ตอนที่ 368 พ่ายแพ้ยับเยิน

ตอนที่ 368 พ่ายแพ้ยับเยิน

“ครั้งนี้คงจบจริงๆ ฮือๆ ข้ายังไม่เคยผ่านผู้ชายเลยนะ!” เทพีแห่งราคะหรือเซ่ออวี้ เอ่ยพลางน้ำตาคลอ เมื่อมองดูกองกระดูกเทพที่กระจัดกระจายอยู่ภายนอก ท่าทีของนางเผยความอ่อนหวานและเสน่ห์เย้ายวนออกมา

ในบรรดาพี่น้องแห่งบาปทั้งเจ็ด นางเป็นผู้ที่พลังอ่อนแอที่สุด และไม่เคยปฏิบัติตามบาปแต่กำเนิดของตนมาก่อนเลย

เนื่องจากเทพีแห่งบาปทั้งเจ็ดนั้นจิตใจเชื่อมโยงกัน รู้สึกเหมือนกัน ย่อมทนไม่ได้ที่ตนเองต้องถูกทำลายเกียรติยศ อัตตามองไม่เห็นผู้ใดดีพอ โทสะอยากฉีกกระชากบุรุษที่มองด้วยสายตาสกปรก ความเกียจคร้านมัวแต่หลับใหลทั้งวัน ความตะกละที่สนใจแต่เรื่องกิน ความโลภไม่อยากให้ผู้ใดมาเอาของตนไป และความอิจฉาที่ชอบอิจฉาสตรีผู้งามกว่าตน

เมื่อถูกพี่น้องทั้งหกคุมเข้มไว้ ทำให้แม้จะเป็นเทพีแห่งราคะ แต่ก็ยังไม่เคยสัมผัสประสบการณ์อันเย้ายวนเลยแม้แต่วันเดียว ชีวิตมันช่างขมขื่นเสียจริง และยังต้องมาตายในฐานะเทพีบริสุทธิ์เช่นนี้ มันยุติธรรมอย่างไรกัน?

“เวลาเช่นนี้ยังจะมาคิดถึงเรื่องผู้ชายอยู่อีก”

เทพีแห่งอัตตาหรือโอ้วมั่นส่งเสียงตำหนิ ดวงตาสีแดงพลันเปลี่ยนเป็นสีแดงเลือด พลังวิญญาณพวยพุ่งขึ้นมา “เราจะแพ้ไม่ได้!”

“เจ้าหมอนี่มันชั่วร้ายยิ่งกว่าพวกเราเสียอีก” เทพีแห่งความริษยาหรือจี๋ตู้เอ่ยขึ้นด้วยร่างสั่นเทา  กัดฟันแน่น พลางจ้องมองบุปผามรณะที่กำลังกางอาณาเขตมารโลหิตออกมาต่อกรกับพวกนาง ความอิจฉาภายในใจพุ่งสูงจนยากจะระงับได้

พลังที่แข็งแกร่งเช่นนี้ เหตุใดถึงไม่ใช่พลังของนางกัน!

“พวกโง่ พวกเจ้าจะกลัวอันใดกัน จัดการนางซะ!”

ผิวสีแดงดุจดั่งจอมมาร เทพีแห่งโทสะหรือเป้านู่ กู่ร้องลั่นราวกับเปลวไฟกำลังพวยพุ่งออกมาจากร่างของนาง

“ข้าจัดการมันเอง!”

ป๊อก!

เสียงหนักๆ กระแทกเข้าที่ศีรษะ

ซูอันเคาะเข้าที่ศีรษะของสาวน้อยที่กำลังโกรธเป็นฝืนเป็นไฟ

ในทันใดนั้น เป้านู่ก็รู้สึกเหมือนโลกหมุนติ้ว ตาพร่ามัว ก่อนที่ทุกอย่างจะมืดลงและสลบไปในอ้อมแขนของซูอัน

ซูอันมองดูร่างหญิงสาวในอ้อมแขน แม้จะมีอารมณ์ร้อน แต่ไม่สามารถปฏิเสธได้ว่านางมีรูปร่างอันเย้ายวน โดยเฉพาะผิวสีแดงที่ดูแตกต่างออกไปจากปกติ ทำให้มีเสน่ห์ในตัวเอง

ซูอันโบกมือเบาๆ แล้วส่งนางเข้าไปยังโลกภายใน

อารมณ์ร้อนเกินไป ต้องได้รับการอบรมสั่งสอนเสียหน่อย

“เป้านู่!”

“หล่อจัง!”

ค่ายกลของเทพทั้งเจ็ดพังทลายลงพร้อมกับภาพของเทพราชาหายไป เทพีแห่งบาปที่เหลืออยู่รู้ตัวจากการเจ็บศีรษะและเริ่มเข้าใจสถานการณ์ด้วยความตกใจและโกรธเกรี้ยว

จากนั้นพวกนางมองไปที่เซ่ออวี้ด้วยความโกรธอย่างพร้อมเพรียงกัน เพราะเสียงพูดว่า ‘หล่อจัง’ เมื่อครู่เป็นเสียงของนาง

เทพีแห่งบาปทั้งหลาย แม้จะครอบครองบาปแต่ก็ถูกบาปครอบงำ หากไม่ใช่เพราะบุปผามรณะเห็นซูอันมาถึง จึงหันไปจัดการกับเทพธิดาที่กำลังจะหนีคนอื่นแทน เกรงว่าเหล่าเทพีแห่งบาปทั้งเจ็ดจะสูญสิ้นแล้ว

“พวกเจ้าก็เข้าไปด้วยเถอะ”

ซูอันใช้สองมือเปล่าจับเทพีแห่งความโลภหรือทานหลันและจี๋ตู้เข้ามา ทำการผนึกพลังของพวกนางก่อนจะส่งเข้าไปยังโลกภายใน

ได้รับเทพีแห่งบาปเพิ่มมาอีกสององค์

ดวงตาของพี่สาวคนโตผู้หยิ่งผยองหดลงเล็กน้อย แล้วพุ่งเข้าไปยังซูอันด้วยความโกรธ “เจ้ามนุษย์น่ารังเกียจ  ข้าจะทำให้เจ้าต้องชดใช้ในสิ่งที่ทำ!”

หลังจากกล่าวจบ นางก็เหมือนพุ่งเข้าหากับดักของซูอัน ตกเข้าไปในประตูสู่โลกภายในที่ซูอันเปิดขึ้นมา แล้วก็ถูกผนึกไว้ใต้ต้นโพธิ์

เทพีแห่งความตะกละหรือเป้าสือกลืนน้ำลายอึกใหญ่  พลางเคี้ยวน่องไก่ช้าๆ

น่ากลัวจริงๆ!

แม้แต่พี่สาวคนโตยังไม่ใช่คู่ต่อสู้

เคยได้ยินว่าผู้เป็นเชลยไม่มีสิทธิ์อะไรเลย การถูกคนผู้นี้จับไป นางจะไม่ได้กินสิ่งใดอร่อยๆ อีกเลยอย่างนั้นหรือ?

เมื่อนึกถึงฉากที่ชวนหดหู่ นางก็กัดน่องไก่สองคำเพื่อกลบความกลัว แก้มที่ป่องขึ้นมาเล็กน้อยทำให้ดูน่ารักน่าเอ็นดู

“สาวน้อย มาทานของอร่อยกับอาเถอะ”

ซูอันอดไม่ได้ที่จะบีบแก้มกลม ๆ ที่อวบอิ่มของเป้าสือ จากนั้นก็เปิดยาหยกขาวต่อหน้านาง

กลิ่นหอมอ่อนๆ ลอยไปแตะจมูกของเป้าสือในทันที ดวงตาสาวน้อยผู้หลงใหลในอาหารเปลี่ยนไปในพริบตา ราวกับคนที่หิวโหยมาสามวันสามคืนแล้วได้เห็นอาหารเป็นครั้งแรก นางจ้องมองขวดหยกอย่างไม่วางตา จนแม้แต่น่องไก่ในมือก็ไม่รู้สึกน่ากินอีกต่อไป

“หอม หอมมากจัง!”

“อยากกินหรือไม่?”

เมื่อซูอันขยับขวดหยกในมือไปทางขวา หัวเล็กๆ ของสาวน้อยก็ตามไปด้วย ปากน้อยๆ ของนางอ้ากว้าง น้ำลายไหลย้อยออกมา

“อ๋า อยากกินจัง!”

“เช่นนั้นก็เข้าไปเถอะ” ซุูอันเปิดประตูสู่โลกภายในอีกครั้ง แล้วขว้างขวดหยกเข้าไป เป้าสือรีบวิ่งเข้าไปคว้าขวดหยกด้วยแววตาเป็นประกาย ก่อนจะเข้าไปยังโลกภายใน

เห็นพี่น้องถูกจัดการไปทีละคนๆ เทพีแห่งความเกียจคร้านหรือหล่านตั้วและเซ่ออวี้ก็ยืนแข็งทื่ออยู่กับที่ด้วยความกลัว

ซุูอันมองหล่านตั้วที่พยายามฝืนลืมตาอยู่ แล้วใช้ปลายนิ้วสองนิ้วดึงเปลือกตาที่ล้าลงมา

พริบตาเดียว เทพีสูงสง่าผู้ชอบนอนก็ล้มตัวลงในอ้อมแขนของซุูอันแล้วหลับสนิทในทันที

“เหลือแต่เจ้าผู้เดียวแล้วสิ” ซูอันมองไปที่เซ่ออวี้

เทพีที่ดูละม้ายคล้ายมารสาว ประดับด้วยเครื่องประดับรูปหัวใจเอาไว้ด้านข้างเขาเล็กๆ สีชมพู หางแมงป่องที่อยู่ด้านหลังแกว่งไปมาเบาๆ เเสดงถึงความเย้ายวน

ผมที่อยู่ด้านบนเขามีลวดลายที่เหมือนมารสาว เสื้อผ้าโอบรัดรูปร่างอันเร่าร้อนให้เห็นอย่างเด่นชัด แม้ในสถานการณ์เช่นนี้นางก็ยังปลดปล่อยเสน่ห์ดึงดูดของตัวเองออกมา

ใบหน้าหวานที่แดงระเรื่อพร้อมกับแววตาที่ดูเหมือนจะร้องไห้ ทำให้ผู้พบเห็นยากที่จะห้ามใจไม่รังแกนาง

“ฮือๆ พี่ชายสุดหล่อ อย่า... อย่าทำร้ายข้าเลย ข้าจะเข้าไปเอง!”

นางหดตัวด้วยความกลัว แต่ก็ไม่อาจต้านทานความอยากที่จะเข้าใกล้ซูอัน ดวงตาสีชมพูของนางปรากฏรูปหัวใจ โดยเต็มไปด้วยความรักและความปรารถนา นางค่อยๆ ก้าวขาเรียวยาวช้าๆ ทีละก้าว ทีละก้าว และเดินเข้าไปในประตูที่เปิดออกนั้นอย่างไม่เต็มใจ

จัดเก็บเทพีแห่งบาปทั้งเจ็ดสำเร็จแล้ว!

เมื่อขาดเทพีแห่งบาปทั้งเจ็ดที่เป็นกำลังหลักของกองทัพไปแล้ว เทพีองค์อื่นๆ ก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของบุปผามรณะอีกต่อไป

ไม่นานเทพีผู้สูงส่งแต่ละองค์ก็ถูกผนึกพลังเอาไว้ และถูกทิ้งรวมกันเหมือนกับกองขยะ

อย่างน้อยการเป็นเทพก็ไม่ต้องกลัวว่าจะทับกันจนตาย ดังนั้นการกระทำของบุปผามรณะจึงดูหยาบคายไปเสียหน่อย

เหลือเพียงเทพีเซิงมิ่งและเทพีกวงหมิงที่ยังคงต่อสู้ต่อไปอย่างยากลำบาก

แม้ว่าพวกนางจะเป็นเทพแต่กำเนิดและมีพลังวิญญาณสูงกว่าเทพีองค์อื่นๆ ทว่าทำได้เพียงต่อสู้ด้วยสัญชาตญาณและใช้พลังวิญญาณที่คิดค้นขึ้นเอง จึงไม่อาจเทียบได้กับรากฐานแห่งการฝึกฝนในโลกต้นกำเนิดที่สั่งสมมานานกว่าล้านปี

การที่ใช้พลังวิเศษโจมตีในกระบวนท่าเดียว ก็สร้างความเจ็บปวดให้กับเทพีทั้งสองอย่างยิ่งแล้ว

เมื่อเห็นว่าเทพีองค์อื่นๆ ถูกจับกุมทั้งหมด ก็ยิ่งทำให้จิตใจสิ้นหวัง

และในที่สุด มู่หนิงเจินทำการฟันกระบี่ออกไปหนึ่งครั้ง แสงกระบี่ส่องประกายเจิดจรัสทำลายแสงแห่งชีวิตตรงหน้า เพียงชั่วพริบตา ศีรษะอันงดงามของเทพีเซิงมิ่งได้หลุดลงมา พลังวิญญาณของมู่หนิงเจินพุ่งสูงขึ้นและบรรลุสู่หยวนเสินขั้นกลาง

ซูอันเห็นดังนั้น รอยยิ้มที่มาจากใจจริงก็ปรากฏบนใบหน้า ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า “พอได้แล้ว หยุดมือเถอะ”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทุกคนจึงเลิกต่อสู้แล้วถอยกลับไปอยู่ด้านข้างซูอัน

“หึ พลังวิญญาณของเทพเหล่านี้ช่างอ่อนแอเสียจริง”  เจ้าตำหนักไท่อินบ่นจากด้านข้าง

“เซิงมิ่ง!” เทพีกวงหมิงร้องเสียงหลงด้วยความตื่นตระหนก และเมื่อไม่มีผู้ใดขัดขวาง ใบหน้าเล็กๆ ของนางแสดงออกถึงความร้อนรนรีบคว้าศีรษะของเทพีเซิงมิ่งขึ้นมาแล้วใส่กลับเข้าสู่ร่างไร้ศีรษะในชุดสีเขียวนั้นอย่างระมัดระวัง

พลังแห่งแสงไหลหมุนเวียนพร้อมกับพลังแห่งชีวิตทำการสลายอำนาจพลังกระบี่ที่หลงเหลืออยู่บนร่างนั้น

แน่นอนว่าเทพีเซิงมิ่งไม่ได้ตายง่ายดายถึงเพียงนี้ หากแต่กระบี่ของมู่หนิงเจินนั้นมีพลังที่ขัดขวางไม่ให้พลังแห่งชีวิตของนางทำงานได้เท่านั้นเอง

หลังจากประกอบศีรษะกลับเข้าที่ด้วยความช่วยเหลือของเทพีกวงหมิงแล้ว ร่างกายของนางก็ฟื้นตัวอย่างรวดเร็ว นางลูบคอเรียวของตัวเองก่อนจะลุกขึ้นยืนด้วยสีหน้าซีดเซียวเล็กน้อย

สองเทพราชาที่อยู่ด้วยกันมาหลายหมื่นปียืนเคียงข้างกันโดยไม่ได้ต่อสู้ต่อ

เทพีเซิงมิ่งมองดูเหล่าเทพีและเทพธิดาที่ถูกกองรวมกันด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย

นางรู้ดีว่าตนเองและโลกเทพเสมือนได้พ่ายแพ้โดยสิ้นเชิง ไม่มีทางพลิกสถานการณ์ได้อีกแล้ว