ตอนที่ 189 แผนการล้มเหลวทั้งสองฝ่าย

ตอนที่ 189 แผนการล้มเหลวทั้งสองฝ่าย

“จุดอ่อนล่ะ จุดอ่อนของฝ่าบาทอยู่ตรงไหน?”

เยี่ยหลีเอ๋อร์ทำตัวเหมือนเด็กขี้สงสัย ดวงตากลมโตวาววับเต็มไปด้วยความปรารถนาที่จะสำรวจ

ซูอันลูบไล้ใบหน้าบอบบางของสาวน้อยพลางเอ่ยช้าๆ ว่า “อย่ามองว่าตี้ชิงเซียนฆ่าหยวนเสินด้วยฝ่ามือเดียว ความจริงแล้วนางใช้วิชาลับและร่างกายของนางได้รับบาดเจ็บสาหัส ความแข็งแกร่งของนางต่ำมาก ตอนนี้นางแค่แกล้งอดทนไว้เท่านั้น ตอนที่ข้าเล่นกับนางน่ะ นางถึงขั้นกระอักเลือดออกมาเลย”

นี่คือความจริงและผ้าขาวที่มีคราบเลือดยังถูกเก็บไว้

“โอ้!” เยี่ยหลีเอ๋อร์อุทานเสียงดังและอ้าปากค้างราวกับว่านางตกตะลึงกับแตงคำใหญ่นี้

หลังจากนั้นไม่นานนางจึงฟื้นจากอาการตกตะลึง

“นั่นเท่ากับว่า...นางเต็มใจถูกท่านข่มเหงหรือ?”

ซูอันดูเหมือนเย้ยหยัน “ถ้าไม่ยอมแล้วจะทำอย่างไรล่ะ กองทัพของต้าซางรออยู่ที่ชายแดนแล้ว ตราบใดที่นางต่อต้าน เผ่าปีศาจก็จะพินาศ นางจึงมีทางเลือกเดียวเท่านั้นคือการเป็นสุนัขของข้า”

ฟ้าร้องขึ้นมาอีกครั้ง

บนท้องฟ้าไร้แสงจันทร์และเมฆดำปกคลุมทั่วเมือง

ในคืนที่ฝนตกเช่นนี้เมฆดำทะมึนปกคลุมเมืองหลวงเผ่าปีศาจทั้งหมด

“ที่แท้ชิงเซียนก็ถูกข่มขู่” จางจวินสวินกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ มีไอสังหารในดวงตาของเขา

ไม่น่าแปลกใจเลย เพราะด้วยนิสัยของชิงเซียนไม่มีทางใกล้ชิดกับมนุษย์หน้าอ่อนคนนี้เด็ดขาด

“ไอ้มนุษย์คนนี้กล้าปฏิบัติต่อชิงเซียนเหมือนเป็นสุนัข บังอาจนัก!”

ไม่ว่าจะเกิดสิ่งใดขึ้น ตี้ชิงเซียนก็เป็นคู่หมั้นของเขา เป็นยอดรักที่เขาเฝ้าถนอมไว้ในมือ คอยดูแลและไม่เคยแตะต้องเลย

ตาย มันต้องตาย!

เขากำลังรวบรวมพลังเวท แม้ว่าเขาทั้งสองจะอยู่ในระดับหยางบริสุทธิ์เหมือนกัน แต่จางจวินสวินมีความมั่นใจในตัวเองสูงมาก

แม้หลังการเกิดใหม่ความแข็งแกร่งจะยังไม่ถึงจุดสูงสุดก็ตาม

แต่ด้วยการลอบโจมตี เขาสามารถฆ่าผู้เยาว์คนนี้ได้อย่างง่ายดาย

ในเวลานี้ ซูอันแสร้งทำเป็นเพิ่งคิดเรื่องหนึ่งได้ เขาจึงยิ้มแล้วบอกอีกหนึ่งความลับว่า “ข้าจำได้ว่าบางครั้งนางตะโกนชื่อจางจวินสวิน นางพูดแต่ว่ารู้สึกผิดต่อเขา หลังจากที่โดนข้าตบสั่งสอนทุกครั้งที่นางเรียกชื่อเขา นางก็ไม่เคยเรียกชื่อนั้นอีกเลย”

นัยน์ตาของจางจวินสวินหดเกร็ง จิตใจของเขาสั่นไหวและพลังเวทที่เพิ่งรวบรวมเกือบจะพังทลายลง

หรือว่าเรื่องที่เกิดขึ้นในตอนนั้นมีเบื้องลึกเบื้องหลัง

ชิงเซียน...ถูกบังคับให้ทำเช่นนั้นหรือ?

“ใคร!” ทันใดนั้นมีเสียงที่ดูมีอายุดังมาจากด้านหลัง

ท่าไม่ดี!

จางจวินสวินซึ่งซ่อนตัวอยู่นอกตำหนักรับรองสัมผัสได้ถึงอันตราย ทันใดนั้นท่าทางซื่อสัตย์ก็ปรากฏแทนที่

และด้วยอารมณ์ที่ผันผวนมากเกินไปจึงทำให้ลมหายใจของเขารั่วไหลออกมา

เผยออกมาแล้ว!

เขากำหมัดแน่นและต่อยประตูตำหนัก จากนั้นกลายเป็นแสงสีดำและวิ่งหนีไปโดยไม่ลังเล

เมื่อมีคนมาพบตำแหน่งของเขา เขาจึงไม่มั่นใจว่าจะฆ่าซูอันได้ก่อนที่อีกฝ่ายจะมาถึง

เขายังไม่สามารถเปิดเผยตัวตนได้ ดังนั้นปล่อยให้ซูอันมีชีวิตอยู่ต่ออีกสองสามวันแล้วกัน

เมื่อสัมผัสได้ถึงการจากไปของจางจวินสวิน ซูอันจึงแอบคิดว่าน่าเสียดาย

เดิมทีเขาอยากลองใช้ตัวเองเป็นเหยื่อล่อให้จางจวินสวินลงมือ จากนั้นเขาก็ฆ่าจางจวินสวินโดยตรงและให้เหตุผลว่าคนผู้นี้โจมตีท่านโหวแห่งต้าซางเพื่อหวังทำลายความสามัคคีระหว่างมนุษย์และปีศาจ

แต่มียายเฒ่าโผล่มาจากไหนไม่ทราบและทำลายแผนการของเขา

ก๊อก ก๊อก!

มีเสียงเคาะประตูด้านนอก

“ท่านโหวซู ท่านปลอดภัยหรือไม่ ข้าอยากคุยกับท่านหน่อย” มีเสียงหวานใสดังตามมา

“ตี้เมิ่งเหยา?” ซูอันขมวดคิ้ว นางมาทำอะไรที่นี่ในเวลานี้? “เข้ามาสิ”

ตี้เมิ่งเหยาเปิดประตูแล้วเดินเข้าไป ด้านหลังของนางตามมาด้วยหญิงชราในระดับหยางบริสุทธิ์คนหนึ่งซึ่งเป็นองครักษ์ที่ตี้ชิงเซียนจัดไว้ให้นาง

ซูอันเหลือบมองหญิงชราคนนั้น นางคือคนที่ทำลายแผนการดีๆ ของเขาเมื่อครู่นี้

“เจ้ามีธุระใดกับข้า?” เขาถาม

ตี้เมิ่งเหยาไม่ได้ตอบคำถามนี้ แต่มองไปรอบๆ ก่อน “เมื่อครู่มีคนซ่อนตัวอยู่ในความมืดคล้ายกำลังสอดแนม ท่านโหวซูปลอดภัยดีหรือไม่?”

ซูอันสูดหายใจเข้าลึกๆ เขายิ้มและพยักหน้า “องค์รัชทายาทมีสิ่งใดจะพูดก็พูดมาตามตรงเถอะ”

เยี่ยหลีเอ๋อร์เหลือบมองตี้เมิ่งเหยาด้วยความไม่พอใจและพึมพำ “มาขัดจังหวะการแสดงของข้าเสียได้”

ตี้เมิ่งเหยามองเยี่ยหลีเอ๋อร์ด้วยสีหน้าเย็นชา “ท่านโหวซูช่วยบอกให้คนนอกออกไปก่อนได้หรือไม่?”

ไม่มีการกล่าวถึงชื่อใดๆ แต่ชัดเจนว่านางหมายถึงใคร

เยี่ยหลีเอ๋อร์โกรธขึ้นมาทันที ความโกรธปรากฏบนใบหน้าที่งดงามของนางและหมัดเล็กๆ กำแน่นจนเป็นสีชมพู “เจ้าเรียกใครว่าคนนอก?”

นางเป็นสมบัติชิ้นน้อยที่พี่อันเอาใจใส่ที่สุด เป็นคนที่แยกจากกันไม่ได้และต้องคอยอยู่เคียงข้างพี่อัน แม้ว่านางจะตายไปแล้วก็จะอยู่กับเขา ดังนั้นนางจึงไม่ใช่คนนอก

ตี้เมิ่งเหยาคนนี้ยังไม่เคยพบนางด้วยซ้ำ แต่ยังกล้าเรียกนางเช่นนี้

ถ้านางไม่ออกไปแล้วจะทำไม?

ตี้เมิ่งเหยาเพิกเฉยต่อความโกรธของเยี่ยหลีเอ๋อร์และมองด้วยความเหยียดหยามซึ่งทำให้เยี่ยหลีเอ๋อร์โกรธมากขึ้นและพยายามจะต่อสู้กับตี้เมิ่งเหยา

“เอาล่ะ” ซูอันตบสะโพกเยี่ยหลีเอ๋อร์เบาๆ จากนั้นมองไปที่ตี้เมิ่งเหยา “พูดในสิ่งที่เจ้าอยากจะพูดออกมาเถอะ”

เมื่อได้ยินคำพูดของซูอันแล้วเยี่ยหลีเอ๋อร์ก็หยุดเกร็งฟันและกรงเล็บทันที นางฟื้นคืนภาพลักษณ์สาวน้อยแสนอ่อนหวานและซบอกซูอันเงียบๆ

ตี้เมิ่งเหยาไม่ยืนกรานจะไล่คนอีกต่อไป นางหันไปพูดกับหญิงชราข้างกายว่า “ผู้อาวุโสอวิ๋น เจ้าออกไปก่อน”

“คุณหนู...ก็ได้เจ้าค่ะ” หญิงชราไม่ค่อยกังวลกับทูตมนุษย์เช่นซูอันมากนัก เมื่อเผชิญกับสายตาของตี้เมิ่งเหยาที่บอกว่าไม่ต้องถามมากความ นางจึงถอยออกไป

ห้องโถงเงียบไปชั่วขณะหนึ่ง

ตี้เมิ่งเหยาพูดก่อน “ท่านโหวซู ข้าอยากคุยกับท่านเรื่องจักรพรรดินีชิงแห่งเผ่าของข้า”

เดิมทีนางไม่คิดอะไร แต่นางบังเอิญเห็นรอยเปื้อนสีขาวที่มุมปากของตี้ชิงเซียน

บางทีอาจเพราะความเร่งรีบจึงทำให้ตี้ชิงเซียนไม่สังเกตเห็น

ในฐานะองค์รัชทายาท นางไม่สามารถเมินเฉยต่อการดูหมิ่นของซูอันที่มีต่อจักรพรรดิปีศาจได้

“นางบอกเจ้าแล้วหรือ?” ซูอันเลิกคิ้วและมองไปที่ตี้เมิ่งเหยา แม้ว่าเขาจะถามแต่น้ำเสียงของเขาเป็นมิตร

“ใช่แล้ว ฝ่าบาทถูกสลับร่างเพราะอุบัติเหตุ หวังว่าท่านโหวซูจะคืนฝ่าบาทให้เผ่าปีศาจของเรา” สิ่งที่ตี้เมิ่งเหยาพูดนั้นถูกต้อง

“เหอะ ดี!” ซูอันยิ้มเอ่ย “เจ้าก็คืนสาวใช้ส่วนตัวให้ข้าด้วยสิ”

การแลกเปลี่ยนกันตอนนี้ยังเป็นไปไม่ได้ เพราะร่างของจักรพรรดินีชิงยังคงถูกครอบครองโดยบุคคลอื่น

ถ้านางติดตามซูอันไปจริงๆ เผ่าปีศาจคงจะไร้ผู้นำ

ส่วนจักรพรรดินีชิงในระดับผันวิญญาณคนนั้นไม่คุ้มค่าเลย

ถึงอย่างไรต้องปล่อยให้นางแกล้งทำเป็นจักรพรรดินีชิงไปก่อน

ตี้เมิ่งเหยายอมถอยหนึ่งก้าว ใบหน้าของนางยังคงจริงจัง “ฝ่าบาทสามารถติดตามท่านก่อนได้ แต่ข้าหวังว่าท่านโหวซูจะให้ความเคารพแก่จักรพรรดินีชิงแห่งเผ่าของเราตามที่นางสมควรจะได้รับ”

“เคารพ? ก็น่าเคารพจริงๆ” ซูอันพยักหน้าเห็นด้วย

ผู้เป็นใหญ่ที่สุดในเผ่า หากพูดตามหลักเหตุผลแล้วแม้ว่าจะเป็นนักโทษก็ควรได้รับความเคารพ

ทันใดนั้นเขาก็ยื่นมือออกไปบีบคางของตี้เมิ่งเหยาแล้วดึงใบหน้าของนางเข้ามาใกล้พร้อมกับแววตาขี้เล่น

“ดังนั้นเจ้าอยากแทนที่อาหญิงแล้วมาเป็น...ลูกสุนัขของข้าหรือ?”  ซูอันไม่เคยยอมขาดทุนอยู่แล้ว

“ข้า...ท่านโหวซู ข้ากำลังคุยธุระสำคัญกับท่านอยู่ โปรดให้เกียรติด้วย!” ตี้เมิ่งเหยาจ้องมองซูอันซึ่งอยู่ใกล้แค่เอื้อม แต่ดูเหมือนจะมีความสุขที่ไม่อาจตรวจพบได้ในดวงตาของนาง

หากมีใครมายืนอยู่ข้างหลังนางก็จะเห็นว่านิ้วของนางที่อยู่ข้างหลังนั้นขยับตลอดเวลาซึ่งดูประหม่ามาก

“รู้ตัวหรือไม่ว่าเจ้าทำลายโอกาสดีๆ ของข้า?” ดวงตาของซูอันเย็นชาขึ้นและอยู่ๆ ก็บังเกิดแรงดูดที่ทำให้ตี้เมิ่งเหยาเข้ามาอยู่ในอ้อมแขนของเขา

เยี่ยหลีเอ๋อร์ใจดีมากและยอมปล่อยแขนข้างหนึ่งของนางออก

“ท่าน ท่านจะทำอะไร อย่าบังอาจนะ รีบปล่อยเดี๋ยวนี้!” ตี้เมิ่งเหยาต่อต้านและดิ้นรนในอ้อมแขนของซูอัน ใบหน้างดงามปกคลุมไปด้วยเมฆสีแดง หมัดเล็กชกที่หน้าอกของเขา สองขาถูกันและพยายามต้านทานแต่ยังคงต้อนรับ

โครม!

“ซูอัน ปล่อยเมิ่งเหยาเดี๋ยวนี้!”

ประตูห้องถูกเตะเปิดออกและตี้ชิงเซียนรีบวิ่งเข้ามาดึงตี้เมิ่งเหยาออกมาไว้ข้างหลัง นางยืนปกป้องหลานสาวโดยจ้องมองซูอันด้วยสีหน้าไร้ความปรานี