ตอนที่ 367 เหลือเพียงป่าแห่งชีวิต

ตอนที่ 367 เหลือเพียงป่าแห่งชีวิต

แม้ได้ดูดซับแก่นเทพราชา ผู้บำเพ็ญก็ยังต้องใช้เวลาถึงหลายร้อยปีเพื่อบรรลุหยวนเสิน ซึ่งอาจจะเร็วสำหรับคนทั่วไป แต่ไม่ใช่สำหรับซูอัน

หากต้องการ เขาเพียงให้สตรีของเขาดื่มยาหยกขาวก็จะทำให้รากฐานแข็งแกร่งขึ้น

การใช้แก่นเทพ แม้จะสามารถบรรลุถึงขั้นหยวนเสินแต่ก็เป็นการเดินตามแบบผู้อื่น นอกจากนั้น แก่นเทพยังเชื่อมโยงกับแกนกลางของโลกเทพเสมือนทำให้ไม่สามารถออกจากโลกเทพเสมือนได้นาน นั้นจึงเป็นสิ่งที่ไร้ประโยชน์

แต่หากจะทิ้งไปเลยก็น่าเสียดาย การนำเข้าไปยังโลกภายในเพื่อให้ดูดซับพลังเหล่านั้นคงเป็นการดีกว่า

แม้แต่กงเสวียนชิง ซูอันก็เตรียมที่จะแยกแก่นเทพของนางออกไปในภายหลัง

ถ้าเหล่าผู้บำเพ็ญที่อยู่ขั้นหยางบริสุทธิ์มาเป็นพันปีได้ยินเช่นนี้  พวกเขาคงจะคลั่งเป็นแน่

ไม่ต้องพูดถึงหยวนเสินเลย สำหรับพวกเขาถ้าหากสามารถบรรลุพลังวิญญาณขั้นต่อไปได้ พวกเขาก็ยินดีที่จะแลกเปลี่ยนทุกสิ่งเพื่อให้ได้มันมา

จากนั้นซูอันหันไปมองที่ร่างของเทพราชาแห่งนิรันดร์

ซูอันขมวดคิ้วเล็กน้อย ศพของเทพราชาแห่งนิรันดร์หายไปแล้ว

และยังสามารถสัมผัสได้ถึงการสั่นสะเทือนของกาลเวลาที่เหลืออยู่

ดวงตาของเขาเปล่งประกายสีเงิน พลังเวทย์หลั่งไหลออกมา เขาใช้เวลาไม่นานในการพิจารณาย้อนกลับไปยังเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น

เทพราชาแห่งนิรันดร์ได้ตายไปแล้ว นั่นคือความจริง

เพียงแต่ในระหว่างการต่อสู้เมื่อครู่ พลังของเขาและเทพราชาแห่งโทษทัณฑ์ได้ปะทะกันนั้น มันได้สร้างรอยแยกของมิติเวลาขึ้นมา ซึ่งทำให้ศพของเทพราชาแห่งนิรันดร์หลุดเข้าไปในห้วงมิติที่ไม่รู้ว่าไปยังที่แห่งใด

อาจจะจมหายไปในพายุกาลเวลา หรืออาจจะตกลงไปในโลกอื่นและถูกผู้โชคดีคนหนึ่งเก็บไป

แต่ถ้าหากเป็นตัวเขาเองที่โชคดี มันก็ดูน่าสนใจอยู่ไม่น้อย

“เเก่นเทพนั่นล้วนปนเปื้อนไปด้วยพลังมารของข้า”

ซูอันคิดแล้วก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกตื่นเต้น

ส่วนเหล่าทวยเทพหลายพันองค์นั้น ตอนนี้ก็ถูกพลังมารกัดกร่อนจนกลายเป็นแก่นเทพหมดแล้ว

แก่นเทพแต่ละชิ้นได้แผ่พลังเทพที่แตกต่างกันออกมา

ซูอันต้องการจะเก็บแก่นเทพเหล่านี้เอาไว้ ไม่ว่าพลังแห่งเทพจะมากหรือน้อยเพียงใด ก็ย่อมสามารถนำมาสร้างประโยชน์ให้กับเขาได้

เพียงโบกมือเบาๆ แก่นเทพนับพันชิ้นก็หล่นเข้าสู่โลกภายใน และกลายเป็นยาบำรุงในการเติบโตของโลกภายใน

“เอ๊ะ ยังมีผู้เหลือรอดอยู่อีกหรือ?”

ในทันที ซูอันหันมองไปยังมุมหนึ่ง ที่นั่นมีเทพองค์หนึ่งซึ่งร่างกายถูกกัดกร่อนไปกว่าครึ่ง กำลังพยายามใช้พลังเทพสร้างเกราะขึ้นมาป้องกันตัวเองอย่างยากลำบาก ทว่าเกราะนั้นกลับสั่นไหวและจางหายเป็นระยะ ดูท่าแล้วคงจะต้านทานได้อีกไม่นาน

เมื่อซูอันเห็นสัญลักษณ์สามง่ามบนศีรษะของเทพองค์นั้น เขาก็รู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก

“เจ้าผู้นี้....คือไห่หลันอย่างนั้นหรือ?”

“ไม่แปลกใจเลย”

ความทรงจำเกี่ยวกับ ‘ถังชวนในอนาคต’ นั้น ชายชราผู้มีนามว่า ‘ไห่หลัน’ ผู้นี้ จะสามารถบรรลุขีดจำกัดและกลายเป็นเทพราชาผู้ยิ่งใหญ่ จึงไม่แปลกที่เขาจะสามารถทนทานได้นานเพียงนี้

เมื่อคิดถึงถังชวน ซูอันก็มีสีหน้าที่ดูแปลกไปเล็กน้อย

“พูดถึงการทดสอบเก้าอย่างของไห่หลัน ในการทดสอบที่แปดที่ถังชวนต้องมีความสัมพันธ์กับกระต่ายวิญญาณ ชายชราผู้นี้ไม่ได้แอบดูเลยหรือ?”

หลังจากครุ่นคิดอยู่สักครู่ เขาก็เดินไปดู

เมื่อเห็นเทพแห่งทะเลครามที่กัดฟันจนแทบหักและยังคงพยายามยื้อชีวิตด้วยการรีดเอาพลังเทพเฮือกสุดท้ายออกมา โดยไม่แม้แต่จะรับรู้ถึงการมาของซูอัน  นั่นทำให้ซูอันรู้สึกสงสารขึ้นมา

ที่จริงแล้ว ลึกๆ เขาก็เป็นคนที่มีจิตใจงดงาม มีความเห็นอกเห็นใจผู้อื่น

“การมีชีวิตอยู่นั้นทรมานนัก ไปสู่สุขคติเถอะ” เสียงอันเปี่ยมไปด้วยเมตตาดังขึ้น

ด้วยความสงสาร ซูอันใช้ปลายนิ้วกรีดคอของเทพแห่งทะเลครามเบาๆ

ศีรษะอันน่าสยดสยองตกลงสู่พื้น จิตสำนึกของเทพแห่งทะเลครามไม่อาจต้านทานพลังมืดได้อีกต่อไป สัญลักษณ์สามง่ามบนหน้าผากสว่างวาบประเดี๋ยวหนึ่งก่อนจะถูกพลังมืดกลืนกินไป

“ข้ายัง...ไม่ได้เป็นเทพราชาเลย!”

เสียงแห่งความเสียใจของเทพแห่งทะเลครามดังขึ้นเป็นครั้งสุดท้าย  จิตวิญญาณของเขาได้กลายเป็นความว่างเปล่า ไม่ต้องทนทุกข์ทรมานอีกต่อไป เทพองค์สุดท้ายแห่งโลกเทพเสมือนได้สิ้นลมหายใจลง

เมื่อส่งวิญญาณไปสู่สุขคติอีกหนึ่งดวง ซูอันแสดงสีหน้าสงสาร พนมมือแล้วเก็บเอาแก่นเทพสีฟ้าครามเข้าไปในอุ้งมือ

“นะโม อะมิทาพุทธ กุศลของข้าพเจ้าไม่มีประมาณ”

ตำแหน่งตถาคตควรเป็นของเขาโดยแท้

หากไม่นับรวมมวลพลังมารที่อยู่รอบตัว เขาก็ช่างดูมีเค้าของภิกษุผู้ทรงศีลยิ่งนัก

“วันหลังจะต้องไปขอรับคำสอนพุทธธรรมจากธิดาแห่งพุทธะ สักครั้ง”

เมื่อนึกถึงธิดาแห่งพุทธะ ผู้มีรูปลักษณ์อันงดงาม ซูอันก็รู้สึกหวั่นไหวเล็กน้อยในใจ

เพียงพึมพำเบาๆ พลังมารที่ปกคลุมไปทั่วโลกเทพเสมือนจึงกลับเข้ามาสู่ร่างของซูอันอย่างอ่อนโยนราวกับฝูงนกโบยบินกลับรัง

เมื่อพลังมารหลั่งไหลกลับเข้ามา พลังวิญญาณของเขาได้เพิ่มมากขึ้นกว่าเดิมหลายเท่าตัวพร้อมกับรัศมีชั่วร้ายทวีความรุนแรงมากชึ้น

ทั้งหมดนี้เป็นผลจากการที่พลังมารได้กลืนกินเหล่าเทพและเปลี่ยนพลังนั้นมาเป็นของเขาเอง

หลังจากที่ซูอันบรรลุหยวนเสิน ‘คัมภีร์ปลูกฝังมาร’ ได้เกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหม่ ความสามารถในการกลืนกินและกัดกร่อนของพลังมารยิ่งทวีความรุนแรง ราวกับถูกสร้างมาเพื่อล้างโลกโดยเฉพาะ

ถ้าหากว่ามันกลืนกินโลกทั้งใบได้จริงๆ ก็อาจจะทำให้ซูอันบรรลุระดับบรรลุวิถีได้ แต่ในตอนนี้เขายังไปไม่ถึงขั้นนั้น

เมื่อรวมพลังมารเสร็จแล้ว ซูอันหันมองไปยังป่าแห่งชีวิต ซึ่งเป็นสถานที่เดียวที่ยังไม่ถูกพลังมารทำลาย

อาจารย์และคนของเขากำลังได้เปรียบ

มู่หนิงเจินและเซิ่งหนานร่วมมือกันโจมตีเทพีเซิงมิ่งจนอีกฝ่ายทำได้เพียงตั้งรับอย่างจนตรอก

หลีจื่อหนิงและเจ้าตำหนักไท่อินกดดันเทพีกวงหมิงจนอีกฝ่ายไม่อาจโต้ตอบได้ ทำให้สตรีน้อยผู้นี้ถึงกับร้องไห้ฟูมฟายและด่าทอพวกนางว่าเป็นคนสารเลว

นอกจากจำนวนคนที่ได้เปรียบกว่า เทพีทั้งสองผู้เป็นเทพแต่โดยกำเนิดยังขาดประสบการณ์ต่อสู้ด้วยพลังวิญญาณ

ไม่เช่นนั้นแล้ว นางทั้งสองที่มีพลังวิญญาณถึงขั้นสูงสุดของหยวนเสินจะถูกผู้ที่เพิ่งบรรลุหยวนเสินขั้นต้นกลั่นแกล้งได้อย่างไร

อีกฝั่งหนึ่ง เทพีแห่งบาปทั้งเจ็ดได้รวมพลังกันสร้างภาพเงาของเทพราชาขึ้นมา ภาพนั้นคือหญิงสาวผู้มีรูปร่างอันเย้ายวน ราวกับเป็นการหลอมรวมของบาปทั้งปวง

แม้ว่าพลังของพวกนางจะด้อยกว่าบุปผามรณะ แต่ด้วยความร่วมมือจากเทพระดับสูงอีกหลายองค์ ทำให้พวกนางสามารถต่อสู้ได้อย่างสูสี

ดูเหมือนว่าพลังของเทพธิดาทั้งหลายจะไม่ได้อ่อนแออย่างที่คิด

ส่วนกงเสวียนชิงนั้นคอยสังเกตการณ์อยู่รอบๆ บางครั้งก็รังแกเทพีที่แยกออกมาเพียงลำพัง

ดังจุดประสงค์หลักของซูอันคือการให้อาจารย์และหลีจื่อหนิงได้ฝึกฝนฝีมือ ขอแค่ไม่ได้รับบาดเจ็บก็เพียงพอแล้ว

“ผู้ใดชนะกัน?”

เมื่อสัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงด้านนอก เทพีเซิงมิ่งพยายามแบ่งจิตบางส่วนไปสังเกตการณ์ที่โลกเทพเสมือน

ก่อนหน้านี้ ที่ป่าแห่งชีวิตถูกปกคลุมไปด้วยพลังมืด อีกทั้งยังถูกสองคนนั้นคุมตัวเอาไว้   จึงไม่อาจทราบได้ว่าภายนอกเป็นอย่างไร

เมื่อหมอกควันมืดได้จางหายไป นางก็รู้ได้ทันทีว่าต้องมีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งชนะแล้ว

หากเป็นฝั่งเทพราชาแห่งโทษทัณฑ์ชนะก็คงดี โลกเทพเสมือนก็จะยังอยู่

แต่ถ้าหากเป็นฝ่ายปราชัยล่ะก็...

ในขณะนั้นเอง ซูอันได้ปรากฏตัวกลางอากาศเหนือสนามรบ มองลงมาที่เหล่าเทพธิดาทั้งหลาย

“ถึงเวลายุติแล้ว” เขากล่าวด้วยรอยยิ้มเรียบเฉย

“มันจบแล้ว”

เมื่อเห็นชายที่เหลือผู้เดียวนั้น ความสิ้นหวังเล็กน้อยก็ปรากฏขึ้นในดวงตาสีเขียวมรกตของนาง

นอกป่าแห่งชีวิต ไม่มีเทพองค์ใดหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงเศษกระดูกเทพที่ดูเหมือนจะถูกกัดกร่อนไปครึ่งหนึ่งกระจัดกระจายอยู่ และลมหายใจของสองเทพราชาก็ได้หายไป

เทพราชาแห่งโทษทัณฑ์และเทพราชาแห่งนิรันดร์...ตายแล้ว

โลกเทพเสมือนที่เคยรุ่งโรจน์ได้กลายเป็นดินแดนแห่งความตาย

และป่าแห่งชีวิตก็คือสถานที่แห่งชีวิตแห่งสุดท้าย แต่ดูเหมือนว่าจะคงอยู่ได้ไม่นานแล้ว

ในช่วงเวลาที่เผลอเพียงพริบตา  มู่หนิงเจินฉวยโอกาสโจมตีอย่างหนักหน่วงยิ่งขึ้นจนทำให้เทพีเซิงมิ่งอยู่ในสถานการณ์ที่เลวร้ายยิ่งกว่าเดิม

การต่อสู้อันน่าภิรมย์ครั้งนี้ ทำให้นางสามารถควบคุมพลังได้ดีขึ้น และเมื่อรวมกับยาหยกขาวที่ได้รับจากซูอัน นางก็สามารถสัมผัสได้ถึงหยวนเสินขั้นกลางได้แล้ว