ตอนที่ 188 วางแผนกำจัดตัวเอกชายคนใหม่

ตอนที่ 188 วางแผนกำจัดตัวเอกชายคนใหม่

ตี้ชิงเซียนทำลายกำแพงแห่งความรู้เดิมๆ และนึกถึงพฤติกรรมของจางสวินที่ต้องการเป็นองครักษ์ส่วนตัวของนาง ชื่อที่คล้ายกันและการแสดงออกที่คล้ายกันยิ่งทำให้นางคิดมากเท่าไรก็ยิ่งเป็นไปได้มากขึ้นเท่านั้น

ไอสังหารค่อยๆ เติบโตในดวงตาของนางและมันมีความเด็ดขาดมาก

เพื่อรักษาเสถียรภาพของเผ่าปีศาจ นางต้องฆ่าทุกคนที่อาจข่มขู่นางได้หรือคนที่มีความทะเยอทะยานที่เป็นภัยต่อนาง

ดังนั้นการฆ่าจางจวินสวินอีกครั้งจะเป็นไรไป

แต่หลังจากเห็นหน้าซูอันแล้วนึกถึงสถานการณ์ของตัวเองในปัจจุบันนี้ นางก็ทรุดตัวลงอีกครั้งราวกับว่าท้อแท้

นางจะมีปัญญาฆ่าใครได้

ตอนนี้นางเป็นผู้ฝึกตนในระดับผันวิญญาณตัวเล็กๆ คนหนึ่ง แม้แต่ซูอันก็ยังรังแกนางได้

หากนางจะฆ่าใครสักคน นางต้องกลับคืนร่างเดิมให้ได้ก่อน

……

ตามคำแนะนำของซูอัน ในที่สุดจางจวินสวินก็ได้งานเป็นยามเฝ้าประตูนอกตำหนักของจักรพรรดิปีศาจ

คล้ายกับการเฝ้าประตูของวังหลวงต้าซาง

ถือว่าเป็นงานที่ดีสำหรับผู้ฝึกตนปีศาจธรรมดา

แม้ว่าจางจวินสวินไม่เต็มใจแต่ยังต้องยอมตกลง

เขาไม่สนใจตำแหน่งเพราะอย่างน้อยก็มีแค่ประตูที่ขวางกั้นระหว่างเขากับตี้ชิงเซียนเอาไว้

เขาต้องการเข้าใกล้ตี้ชิงเซียนทีละขั้นและทวงคืนทุกสิ่งของตน!

……

งานประลองครั้งใหญ่ของราชวงศ์หยวนสิ้นสุดลงแล้ว อันหรันเฝ้ามองซูอันพาตี้ชิงเซียนกลับไปที่ตำหนักรับรองด้วยสายตาเศร้าหมอง

ตี้ชิงเซียนที่อยู่ในอ้อมแขนของซูอันยังเป็นกังวลเกี่ยวกับอนาคตของเผ่าปีศาจ

ตอนนี้ซูอันรู้แล้วว่าผู้ที่ครอบครองร่างกายของจักรพรรดินีเผ่าปีศาจเป็นเพียงสาวใช้ส่วนตัวของเขา หากว่าคนทั้งสองร่วมมือกันและใช้ฐานะจักรพรรดิปีศาจมาทำร้ายเผ่าปีศาจ นั่นเท่ากับว่าเผ่าปีศาจจะกลายเป็นชิ้นเนื้อบนเขียงที่พร้อมถูกผู้อื่นสับละเอียด

นางควรทำอย่างไรดี

“ยังคิดถึงจางจวินสวินอยู่หรือ?” ซูอันเชิดคางขึ้นพร้อมกับแสงอันตรายในดวงตาของเขา

“ข้าไม่…” ตี้ชิงเซียนอ้าปากเพื่ออธิบาย แต่ไม่รู้ว่าจะพูดอย่างไร

นางจะพูดว่ากลัวเขาเป็นอันตรายต่อเผ่าปีศาจได้หรือ?

เมื่อเห็นว่าจักรพรรดินีชิงไม่ตอบ รอยยิ้มของซูอันค่อยๆ เย็นชาขึ้น

“คุกเข่าลง เจ้าทำให้ข้าโกรธมาก!”

เขาคว้าผมของตี้ชิงเซียน สีหน้าของเขาดูโกรธจริงๆ

“อ้อ!”

เมื่อต้องเผชิญกับโทสะของซูอัน ตี้ชิงเซียนจึงทำได้แค่คุกเข่าลงต่อหน้าซูอันด้วยความอัปยศ

เข่าที่อยู่ใต้กระโปรงสัมผัสพื้นเย็นจนพูดไม่ออก

ร่างที่นางครอบครองตอนนี้คือร่างกายของอันหรันและเนื่องจากนางยังมีพลังวิญญาณอ่อนแอ ซูอันจึงจะไม่แตะต้องนางจริงๆ

เขาแค่ช่วยจักรพรรดินีชิงเพิ่มระดับพลังการฝึกตน จากนั้นเขาก็เรียกหาเยี่ยหลีเอ๋อร์

เยี่ยหลีเอ๋อร์กระโดดมีความสุขเมื่อได้ยินพี่อันเรียกหา ส่วนตี้ชิงเซียนถอนหายใจด้วยความโล่งอก

นางรีบกลับไปฝึกต่อ

หลังจากกลืนกินของเหลวหยกนี้อีกครั้ง นางจึงรู้สึกว่าระดับการฝึกฝนกำลังจะก้าวหน้า

แก่นวิญญาณที่แท้จริงของนางกำลังจะได้รับการซ่อมแซม

น่าเสียดายที่ความแข็งแกร่งเพียงเล็กน้อยยังคงไร้ประโยชน์

ซูอันสนุกกับเยี่ยหลีเอ๋อร์ขณะที่คิดว่าจะจัดการกับตัวเอกคนใหม่นี้อย่างไร

ในฐานะผู้แข็งแกร่งซึ่งครั้งหนึ่งเคยบรรลุหยวนเสิน ดังนั้นหลังจากฟื้นคืนชีพความเข้มแข็งของเขาต้องไม่เรียบง่าย

ตามที่ตี้ชิงเซียนกล่าวไว้คือจางจวินสวินคนเดียวเคยต่อสู้กับหยางบริสุทธิ์ห้าคนและเขามีพรสวรรค์ในการต่อสู้สูงมาก

สิ่งที่เขาแสดงให้เห็นในงานประลองนั้นไม่อาจตัดสินทุกสิ่งได้

กุญแจสำคัญคือที่นี่ยังเป็นเผ่าปีศาจ ตัวตนของจางจวินสวิน ณ ตอนนี้มาจากเผ่าพยัคฆ์ขาวเทียนหยาง ดังนั้นในฐานะผู้มาเยือนจากเผ่าพันธุ์มนุษย์ เขาไม่สามารถลงมือสังหารอีกฝ่ายโดยเปิดเผยและเขาต้องมีเหตุผลในการฆ่า

อันหรันคนนั้นก็ทำไม่ได้เพราะนางยังด้อยประสบการณ์เกินไป

หากนางไม่สามารถใช้ความแข็งแกร่งของหยวนเสินแค่หนึ่งในสิบส่วนได้ แค่เคลื่อนไหวก็จะเผยความลับแน่นอน

แทบจะไม่เพียงพอในการปราบปรามหยางบริสุทธิ์ขั้นต้นได้ด้วยซ้ำ

คงจะดีถ้าตี้ชิงเซียนสามารถควบคุมร่างกายจริงๆ ของนางได้

แต่ไม่รู้ว่าใครจะเป็นคนแรกที่นางจัดการหลังกลับสู่ร่างเดิม

……

วันต่อมา

จางจวินสวินเริ่มทำงานโดยไม่รอช้า เขาปักหลักเฝ้าประตูด้านนอกตำหนักของจักรพรรดิปีศาจด้วยใบหน้าที่เกือบจะมืดมิด

ซูอันและอันหรันเดินเข้าตำหนักด้วยรอยยิ้ม

ทั้งสองประพฤติตัวสนิทสนมและพูดคุยกันแบบมีความสุข

ระยะห่างระหว่างทั้งสองน้อยกว่าหนึ่งฉื่อ

นอกจากนี้ทั้งสองยังมีรูปลักษณ์ที่ไม่ธรรมดา หากไม่รู้ตัวตนของพวกเขาก็อาจจะยกย่องพวกเขาว่าเป็นเด็กชายและเด็กหญิงที่คอยปรนนิบัติรับใช้อยู่ข้างกายเทพเจ้าบนสวรรค์

จางจวินสวินก้มศีรษะลงและแอบกัดฟัน

ความเกลียดชังและความริษยาในใจแทบทำให้เขาเป็นบ้า

จักรพรรดินีชิงเซียน เจ้าน่ารังเกียจมากจนยอมอยู่ร่วมกับผู้ชายเผ่าพันธุ์มนุษย์!

เมื่อเห็นว่าได้คะแนนตัวร้ายเพิ่มขึ้น ซูอันจึงหันกลับไปมองเขาด้วยรอยยิ้มชั่วร้าย

กุยช่ายที่ดีใกล้พร้อมให้เก็บเกี่ยวแล้ว

เมื่ออยู่ในห้อง

อันหรันโยนหน้ากากแห่งการแสดงทิ้งไปทันทีและไม่รักษามารยาทอีกต่อไปโดยการทิ้งตัวลงบนเตียง “ฮือ ข้าเหนื่อยมากกับการที่ต้องแสดงตลอดทั้งวัน”

“เอาน่า นี่เป็นโอกาสที่ไม่ต้องร้องขอเชียวนะ” ซูอันตีบั้นท้ายของจักรพรรดินี

สามารถมองโลกจากมุมมองของหยวนเสิน แม้ว่าจะเป็นการแทนที่ร่างกายแต่ก็เป็นประโยชน์อย่างมากต่อการฝึกตนในอนาคต

สามารถมั่นใจได้มากขึ้นว่าจะบรรลุหยวนเสินได้ในสักวัน

อันหรันหันกลับมามองซูอันด้วยสายตาขุ่นเคืองและจับมือของซูอันไว้

“นายท่านตัวเหม็น ท่านไม่รู้วิธีปลอบข้าด้วยซ้ำ...ว้าย!” ดวงตาของนางเบิกกว้าง นายท่านคนนี้ถอดเสื้อผ้าออกตั้งแต่เมื่อใด

“ข้าชอบปฏิบัติจริงมากกว่าการปลอบใจด้วยวาจา” ซูอันยืดร่างกายของเขาแล้วพูด

จากนั้นอันหรันรู้สึกหนาวสั่นไปทั้งร่างและด้วยเสียงตื่นตระหนกของนางจึงทำให้อากาศในห้องโถงมีความวิตกกังวล

เรื่องราวดำเนินไปเช่นนี้เป็นเวลาหลายวัน

ซูอันไปเยือนตำหนักจักรพรรดิปีศาจบ่อยครั้งจนทุกคนสามารถเห็นได้ว่าทูตมนุษย์คนนี้มีความสัมพันธ์ไม่ธรรมดากับจักรพรรดินีชิง

จางจวินสวินยืนเฝ้าอยู่ที่ประตูตำหนักเช่นเคยด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึก

หากมีใครสามารถมองผ่านจิตใจของเขาได้ย่อมรู้แน่นอนว่าเขามีเจตนาฆ่าต่อซูอัน

แม้ว่าตี้ชิงเซียนจะทรยศเขา แต่สุดท้ายแล้วนางยังเป็นคู่หมั้นของเขาจึงไม่ควรมีใครมายุ่งเกี่ยวกับนาง

มนุษย์หนุ่มคนนี้ได้สัมผัสสิ่งที่เขาไม่เคยได้สัมผัส จึงสมควรตาย

……

เมื่อตกกลางคืน ซูอันจึงออกจากตำหนักของจักรพรรดิปีศาจ

มีร่างหนึ่งแอบตามหลังเขาไป

“พี่อัน ในที่สุดท่านก็กลับมา”

ทันทีที่เขากลับมายังตำหนักรับรอง เยี่ยหลีเอ๋อร์ก็วิ่งเข้ามาหาแล้วกอดแขนของซูอันไว้เหมือนโคอาล่า

“เอาล่ะ เอาล่ะ ข้ากลับมาแล้ว” ซูอันจับก้นเล็กๆ ของเยี่ยหลีเอ๋อร์สาวน้อยจอมเกาะติดคนนี้

“ช่วงนี้ท่านวิ่งไปที่ตำหนักจักรพรรดิปีศาจทั้งวันเลย ท่านไม่สนใจคนอื่นอีกต่อไปแล้ว” เยี่ยหลีเอ๋อร์กะพริบตามองด้วยความเศร้าใจ มือที่จับซูอันแน่นขึ้นอีกครั้ง

ทุกวันนี้นางไม่เห็นซูอันเลยในระหว่างวัน ทุกครั้งที่เขากลับมาจะเป็นตอนกลางคืนหรือไม่กลับมาเลย

อยากน้อยก็น่าจะพานางไปมีส่วนร่วมด้วย

“ข้าไม่ได้เต็มใจเลยนะ แต่จักรพรรดินีชิงเรียกร้องมากเกินไปจริงๆ” ซูอันลูบหัวของหญิงสาว

ส่วนใหญ่เป็นแค่การกระตุ้นตัวเอกชายคนนั้นและการฝึกควบรวมอินหยางหรือสิ่งอื่นๆ เป็นเพียงเรื่องบังเอิญและเขาไม่ได้ใส่ใจเลย

เยี่ยหลีเอ๋อร์ซบอยู่ในอ้อมแขนของซูอัน นิ้วของนางวาดวงกลมบนหน้าอกของซูอัน

“พี่อัน ท่านทำอย่างไรกับฝ่าบาทบ้าง” นางถามอย่างสงสัย

“เจ้าอยากรู้หรือ?”

“ใช่ อยากรู้” เยี่ยหลีเอ๋อร์พยักหน้าเหมือนไก่จิกข้าวเปลือก ดูน่ารักมากจริงๆ

ฟ้าร้องดังขึ้นและเม็ดฝนโปรยปรายลงมา

สายฟ้าแลบส่องไปที่ใบหน้าของซูอันทำให้สีหน้าของเขามืดมนยิ่งขึ้น

รอยยิ้มที่ชั่วร้ายปรากฏขึ้นที่มุมปากและใบหน้าที่หล่อเหลาของเขาดูชั่วร้ายอย่างยิ่ง “ไม่ว่าผู้หญิงจะแข็งแกร่งแค่ไหน แต่อำนาจอยู่ในมือของข้า หากข้าสั่งให้นางเป็นสุนัข นางจะไม่สามารถเป็นมนุษย์ได้”

เงาร่างหนึ่งที่ลอบสังเกตในความมืดได้ยินแล้วตกตะลึงและเกือบเปิดเผยรัศมีที่ซ่อนไว้ออกมา