ตอนที่ 381 องค์หญิงเผ่าปีศาจ

ตอนที่ 381 องค์หญิงเผ่าปีศาจ

“หลงเจิ้นเทียน เผ่าปีศาจของข้าและเผ่ามังกรของเจ้าต่างไม่ยุ่งเกี่ยวกันเสมอมา ตอนนี้เจ้ากำลังเริ่มสงครามก่อน คิดจะใช้เผ่าปีศาจเป็นบันไดในการยึดครองใต้หล้ากระมัง”

น้ำเสียงของไป๋เสอนั้นมากประสบการณ์และทรงพลัง สื่อนัยยะของการเสียดสีและข่มขู่

หากเผ่ามังกรต้องการครอบครองใต้หล้าจริง ๆ ต้าซางจะไม่นิ่งเฉย

ไม่เห็นเหล่าผู้ปลูกฝังมารในแดนเหนือถูกกวาดล้างสิ้นซากหรือไร จนบัดนี้ยังไม่มีเผ่าพันธุ์ใดกล้าที่จะโจมตีชายแดนเหนือของต้าซางอีกเลย

สถานการณ์ของใต้หล้าในปัจจุบันนี้ เป็นประสงค์ของต้าซางทั้งสิ้น

“เฮอะ หยุดพูดเหลวไหลได้แล้ว!” การแสดงออกของหลงเจิ้นเทียนเปลี่ยนไปเล็กน้อย แม้ว่าเผ่ามังกรของเขาจะมีความทะเยอทะยานที่จะโค่นล้มเผ่าพันธุ์มนุษย์และปกครองดินแดนแห่งสวรรค์ผืนนี้มาโดยตลอด แต่ไม่สามารถพูดได้อย่างเปิดเผย

ต้าซางในปัจจุบันไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาสามารถจัดการได้

แม้จะยอมให้พวกเขาเอาชนะเผ่าปีศาจ แต่จะไม่ยอมให้เผ่ามังกรครอบครองใต้หล้า

“ในอาณาจักรลับโบราณซิงหลิง สตรีจากเผ่าปีศาจของเจ้าได้สังหารหลงเอ้าความภาคภูมิใจของเผ่าเรา ข้าจึงมาที่นี่เพื่อทวงคำอธิบายจากพวกเจ้า!” มังกรทองหวงหลงเริ่มพูดก่อน

คำพูดของบรรพจารย์นั้นมีเหตุผลอันชอบธรรม ไม่ว่าใครก็ตามที่ฆ่าหลงเอ้า เผ่าปีศาจทั้งหมดจะต้องร่วมรับผิดชอบ

“ถูกต้อง หลงเอ้าลูกชายของข้าเป็นอัจฉริยะแห่งเผ่ามังกรที่ไม่มีใครเทียบได้ แต่คนของเผ่าปีศาจได้ฆ่าอัจฉริยะแห่งเผ่ามังกร ดังนั้นควรชดใช้ด้วยชีวิต” หลงเจิ้นเทียนเหลือบมองไปยังตำหนักจักรพรรดินีชิงตรงหน้าแล้วหัวเราะเยาะ

“ทำไมรึ จักรพรรดินีชิงแห่งเผ่าปีศาจนั้นขี้ขลาด กล้าทำแต่ไม่กล้ารับหรือไร”

“อย่าพูดใส่ร้ายไปเรื่อย การตายของหลงเอ้าไม่เกี่ยวอะไรกับเผ่าปีศาจของเราเลย!” ไป๋เสอยังโต้เถียงอยู่ แต่ใจของเขากลับค่อย ๆ จมลง

ดูมังกรที่บุกมาอย่างดุร้ายเช่นนี้ เกรงว่าวันนี้คงไม่จบลงด้วยดี

มิรู้ว่าฝ่าบาทได้ติดต่อกับพระสวามีหรือยัง

สุดท้ายตี้ชิงเซียนก็ให้คนไปส่งข้อความถึงซูอันแล้ว

หลังแยกกันครานั้น นางแทบจะไม่เคยถามถึงข่าวของซูอันเลย

นางพยายามยับยั้งความคิดของตนเองไว้ อย่าคิดถึงซูอัน อย่าพยายามที่จะเข้าไปในจิตใจของซูอัน และไม่มีใครได้รับอนุญาตให้พูดถึงท่านโหวเผ่ามนุษย์ที่เดินทางมาเยือนเผ่าปีศาจอีก

จนกระทั่งเมื่อวานนี้นางจึงทราบว่าซูอันได้บรรลุหยวนเสินแล้ว ทั้งยังได้รับบรรดาศักดิ์หวาง

ความเร็วของการฝึกตนนี้ค่อนข้างเกินเหตุ เขาเพิ่งจะอายุเท่าไรเอง น่าจะไม่เกินสามสิบด้วยซ้ำ

จักรพรรดินีปีศาจยังเชื่อว่าซูอันสามารถแก้ไขภัยพิบัติของเผ่าปีศาจได้

แต่ไม่ว่าจะส่งข้อความได้เร็วเพียงใด เกรงว่าในช่วงเวลาสั้น ๆ ก็ยังจะสายเกินไป

นอกจากนี้ตี้ชิงเซียนก็ไม่แน่ใจแล้ว

ซูอันเป็นมนุษย์ จะเต็มใจช่วยเผ่าปีศาจจริงหรือ

เหล่ามังกรได้บุกมาถึงราชสำนักแล้ว ตี้ชิงเซียนไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกใด ๆ และแทนที่จะทำเช่นนั้นกลับสวมชุดคลุมอีกาทองของจักรพรรดินีปีศาจแทน

จากนั้นก็มองไปที่ทารกซึ่งนอนหลับข้างเตียง มีแววสงสารปรากฏในดวงตา ขณะที่อุ้มนางขึ้นอย่างอ่อนโยน

นี่เป็นครั้งแรกที่นางใช้เวทมนตร์เพื่อทำให้ลูกสาวหลับใหล

ครั้นมองใบหน้าอ้วนกลมน่ารักนั้น มุมปากของนางก็อดที่จะโค้งขึ้นเป็นเส้นโค้งที่งดงามไม่ได้

ในพริบตา พระราชวังอันงดงามก็สูญเสียความแวววาวไปบ้าง

“จืออวิ๋น ข้าจะไว้ใจเจ้าได้หรือไม่?”

นางหันไปถามนางสนองพระโอษฐ์ ซึ่งเป็นสาวใช้ที่อยู่กับนางมานานที่สุด และยังเป็นคนสนิทที่นางไว้วางใจที่สุดด้วย

“หม่อมฉันยินดีสละชีวิตเพื่อพระองค์เพคะ!” จืออวิ๋นกล่าวอย่างหนักแน่น

ตี้ชิงเซียนนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะส่งลูกสาวที่อยู่ในอ้อมแขนให้กับจืออวิ๋น

จืออวิ๋นรีบรับเด็กมาอุ้มไว้ด้วยความระมัดระวัง

“พาซูซูหนีไปเถอะ ไปที่เผ่ามนุษย์เพื่อตามหาอู่ซ่วน....ตอนนี้เขาควรจะได้ชื่อว่าหยวนอันหวางแล้ว จงบอกเขาว่านี่คือลูกสาวของเขา” ดวงตาของตี้ชิงเซียนจ้องไปที่ใบหน้าซึ่งหลับใหลของลูกสาว และไม่ผละออกไปเป็นเวลานาน

พอมองดี ๆ แล้ว ก็ดูเหมือนคนผู้นั้นจริง ๆ

“ฝ่าบาท!” หัวใจของจืออวิ๋นเต้นแรง ร้องตะโกนด้วยความกังวล

ฝ่าบาทวางแผนจะส่งลูกสาวไปต่างแดน เพื่อเผชิญหน้ากับศัตรูเพียงลำพัง

แต่ฝ่าบาทยังไม่ฟื้นกำลัง จะต่อสู้ได้อย่างไร!

“จืออวิ๋น เราสั่งให้เจ้าปกป้องลูกสาวของเรา” เสียงของตี้ชิงเซียนแข็งขึ้น เต็มไปด้วยความสง่างาม และแววตาแสดงถึงการวิงวอน

หลังจากมอบยันต์หยกและอาวุธเต๋าที่ปกปิดรัศมีให้แก่จืออวิ๋นแล้ว นางก็เดินออกจากตำหนักอย่างแน่วแน่

เมื่อมองแผ่นหลังของตี้ชิงเซียนที่หายลับไป จืออวิ๋นกัดฟันและอยากจะตามให้ทัน เพื่อร่วมต่อสู้จนตัวตายกับฝ่าบาท

แต่เมื่อมองไปที่ซูซูตัวน้อยในอ้อมแขน นางก็ล้มเลิกความตั้งใจนั้น

“ฝ่าบาท หม่อมฉันจะปกป้ององค์หญิงเพคะ!”

นางใช้อาวุธเต๋าเพื่อซ่อนรัศมี และเดินไปที่ประตูเล็กด้านข้างตำหนักจักรพรรดินีโดยอุ้มซูซูไว้

แต่ไม่มีใครสังเกตเห็นว่ามีร่างสีดำซ่อนอยู่ในความมืดด้วย และติดตามทั้งสองคนไปอย่างใกล้ชิด

โลกภายนอก บรรยากาศเริ่มเคร่งเครียด

ทว่าภาวะชะงักงันไม่ยาวนาน

“ถ้ามัวแต่ชักช้า อาจจะล้มเหลวไปหมด อย่าเถียงกันอีกเลย หวงหลงไป๋หลง ตาเฒ่านี่ยกให้พวกเจ้า!” หลงเจิ้นเทียนเหลือบมองไปยังหยวนเสินแห่งเผ่าทะเลที่อยู่ข้างหลัง จากนั้นส่ายหัวและออกคำสั่ง

“ได้ ท่านประมุข” มังกรหยวนเสินทั้งสองมองไปที่ไป๋เสออย่างกระตือรือร้น

มีสัญญาณเพียงเล็กน้อย สงครามก็เริ่มทันที

ท้องฟ้ามีแต่เสียงร้องคำราม

เสียงคำรามของมังกรดังก้องไปทั่วทั้งราชสำนัก มังกรยักษ์สองตัว หนึ่งเป็นสีขาวและอีกหนึ่งเป็นสีทอง ดูเหมือนว่าจะมาจากยุคโบราณ โดยมีสายลมเมฆครึ้มและปรากฏการณ์ประหลาดพร้อมกัน

ร่างมังกรที่น่าสะพรึงกลัว ดูเหมือนว่าแต่ละเกล็ดจะทำด้วยเหล็กศักดิ์สิทธิ์ซึ่งมีความสง่างามอย่างยิ่งยวด

เผ่าปีศาจที่อยู่ต่ำกว่าระดับหยางบริสุทธิ์แทบจะยืนหยัดไม่ไหว

ขณะนั้น เสียงคำรามของสัตว์ร้ายได้ทำลายการเคลื่อนไหวของมังกรทั้งสอง ดวงตาของไป๋เสอเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น และเขาก็แปลงเป็นร่างเดิม

ลำตัวสีขาวราวกับหิมะ ใบหน้าเป็นมนุษย์ มีเขาอยู่บนหัว ยังมีเคราแพะที่คางซึ่งมีลักษณะเหมือนไป๋เสอทุกประการ

ไม่ว่าจะเป็นเผ่ามังกรหรือเผ่าปีศาจ สิ่งที่คุ้นเคยที่สุดก็คือใช้ร่างจริงของตนเองในการต่อสู้

สัตว์สามตัวที่น่าสะพรึงกลัวกำลังต่อสู้กัน แม้กระทั่งฟ้าดินยังเปลี่ยนสี

เนื้อหนังรอบตัวถูกฉีกขาดและเยียวยาได้เองทันที เลือดมังกรและเลือดปีศาจสาดกระเซ็นไปทั่วพื้นดิน

ในกลุ่มของสัตว์อสูร ดวงตาของบรรพจารย์อสรพิษปีกเคลื่อนไหวเล็กน้อย ขณะจ้องไปที่แผ่นหลังของบรรพจารย์พยัคฆ์ขาว โดยไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

สายตาของหลงเจิ้นเทียนจ้องไปที่ตำหนักของจักรพรรดินีชิง เมื่อมองไปที่หญิงสาวที่เดินออกจากตำหนัก เขาก็รู้ว่านางดูแข็งแกร่งเพียงเปลือก แต่จริงๆ แล้วนางอ่อนแอมาก ภายใต้สีหน้าที่เต็มไปด้วยความแน่วแน่

จักรพรรดินีปีศาจที่พลังชีวิตได้รับความเสียหายอย่างหนัก ดูเหมือนจะไม่มีอะไรต้องกังวล

แค่ไม่เห็นเด็กปีศาจตัวน้อยนั่น หรือจะถูกเผ่าปีศาจส่งออกไปอย่างลับๆ แล้ว?

แต่ไม่เป็นไร สังหารตี้ชิงเซียนก่อนแล้วค่อยไปตามหานังเด็กนั่น

พลันได้เห็นตี้ชิงเซียนถือวงล้อสุริยเทพไว้ในมือ นางมีหน้าตาคล้ายกับเทพีแห่งดวงอาทิตย์ แต่ใบหน้ากลับเย็นชาราวกับน้ำแข็งหมื่นปี และมีรัศมีที่สูงส่ง

ไม่มีความประสงค์ที่จะพูดคุยใด ๆ เลย

หลงเจิ้นเทียนถอยหลังไปครึ่งก้าว เตรียมปล่อยให้หยวนเสินเผ่าทะเลที่อยู่ข้างหลังได้ลงมือก่อน...เพื่อลองหยั่งเชิง

ในขณะนี้ มีคลื่นเล็ก ๆ เกิดขึ้นในพื้นที่ใกล้เคียง และเสียงหัวเราะของทารกก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน ทารกหญิงตัวน้อยในผ้าอ้อมบินออกจากทางเดินอวกาศเล็ก ๆ อย่างไม่คาดคิด ขี่เงาของอีกาทองและบินไปหาตี้ชิงเซียน

การแสดงออกของตี้ชิงเซียนเปลี่ยนไปอย่างมาก ลมหายใจแทบจะหยุดลง “ซูซู!”

กระแสแสงหนึ่งตามมาอย่างใกล้ชิด เป็นจืออวิ๋นที่มีใบหน้าซีดเผือด ระหว่างการเปลี่ยนแปลงของพื้นที่ ได้เห็นมังกรที่จ้องมองนางอย่างหิวโหย นางกำมือแน่น ดวงตาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและเสียใจ

“ฝ่าบาท จืออวิ๋นไร้ความสามารถ ดูแลองค์หญิงไม่ได้!”

นางมุ่งมั่นที่จะปกปิดรัศมีของตน ไม่คาดคิดว่าจู่ ๆ ทารกน้อยในอ้อมแขนจะเปิดช่องอวกาศและหนีออกไปได้เอง

“เป็นพรสวรรค์ด้านมิติ ฮ่าฮ่า สมเป็นเสนียดจัญไร!”

ที่ฝังตรงกันข้าม หลงเจิ้นเทียนกลับหัวเราะเสียงดังขึ้นไปบนท้องฟ้า “นี่คือองค์หญิงของเผ่าปีศาจ นางมีความสามารถมาก เก่งนัก ข้าจะส่งนางไปเซ่นไหว้ลูกชายของข้า!”

“นี่คือโชคชะตาอย่างนั้นหรือ” ตี้ชิงเซียนกอดลูกสาวและปกป้องนางด้วยพลังเวทย์ รอยยิ้มขมขื่นเล็กน้อยแต่ยังแน่วแน่

พรสวรรค์กับอายุนั้นต่างกัน ไม่มีความเกี่ยวโยงทางสายเลือดเสมอไป ทุกคนมีศักยภาพที่จะระเบิดพลังในเวลาที่รวดเร็ว แต่ผู้ฝึกตนที่ทำได้ตั้งแต่เป็นทารกนั้นเรียกว่าเป็นหนึ่งในหมื่นก็ว่าได้