหน้าเย็นชาของชายวัยกลางคนจากเผ่าทะเล

“เจ้าเอ่ยถึงชายคนนี้หรือ เขาล่วงหน้าไปก่อนแล้ว กำลังรอพวกเจ้าอยู่ข้างใต้นั้น”

ในมือของชายวัยกลางคนปรากฏศีรษะหนึ่งที่ดวงตาเบิกกว้าง ใบหน้าเหมือนตัวเขาเองทุกประการ

หลงเจิ้นเทียนตกตะลึง “เจ้าไม่ใช่เฮ่าไห่! เป็นไปได้อย่างไร?”

แม้ว่ารัศมีและรูปร่างหน้าตาของพวกเขาไม่ต่างกันเลย แต่พลังของหยวนเสินจะปลอมแปลงได้อย่างไร หรืออาจจะมีผู้ร้ายอีกคนอยู่เบื้องหลังเผ่าทะเล และกำลังพุ่งเป้าไปที่เผ่ามังกรด้วย

ในช่วงหนึ่ง หลงเจิ้นเทียนติดอยู่กับทฤษฎีสมคบคิด

“เฮอะเฮอะ เจ้าก็ไปถามกันเองในนรกสิ”

หลังจากพูดเช่นนี้ ชายวัยกลางคนก็ทำลายจิตที่อยู่ในร่างกายนี้อย่างไม่ปรานี

“ท่านประมุข!” มังกรแท้หยางบริสุทธิ์หลายตัวเบิกตาโต สุดท้ายเมื่อได้สติกลับมา บางตัวกรีดร้องอย่างน่าอาย ในขณะที่บางตัวหันหลังแล้วหนีไป

แต่ทันใดนั้นก็มีเสียงมังกรคชสารดังมาจากฟากฟ้า มือหนึ่งคว้ามังกรตัวยาวสองตัวที่กำลังหลบหนีขึ้นมาแล้วปั้นเป็นเส้นบะหมี่

ไป๋เสอมองมาด้วยหัวใจที่ผ่อนคลายลง วิกฤตของเผ่าปีศาจได้คลี่คลายแล้วจริง ๆ

จากนั้นเขาก็ใช้พละกำลังทั้งหมดต่อสู้กับมังกรขาวและมังกรทองตรงหน้า

หลังจากเอาชนะบรรพจารย์พยัคฆ์ขาวได้แล้ว บรรพจารย์อสรพิษปีกก็คิดจะหลบหนี แต่ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงคำรามของพยัคฆ์

เมื่อเผชิญหน้ากับกลุ่มอสูรที่ดูดุร้าย เขาหัวเราะเฮอะเฮอะ

ปีกสีม่วงดำคู่หนึ่งปรากฏขึ้นด้านหลังของเขา เมื่อแผ่ปีกออกจะกลายเป็นเส้นสายฟ้าสีม่วงดำ ก่อนจะพยายามหลบหนี

ช่วงเวลาพริบตา เขากลับถูกตอกลงกับพื้นพร้อมเลือดที่ไหลทะลัก

“ซูอัน” ไม่ไกลนัก ตี้ชิงเซียนเอ่ยชื่อนี้อย่างแผ่วเบา และน้ำเสียงแสดงความแน่ใจ

ซูซูน้อยในอ้อมแขนก็หยุดร้องไห้ น้ำตาเปลี่ยนเป็นเสียงหัวเราะ

“ข้าเอง” ซูอันโยนร่างมังกรในมือทิ้งไป จากนั้นถอดหน้ากากออก เผยรอยยิ้มอ่อนโยนและใบหน้าที่หล่อเหลาคุ้นเคย

แม้ว่าตี้ชิงเซียนจะคาดหวังไว้แล้ว แต่ยังรู้สึกว่าหัวใจเต้นช้าลง

ตอนนี้ซูอันดูเหมือนจะมีเสน่ห์ที่แตกต่างออกไป และมันดึงดูดใจของนาง

ซูอันได้ทะยานผ่านอวกาศ และมาถึงเผ่าปีศาจตั้งแต่เมื่อสองวันก่อน

เขาจึงได้ยินไป๋เสอพูดถึงภัยพิบัติพอดี และเห็นว่าตี้ชิงเซียนยังรู้สึกเขินอายอยู่ ดังนั้นเขาจึงไม่รีบปรากฏตัว แต่กลับมุ่งโจมตีเผ่ามังกรแทน โดยทิ้งบุปผามรณะไว้ปกป้องลูกสาวของเขา

เขามุ่งตรงไปยังทะเลตะวันออก เพื่อสังหารหยวนเสินของเผ่าทะเล ก่อนที่เผ่ามังกรจะเดินทางไปหารือด้วยซ้ำ

หยวนเสินเผ่าทะเลถูกซูอันสังหารอย่างง่ายดาย

จากนั้นตัวตนของเขาถูกแทนที่ด้วยซูอัน

ส่วนเหตุผลที่ไม่ลงมือขจัดภัยพิบัติอย่างรวดเร็วนั้น...

หากช่วยคนอื่นโดยไม่มีใครรู้ นั่นจะไปมีบุญคุณอะไร

ซูอันไม่มีนิสัยปิดทองหลังพระ

การแสดงออกของตี้ชิงเซียนกลายเป็นซับซ้อน

แม้ว่าผู้ชายคนนี้จะน่ารังเกียจและไร้ยางอาย แต่บางครั้งก็เป็นคนน่าเชื่อถือได้

เมื่อครู่นางคิดว่าตนเองจะต้องตายพร้อมกับลูกสาวแล้ว

“นี่ลูกสาวของเรากระมัง” ซูอันเดินไปข้างหน้าและมองเด็กหญิงที่กำลังยิ้มให้เขา ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาค่อยๆ กลายเป็นจริงใจ

ความรู้สึกแห่งความผูกพันทางสายเลือดนี้ เกิดขึ้นแม้จะเคยบอกว่าไม่คิดจะมีลูกหลานก็ตาม

แต่เมื่อเขาได้ยินเสียงปลาหนี่ชิวเฒ่าข่มขู่ลูกสาวของตน ก็รู้สึกโกรธจริง ๆ

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ตี้ชิงเซียนก็ตื่นตัวทันที นางกระชับกอดซูซูในอ้อมแขนให้แน่นขึ้น “นี่คือลูกสาวของข้า!”

เดิมทีจะมอบซูซูให้ซูอัน เพียงเพราะนางตั้งใจที่จะสู้ตาย

แต่ตอนนี้ นางจะไม่มีวันยกลูกสาวให้กับซูอัน

“ก็เป็นลูกสาวของข้าเหมือนกัน”

ซูอันก้าวไปข้างหน้าและจับเอวเรียวบางของตี้ชิงเซียน ก่อนจะรวบทั้งแม่และลูกสาวไว้ในอ้อมแขน

ตี้ชิงเซียนดิ้นขัดขืนเล็กน้อย ทว่าหัวใจกลับไม่มีความต่อต้านมากนัก

เมื่ออยู่ระหว่างพ่อแม่ ซูซูน้อยก็เริ่มหัวเราะ

อีกด้านหนึ่งของท้องฟ้า ปีศาจศักดิ์สิทธิ์ไป๋เสอเจ็บปวดอย่างยิ่ง มังกรทองและมังกรขาวนั้นเป็นพวกบ้าพลัง ทุกการเคลื่อนไหวเป็นการมุ่งสังหาร แสดงท่าทีไม่ยอมแพ้

หากเขาไม่ได้มีอายุยืนยาวและมีพลังสูงส่ง ทั้งยังมีประสบการณ์การต่อสู้มากพอ เกรงว่าเขาจะโดนตีเหมือนสุนัขไปแล้ว

แต่ทางฝั่งนี้ภาพครอบครัวแสนอบอุ่นยังดำเนินต่อ

ก่อนจะพลอดรักกัน ช่วยสนใจตาแก่คนนี้ได้หรือไม่!

ดวงตาชราของไป๋เสอเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง

“ช่วยปีศาจศักดิ์สิทธิ์ไป๋เสอก่อนเถอะ” ตี้ชิงเซียนดิ้นรนอยู่ครู่หนึ่ง กว่าจะหลุดจากอ้อมแขนของซูอันได้

เมื่อเห็นไป๋เสอกระอักเลือด นางรู้สึกผิดไม่น้อย

“เชื่อฟังเจ้า” ซูอันลูบหัวตี้ชิงเซียน

ท่าทางที่อ่อนโยนมากเกินไปนี้ ทำให้ตี้ชิงเซียนรู้สึกไม่สบายใจ

ซูอันโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ ก่อนที่หอกทั้งสองเล่มจะพุ่งรวดเร็วเท่ากับลูกศร มันแทรกเข้าไปในร่างของมังกรทองและมังกรขาว ทำให้การเคลื่อนไหวของพวกเขาช้าลง

ไป๋เสอคว้าโอกาสด้วยสายตาที่ดุร้าย กรงเล็บของสัตว์ร้ายแทงเข้าที่หัวของมังกรขาว และเลือดมังกรก็ทะลักออกมา

บุปผามรณะยังใช้โอกาสนี้เข้าโจมตีด้วย เลือดสาดกระเซ็นพร้อมศีรษะของมังกรทองหวงหลงที่ขาดออก

แม้แต่จิตบางส่วนที่เหลืออยู่ในร่างโคลนของทั้งสองก็ดับไปด้วย

ในเวลานี้เซิ่งหนานได้จัดการมังกรหยางบริสุทธิ์ที่เหลืออยู่ด้วย หลังจากที่ฆ่ามันแล้ว ก็ใส่มันลงในอาวุธเวทเชิงมิติ เพื่อเตรียมไว้เป็นอาหารว่าง

ภัยพิบัติที่อาจทำให้เผ่าปีศาจล่มสลายได้ถูกกำจัดอย่างสิ้นเชิง

“บรรพจารย์มังกรระดับหยวนเสิน ตายแบบนี้หรือ?”

ตี้ชิงเซียนยังคงรู้สึกเหมือนฝันไป หยวนเสินดั้งเดิมทั้งสี่จะตายง่าย ๆ ขนาดนั้นเชียว

“ตายเพียงคนเดียว” ซูอันแก้ไข

“ปลาหนี่ชิวสามตัวนั้นเป็นเพียงร่างโคลน ส่วนร่างกายเดิมยังอยู่ดีมีสุขในเผ่ามังกร”