ตอนที่ 383 คนร้ายตัวจริง

ตอนที่ 383 คนร้ายตัวจริง

จากนั้นซูอันก็เหลือบมองไปยังบรรพจารย์อสรพิษปีกที่กำลังถูกบรรพจารย์พยัคฆ์ขาวจัดการอย่างบ้าคลั่ง และอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะ “เผ่าปีศาจของเจ้าช่างเน่าเฟะจริง ๆ ปล่อยให้ศัตรูได้เข้ามาเป็นขุนนาง และเจ้าเกือบจะถูกสาวใช้ของตนเองวางยาพิษ”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ตี้ชิงเซียนก็รู้สึกเหมือนมีดาบแทงเข้าที่หัวใจ จึงกล่าวอย่างดื้อรั้นว่า “มันเป็นเพียงอุบัติเหตุ!”

นางต้องการให้เผ่าปีศาจแข็งแกร่ง แต่สิ่งที่เหลือให้นางกลับเป็นเพียงความยุ่งวุ่นวาย จะให้นางทำอะไรได้

เดิมเผ่าปีศาจมีความหวังว่าจะทัดเทียมกับเผ่ามังกรหรืออาจแซงหน้าได้ ในเวลานั้นพี่ชายของนาง ปีศาจศักดิ์สิทธิ์ไป๋เสอ และบรรพจารย์ต้าเผิงปีกทอง ล้วนเป็นหยวนเสินที่ทรงพลัง

นางกับจางจวินสวินแห่งตระกูลพยัคฆ์ดำยังมีรัศมีของหยวนเสินด้วย ทั้งยังมีผู้ปลูกฝังปีศาจหยางบริสุทธิ์อีกมากมาย

แต่การกบฏได้ทำลายพลังทั้งหมดของเผ่าปีศาจ หยางบริสุทธิ์หลายร้อยคนเสียชีวิต แม้แต่ราชสำนักปีศาจก็ยังพ่ายแพ้

ต่อมาพี่ชายและบรรพจารย์ต้าเผิงปีกทองก็เสียชีวิตพร้อมกัน

ตระกูลอีกาทองเลือดบริสุทธิ์เกือบจะสูญสิ้น ความยิ่งใหญ่ของราชวงศ์ไม่มีอีก ผู้ที่มีความทะเยอทะยานจากทั่วเผ่าปรากฏตัวขึ้น และชนเผ่าต่างๆ ต่อสู้กันเพื่อชิงตำแหน่งจักรพรรดิปีศาจ

หลังจากสงครามหลายปี แกนหลักของเผ่าปีศาจได้รับความสูญเสียอย่างหนัก ส่งผลให้ขาดผู้สืบทอด

ราชสำนักปีศาจในสมัยนั้น ก็มีแค่ในนามเท่านั้น

นางและเมิ่งเหยาเป็นสายเลือดบริสุทธิ์เพียงสองคนที่เหลืออยู่ในตระกูลอีกาทอง ยังมีอีกกลุ่มหนึ่งซึ่งเป็นอีกาทองเลือดผสม

หากนางไม่เอาต้นกำเนิดของจางจวินสวินออกไปทีหลัง และใช้วงล้อสุริยะเทพเพื่อทำลายหยวนเสินดั้งเดิมของเขาอย่างรุนแรง เพื่อใช้พลังหยวนเสินของเขาจัดระเบียบเผ่าปีศาจใหม่

เกรงว่าราชสำนักปีศาจจะแตกสลายไปหมดแล้ว

“เป็นอุบัติเหตุก็อุบัติเหตุ” ซูอันไม่ได้โต้แย้งแต่เริ่มแกล้งซูซูน้อยแทน

น้ำเสียงที่เป็นพิธีการนี้ทำให้ตี้ชิงเซียนรู้สึกหดหู่ ขณะที่กำลังจะอธิบาย พลันตระหนักเรื่องหนึ่งได้ “ช้าก่อน เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้าเกือบโดนวางยาพิษ”

ข่าวที่นางถูกวางยาพิษไม่ได้ถูกเผยแพร่ออกไป มีเพียงจืออวิ๋นและสาวใช้ผู้วางยาพิษที่รู้เรื่องนี้

ทันใดนั้นดวงตาของตี้ชิงเซียนก็เบนไปทางจืออวิ๋น

ตามสัญชาตญาณ นางไม่คิดว่าซูอันเป็นผู้วางยาพิษ

“ฝ่าบาท ไม่ใช่หม่อมฉันเพคะ!” จืออวิ๋นส่ายหัวซ้ำ ๆ

“ไม่มีใครบอกข้าหรอก เป็นเพียงเคล็ดลับเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น” ม่านแสงสีขาวบริสุทธิ์ปรากฏขึ้นในมือของซูอัน และสิ่งที่สะท้อนด้านบนคือฉากภายในตำหนักของตี้ชิงเซียน

นี่คือคุณสมบัติเล็ก ๆ ที่ปรากฏขึ้นหลังจากประตูสู่ความวิเศษกลืนกินประตูเทียนอวี่

สามารถมองเห็นสวรรค์ทั้งเก้าและแผ่นดินทั้งสิบได้

เมื่อได้รับข้อความจากบุปผามรณะ เขาก็เฝ้าสังเกตตำหนักของตี้ชิงเซียนตลอดเวลา

ตี้ชิงเซียนรู้สึกประหลาดใจ ห้องนอนของนางเต็มไปด้วยค่ายกล ซูอันกลับสามารถสังเกตนางได้ง่าย ๆ เช่นนี้

หลังจากแยกทางกันไม่ถึงปี เจ้าโจรน้อยเติบโตถึงขนาดนี้แล้ว!

จากนั้นใบหน้าของนางก็แดงก่ำและจ้องมองไปที่ซูอันอย่างเขินอาย

หากมองเห็นพิษได้ ก็สามารถเห็นสิ่งอื่นได้!

ด้วยนิสัยไร้ยางอายของผู้ชายคนนี้ นางไม่คิดว่าเขาจะไม่แอบดูนางทำเรื่องอื่น ๆ เลย

ตี้ชิงเซียนไม่ได้สังเกตเห็นว่า มีหญิงสาวท่าทางสับสน กำลังปะปนอยู่กับเหล่าปีศาจด้านล่าง

“ที่แท้ อาหญิงก็มีลูกสาวแล้ว ทั้งยังเป็นลูกของเขา”

ตี้เมิ่งเหยาพึมพำ กระชับกำปั้นแน่นขึ้น

ได้กลับมาเจออาหญิงที่รัก ซึ่งได้รับการดูแลจากคนที่นางรัก นับว่ามีเรื่องดี ๆ สองเรื่องเกิดขึ้นพร้อมกัน

เรื่องน่ายินดีสองประการนี้ น่าจะนำมาซึ่งความสุข

ไฉน...ถึงรู้สึกเหมือนหัวใจกำลังหลั่งเลือด

ชัดเจนว่า นางมาก่อน!

นางก้มหัวลง มองไปที่ซากศพมังกร ดูเหมือนจะต้องการระบายความโกรธและความหงุดหงิดทั้งหมดกับศพ

ซูอันเหลือบมองนาง อดไม่ได้ที่จะหัวเราะอยู่ในใจ

……

ปัง!

เสียงระเบิดดังสนั่น พร้อมกับที่โต๊ะยาวจากไม้อายุหนึ่งแสนปีถูกทุบจนแตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

ดูเหมือนจะมีเปลวไฟลุกโชนอยู่ในดวงตาของหลงเจิ้นเทียน ดวงตานั้นเต็มไปด้วยความโกรธ และเดือดดาลจนขนลุกตั้งชัน

“ไอ้สารเลวนี่ รังแกกันเกินไปแล้ว!”

เขาเพียงรู้สึกว่าหน้าอกยังเจ็บอยู่ พอเขาหลับตาลง จิตใจก็เต็มไปด้วยเสียงเยาะเย้ยของโจรชั่ว ที่ล้อเลียนว่าเขาถูกหลอก

“ฮึ่ม!”

หลังจากนั้นไม่นาน ก็ได้ยินเสียงครวญครางอีกสองเสียง

จิตของมังกรทองและมังกรขาวที่ติดอยู่กับร่างโคลนก็แตกสลายไปด้วย

“ท่านประมุข เราแพ้แล้ว” หวงหลงแตะลำคอที่ปวดร้าว ดูเหมือนไม่เต็มใจ

ตอนนี้แผนการของพวกเขาในการพิชิตเผ่าปีศาจล้มเหลวเกือบทั้งหมด ไม่เพียงแต่จะไม่ก่อให้เกิดความเสียหายใด ๆ แก่กลุ่มปีศาจเท่านั้น

ยังสูญเสียหยวนเสินและสมาชิกเผ่าในระดับหยางบริสุทธิ์อีกนับสิบคน

หากหยวนเสินของเผ่าทะเลตายเสียก็ไม่เป็นไร แต่เหล่ามังกรหยางบริสุทธิ์นั้นคือกระดูกสันหลังของเผ่า!

ยิ่งกว่านั้น พลังงานที่มังกรทองสะสมไว้เป็นเวลานับหมื่นปีก็สูญหายไปโดยไร้ประโยชน์

ถ้าไม่ใช่เพราะตัวปัญหานั้น พวกเขาคงประสบความสำเร็จในครั้งนี้แล้ว

“พวกเขาจะต้องตายสักวันแน่ เจ้ารู้ไหมว่าตัวตนที่แท้จริงของคนผู้นั้นคือใคร?” หลงเจิ้นเทียนเอ่ยถามด้วยท่าทางชั่วร้ายและมีเจตนาจะฆ่า

กล้าที่จะทำลายแผนการของเผ่ามังกร สมควรได้รับโทษตาย!

มังกรขาวขมวดคิ้วและส่ายหัว ในเวลานั้นความคิดทั้งหมดของเขาจดจ่ออยู่กับไป๋เสอ ตอนนี้จึงได้แต่หาใครสักคนมารับผิด เพื่อที่จะไม่อับอายเกินไป

“ข้าได้ยิน ตี้ชิงเซียนหมือนจะเรียกเขาว่า...ซูอัน” มังกรขาววางมือบนศีรษะและถูมัน จากนั้นก็พูด

แม้การบาดเจ็บของร่างโคลนจะไม่ส่งผลต่อร่างหลัก แต่ความรู้สึกของความตายยังฝังแน่นอยู่ในความทรงจำอย่างลึกซึ้ง

ภาพของกรงเล็บแหลมคมแทงเข้าที่ศีรษะ ยังรู้สึกคันหนังศีรษะอยู่ไม่หาย

“ซูอัน...”

หลงเจิ้นเทียนพูดชื่อนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า และรู้สึกคุ้นเคยอย่างอธิบายไม่ถูก เมื่อมองแผนที่ด้านหลัง เขาก็จำได้ทันที “หยวนอันหวาง ดูเหมือนว่าไม่นานนี้ต้าซางจะมีหวางเยี่ยคนใหม่ ดูเหมือนจะชื่อนี้”

ดวงตามังกรจ้องไปยังความว่างเปล่าตรงหน้า จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าตนมีเรื่องยุ่งยากแล้ว

ต้าซางแตกต่างจากเผ่าปีศาจ

บทเรียนของบรรพบุรุษมังกรชางหลงยังเด่นชัดในความทรงจำ

“อีกอย่าง หอกบรรพชนมังกรก็อยู่บนตัวเขาด้วย” หวงหลงลืมตาขึ้นและกล่าว เขาจำได้ว่ามีหอกวิ่งอยู่ในร่างกายของตน

เพราะผลกระทบจากการตายของตนเอง ทำให้เขาไม่อาจตอบสนองได้สักพัก แต่ตอนนี้เมื่อคิดดูอย่างรอบคอบแล้ว ความรู้สึกที่สายเลือดถูกระงับนั้นเป็นเพราะหอกบรรพชนมังกรแน่นอน!

“จริงหรือ!” ทันใดนั้นท่าทางของหลงเจิ้นเทียนก็เปลี่ยนไป กลายเป็นคนเคร่งขรึม และเสียงก็ดังขึ้นมาก

“ไม่ผิดหรอก นั่นคือหอกบรรพชนมังกร!” หวงหลงยืนยัน

หากเขาจดจำสมบัติวิญญาณที่สืบทอดมาจากเผ่ามังกรของตนไม่ได้ แล้วตำแหน่งบรรพจารย์มังกรของเขาก็จะไร้ประโยชน์

“ฮึ่ม หอกบรรพชนมังกรไม่ได้อยู่ในมือของคุณชายหลงเอ้ามาก่อนหรือ อาจจะเป็นเพราะว่า...” เมื่อไป๋หลงพูดเช่นนี้ หัวใจของเขาก็เต้นแรงขึ้น และอดไม่ได้ที่จะมองไปที่หลงเจิ้นเทียน

ในขณะนี้ใบหน้าของหลงเจิ้นเทียนก็มืดมน เจตนาฆ่าที่โหดเหี้ยมทำให้บรรพจารย์มังกรทั้งสองรู้สึกหนาวสะท้าน

“เฮอะเฮอะ ดีนัก หยวนอันหวางช่างเก่งนัก!”

หลงเจิ้นเทียนพูดแต่ละคำอย่างเน้นย้ำ เสียงดังหนักเท่ากับภูเขาตระหง่าน

“ที่แท้เอ้าเอ๋อร์ก็ตายจากน้ำมือของชายคนนี้”

เขาลุกขึ้นยืน เจตนาฆ่าในดวงตามีความเข้มข้น

ต้าซางอะไร เผ่าพันธุ์มนุษย์อะไร เขาไม่อยากจะสนใจเรื่องนั้นอีกต่อไป เขาแค่อยากให้ซูอันชดใช้ด้วยชีวิต

“ท่านประมุข ไม่ได้!” หวงหลงตกใจและรีบชี้แนะ “ซูอันเป็นหวางเยี่ยแห่งต้าซาง ถ้าเราลงมือกับเขา อาจก่อปัญหาและเป็นอันตรายต่อเผ่ามังกร!”

ในอดีตนั้นชางหลงเพียงพาผู้ใต้บังคับบัญชาไปยึดครองดินแดนบางส่วนในต้าซาง แต่เกือบทำให้เผ่ามังกรไม่สามารถฟื้นตัวได้

หากหลงเจิ้นเทียนฆ่าหวางเยี่ยคนนั้นจริง ๆ เกรงว่าเผ่ามังกรจะต้องเงียบงันไปเป็นเวลานับหมื่นปี