ตอนที่ 205 ลมหายใจของอีกหนึ่งชีวิต

ตอนที่ 205 ลมหายใจของอีกหนึ่งชีวิต

เมื่อนึกถึงซูอัน ดวงตาของตี้ชิงเซียนค่อยๆ คมชัดขึ้น

ผู้ชายคนนี้ใช้ประโยชน์จากช่วงเวลาวิกฤติของนางเพื่อทำให้นางอับอาย ดังนั้นนางไม่มีทางให้อภัยเขาง่ายๆ เด็ดขาด

ตอนนี้ซูอันน่าจะใกล้ออกจากเขตแดนของเผ่าปีศาจแล้ว หากนางไล่ตามทันก็มีความหวังที่ซูอันจะถูกสกัดกั้นและกักขังไว้ในเผ่าปีศาจ

เมื่อถึงเวลานั้น เฮอะ ซูอันจะต่อต้านนางได้หรือ

นางยกผ้าห่มขึ้นจึงพบว่าร่างกายสีขาวราวหิมะมีรอยประทับของฤดูใบไม้ผลิแต้มอยู่ทั่ว

ลางสังหรณ์ที่ไม่ดีแล่นเข้ามาในใจของนาง

หรือว่า...

นางพิจารณาร่างกายด้วยความรอบคอบและเป็นตามที่คาดไว้คือรากฐานหยวนอินที่นางหวงแหนมานานได้หายไปโดยไร้ร่องรอย

นางก้มศีรษะลงและมองพื้นที่ใต้สะดือสามชุ่น

กลิ่นที่คุ้นเคยของน้ำหยกยังคงอยู่ที่ปลายจมูก

สิ่งนี้สามารถปรับปรุงพลังวิญญาณได้ นางคุ้นเคยกับของเหลวหยกนี้ดี!

ร่างกายของตี้ชิงเซียนสั่นสะท้าน เหล่านางกำนัลและองครักษ์ทุกนายของตำหนักจักรพรรดิปีศาจจึงรู้สึกได้ถึงความโกรธที่มาจากฝ่าพระบาท พวกเขาล้มลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัว

อากาศตรงหน้ายิ่งถูกกดดันจากพลังความโกรธทำให้เกิดระลอกคลื่น

ร่างกายของนาง! รากฐานหยวนอินของนาง!

โดยที่นางไม่มีความรู้สึกใดๆ และไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำ ซูอันไอ้สารเลวได้พรากมันไปจากนาง!

นิ้วหยกที่งดงามและเพรียวบางกำแน่น นางหวังว่าจะจับกุมซูอันมาตอนนี้และทุบตีเขาให้สาสม

นางเปิดใช้งานพลังเวทเพื่อขับน้ำหยกเหล่านี้ออกไป

แต่แล้วใบหน้าของนางพลันแข็งทื่อและนัยน์ตาหดลงทันที

ความรู้สึกตื่นตระหนกที่อธิบายไม่ได้แล่นเข้ามาในใจของนาง

นางก้มหน้าตัวสั่นพลางมองหน้าท้องส่วนล่าง

มือของนางค่อยๆ ยกขึ้นมากุมหน้าท้องเอาไว้

รับรู้ได้ถึงลมหายใจของอีกหนึ่งชีวิตเกิดขึ้นในนั้น

นี่ก็ผ่านมาหนึ่งเดือนแล้ว

ความจริงแล้วนาง ความจริงนาง...

เสมือนถูกสายฟ้าฟาด ตี้ชิงเซียนนั่งอยู่บนเตียงด้วยความอับจนหนทาง ความคิดของนางสับสนอยู่พักหนึ่ง

พลังในมือของนางเคลื่อนไหว นางตั้งใจจะบีบชีวิตที่ยังไม่เกิดนี้ให้หลุดพ้น

แต่สุดท้ายนางก็ทำไม่ลง

นางไม่เคยคิดว่าตัวเองจะตั้งครรภ์เพราะไม่เคยมีความรู้สึกกับผู้ชายมาก่อนและไม่เคยคำนึงถึงประเด็นเรื่องทายาทด้วย

อีกทั้งนางมีเมิ่งเหยาเป็นผู้สืบทอดบัลลังก์และเป็นญาติโดยสายเลือดแล้ว

แต่เมื่อชีวิตนี้เกิดในร่างกายของนางจริงๆ นางพบว่าตัดใจทำลายมันโดยไร้ความปรานีไม่ได้จริงๆ

นางไม่รู้ว่าความคิดที่จะจับซูอันหายไปจากใจตั้งแต่เมื่อใด

นางนอนอยู่บนเตียงโดยไม่ขยับตัวเป็นเวลานาน

……

ซูอันก็เพิ่งพบว่าพวกนางกลับคืนร่างเดิมแล้ว

นั่นทำให้เรือเซียนเร่งความเร็วขึ้นอีก

หนีเร็ว รีบหนี!

ถ้าถูกขวางไว้คงไม่สนุกแน่

สำหรับสถานการณ์ทางฝั่งของตี้ชิงเซียนในตอนนี้เขายังไม่ทราบ

ตามเงื่อนไขปกติแล้วยิ่งระดับพลังวิญญาณสูงมากเท่าไรการตั้งครรภ์ยิ่งยากขึ้นเท่านั้น ถ้าไปถึงระดับหยวนเสินก็อาจจะต้องดิ้นรนเพื่อให้มีทายาทเป็นเวลาหลายร้อยปีด้วยซ้ำ

ความแข็งแกร่งของซูอันมาถึงระดับหยางบริสุทธิ์แล้ว ร่างกายของตี้ชิงเซียนก็อยู่ในระดับหยวนเสิน นอกจากนี้โอกาสในการตั้งครรภ์ยังลดลงอีกหลังจากใช้คัมภีร์ลับเหอฮวนและไม่เคยมีอุบัติเหตุใดๆ เหมือนที่ทำกับเยี่ยหลีเอ๋อร์หลายครั้ง ดังนั้นเขาจึงไม่ต้องกังวลกับเรื่องนี้

อีกทั้งอันหรันซึ่งครอบครองร่างของตี้ชิงเซียนในเวลานั้นไม่เข้าใจการใช้หยวนเสินและนางไม่รับรู้ถึงการกำเนิดของชีวิตใหม่จึงไม่ได้ใช้พลังเวทเพื่อทำลายชีวิตนั้นทิ้ง

ดังนั้นภายใต้ความน่าจะเป็นที่น้อยนิดนี้จึงทำให้เกิดอุบัติเหตุขึ้น

พูดได้คำเดียวว่าโชคชะตาช่างเล่นตลกจริงๆ

……

ซูอันจงใจเร่งความเร็วของเรือเซียนและรีบกลับไปยังเมืองหลวงของต้าซาง

เขาได้ส่งพี่ชิงหลิงกลับวังด้วย

“ขอบใจนะเสี่ยวอันจื่อ”

ด้านหน้าของตำหนักไท่หยวน ชิงหลิงมองซูอันด้วยความรักลึกซึ้งในดวงตาของนาง

“พี่ชิงหลิงอย่าเกรงใจข้านักเลย...อ่า!” ก่อนที่ซูอันจะพูดจบก็ถูกพี่ชิงหลิงโจมตีโดยกะทันหัน

ใบหน้าของชิงหลิงแดงเรื่อ ร่างกายของนางเกร็งขณะจับศีรษะของซูอันเข้ามาซบหน้าอกด้วยความใจกล้า

เพราะดูเหมือนว่าเสี่ยวอันจื่อชอบตำแหน่งนี้มาก

ถ้าทำแบบนี้เสี่ยวอันจื่อน่าจะรับรู้ถึงความซาบซึ้งใจของนางได้ชัดเจน

นิ้วเท้าในรองเท้าปักของนางจิกลงเพราะรู้สึกประหม่ามาก หัวใจของนางก็เต้นแรงเช่นกัน

นี่อาจจะเป็นสิ่งที่หนังสือกล่าวว่าพี่สาวเทพธิดากระบี่เย็นถูกวางยาพิษโดยน้องชายหมาเด็กแสนเจ้าเล่ห์เสียแล้ว

ซูอันเกือบจะขาดอากาศอยู่ในนั้นและในที่สุดชิงหลิงก็ยอมปล่อยมือ

มีความชื้นเหลือบนหน้าอกของนางโดยไม่ทราบสาเหตุ

“ขะ ข้าแค่อยากขอบคุณเท่านั้น เสี่ยวอันจื่ออย่าคิดมากนะ รีบไปเข้าเฝ้าฝ่าบาทเถอะ” นางเบือนหน้าแดงก่ำไปทางอื่นโดยไม่รอคำตอบของซูอันแล้วรีบผลักเขาเข้าไปในตำหนักก่อนจะปิดประตูให้

เมื่อร่างของซูอันหายไปจากสายตาแล้วนางจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก

นางเพิ่งทำสิ่งนั้นลงไป ใบหน้ายังคงร้อนผ่าว

“จุ๊จุ๊” หงเสาเดินออกมาจากที่ไหนสักแห่งแล้วส่ายหัวมองชิงหลิง

“ข้าจะไปฝึกตน” ชิงหลิงรู้สึกอับอายจึงรีบจากไปทันที

หงเสามองตามแผ่นหลังที่จากไปและทำแค่ส่ายหัวโดยไม่พูดอะไร

……

ในตำหนักไท่หยวน ซูอันซึ่งถูกผลักเข้าไปก็ได้แต่หันไปมองประตูแบบช่วยไม่ได้

จากนั้นเขาแสดงสีหน้ามีความสุขทันทีและวิ่งไปที่เตียงหงส์

“ฝ่าบาท ฝ่าบาท กระหม่อมกลับมาแล้ว!”

“ใต้เท้าซู เหตุใดเจ้าถึงตะโกนเสียงดังในห้องนอนของเจิ้น?”

ใบหน้าอันสูงส่งของซูรั่วซีเต็มไปด้วยความสง่างาม ท่าทางของนางเหมือนตอนร่วมประชุมราชสำนัก แม้แต่เท้าหยกคู่หนึ่งยังสวมรองเท้าของราชวงศ์ ไม่มีร่องรอยของทิวทัศน์ใดโผล่ออกมาให้เห็น

เมื่อเปิดปากก็เหมือนว่ากำลังถามถึงความผิด

“กระหม่อมไม่ได้พบฝ่าบาทนานแล้วจึงตื่นเต้นจนควบคุมตัวเองไม่ได้” ซูอันยอมรับความผิดด้วยใจจริงและคุกเข่าลงต่อหน้าจักรพรรดินี

“ดูเหมือนว่าใต้เท้าซูทำตัวสบายๆ มานานจึงไม่เข้าใจกฎเกณฑ์อีกต่อไป” ใบหน้าของจักรพรรดินีไร้ความรู้สึกและแววตาเย็นชา

หากขุนนางคนอื่นได้เห็นสีหน้าเช่นนี้ของฝ่าบาท พวกเขาคงตกใจและสงสัยว่าตนกำลังจะถูกประหารเก้าชั่วโคตร

ทันใดนั้นซูอันก็ตระหนักได้และมีแสงสว่างวาบขึ้นมาในดวงตาของเขา

“โอ้ กระหม่อมเข้าใจ เข้าใจเสมอพ่ะย่ะค่ะ!” เขาบีบน่องของจักรพรรดินีซึ่งบางและเรียบเนียนราวกับรากบัว จากนั้นยกขึ้นเล็กน้อยแล้วผิวที่เย้ายวนจึงปรากฏผ่านช่องว่างระหว่างกระโปรง

เขาก็เริ่มถอดรองเท้าที่กีดขวางออกไป

“ใต้เท้าซู เจ้าจะทำอะไร!” ความเยือกเย็นในดวงตาของจักรพรรดินียิ่งแย่ลงไปอีก นางถามด้วยความเฉียบขาดแต่หยุดการเคลื่อนไหวของซูอันไม่ได้เลย

“ฝ่าบาทเหนื่อยกับงานราชกิจและหทัยเหนื่อยล้า กระหม่อมควรช่วยบรรเทาความเหนื่อยล้าของฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ” ซูอันพูดปณิธานของตน จากนั้นโยนรองเท้าของราชวงศ์ทิ้งไปแล้วดึงถุงเท้าสีขาวบริสุทธิ์ออกจากเท้าเล็ก เหลือแต่เท้าสีขาวที่งดงามไม่เปลี่ยนแปลง

เมื่อเก็บถุงเท้าไว้ในกระเป๋าแล้ว เท้าหยกที่มีลักษณะสมบูรณ์แบบก็เข้ามาอยู่ในมือของซูอัน

เขาประคองส้นเท้าอบอุ่นและอ่อนโยนไว้ในมือข้างหนึ่งแล้วใช้มืออีกข้างลากไปตามฝ่าเท้าที่โค้งเล็กน้อย

หลังจากวางเท้าหยกไว้ในอ้อมแขนแล้วเขาจึงรู้สึกพึงพอใจ

“ใต้เท้าซู เจิ้นกำลังพูดเรื่องจริงจังกับเจ้า!” จักรพรรดินีมองซูอันอย่างไม่พอใจ

นางทำตัวขนาดนี้แล้วเสี่ยวอันจื่อยังมีปฏิกิริยาเช่นนี้อีกหรือ?

“ในใจของกระหม่อม การช่วยให้ฝ่าพระบาทผ่อนคลายเป็นสิ่งสำคัญที่สุด!”

ซูอันไม่ปล่อยมือ เมื่อทิ้งรองเท้าและเก็บถุงเท้าไว้ จากนั้นเขาก็วางเท้าหยกไว้ในอ้อมแขน กดฝ่ามือลงบนเท้าหยกทั้งสองข้างและใช้เทคนิคการนวดที่ชำนาญ

“กบฏ!” จักรพรรดินีจ้องมองซูอันและความเย็นยะเยือกบนใบหน้าของนางหายไป

เดิมทีนางคิดว่าการแสร้งเป็นจักรพรรดิสวรรค์ไม่สามารถทำให้เขากลัวได้ ดังนั้นนางจึงใช้ตัวตนดั้งเดิมทำให้เขากลัว แต่ไม่คาดคิดว่าตอนนี้เสี่ยวอันจื่อกล้าหาญมากจนเพิกเฉยต่อความสง่างามของนางไปโดยสิ้นเชิง