ตอนที่ 204 กลุ่มคนที่แปลกประหลาด

ตอนที่ 204 กลุ่มคนที่แปลกประหลาด

“ซี้ด~คงไม่มีสัตว์ป่ากินคนที่นี่ใช่ไหม!”

“ที่นี่ไม่ใช่โลก ฉันไม่พบสัญญาณโทรศัพท์เลย หรือว่าพวกเราจะเดินทางทะลุมิติมา? ให้ตายเถอะ ฉันยังไม่ได้ใช้เงินห้าล้านที่เพิ่งถูกรางวัลเลยนะ!”

“อะไรนะ ไอ้เวรนี่ คราวก่อนนายยังบอกว่าเป็นหนี้และขอให้ฉันจ่ายค่าอาหารด้วย เอาแต่บ่นเรื่องความยากจนให้ฉันฟัง แต่ความจริงนายแอบถูกรางวัลห้าล้านเนี่ยนะ”

“เฮ้ เฮ้ เฮ้ ฉันไม่ได้ตั้งใจนะ...อย่าตบฉัน!”

ครืน ครืน!

ในขณะที่ทุกคนกำลังสำรวจโลกใหม่นี้ด้วยความระมัดระวัง ทันใดนั้นมีเสียงเหมือนแผ่นดินไหวขึ้นมา

ตามมาด้วยสิ่งมีชีวิตสองชนิดที่กำลังต่อสู้กันด้วยความดุเดือดและบังเอิญมีตัวหนึ่งหล่นกระแทกพื้น

“ดูนั่นสิ นั่นคืออะไร!” ชายรูปร่างสูงใหญ่ในกลุ่มชี้ไปที่ส่วนลึกของป่าและพูดเสียงสั่นเทา

ทุกสายตาจึงรีบหันไปมองแล้วสีหน้าของพวกเขาเริ่มแสดงความหวาดกลัวทันที

สัตว์ประหลาดที่เคยเห็นแต่ในโทรทัศน์กำลังเคลื่อนตัวมาทางพวกเขา

ขาเพียงข้างเดียวของสัตว์ประหลาดก็สูงหลายร้อยเมตรและตัวใหญ่กว่าอาคารสูงเสียอีก ทำให้พื้นดินที่อยู่ใกล้เคียงสั่นสะเทือนระหว่างการก้าวเดิน

พวกเขามั่นใจว่าสัตว์ประหลาดยักษ์จะดูถูกเนื้อเล็กๆ ของพวกเขาซึ่งไม่เพียงพอให้ฟันกัดด้วยซ้ำ แต่ถ้าสัตว์ประหลาดยักษ์ตัวนี้โจมตี พวกเขาจะถูกบดขยี้จนตายเหมือนมด

มีสัตว์ประหลาดที่น่ากลัวเช่นนี้อยู่จริง!

“เดี๋ยวๆๆๆๆ มัน มันกำลังวิ่งมาแล้ว!” ในเวลานี้ชายหนุ่มรูปหล่อที่ยืนอยู่ข้างชายร่างสูงใหญ่พูดขึ้นมา

“หนีสิ ยืนรออะไรล่ะ!” มีคนตะโกนตอบทันที แต่ก่อนที่เขาจะพูดจบก็เห็นต้นไม้โบราณในระยะไกลถูกแรงลมที่เหมือนพายุเฮอริเคนพัดจนหัก

ฟิ้ว!

ครุฑสีทองตัวหนึ่งบินโฉบไปเสมือนสายฟ้าฟาด

ปีกสีทองกางออกและสามารถปกคลุมท้องฟ้าได้เลย

ครุฑสีทองตัวนั้นร่อนลงและกรงเล็บอันแหลมคมของมันจับสัตว์ประหลาดยักษ์ที่กำลังพุ่งเข้ามา

สัตว์ประหลาดยักษ์ที่สูงหลายร้อยเมตรไม่สามารถต้านทานกรงเล็บแหลมคมของครุฑ

มันส่งเสียงกรีดร้องขณะถูกแทงด้วยกรงเล็บและถูกหิ้วขึ้นไปบนท้องฟ้า

ครุฑสีทองบินออกไปพร้อมกับเหยื่อโดยไม่สนใจมนุษย์กลุ่มนี้ที่ไม่สามารถนับเป็นขนมได้ด้วยซ้ำ

แต่อีกมุมหนึ่งของโลกที่เผยออกมาโดยบังเอิญทำให้กลุ่มคนนั้นตกตะลึงแบบไม่เคยเป็นมาก่อน

“พวกเราหลุดมาอยู่ในคัมภีร์ภูเขาและท้องทะเล [1] ใช่ไหม!” ผู้หญิงในกลุ่มคุกเข่าลงด้วยความกลัวและร้องไห้ออกมา

พวกเธอเป็นเพียงกลุ่มคนธรรมดา ทำไมถึงมาสู่โลกที่น่ากลัวเช่นนี้!

“ในโลกแบบนี้อาจมีปรมาจารย์พลังเวทในตำนานหรือแม้แต่เซียนอยู่ก็ได้!” คนที่บอกให้ทุกคนวิ่งหนีสัตว์ประหลาดยักษ์ก่อนหน้านี้พูดด้วยความใจเย็น

“เฮยจื่อ นายหมายความว่าพวกเราอาจกลายเป็นเซียนได้เหรอ?” ชายร่างสูงใหญ่ที่อยู่ข้างๆ ได้ยินแล้วดวงตาเป็นประกาย ดูเหมือนว่าเขาจะยอมรับการมาโลกอื่นได้มากขึ้น

ชายที่ถูกเรียกว่าเฮยจื่อพยักหน้า “อืม แต่สิ่งที่เราต้องทำตอนนี้คือการเอาชีวิตรอดให้ได้ก่อนและหาสถานที่ที่มนุษย์สามารถอยู่รอดได้”

ชื่อจริงของเขาคือเซี่ยวเฮย ชายหนุ่มผู้ชื่นชอบวัฒนธรรมโบราณ เมื่อวานเขาและเพื่อนร่วมชั้นวิทยาลัยมาปีนเขา ส่งผลให้คนในกลุ่มของพวกเขามากกว่า 20 คนถูกดูดเข้าไปในโลงทองแดงโดยไม่ตั้งใจ จากนั้นจึงตามโลงทองแดงมายังสถานที่แห่งนี้

เขาพูดถูกว่าสิ่งที่ต้องทำตอนนี้คือการเอาชีวิตรอด

“อ้วก!” ทันใดนั้นชายคนหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลก็เริ่มอาเจียนอย่างบ้าคลั่งซึ่งดึงดูดความสนใจของทุกคน

ก่อนที่จะมีใครถามว่าเกิดอะไรขึ้น ชายคนนั้นได้ล้มลงกับพื้นด้วยใบหน้าม่วงคล้ำ

ตุ่มหนองสีม่วงที่น่าขยะแขยงปรากฏขึ้นทั่วร่างกายและเขาขาดใจตายทันที

“ระวังแมลง!” ดวงตาของเซี่ยวเฮยหดลง เขาเห็นว่ามีแมลงตัวเล็กที่ไม่โดดเด่นเกาะอยู่ที่ข้อเท้าของชายคนนั้น

ในโลกนี้แม้แต่แมลงพิษยังน่ากลัวขนาดนี้หรือ?

มันสามารถฆ่าผู้ชายที่ร่างกายแข็งแรงได้ในพริบตา

ทันใดนั้นแมลงพิษกระโดดออกจากข้อเท้าของชายคนนั้น เหมือนว่าจะพบเป้าหมายใหม่แล้ว

คนไม่กี่คนที่ยืนอยู่ใกล้ๆ รีบถอยกรูดพลางมองแมลงซึ่งมีขนาดไม่ใหญ่ไปกว่าเล็บมือตัวนั้นด้วยความหวาดกลัว

ถูกกัดครั้งเดียวก็กลายเป็นแบบนี้ ถ้าพวกเขาตกเป็นเป้าหมายของมันคงไม่ต้องหวังว่าจะรอด

“ไม่ อย่ามาทางนี้!” สาวน้อยคนหนึ่งล้มลงกับพื้น มือและเท้าของเธออ่อนแรง เธอมองดูแมลงที่เข้ามาใกล้ด้วยความหวาดกลัว

ในเวลานี้เซี่ยวเฮยก้าวไปข้างหน้าและท่ามกลางสายตาประหลาดใจของทุกคน เขาเตะออกไปด้วยความแม่นยำและใช้พื้นรองเท้าบูทมาร์ตินกระทืบลงไปโดยแรง

เมื่อได้ยินเหมือนเสียงผลไม้เละ เซี่ยวเฮยจึงยกเท้าขึ้นและพบว่าแมลงพิษถูกเหยียบจนเละคาฝ่าเท้า

“เธอปลอดภัยไหม? โชคดีที่ตัวของแมลงชนิดนี้ไม่แข็ง”

คนอื่นๆ ได้แต่มองเซี่ยวเฮยด้วยความชื่นชม ช่างกล้าหาญมาก

“มะ ไม่เป็นไร ขอบคุณนะเซี่ยวเฮย” สาวน้อยลุกขึ้นโดยได้รับความช่วยเหลือจากเพื่อนร่วมชั้นที่อยู่ข้างกาย เธอมองเซี่ยวเฮยด้วยความซาบซึ้งใจ

หลังจากตอนนี้ทุกคนจึงได้ตระหนักถึงความโหดร้ายของอีกโลกหนึ่งอย่างแท้จริง

เพิ่งมาสู่โลกนี้เพื่อนร่วมชั้นที่คุ้นเคยกลับเสียชีวิตทันตา ทำให้พวกเขาระมัดระวังมากขึ้น

ไม่นานปัญหาก็เข้ามารบกวนพวกเขาอีกเพราะทุกคนหิวมาก ของว่างที่นำติดตัวมาด้วยถูกกินไปหมดตั้งนานแล้ว

โชคดีที่นอกจากต้นไม้โบราณแล้วยังมีไม้พุ่มเตี้ยๆ อยู่ในป่าแห่งนี้ด้วย พวกเขาพบผลเบอร์รี่ให้เก็บกินแต่มันแทบจะไม่อิ่มท้อง

แต่หลังจากทุกคนกินเสร็จก็ตกอยู่ในปัญหาอีกครั้ง

พวกเขาต้องคิดหาวิธีเอาตัวรอดในโลกที่อันตรายและไม่คุ้นเคยนี้

เซี่ยวเฮยนั่งอยู่บนพื้นพลางมองขึ้นไปบนฟ้า ไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ แต่ทันใดนั้นดวงตาของเขาเบิกกว้าง

นั่นคือ!

เขาเห็นสายรุ้งทอดยาวทะลุฟ้าไกลและมีร่างหนึ่งยืนอยู่บนสายรุ้งด้วยท่วงท่าสง่างาม

“นะ นั่นคือเซียนเหรอ?” ชายร่างสูงใหญ่ที่อยู่ข้างๆ ก็เห็นภาพนี้ด้วย เขาจึงดึงแขนเสื้อของเซี่ยวเฮยและอุทานออกมา

สายรุ้งพาดผ่านมาถึงเบื้องหน้าทุกคนจึงเห็นชัดเจนว่าร่างที่ยืนอยู่นั้นเป็นสตรีในอาภรณ์สีม่วง

นางมีรูปลักษณ์ที่สง่างาม แม้ว่านางจะสวมกระโปรงยาวแต่รูปร่างที่งดงามยังมองเห็นได้ สิ่งสำคัญที่สุดคือลักษณะที่เมินเฉยต่อโลก ทำให้นางเหมือนเทพธิดาที่ก้าวออกจากเทพนิยาย

“พวกเจ้าเป็นใครและมาที่นี่ด้วยเหตุใด?” เทพธิดาเอ่ยถามขณะมองไปยังผู้คนที่อยู่ด้านล่าง

“เทพธิดา พวกเราคือมนุษย์ที่บังเอิญหลุดเข้ามาในสถานที่นี้โดยไม่ตั้งใจ ได้โปรดช่วยพวกเราด้วยเถอะท่านเทพธิดา!” ดวงตาของบรรดานักศึกษาเป็นประกายทันทีและพวกเขาอ้อนวอนเสียงดัง บางคนถึงกับคุกเข่าลงเพื่อกราบไหว้

“แค่มนุษย์กลุ่มหนึ่งกล้าดีอย่างไรถึงบุกมาที่รอบนอกของดินแดนต้องห้ามเสินหวง?” เทพธิดาขมวดคิ้วมองกลุ่มผู้คนด้านล่าง

เห็นได้ชัดว่าคนกลุ่มนี้ผิดปกติ เพราะแม้ว่าบริเวณรอบนอกของดินแดนต้องห้ามเสินหวงจะไม่สำคัญเท่ากับดินแดนที่อยู่ลึกเข้าไป แต่ไม่ใช่สถานที่ที่กลุ่มคนทั่วไปจะสามารถบุกเข้ามาได้

บางทีพวกเขาอาจซ่อนความลับไว้

หลังจากลังเลอยู่พักหนึ่ง นางจึงตัดสินใจนำคนเหล่านี้กลับไปที่นิกายก่อน

……

เผ่าปีศาจ

ไม่นานหลังจากที่หมดสติไป จักรพรรดินีชิงเซียนก็ตื่นขึ้นมาและยกมือแตะที่คอโดยอัตโนมัติ

“ไม่เอาแล้ว กินไม่ไหวอีกแล้ว!” หลังจากพูดแบบนี้แล้วทันใดนั้นนางก็ตระหนักได้ถึงความผิดปกติ

นางรู้สึกคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมที่นี่

นี่เป็นห้องนอนของนาง!

“ข้า...กลับร่างเดิมแล้ว!”

นางสัมผัสร่างกายและใช้เวลานานในการยืนยันสถานการณ์ ยังคงมีร่องรอยของความมึนงงและความประหลาดใจในดวงตาคู่งาม

พลังที่แข็งแกร่งในร่างกายบ่งบอกนางว่าได้กลายเป็นจักรพรรดินีชิงที่เหนือกว่าเผ่าปีศาจทั้งปวงอีกครั้ง นางไม่ใช่สาวใช้ที่ยอมให้ซูอันรังแกอีกต่อไป

“แก่นวิญญาณของข้ากลับมาสมบูรณ์แล้ว อีกไม่นานข้าจะก้าวหน้าแน่นอน” ตี้ชิงเซียนสัมผัสได้ว่าข้อบกพร่องของตนได้รับการซ่อมแซมแล้ว

นี่อาจเป็นฟ้าหลังฝนของนาง

แค่ว่าภัยพิบัติครั้งนี้มันมากเกินไปหน่อย...

เชิงอรรถ

[1] คัมภีร์ภูเขาและท้องทะเล (山海经) เป็นหนังสือโบราณอายุเก่าแก่กว่า 2,000 ปี มีบันทึกเกี่ยวกับเทพ มนุษย์และสัตว์อสูรซึ่งมีลักษณะแปลกประหลาดไว้หลายชนิด