ตอนที่ 379 แผนกวาดล้างเผ่าปีศาจ

ตอนที่ 379 แผนกวาดล้างเผ่าปีศาจ

ซูอันเปิดหน้าหนังสือแบบลวก ๆ ทันใดนั้นมือของเขาก็หยุดชะงักพลางจ้องมองอย่างไม่ละสายตา

ท่าทีของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจัง

[สิบแปด จักรพรรดินีชิงแห่งเผ่าปีศาจให้กำเนิดพระธิดาเมื่อห้าวันก่อน มีปรากฏการณ์ประหลาดจากท้องฟ้า เหล่าปีศาจพากันกราบไหว้บูชา]

สิบแปด หมายถึง เรื่องที่สิบแปด ด้านหลังมีสารบัญอยู่อีกหลายหน้า แต่ซูอันไม่มีใจที่จะดูอีก

ครั้นเปิดไปยังหน้าเนื้อหาเรื่องที่สิบแปด จะพบบันทึกโดยละเอียดถึงการประสูติของพระธิดาแห่งจักรพรรดินีชิง

ความจริงไม่มีรายละเอียดมากนัก มีเพียงบันทึกปรากฏการณ์ประหลาดที่เกิดขึ้นในเวลานั้นเอง

“อืม...ข้าพอจะเข้าใจคร่าว ๆ แล้ว” ซูอันปิดหนังสือในมือ ค่อยๆ ปิดเปลือกตาลง

เมื่อคำนวณเวลา ก็แปดเดือนผ่านไปนับแต่เขาออกจากเผ่าปีศาจ

กอปรกับเวลาในอาณาจักรลับโบราณซิงหลิง เขาอาศัยอยู่ในเผ่าปีศาจนานกว่าหนึ่งเดือน ก่อนหน้านี้ได้มีสัมพันธ์กับอันหรันบ่อยครั้ง สาวน้อยคนนี้ใช้ร่างของจักรพรรดิชิง เกรงจะยังไม่รู้วิธีกำจัดสิ่งที่อาจจะเกิดขึ้น

จังหวะช่างประจวบเหมาะ

มันแค่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันเกินไป อีกทั้งคนผู้นั้นคือ ตี้ชิงเซียน

“หยุดสืบได้แล้ว” ซูอันพูดกับบุปผามรณะ

ประตูปิดลง โดยไม่มีการใช้เครื่องมือให้แสงสว่าง ทั้งห้องก็มืดลง ใบหน้าของซูอันถูกเงามืดทาบทับ

เดิมเขาไม่ได้สนใจเรื่องของทายาทผู้สืบทอดมากนัก ยิ่งไม่เคยคิดเรื่องการมีลูกเลย

หากเขาไม่ตาย เขาก็จะเป็นผู้สืบทอดของตน

หากเขาตาย การสืบทอดจะมีประโยชน์อย่างไร?

เขาควรคาดหวังให้ลูกหลานดูแลเมื่อแก่หรือพาขึ้นสวรรค์?

เขาหาใช่มนุษย์ที่มีอายุยืนถึงร้อยปีไม่ แต่เขาได้บรรลุความเป็นอมตะแล้ว

แม้จะบอกว่าไม่สนใจ แต่มันก็เกิดขึ้นจริงแล้ว ต่อให้เป็นอุบัติเหตุ ก็คงจะต้องไปดูเสียหน่อย

ท่านพ่อ...สองคำนี้ค่อนข้างจะหนักไปหน่อย!

ซูอันได้รับข่าว ทางเผ่ามังกรซึ่งคอยจับตามองเผ่าปีศาจก็ไม่มีข้อยกเว้น

ทว่าเผ่ามังกรรู้เรื่องนี้ก่อนซูอันเสียอีก

ตั้งแต่การตายของมังกรแดง เผ่าปีศาจได้กลายเป็นศัตรูตัวฉกาจในสายตาของเผ่ามังกร

การตายของหลงเอ้าหลังจากนั้นทำให้ความเกลียดชังรุนแรงกว่าเดิม

เพียงไม่ค่อยเข้าใจว่าจักรพรรดินีชิงเซียนสังหารมังกรแดงได้อย่างไร เผ่ามังกรจึงยั้งตัวเองและไม่ดำเนินการใดๆ

“ข่าวจริงหรือไม่?”

ณ ดินแดนของเผ่ามังกร ผู้นำเผ่ามังกรทั้งสามมารวมตัวกัน

ผู้ที่ถามคือบรรพจารย์ชิงหลง ชื่อจริงของเขายิ่งโดดเด่น แซ่หลง นามเจิ้นเทียน เขาคือพ่อของหลงเอ้า ผู้เป็นหัวหน้าเผ่ามังกรในปัจจุบัน

ขณะนี้สีหน้าของเขาดูมืดมน พลางถามถึงข่าวที่จักรพรรดินีชิงเซียนให้กำเนิดธิดาและได้รับบาดเจ็บสาหัส

“น่าเชื่อถือได้ ตอนนี้พวกเขาได้สร้างฐานที่มั่นในราชสำนักของเผ่าปีศาจแล้ว ยังยุยงให้คนรับใช้จากตำหนักจักรพรรดินีชิงทรยศอีกด้วย ข้อมูลที่เราได้รับเกือบจะถูกต้อง แต่เงื่อนไขของพวกเขาคือต้องการเข้าไปในสระมังกร” บรรพจารย์หวงหลงกล่าว

สระมังกรถือเป็นสมบัติล้ำค่าที่สุดของเผ่ามังกร มีความสำคัญยิ่งกว่าหอกบรรพชนมังกร

ความสำคัญของมันต่อเผ่ามังกรนั้นเทียบได้กับความสำคัญของตราประทับวิหคดำแห่งต้าซาง ไม่เพียงแต่ช่วยชำระล้างสายเลือดมังกรได้ แต่ยังช่วยให้สัตว์อื่นที่มีสายเลือดมังกรแปลงร่างเป็นมังกรตัวจริงได้ด้วย

พูดถึงเรื่องนั้นแล้ว จุดประสงค์ของ “พวกเขา” ที่บรรพจารย์หวงหลงกล่าวถึงนั้นชัดเจนยิ่งขึ้น

คือตระกูลอสรพิษปีกที่เพิ่งย้ายมายังเมืองหลวงเมื่อไม่นานนี้ หากจะพูดให้ชัดเจนก็คือ ตระกูลอสรพิษปีกยังมีสายเลือดของหวงหลง และทั้งตระกูลก็เป็นสายลับที่เผ่ามังกรปลูกฝังไว้ในเผ่าปีศาจ

เดิมที เผ่ามังกรไม่ได้จริงจังกับสายลับคนนี้ และยังนึกเหยียดหยามเผ่าปีศาจทั้งหมด เพราะในมุมมองของพวกเขา คู่ต่อสู้เพียงหนึ่งเดียวของเผ่ามังกรมีเพียงต้าซางเท่านั้น คนอื่น ๆ เป็นเพียงขยะ

จนกระทั่งจักรพรรดินีชิงเซียนสังหารมังกรแดงด้วยฝ่ามือเดียว ทำให้เผ่ามังกรเริ่มให้ความสนใจเผ่าพันธุ์ที่เคยเกือบจะได้ปกครองใต้หล้าเมื่อนานมาแล้ว

ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ บรรพจารย์อสรพิษปีกจึงได้รับความช่วยเหลือจากเผ่ามังกรและบรรลุหยางบริสุทธิ์

“อัจฉริยะระดับจักรพรรดิหยวนเชียวรึ ฮ่าฮ่า หากหยุดยั้งการเติบโตของเผ่าปีศาจได้ และล้างแค้นให้กับบรรพชนม์มังกรแดง แค่ปล่อยให้พวกเขาเข้าร่วมเผ่ามังกรของเราจะเป็นไร” เสียงของหลงเจิ้นเทียนมั่นคงเด็ดเดี่ยว

“บอกพวกเขาว่า หากงานนี้สำเร็จ ข้าก็จะอนุญาตให้พวกเขาได้เข้าสระมังกร!”

“นี่จะไม่เสี่ยงไปหน่อยหรือ” บรรพจารย์มังกรขาวผู้เงียบมาตลอดพลันกล่าวด้วยสีหน้าไม่สู้ดี เขามีสีหน้าวิตกกังวล

“อย่างไรเผ่าปีศาจก็มีสองหยวนเสิน หากจักรพรรดินีชิงเซียนยังใช้พลังเดิมนั้นได้อยู่ล่ะก็...”

แม้ไม่ได้เอ่ยคำที่เหลือ ก็เห็นได้ชัดว่าการตายของมังกรแดงทำให้เขาหวาดกลัว

ด้วยเป็นหยวนเสินดั้งเดิม พวกเขาจึงรักชีวิตเป็นธรรมดา

แม้จักรพรรดินีชิงเซียนจะได้รับบาดเจ็บ แต่หากนางยังใช้วิชาสังหารลับแบบนั้นได้ มังกรขาวไป๋หลงไม่คิดว่าเขาจะแบกรับได้ดีกว่ามังกรแดงชื่อหลง

“เราจะมองเผ่าปีศาจลุกขึ้นมาคุกคามเผ่ามังกรของเราเฉย ๆ งั้นรึ?” หลงเจิ้นเทียนหรี่ตาลง น้ำเสียงหยาบกระด้าง มีเค้าลางของความสงสัยในน้ำเสียง

ในความคิดของเขา ลูกชายหลงเอ้าตายแล้ว ไฉนต้องปล่อยให้อัจฉริยะแห่งเผ่าปีศาจได้มีชีวิตอยู่

อีกทั้งอัจฉริยะที่เทียบได้กับจักรพรรดิหยวนจะกลายเป็นภัยคุกคามใหญ่หลวงต่อเผ่ามังกร หากปล่อยให้เติบโตขึ้น ย่อมจะกลายเป็นศัตรูตัวฉกาจของเผ่ามังกรโดยสิ้นเชิง

“แต่…” บรรพจารย์มังกรขาวเปิดปาก ยังไม่ทันได้พูดจบก็ถูกหลงเจิ้นเทียนขัดจังหวะ

“เอาล่ะ ไป๋หลง ข้ารู้ว่าเจ้ากังวลเรื่องใด” น้ำเสียงของหลงเจิ้นเทียนอ่อนลง

“สระมังกรได้สะสมพลังงานนับหมื่นปี คราวนี้เราจะได้ใช้พลังงานนั้นสร้างร่างมังกรหยวนเสินสามตนและเดินทางไปยังเผ่าปีศาจ”

นี่คืออีกหนึ่งคุณสมบัติของสระมังกร

แม้ร่างโคลนมังกรจะไม่ทรงพลังเท่าร่างดั้งเดิม แต่สามารถใช้พลังต่อสู้ของหยวนเสินได้ และที่สำคัญกว่านั้นคือ แม้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับร่างโคลน ร่างกายดั้งเดิมจะไม่ได้รับผลกระทบ

บรรพจารย์ไป๋หลงดูประหลาดใจ

ไม่ได้บอกว่าอสรพิษปีกได้รับอนุญาตให้เข้าไปในสระมังกรหรือ หากใช้พลังงานหมดแล้ว จะให้อสรพิษปีกเข้าไปเพื่ออะไร หรือเป็นการหลอกใช้?

เขาหันไปมองหวงหลง ทว่าหวงหลงไม่ได้ตอบสนองใดๆ และมีท่าทีชัดเจน เขาเองจึงเห็นด้วยโดยปริยาย

เขาไม่คุ้นเคยกับตระกูลอสรพิษปีก จึงไม่คิดจะพูดแทน

“เราจะต้องเอาชนะเผ่าปีศาจให้ได้ เผ่าทะเลไม่ได้เพิ่งบังเกิดหยวนเสินหรอกหรือ ในฐานะผู้ใต้บังคับบัญชาของเผ่ามังกร อย่างน้อยพวกเขาก็ควรแสดงความจริงใจออกมาบ้าง” หลงเจิ้นเทียนยิ้มเยาะ ราวกับจะควบคุมทุกอย่างได้

เผ่าทะเลแห่งทะเลไร้เขตแดนให้ความเคารพต่อเผ่ามังกรโดยตลอด สมัยนั้นที่จักรพรรดิหยวนบุกยึดครองไปเรื่อย ๆ เผ่าทะเลเหล่านี้ต่างหันมาขอความคุ้มครองจากเผ่ามังกร

ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เผ่าทะเลไม่เคยมีหยวนเสินที่โดดเด่นเลย แม้จะมีอยู่ ก็ไม่ยั่งยืน จึงแยกตัวออกจากเผ่ามังกรไม่ได้

หากเผ่าทะเลแข็งแกร่งขึ้นจริง ๆ พวกเขาจะยอมเป็นสุนัขรับใช้ให้เผ่ามังกรอยู่หรือ

มังกรทองหวงหลงพยักหน้าเห็นด้วย และกล่าวว่า “อสรพิษปีกยังมีประโยชน์อยู่ เพราะข้อมูลเท่านี้ยังไม่เพียงพอ

เนื่องจากพวกเขามีคนอยู่ในตำหนักของจักรพรรดินีชิง ก็ปล่อยให้พวกเขาพยายามวางยาพิษจักรพรรดินีชิงเซียน ข้าจำได้ว่ามีขวดพิษดั้งเดิมของมังกรพิษหยวนเสินที่เก็บรักษาไว้ในคลังสมบัติของพระราชวังมังกร!”

เขาไม่สนใจตระกูลอสรพิษปีกที่มีสายเลือดเดียวกับตนเลย ไม่ต่างจากการพูดถึงเครื่องมือเท่านั้น

สำหรับเผ่าพันธุ์อื่นนอกเหนือจากมังกรโดยกำเนิดแล้ว เผ่ามังกรมักจะมีความเหยียดหยามเสมอ

ความเย่อหยิ่งนี้เหมือนถูกฝังอยู่ในกระดูก

พวกเขาจะไม่มีวันถือว่าสิ่งมีชีวิตที่มีเลือดมังกรเป็นพวกเดียวกัน แต่จะเรียกด้วยถ้อยคำเหยียดหยามว่าเป็นอสูรมังกร

สำหรับพวกเขานั้น อสูรมังกรเหมาะที่จะเป็นทาสเท่านั้น

“ตกลงตามนั้น” หลงเจิ้นเทียนพยักหน้าเห็นด้วยกับข้อเสนอของหวงหลง

“แต่อย่าคาดหวังมากเกินไป กลยุทธ์หลักคือโจมตีจักรพรรดินีชิงเซียนยามที่อ่อนแอ”

“ข้าเข้าใจแล้ว” มังกรทองหวงหลงตอบรับอย่างไม่ใส่ใจ

แม้ว่าพิษดั้งเดิมของมังกรพิษหยวนเสินจะแข็งแกร่งมาก แต่การวางยาพิษหยวนเสินคนหนึ่งไม่ง่าย มีโอกาสสำเร็จน้อย จึงใช้เป็นเพียงทางเลือกเสริมเท่านั้น หากสำเร็จก็ถือว่ายอดเยี่ยม แต่หากไม่สำเร็จก็ไม่เป็นไร

ด้วยหยวนเสินดั้งเดิมทั้งสี่นี้ เขาไม่คิดว่าพวกตนจะพ่ายแพ้

หลงเจิ้นเทียนเหลือบมองใบหน้าของทั้งสองอีกครั้ง แล้วกล่าวอย่างเข้มงวด “เป้าหมายหลักในครั้งนี้คือการฆ่านังเด็กเผ่าปีศาจนั่น ประการที่สอง จะต้องฆ่าจักรพรรดินีชิงเซียนให้ได้!”

ครั้งนี้ เขาต้องการกวาดล้างเผ่าปีศาจให้สิ้นซาก!

……