ตอนที่ 206 หนทางบรรลุหยวนเสินของจักรพรรดินี

ตอนที่ 206 หนทางบรรลุหยวนเสินของจักรพรรดินี

ซูรั่วซีอุตส่าห์แต่งตัวเป็นทางการที่สุดแต่ไม่ได้ทำให้ซูอันกลัวเลยสักนิด เมื่อใช้ท่าทางของจักรพรรดินีที่องอาจ เสี่ยวอันจื่อยังกล้ามากจนเพิกเฉยต่อความสง่างามของนาง

ทว่าเมื่อถูกนวดเท้าแล้วรู้สึกสบายใจขึ้นมา นางจึงปล่อยไป

มือของซูอันขยับไปทั่วเท้าของนาง ตั้งแต่ข้อเท้าเรียวลงไปจนถึงหลังเท้าที่โค้งอย่างสมบูรณ์แบบ ไล่ไปถึงนิ้วเท้าที่เหมือนไข่มุก ราวกับว่าเขากำลังซึมซับความรู้สึกที่ห่างหายไปตลอดหลายวันนี้

หลังจากนวดเท้าเป็นเวลานาน เขาจึงเงยหน้าขึ้นมองจักรพรรดินีด้วยความกระตือรือร้น “ฝ่าบาท กระหม่อมได้เรียนรู้วิธีนวดแบบใหม่มา ให้กระหม่อมลองทำดีหรือไม่?”

“โอ้ วิธีนวดแบบใหม่หรือ” จักรพรรดินีรู้สึกสนใจ “ถ้าเช่นนั้นลองดูสิ แต่ถ้านวดไม่ดี เจิ้นจะลงโทษเจ้า”

ถ้าเสี่ยวอันจื่อนวดไม่ดี นางจะได้มีเหตุผลในการนวดหน้าให้เขาโดยชอบธรรม

ใบหน้าของซูอันเปล่งประกายด้วยความดีใจ เขาเอื้อมมือไปขยับหมอนบนเตียง

เผยให้เห็นผ้าไหมสีดำคู่หนึ่งโผล่ออกจากใต้หมอน

ทันใดนั้นบรรยากาศเริ่มตึงเครียด

สีหน้าของจักรพรรดินีแข็งทื่อไปครู่หนึ่ง

ไม่ใช่ว่าลืมเก็บ แต่เมื่อคืนนางลองสวมถุงน่องดำแล้วเผลอวางไว้บนเตียง

จบแล้ว ตอนนี้เสี่ยวอันจื่อคงได้รู้ว่านางรังแกเขาในขณะที่เขาความจำเสื่อม

“ใครอนุญาตให้เจ้าแตะต้องเตียงของเจิ้น!” นางตอบสนองก่อนและเรียกร้องความรับผิดชอบด้วยความโกรธ!

เมื่อเห็นสายตาโกรธเกรี้ยวของจักรพรรดินี ซูอันจึงตระหนักได้ถึงความผิดปกติ เขารีบกอดน่องสองข้างที่อยู่ตรงหน้าแล้วพูดว่า “ฝ่าบาท โปรดยกโทษให้กระหม่อมด้วย แต่นี่คือสิ่งที่กระหม่อมต้องทำก่อนนวดไงเล่า”

จากนั้นเขามองถุงน่องผ้าไหมดำที่อยู่ข้างเตียง “น่าจะเป็นถุงน่องผ้าไหมดำที่กระหม่อมถวายแด่ฝ่าบาทครั้งก่อน”

เขาพูดแล้วหยุดไปครู่หนึ่ง จากนั้นพูดต่อด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยอารมณ์ “ฝ่าบาทเก็บถุงน่องนี้ไว้ แสดงว่าพระองค์โปรดปรานกระหม่อมมาก น้ำพระทัยของฝ่าบาทเปรียบเสมือนมหาสมุทรและกระหม่อมรู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่ง!”

จักรพรรดินีตกตะลึง

จริงสิ ครั้งล่าสุดที่เสี่ยวอันจื่อนวดให้นางก็ได้สวมถุงน่องสีดำให้ด้วย

กล่าวอีกนัยหนึ่งคือตอนนี้นางมีถุงน่องสีดำสองคู่ ซึ่งมีคู่เดียวที่เสี่ยวอันจื่อตั้งใจมอบให้นาง

นางไม่จำเป็นต้องรู้สึกผิด

“เนื่องจากจำเป็นสำหรับการนวด ครั้งนี้เจิ้นจะปล่อยไป แต่คราวหน้าห้ามทำอีก!”

หลังจากที่นางคิดได้เช่นนี้ อารมณ์ของนางจึงสงบลง

แต่ถึงแม้จะถูกค้นพบแล้วอย่างไร เป็นเรื่องปกติที่พี่สาวรังแกน้องชายของตนไม่ใช่หรือ?

เสี่ยวอันจื่อเกิดมาเพื่อถูกนางรังแก

“ใช่ใช่ใช่ ขอบคุณพระทัยฝ่าบาทที่เมตตา”

ซูอันทราบความหมายในปฏิกิริยาของพี่รั่วซีได้ดี เขาจึงเริ่มเข้าประเด็น “ฝ่าบาท โปรดนอนลงก่อน”

หลังจากความผิดพลาดเมื่อครู่ ครั้งนี้จักรพรรดินีจึงไม่ได้พูดอะไรอีก

นางจึงนอนลงตามคำสั่งของซูอัน

แต่ท่านี้เสี่ยวอันจื่อจะนวดอย่างไร

ขณะที่นางกำลังคิดอยู่นั้นก็ได้ยินซูอันพูดว่า “ฝ่าบาท กระหม่อมขออภัยที่ล่วงเกิน!”

ก่อนที่จักรพรรดินีจะทันได้โต้ตอบ นางรู้สึกว่ามีแรงหนักๆ อยู่ที่บั้นท้ายและจิตใจของนางว่างเปล่าทันที

ซูอันก้าวขึ้นเตียงหงส์และนั่งคร่อมบั้นท้ายของจักรพรรดินีผู้สูงศักดิ์

ในศูนย์กลางของราชสำนักของต้าซางและตำหนักของจักรพรรดิ บัดนี้จักรพรรดินีผู้ยิ่งใหญ่แห่งต้าซางนอนอยู่ใต้ร่างของซูอันซึ่งเป็นขุนนาง ลักษณะนี้ไม่เหมาะสมเอาเสียเลย

ฉากดังกล่าวช่างอุกอาจ!

“อะแฮ่ม ฝ่าบาท นี่คือวิธีนวดแบบใหม่พ่ะย่ะค่ะ” ซูอันอธิบายด้วยความจริงจัง

จากนั้นเขาวางมือทั้งสองข้างบนไหล่ของจักรพรรดินีและเริ่มนวดที่หลังคองามระหง

จักรพรรดินีลังเลเหมือนจะพูด แต่สุดท้ายก็ไม่พูด

มันเป็นแค่การนวด!

ตั้งแต่คอ ไหล่ แผ่นหลังไปจนถึงเอว ซูอันนวดด้วยความระมัดระวัง แม้จะมีเนื้อผ้าขวางกั้นอยู่ก็ยังสัมผัสได้ถึงผิวของจักรพรรดินีซึ่งอบอุ่นและนุ่มนวลกว่าหยก

หลังจากนวดแผ่นหลังเสร็จแล้ว เขาจึงหันกลับมาและเริ่มนวดขาของฝ่าบาท

ต้องยอมรับว่าบั้นท้ายหยกของฝ่าบาทมีความนุ่ม แน่นและหยุ่นมาก ทำให้เขาสามารถนั่งได้สบายๆ

ซูอันโน้มตัวลงไปและถกกระโปรงยาวของจักรพรรดินีขึ้นเผยขาเรียวงามคู่หนึ่ง

น่องเรียว ต้นขาชุ่มชื้นและมีสัดส่วนที่ดี ส่วนโค้งมีความสมบูรณ์แบบ

ขาที่สมบูรณ์แบบเช่นนี้ ซูอันยิ่งเพิ่มความระวังในการนวด

เมื่อนวดมาถึงต้นขาด้านบนเขาจึงหยุดและจักรพรรดินีถอนหายใจด้วยความโล่งอก

หลังจากแสดงทักษะแล้วท้องฟ้าก็มืด ซูอันจึงก้าวลงจากเตียงหงส์แล้วสวมรองเท้า จากนั้นกลับมานั่งคุกเข่าต่อ

“ฝ่าบาท กระหม่อมนวดเสร็จแล้ว”

“เสร็จแล้วหรือ?” จักรพรรดินีหันกลับมาด้านข้างโดยใช้มือประคองศีรษะเอาไว้ ร่างหยกนอนตะแคงและยากที่จะบอกได้ว่าพอใจหรือไม่พอใจ “ก็ถือว่าผ่านนะ”

แม้ว่าท่าทางของเสี่ยวอันจื่อจะดูกบฏจริงๆ แต่ฝีมือเขายังพอให้ผ่านไปได้

หลังจากนวดเสร็จแล้วนางรู้สึกว่าร่างกายสบายขึ้นมาก

“ใต้เท้าซู ดึกแล้วเจ้าก็กลับไปเถอะ”

“ฝ่าบาท กระหม่อมทูลลา” ซูอันยืนขึ้น แต่ทันใดนั้นเขาจำเรื่องหนึ่งได้จึงหยุดและหยิบกล่องยาออกมา “นี่คือยาอายุวัฒนะที่กระหม่อมบังเอิญได้มา สามารถบำรุงร่างกายและยังมีผลดีต่อหยางบริสุทธิ์อีกด้วย ขอถวายให้ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ”

“วางไว้ตรงนั้น” ซูรั่วซีพยักหน้าพร้อมยิ้มในดวงตาอีกหน่อย

น้องชายคนนี้มีความกตัญญูและรู้วิธีให้เกียรติพี่สาวจริงๆ

“กระหม่อมทูลลา” ซูอันวางกล่องยาไว้ข้างเตียงและเดินช้าๆ ออกจากตำหนักไท่หยวน

พลังวิญญาณของพี่รั่วซีน่าจะถึงหยางบริสุทธิ์ขั้นปลายแล้วอาจถึงจุดสูงสุดด้วยซ้ำ นางอยู่ไม่ไกลจากการทะลวงหยวนเสินและระดับบรรลุวิถียังเหมาะสมกับนางด้วย

เมื่อจักรพรรดิบรรลุหยวนเสิน ต้าซางจะมั่นคงได้อย่างแท้จริง

หลังจากที่ซูอันจากไปแล้วซูรั่วซีจึงหยิบกล่องยาขึ้นมา

ในคลังหลวงนางไม่เคยขาดแคลนยาอายุวัฒนะ ไม่ว่านางต้องการสิ่งใดก็มีให้เสมอ

ทว่าซูอันเป็นผู้มอบยาอายุวัฒนะนี้ให้นาง มันจึงมีส่วนผสมของความกตัญญูจากน้องชายอยู่ด้วย

ไม่รู้ว่าน้องชายโง่เขลาคนนี้มอบยาชนิดใดแก่นาง

นางเปิดกล่องยาออกดูและกลิ่นหอมของยาที่เย้ายวนใจก็ลอยผ่านช่องว่างออกมา ยาอายุวัฒนะสีม่วงอ่อนขนาดเท่าดวงตามังกรมีเสน่ห์แห่งเต๋าที่น่าประหลาดใจซึ่งแตกต่างจากยาที่คนทั่วไปหลอมขึ้น

“ไม่ถูกสิ นี่เป็นยาอายุวัฒนะที่เสี่ยวอันจื่อมอบให้หมู่โฮ่วเมื่อคราวก่อน!”

ทันใดนั้นดวงตาของนางเบิกกว้างแล้วนั่งตัวตรงพลางจ้องมองยาวิเศษ

ยาเม็ดนี้!

ตอนที่เสี่ยวอันจื่อมอบยาอายุวัฒนะให้ไท่โฮ่วก็ไม่ได้ปิดบังนางซึ่งหลังจากที่ไท่โฮ่วบรรลุหยวนเสิน นางจึงได้ทราบสาเหตุที่ไท่โฮ่วประสบความสำเร็จ

มันสามารถช่วยให้หยางบริสุทธิ์บรรลุหยวนเสินโดยไม่มีผลข้างเคียง นี่คือยาอายุวัฒนะคุณภาพสูงและสามารถเรียกว่ายาวิเศษได้แบบไม่เกินจริง

แม้แต่ราชวงศ์ก็ไม่เคยสะสมยาอายุวัฒนะที่ทรงพลังขนาดนี้และไม่เคยได้ยินว่ามียาเช่นนี้มาก่อนด้วยซ้ำ

นึกไม่ถึงว่าเสี่ยวอันจื่อจะมีอีกหนึ่งเม็ดและมอบให้นางจริงๆ

นางถือกล่องยาไว้พร้อมแววตาที่อ่อนหวานขึ้นอีก

“เจ้าเด็กน้อยเสี่ยวอันจื่อ...”

นางไม่ปฏิเสธเช่นกันว่าจำเป็นต้องบุกทะลวงเข้าสู่หยวนเสินโดยเร็วที่สุด

ด้วยวิธีนี้จะไม่เปิดโอกาสให้ใครบางคนได้ใช้ประโยชน์จากความอ่อนแอของนาง

เท้าของนางเหยียบลงที่พื้นหยกและกำลังจะสวมถุงเท้ากับรองเท้า แต่นางกลับเห็นเพียงรองเท้าที่ถูกโยนทิ้งไว้สองข้าง

“...ถุงเท้าของข้าอยู่ไหน?”

……

ไม่มีผู้ใดทราบว่าถุงเท้าของจักรพรรดินีหายไปอยู่ที่ใด

แต่ซูอันมองถุงเท้าสีขาวสองข้างในกระเป๋าและแอบกังวลอยู่

เขาเผลอนำสิ่งนี้ติดตัวกลับมาด้วย

อุบัติเหตุ มันเป็นอุบัติเหตุแน่นอน!

สายลมพัดผ่านมาและกลิ่นของผ้าไหมสีขาวลอยมากระทบปลายจมูกของเขา ทำให้ใบหน้าของซูอันเปลี่ยนเป็นสีแดง

หลังจากลำบากใจอยู่พักหนึ่งเขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากใส่ถุงเท้าสีขาวไว้ในแหวนจัดเก็บชั่วคราว

หากมีโอกาสเหมาะสมในอนาคตเขาค่อยถวายคืนฝ่าบาท

เมื่อเขากลับมาที่จวนโหวจึงพบว่าอันหรันกำลังสอนพวกผู้หญิงเล่นโต้วตี้จู่ (ไพ่พิชิตแลนด์ลอร์ด) กันอยู่