ตอนที่ 365 ศึกมารปะทะเทพ

ตอนที่ 365 ศึกมารปะทะเทพ

เทพแห่งทะเลครามที่หลบแสงดำได้อย่างหวุดหวิดถึงกับหวาดผวาสุดขีด  ร่างกายถอยรูดพร้อมเรียกใช้ ‘น้ำตาแห่งมหาสมุทร’ อันล้ำค่าอย่างบ้าคลั่งเพื่อชำระล้างร่างกาย

“ถอยไป!” เสียงเย็นชาและไร้อารมณ์ดังขึ้น

พลังศักดิ์สิทธิ์สีฟ้าอ่อนห่อหุ้มพลังมืดที่กำลังขยายตัวอย่างต่อเนื่อง เพื่อทำการชำระล้าง

“ท่านเทพราชาแห่งนิรันดร์!” เมื่อสัมผัสได้ถึงพลังแห่งเทพราชาที่แผ่ออกมา เสียงเรียกขานนี้ทำให้ความหวาดกลัวบนใบหน้าของเหล่าเทพเริ่มคลายลงเล็กน้อย

ทว่าแม้เวลาจะผ่านไปนานเท่าใด พลังมืดก็ยังคงแผ่ขยายออกไปเรื่อยๆ และไม่เพียงเท่านั้น มันยังค่อยๆ กัดเซาะพลังศักดิ์สิทธิ์สีฟ้าอ่อนนั้นอีกด้วย

บรรยากาศเริ่มตึงเครียดขึ้นเรื่อยๆ

เหล่าเทพต่างตกตะลึงและหวาดหวั่นยิ่งขึ้น เพราะแม้แต่เทพราชายังไม่อาจเอาชนะพลังดำมืดนั้นได้!

“หย่งเหิง ก็ยังจัดการไม่ได้เลยหรือ?” เสียงก้องกังวานดังมาจากบัลลังก์โลหิตที่ลอยอยู่เหนือเหล่าทวยเทพ เทพราชาแห่งโทษทัณฑ์ปรากฏตัวขึ้น ณ สนามรบ

เทพราชาแห่งนิรันดร์สีหน้าเคร่งขรึมเล็กน้อย ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า “ฝาจุ้ย พลังเหล่านี้ไม่ธรรมดา!”

“สองเทพราชากับเหล่าทวยเทพอีกนับพัน  ถือเป็นการต้อนรับที่ยิ่งใหญ่น่าดู”

เสียงหัวเราะเบาๆ ดังขึ้น พร้อมกับร่างหนึ่งปรากฏออกมาจากกลุ่มพลังมืด มวลพลังอันเข้มข้นเหล่านั้นก่อร่างเป็นบัลลังก์สีดําทมิฬ

ซูอันนั่งไขว่ห้างอยู่บนบัลลังก์  ใบหน้าเรียบนิ่งแต่มองลงมายังเหล่าเทพด้วยสายตาเหยียดหยาม

แค่คนๆ เดียวก็สามารถกำจัดเหล่าทวยเทพได้

เทพราชาแห่งโทษทัณฑ์มีสีหน้าหนักใจเล็กน้อย กระบี่พิพากษาในมือเปล่งแสงสีเลือดฉาน “เจ้าคือผู้ใด เหตุใดถึงบุกรุกโลกเทพเสมือนของข้า!”

เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่าหายนะที่เทพเซิงมิ่งกล่าวถึงนั้นจะเป็นเรื่องจริง

คนเหล่านี้มาที่โลกเทพเสมือนนี้ได้อย่างไรกัน? หรือจะเกี่ยวข้องกับผู้สืบทอดนั่น?

เขาคิดอย่างมืดมน

“ฝาจุ้ย ไม่ต้องเจรจากับมัน พวกเราร่วมมือกันจับตัวมันไว้!”

เทพราชาแห่งนิรันดร์ใบหน้าเย็นชาเรียกใช้อาวุธศักดิ์สิทธิ์ เตาศักดิ์สิทธิ์แห่งนิรันดร์  ทำให้เกิดลำแสงกาลเวลาพุ่งเข้าใส่ซูอัน

เห็นดังนั้น เทพราชาแห่งโทษทัณฑ์ก็ไม่รอช้า กระบี่พิพากษาของเขาปรากฏภาพเงาของตาชั่งขึ้นมาในอากาศ

“เช่นนั้นก็ออกแรงเสียหน่อยแล้วกัน”  ซูอันลุกจากบัลลังก์ หมุนข้อมือเล็กน้อย ฝ่ามือยักษ์ที่รวบรวมหมู่ดาวนับพันปรากฏขึ้นมา พร้อมกับความรู้สึกบิดเบือนของอวกาศ

ถึงแม้ว่าฝ่ามือยักษ์ที่รวบรวมหมู่ดาวจะมีขนาดไม่กี่ร้อยหมี่ แต่มันก็สามารถกักเก็บทั้งฟ้าดินเอาไว้ได้ในมือนั้น

พลังวิเศษ ฝ่ามือเด็ดดารา

ตู้ม!

ลำแสงกาลเวลาและตราชั่งแห่งการพิพากษาถูกดูดกลืนเข้าไปในฝ่ามือยักษ์ พร้อมทั้งเกิดเสียงระเบิดดังขึ้นทันทีเมื่อลำแสงกาลเวลาและตราชั่งแห่งการพิพากษาปะทะเข้ากับฝ่ามือเด็ดดารา

พลังงานระเบิดออกมาอย่างรุนแรง ส่งผลให้เหล่าเทพต้องถอยร่นไปอีกครั้ง

เทพที่มีพลังน้อยบางองค์ไม่สามารถหลบได้ทัน ถูกคลื่นพลังทำลายจนสิ้นชีวิต

เทพแห่งทะเลครามหลบอยู่ข้างหลังเทพองค์อื่นๆ กำตรีศูลเจ้าทะเลในมือ ด้วยแววตาที่แสดงถึงความปรารถนาและการไม่ยอมรับ

นี่แหละคือพลังอันยิ่งใหญ่ของเทพราชา พลังที่เทพธรรมดาไม่อาจเทียบเท่า

เทพราชาแห่งนิรันดร์เบิกตากว้าง เตรียมที่จะลงมืออีกครั้ง แต่ทันใดนั้นสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป

การโจมตีที่กำลังจะออกไปถูกขัดขวางไว้ เตาศักดิ์สิทธิ์แห่งนิรันดร์ในมือของเขากลับหลุดออกจากมือไปอย่างควบคุมไม่ได้

“อาวุธศักดิ์สิทธิ์ของข้า!”

เทพราชาแห่งนิรันดร์ร้องออกมาด้วยความตกใจ พร้อมกับพยายามที่จะควบคุมสถานการณ์

เทพราชาแห่งโทษทัณฑ์ก็กำลังประสบปัญหาเดียวกัน เขาพยายามกำกระบี่พิพากษาที่อยู่ในมือ

ในตอนนี้เขาพยายามอย่างสุดกำลังที่จะยื้อกระบี่ในมือเอาไว้  แต่ด้วยพลังพิเศษบางอย่างเข้ามาแทรกแซง ทำให้กระบี่ศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่เคียงข้างเขามานานนับพันปีหลุดลอยออกจากมือไป

หลังจากนั้น ก็ตามมาด้วยเหล่าเทพจำนวนหลายพันที่อยู่ด้านหลัง

ด้วยการรบครั้งนี้ เหล่าเทพทั้งหลายต่างก็นำอาวุธศักดิ์สิทธิ์ประจำกายออกมาใช้ ทว่าจู่ๆ อาวุธศักดิ์สิทธิ์นับพันเล่มนั้นได้หลุดออกจากมือของเจ้าของพร้อมกัน อาวุธทั้งหมดได้พุ่งตรงไปหาซูอันเหมือนกับสายน้ำอันยิ่งใหญ่

เสียงร้องโหวกเหวกของเหล่าเทพดังขึ้นเป็นระลอกๆ เพราะแม้พวกเขาจะพยายามอย่างไรก็ไม่อาจควบคุมอาวุธศักดิ์สิทธิ์ของตนเองได้

เทพแห่งทะเลครามถึงกับตาแทบถลนออกมา เนื่องจากตรีศูลเจ้าทะเลคืออาวุธศักดิ์สิทธิ์ที่เขาใช้ความพยายามอย่างมากเป็นเวลาถึงหลายพันปีเพื่อสร้างมันขึ้นมา

ที่ใช้ชื่อว่าเจ้าทะเลนั้น จริงๆ แล้วก็เป็นการแสดงออกถึงความทะเยอทะยานที่จะเป็นเทพราชาของเขา ทว่าบัดนี้กลับกำลังถูกผู้อื่นพรากเอาไปได้อย่างง่ายดาย จะให้เขายอมรับได้อย่างไร

สายธารแห่งอาวุธศักดิ์สิทธิ์พุ่งพรวดเข้ามาและหมุนวนเป็นวงกลมที่ด้านหลังของซูอัน ออร่าของอาวุธศักดิ์สิทธิ์ส่องประกายอยู่เบื้องหลังพลังมาร เกิดเป็นภาพที่ทำให้ดูสง่างามและน่าเกรงขาม

“วันนี้ ข้าจะส่งเทพทั้งหลายไปสู่ความตาย”

ซูอันยืนพิงวงแหวนแสงศักดิ์สิทธิ์  ริมฝีปากเผยรอยยิ้มชั่วร้ายออกมา ในขณะที่กระบี่พิพากษาขนาดเล็กหมุนวนอยู่ที่ปลายนิ้วของเขา

พลังมารหนาแน่นปั่นป่วนราวกับได้ซ่อนความน่ากลัวอันยิ่งใหญ่เอาไว้

เทพราชาแห่งนิรันดร์พิโรธจนแทบจะระเบิดออกมา ใช้พลังเทพสร้าง ‘หยดน้ำแห่งกาลเวลา’ ขนาดเท่าดวงดาวพุ่งเข้าใส่ซูอัน พร้อมกับคำขู่ว่า “บังอาจนัก เจ้าผู้บุกรุก ข้าจะดึงดวงวิญญาณของเจ้าออกมา และทรมานด้วยเลือดเป็นเวลาพันปี!”

ด้วยการชี้ขึ้นฟ้าเพียงเล็กน้อย เตาศักดิ์สิทธิ์นิรันดร์ที่อยู่เหนือศีรษะของซูอันก็สามารถรับหยดน้ำแห่งกาลเวลาไว้ได้อย่างง่ายดาย

ซูอันมองไปยังเทพราชาแห่งนิรันดร์ที่กำลังโกรธแค้นและเหล่าเทพที่อยู่เบื้องล่าง ก่อนจะเอ่ยปากขึ้นว่า “ข้าขอประกาศว่า ยามแห่งความมืดมิดของเหล่าเทพได้มาถึงแล้ว!”

ทันทีที่สิ้นเสียงพูด พลังมืดเบื้องหลังเขาก็ปะทุขึ้นอย่างรุนแรง

มวลพลังมารที่น่ากลัวพุ่งกระจายไปยังเหล่าเทพราวกับกระแสน้ำที่เชี่ยวกรากจนไม่ทันได้ตั้งตัว

แม้แต่สองเทพราชาก็ได้แต่ใช้พลังเทพเพื่อปกป้องตัวเอง ไร้ซึ่งหนทางที่จะหันไปช่วยเหลือผู้ใด

เมื่อได้ยินเสียงร้องโหยหวนของเหล่าผู้ใต้บังคับบัญชาจากด้านหลัง เทพราชาแห่งโทษทัณฑ์ก็ยิ่งมีสายตาที่เย็นชา

ต่อให้พวกเขาสามารถเอาชนะการต่อสู้ในวันนี้ แต่โลกเทพเสมือนก็คงจะได้รับความเสียหายอย่างหนัก และต้องสูญเสียเหล่าเทพทั้งหลายจนหมดสิ้น

“ผู้ที่ดูหมิ่นเทพ ต้องถูกลงทัณฑ์!”

เขามองไปที่ซูอัน ด้านหลังของเขามีตราชั่งลวงตาปรากฏขึ้น จากนั้นได้กล่าวว่า “เจ้าเป็นคนบาป! บาปหนักเช่นนี้ จงลงนรกไปซะ!”

ในชั่วพริบตา มือวิญญาณจำนวนมากได้โผล่ออกมาราวกับจะดึงซูอันลงไปในนรกที่สร้างขึ้นจากพลังการพิพากษา  พร้อมกับเสียงโวยวายที่ซ้อนทับกันอย่างไม่ขาดสาย

“เจ้าต้องโดนลงทัณฑ์ เจ้าต้องโดนลงทัณฑ์ เจ้าต้องโดนลงทัณฑ์...”

เสียงแต่ละเสียงแทรกซึมเข้าไปในจิตใจก่อให้เกิดความสับสน

นี่เป็นการโจมตีทั้งทางจิตใจและร่างกายคล้ายกับค่ายกลเทพสังหารสี่ทิศของเฉิงจู่  ทว่าซูอันกลับไม่สะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย

“หึ! ที่ใดมีข้า ที่นั่นก็คือนรก บาปทั้งหลาย ข้าเป็นคนคุมเองทั้งสิ้น”

ดวงตาของเขาแข็งกร้าวขึ้นทันที โดยไม่สนใจมือวิญญาณที่อยู่เบื้องหน้า เขาหยิบฉินโบราณออกมา แล้วดีดด้วยปลายนิ้ว เสียงฉินที่ไพเราะแต่ชั่วร้ายดังก้องไปทั่วโลกเทพเสมือน

ฉินเทียนหมัว  มารสวรรค์เริงระบำ!

เสียงดนตรีที่น่ากลัวและเย้ายวนใจแผ่กระจายออกไป ทำให้มือวิญญาณที่อยู่รอบตัวสลายไปในทันที

พลังมารที่แผ่ปกคลุมไปทั่วท้องฟ้าก็ดูเหมือนได้รับการกระตุ้น เกิดความรุนแรงและก้าวร้าว ส่งผลพลังทำลายล้างมากขึ้น

แม้กระทั่งหมู่มารที่ถือกำเนิดจากพลังมาร ก็ต่างพากันกระโจนเข้าขย้ำเหล่าทวยเทพ

มารเหล่านี้มีรูปร่างหน้าตาที่น่าเกลียดและแปลกประหลาด ทุกการเคลื่อนไหวของพวกมันสามารถทำลายพลังและจิตวิญญาณของเทพได้ และแม้จะถูกสังหารไปแล้วก็ยังสามารถคืนร่างได้อีกครั้ง ทำให้เหล่าเทพรู้สึกหวาดกลัวอย่างที่สุด

ในพริบตาเดียว พวกมันก็กัดกินเหล่าเทพหมดไปหลายร้อยองค์

เทพราชาแห่งโทษทัณฑ์และเทพราชาแห่งนิรันดร์ต่างก็หน้าถอดสี พวกเขาถูกเหล่ามารนับพันตัวล้อมอย่างแน่นหนา จนไม่สามารถหาทางหนีได้

ถึงแม้จะสามารถกำจัดมารเหล่านั้นได้ง่ายดาย แต่ในพื้นที่ที่เต็มไปด้วยพลังมารเช่นนี้ พวกเขาก็ต้องต่อสู้อย่างไม่รู้จบ เพราะพวกมันมีชีวิตดั่งอมตะ

และพลังเทพของพวกเขาก็กำลังถูกพลังมารกัดกร่อนไปทีละน้อย

“บัดซบ เจ้าพวกนี้มันคืออันใดกัน!” เทพราชาแห่งนิรันดร์คำรามด้วยความโกรธแค้น โดยไม่สนใจมารที่กัดกินร่างกายของตนอีกต่อไป เขาทำการพุ่งตรงไปยังซูอันที่อยู่ในกลุ่มควันดำด้วยความโกรธแค้น

“อย่า!”

เทพราชาแห่งโทษทัณฑ์ตะโกนออกมา เขาใช้พลังแห่งการพิพากษาสอบสวนจิตใจของตนเองอยู่ตลอดเวลา เพื่อไม่ให้ถูกครอบงำจิตใจ