ตอนที่ 380 สี่หยวนเสินบุกเผ่าปีศาจ

ตอนที่ 380 สี่หยวนเสินบุกเผ่าปีศาจ

พายุใกล้เข้ามาแล้ว เผ่าปีศาจยังไม่ตระหนักถึงสถานการณ์ และยังคงเฉลิมฉลอง

เหล่าปีศาจได้จัดงานเลี้ยงฉลองให้กับธิดาของจักรพรรดินีที่เพิ่งประสูติอย่างไม่คาดฝัน บรรพจารย์อสรพิษปีกกำลังสนุกสนานอยู่ที่งานเลี้ยงฉลอง โดยมีขุนนางเข้ามาทักทายเป็นระยะ

ถึงจะเป็นปีศาจบ้านนอก แต่ก็เป็นหยางบริสุทธิ์ ย่อมมีคนเข้าหาเป็นธรรมดา

นี่แสดงให้เห็นด้วยว่าความขัดแย้งภายในเผ่าปีศาจเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อนส่งผลกระทบต่อเผ่าปีศาจมากเพียงใด

ในอดีต แม้จะเป็นผู้แข็งแกร่งหยางบริสุทธิ์ การจะเป็นขุนนางระดับสูงในราชสำนักเผ่าปีศาจนั้นยังทำไม่ได้เลย

ตระกูลปีศาจเช่นอสรพิษปีกมาจากสถานที่เล็ก ๆ จะต้องผ่านการตรวจสอบหลายขั้นตอน จึงจะได้รับตำแหน่ง ซึ่งไม่ง่ายเลย

กล่าวได้เพียงว่าบรรพจารย์อสรพิษปีกมาถูกเวลาพอดี

งานเลี้ยงฉลองครั้งนี้ ปีศาจศักดิ์สิทธิ์ไป๋เสอที่ปกติชอบเก็บตัวก็มาแสดงความยินดีด้วย และเข้าเฝ้าจักรพรรดินีชิงเซียนด้วยท่าทางจริงจัง

“ฝ่าบาท กระหม่อมมีลางสังหรณ์ว่าเผ่าปีศาจจะต้องเผชิญกับภัยพิบัติ ทว่าภัยพิบัติจักคลี่คลายได้ด้วยการตามหาบิดาแท้ ๆ ของพระธิดาเท่านั้น มิทราบว่าฝ่าบาทมีทางติดต่อกับพระสวามีหรือไม่?”

“บิดาแท้ๆ น่ะหรือ?” ตี้ชิงเซียนขมวดคิ้วและไม่ต่อบทสนทนา กลับถามว่า “ปีศาจศักดิ์สิทธิ์ไป๋เสอรู้หรือไม่ว่าเป็นภัยพิบัติประเภทใด?”

ไป๋เสอส่ายหัว “กระหม่อมก็ไม่รู้เหมือนกัน รู้เพียงว่ามันเป็นภัยพิบัติ และหวังว่าฝ่าบาทจะใส่พระทัยกับมัน!”

แม้เขาจะมีพรสวรรค์ในการอ่านความลับจากสวรรค์ แต่สายเลือดของเขายังไม่บริสุทธิ์เพียงพอ เมื่อเผชิญกับภัยพิบัติซึ่งเกี่ยวข้องกับเผ่าปีศาจทั้งปวง จึงสามารถรับรู้ได้เพียงผิวเผินเท่านั้น

“เราจะพิจารณาดู” ตี้ชิงเซียนตอบรับอย่างลวก ๆ

หลังจากส่งไป๋เสอไปแล้ว นางจึงมองลูกสาวที่นอนหลับอย่างสงบอยู่ในอ้อมแขน หลังจากลังเลอยู่เป็นเวลานานก็ยังไม่ตัดสินใจที่จะตามหาซูอัน

หากนางไม่สามารถแก้ไขภัยพิบัติของเผ่าปีศาจได้

ซูอันเป็นแค่หยางบริสุทธิ์ จะสามารถทำอะไรได้?

……

สองวันผ่านไปรวดเร็วราวกับกะพริบตา

ตี้ชิงเซียนมองไปที่สาวใช้ชุดเขียวที่คุกเข่าอยู่บนพื้นโดยไม่พูดอะไรด้วยแววตามืดมน ข้าง ๆ นั้นมีชามอาหารวิญญาณที่ยังไม่ถูกแตะต้อง

ถัดไปนั้นมีนางสนองพระโอษฐ์ยืนอยู่ด้วยสีหน้าไม่เชื่อ

“พูดมา เหตุใดถึงคิดวางยาพิษเรา?” ตี้ชิงเซียนอุ้มซูซูไว้ในอ้อมแขน ใบหน้าสุดเย็นชา

หากตนเองไม่สังเกตว่าคนผู้นี้มีอารมณ์ไม่ปกติ แล้วลูกสาวซูซูเริ่มร้องไห้โดยไร้เหตุผล เกรงว่านางจะกลืนอาหารที่มีพิษเข้าไปจริง ๆ

พิษที่สามารถทำให้หยวนเสินรู้สึกอันตรายได้ กอปรกับวิธีที่จะหลบหนีการตรวจจับนั้น ไม่ใช่สิ่งที่สาวใช้ระดับล่างจะทำได้

สาวใช้ในชุดสีเขียวตัวสั่นและกัดฟันแน่น จากนั้นไม่นาน ก็พูดว่า “บ่าวทำผิดร้ายแรง ฝ่าบาทได้โปรดประหารบ่าวด้วยเถิด!”

“ยังจะปากแข็งอีก!” ดวงตาของตี้ชิงเซียนยิ่งดุร้ายขึ้น

นางไม่เคยเป็นผู้หญิงที่ใจดีอยู่แล้ว

ตรงกันข้าม วิธีการของนางโหดร้ายเสมอ มิเช่นนั้นคงไม่สามารถทำให้เผ่าปีศาจมั่นคงในช่วงเวลาวิกฤติได้

ด้วยเพราะสาวใช้ไม่ยอมพูด จึงต้องดึงวิญญาณออกมา

ทันใดนั้น นางชี้ไปที่ร่างของสาวใช้เพื่อแยกวิญญาณออกจากร่างกาย

ความเจ็บปวดสาหัสเกิดขึ้นที่จิตใจของสาวใช้ รู้สึกว่าตนเองกำลังจะตาย จู่ ๆ สาวใช้ก็หัวเราะ และถามอย่างแฝงความนัย “ฝ่าบาท ทรงเข้าใจหรือไม่ว่าความรักคืออะไร?”

“รสชาตินั้น งดงามนัก...”

เสียงนั้นแผ่วลงเรื่อย ๆ จิตวิญญาณของสาวใช้ก็เริ่มสลายไป

การแสดงออกของตี้ชิงเซียนเปลี่ยนไปเล็กน้อย และใช้พลังเวทย์มนตร์ หมายจะเก็บวิญญาณสาวใช้ไว้

น่าเสียดายที่มันไม่มีประโยชน์เลย ใช้เวลาเพียงชั่วครู่เท่านั้น วิญญาณของสาวใช้พลันสลายไปอย่างสิ้นเชิง

วิญญาณกระจัดกระจาย ไม่เหลือแม้แต่ร่องรอย!

ร่างกายที่เหลือก็เริ่มละลายอย่างรวดเร็ว

“ดูเหมือนคนเหล่านี้จะเตรียมตัวมาเป็นอย่างดี!” การแสดงออกของตี้ชิงเซียนค่อย ๆ สงบลง แต่ดวงตากลับเย็นชาและจดจ้องมากขึ้น

ความรัก?

ความรักแบบใดกัน ถึงทำให้สาวใช้ที่เติบโตในตำหนักของจักรพรรดินีสามารถทรยศและวางยาพิษนางได้?

มันอันตรายยิ่งกว่าพิษ เพราะทำให้ผู้คนสูญเสียสติ และสูญเสียชีวิต

ด้วยสาเหตุใดมิทราบ ภาพเงาร่างของซูอันก็ปรากฏขึ้นในใจของนางอย่างกะทันหัน และคำพูดของปีศาจศักดิ์สิทธิ์ไป๋เสอก็แทบจะสั่นคลอนหัวใจนาง

ทันใดนั้น นางบังคับร่างกายให้ถอยกลับไปที่มุมห้อง

“เป็นจักรพรรดิ ไม่จำเป็นต้องรัก!” ตี้ชิงเซียนกล่าวอย่างเย็นชา

“อุแว อุแว...”

จู่ ๆ ซูซูที่ตอนแรกนอนหลับอยู่ในอ้อมแขนกลับเริ่มร้องไห้อีกครั้ง โดยร้องดังกว่าเดิม

ดวงตาของจักรพรรดินีอ่อนลงทันที นางอุ้มทารกไว้ในอ้อมแขนและโยกเบา ๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยประกายความเป็นมารดา

“อย่าร้องนะ อย่าร้อง ซูซูอย่าร้องไห้ แม่อยู่นี่แล้ว!”

ฉากนี้ทำให้นางสนองพระโอษฐ์ที่อยู่ข้าง ๆ รู้สึกสะเทือนใจ

ตี้ชิงเซียนเบนความสนใจไปที่ลูกสาว ขณะเดียวกันมีบางคนที่ยังเคร่งเครียด

ภายในอาณาเขตของตระกูลอสรพิษปีก มีผู้อาวุโสหลายรายนั่งเรียงกันเป็นแถว ล้วนจ้องมองไปที่มือของชายหนุ่มคนหนึ่งด้วยสีหน้าจริงจัง

ถ้าพูดให้ชัดเจนกว่านั้นคือกำลังจ้องมองแผ่นหยกในมือของเขา

มวลอากาศเงียบสงบจนน่าใจหาย ชายหนุ่มมีแวววิตกกังวลและรู้สึกไม่สบายใจมาก

ทันใดนั้น แผ่นหยกในมือของชายหนุ่มก็แตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยพร้อมกับเสียงดัง ‘กรุบ’ แสดงถึงภารกิจที่ล้มเหลว

ชายหนุ่มถูกบรรดาผู้อาวุโสทั้งหลายจ้องมอง เขาจึงกลืนน้ำลาย โยนป้ายหยกลงพื้นด้วยความรังเกียจ และก่นด่า “เวรเอ๊ย นังแพศยา ไร้ประโยชน์สิ้นดี”

เสียเวลาอยู่กับผู้หญิงคนนั้นนานขนาดนี้ กลับไม่สามารถแม้แต่จะวางยาพิษใครได้

ตัวเองตายก็ตายไปสิ ยังจะทำให้เขาดูแย่ต่อหน้าบรรพจารย์

บรรพจารย์อสรพิษปีกไม่ได้สูญเสียความสงบ แต่จับเก้าอี้แน่นขึ้นเล็กน้อยและพูดด้วยเสียงทุ้มลึก “ตอนนี้ก็ทำได้เพียงรอให้ใต้เท้าบรรพจารย์มังกรมาถึงเร็ว ๆ เท่านั้น”

พวกเขาหันหลังกลับไม่ได้แล้ว โชคดีที่สาวใช้ต้องคำสาป ทำให้วิญญาณกระจัดกระจาย และไม่อาจเปิดเผยพวกเขาได้ในขณะนี้

ทว่าขอเพียงติดตามจากเบาะแส ไม่ช้าก็เร็วจะสาวถึงตระกูลอสรพิษปีกได้

ตอนนี้ พวกเขาทำได้เพียงรอ

เพียงคิดเช่นนี้ มุกมังกรในอ้อมแขนของเขาพลันสว่างวาบ

บรรพจารย์อสรพิษปีกยินดียิ่ง คิดไม่ถึงเลยว่าเผ่ามังกรจะเคลื่อนไหวเร็วขนาดนี้ และความไม่สบายใจของเขาพลันหายไปในพริบตา

เขายืนขึ้น ใบหน้าชราเต็มไปด้วยความอวดดี “มาแล้ว พวกบรรพจารย์มังกรมาแล้ว!”

ช่วงเวลารุ่งโรจน์ของตระกูลอสรพิษปีกใกล้จะมาเยือนแล้วเช่นกัน

พลังอันล้นหลามนี้ได้สร้างความกดดันแก่ราชสำนักของเผ่าปีศาจทันที

ท้องฟ้าเริ่มมืดลง เมฆดำก่อตัว และมีเม็ดฝนโปรยปรายลงมา

มังกรจริงนับสิบตัวบินวนอยู่เหนือราชสำนัก ร่างกายของพวกเขาทอดยาวกลางหมู่เมฆ มองเห็นหัวแต่ไม่เห็นหาง ความแข็งแกร่งของมังกรจริงนั้นไม่ด้อยไปกว่ามังกรหยางบริสุทธิ์เลย

สามร่างที่นำหน้าขบวนนั้นอยู่ในร่างของมนุษย์ แต่เขามังกรบนหัวและรัศมีอันแข็งแกร่งนั้น แสดงให้เหล่าปีศาจได้ตระหนักว่า นี่ก็คือมังกร และเป็นบรรพจารย์มังกร

เบื้องหลังของร่างทั้งสามนี้ มีชายวัยกลางคนผู้หนึ่งที่มีเกล็ดรูปเพชรอยู่บนหน้าผากด้วย

มีหยวนเสินดั้งเดิมสี่ท่าน!

ทันใดนั้น ราชสำนักของเผ่าปีศาจก็ตกอยู่ในความโกลาหล ฝูงปีศาจตัวใหญ่มองไปบนท้องฟ้าด้วยความสยดสยอง และรู้สึกหายใจไม่ออกเพราะแรงกดดัน

“หลงเจิ้นเทียน เจ้าคิดจะทำสงครามกับเผ่าปีศาจรึ?!”

น้ำเสียงชราเสียงหนึ่งดังขึ้น เมฆดำบนท้องฟ้าก็กระจายตัวออกไปในพริบตา

ชายชราสวมชุดคลุมสีขาว ผมและเคราสีขาวปรากฏตัวขึ้นกลางอากาศ เมื่อมองหยวนเสินที่น่าสะพรึงกลัวทั้งสี่ ดวงตาของเขาหรี่ลง

“ปีศาจศักดิ์สิทธิ์ไป๋เสอ!” มีสมาชิกเผ่าปีศาจเรียกชื่อของชายชราคนนั้นออกมา

จู่ ๆ เหล่าปีศาจใหญ่จำนวนนับไม่ถ้วนก็รู้สึกราวกับว่าได้พบที่พึ่งพิงแล้ว พวกเขารวมตัวกันอยู่รอบ ๆ ชายชรา รวมถึงบรรพจารย์อสรพิษปีกซึ่งคอยมองหาโอกาสท่ามกลางความวุ่นวายด้วย

ในหมู่ปีศาจ เกียรติยศของปีศาจศักดิ์สิทธิ์ไป๋เสอไม่ด้อยไปกว่าของจักรพรรดินีปีศาจเลย

“ไป๋เสอ เจ้าแก่ขนาดนี้แล้ว ยังไม่ตายอีก!” หลงเจิ้นเทียนยิ้มเยาะ ในดวงตายังมีความหวั่นเกรงอยู่บ้าง

แม้ว่าไป๋เสอจะชรามากแล้ว แต่ความแข็งแกร่งนั้นไม่ควรประมาท

เมื่อเขายังเป็นเพียงมังกรน้อย ก็เคยได้ยินชื่อเสียงของไป๋เสอแล้ว แต่ไม่คาดคิดว่าชายผู้นี้จะมีอายุขัยยืนยาวนัก