ตอนที่ 180 เหลือเพียงวิญญาณก็ไม่ปล่อยเจ้า

ตอนที่ 180 เหลือเพียงวิญญาณก็ไม่ปล่อยเจ้า

“ปล่อยเสี่ยวปาเดี๋ยวนี้!” ถังชวนหันกลับมาพร้อมดวงตาที่แตกสลายและตะโกนดังลั่น

แขนที่เหลือเพียงข้างเดียวยังถือค้อนยักษ์ที่ดูเหมือนทอง

ไม่ผิดแน่ กระต่ายตัวนั้นมีรัศมีของเสี่ยวปา นั่นคือเสี่ยวปาของเขา!

ผู้ชายคนนี้กล้าหิ้วหูของเสี่ยวปาไว้ สมควรตายนัก!

เขากระทืบเท้าและเหวี่ยงค้อนยักษ์พร้อมพุ่งเข้าใส่ซูอันด้วยความบ้าคลั่ง

“บังอาจ!” หลี่กวนไห่ตวาดออกมาพร้อมเหงื่อเย็นบนหน้าผาก

คนที่ท่านโหวสั่งให้ตามจับกุม แท้จริงแล้วอยู่ใต้จมูกเขาเช่นนี้แต่เขายังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ

หากท่านโหวเอาผิด...

เขาไม่กล้าคิดมากกว่านี้แล้ว เขาแค่อยากชดเชยความผิดพลาดจึงก้าวไปข้างหน้าเพื่อขัดขวางถังชวน

“โจรชั่ว รีบมอบตัวเดี๋ยวนี้!” ฝ่ามือเหี่ยวๆ ผลักไปข้างหน้าและความแข็งแกร่งแผ่กระจายจากทุกทิศทางทันที

ในฐานะมิ่งตานผู้มากประสบการณ์ เขาจึงมีหลายวิธีในการรับมือ

แม้แต่ความเร็วของถังชวนก็ชะลอตัวลง ราวกับว่าพื้นที่โดยรอบกำลังบีบเขาเอาไว้

“หลีกไป!” ดวงตาของถังชวนเรืองแสงสีแดงและมีรอยตราสีแดงเลือดปรากฏบนหน้าผากของเขา

ชั้นของม่านพลังเวทสีแดงถูกปล่อยออกมาและมันต่อต้านพลังของหลี่กวนไห่ได้จริง

หลังจากนั้นทันที พลังของถังชวนก็เพิ่มขึ้นและค้อนยักษ์ในมือของเขากวาดไปทางหลี่กวนไห่ด้วยพลังมหาศาล

หลี่กวนไห่ไม่คาดคิดมาก่อนว่าผู้ฝึกตนระดับจื่อฝู่จะมีพลังมากขนาดนี้

เขาทำได้เพียงกัดฟันและเดินหน้าต่อไป ในมือของเขาปรากฏฝุ่นสีขาวลอยขึ้นและเข้าพัวพันค้อนยักษ์

แต่พลังของค้อนยักษ์เปรียบเสมือนคลื่นที่ซัดเข้ามาทีละลูก

เขาจึงถูกซัดกลับโดยแรง

ถังชวนเดินหน้าต่อไปด้วยความรวดเร็วมาก เพราะเป้าหมายของเขาอยู่ที่...กระต่ายในมือของซูอัน

“โม่หินมังกรคชสาร!” ร่างที่แข็งแกร่งของถูเซิ่งหนานยืนอยู่ต่อหน้าซูอันและมีโม่หินปรากฏขึ้นในมือของนาง

มังกรทองกลายเป็นเชือกมัดและคชสารทำหน้าที่บด

มังกรคชสารคำรามแล้วโม่หินกลิ้งไปทางถังชวนทำให้หนังตาของเขากระตุก

แย่แล้ว!

นี่คือผู้ที่แข็งแกร่งใกล้เคียงกับหยวนเสิน ไม่ใช่สิ่งที่เขาจะเอาชนะได้ในตอนนี้เด็ดขาด

ถึงแม้จะใช้วิชาลับก็ไม่ไหว

“เจ้าทะเลหลีกเร้น!” ถังชวนใจเสียและเป็นอีกครั้งที่เขาต้องฝืนใช้วิชาลับซึ่งแต่เดิมกำหนดให้พวกที่แข็งแกร่งใช้ได้เท่านั้น

แต่เพื่อช่วยเสี่ยวปาแล้วเขาไม่ลังเลเลย

ร่างของเขากลายเป็นแสงสีครามทันที

พื้นที่โดยรอบคล้ายจะกลายเป็นน้ำ ทำให้เขาสามารถว่ายไปได้อย่างอิสระ

เขาเลี่ยงผ่านถูเซิ่งหนานไปและพุ่งเข้าหาซูอัน

“ถ้าเจ้าต้องการ ข้าก็จะให้เจ้า” ซูอันหัวเราะเบาๆ และทันใดนั้นมือขวาก็ออกแรงโยนกระต่ายในมือออกไปให้ไกล

เนื่องจากการกระทำนั้นรุนแรงเกินไปจึงทำให้หลังจากขว้างไปแล้วเหลือแค่หูกระต่ายคู่หนึ่งในมือของซูอัน

“น่าเสียดาย” เยี่ยหลีเอ๋อร์พึมพำ นางคิดถึงรสชาติของกระต่ายจริงๆ

“เสี่ยวปา!” ถังชวนโกรธมาก แต่เวลานี้เขาไม่สนใจที่จะตอบโต้ซูอัน แสงสีครามหมุนกลับไปทันทีและไล่ตามกระต่ายไปในทิศทางที่มันถูกโยนไป

เสี่ยวปาเสียสละทั้งชีวิตเพื่อช่วยเขาและตอนนี้นางเป็นเพียงกระต่ายธรรมดาๆ ตัวหนึ่งเท่านั้น

ถ้านางหล่นกระแทกพื้นโดยแรง นางจะเละเป็นเค้กกระต่ายแน่นอน

ฟิ้ว!

ก่อนที่กระต่ายจะร่วงลงพื้น ถังชวนก็มาถึง

พลังที่อ่อนโยนปรากฏขึ้นจากมือของเขาและด้วยเสียงโอดครวญของเขาจึงสามารถคว้าจับกระต่ายไว้ในมือได้สำเร็จ

เขารู้สึกโล่งใจ

“เสี่ยวปา เจ้าปลอดภัยหรือไม่” เขามองกระต่ายขนสีชมพูในมือด้วยความทุกข์ใจอย่างยิ่ง

ฟีด ฟีด ฟีด!

‘เสี่ยวปา’ ส่งเสียงตอบถังชวนจริงๆ

ความอุ่นร้อนกระแสหนึ่งกระทบร่างกายของถังชวน มันมีกลิ่นเหม็นที่แรงไม่เบา

เขาสูดหายใจเข้าลึกและสีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที

กลิ่นนี้เกินจะรับไหว!

ถังชวนก้มหัวลง มือของเขาสั่นและดวงตาของเขาจับจ้องไปที่ก้นกระต่ายจึงเห็นว่ามีปัสสาวะสีเหลืองอมส้มไหลออกมาจากตรงนั้นและมันสาดไปตามมือรวมถึงบนร่างกายของเขา ทำให้เสื้อผ้าเปียกชุ่ม

สิ่งที่บ่งบอกเพศของกระต่ายถูกับมือของถังชวน

นี่...นี่มันกระต่ายตัวผู้!

เขาพลิกกระต่ายขึ้นมาดูให้เต็มตาจึงเห็นขนกระต่ายสีชมพูจำนวนหนึ่งติดอยู่ที่หลังกระต่ายตัวผู้อีกชั้นหนึ่ง

ขนกระต่ายเป็นกระจุกที่เปล่งรัศมีของเสี่ยวปาออกมา

เมื่อได้กลิ่นเหม็นสาบกระต่ายอันแรงกล้าบนร่างกาย ความรู้สึกคลื่นไส้รุนแรงก็เข้าเติมเต็มหัวใจของถังชวน

เผละ!

เขาบีบมือแรงๆ ทำให้เกิดเศษเนื้อและเลือดสาดกระเซ็น

กระต่ายได้รับบทลงโทษโดยไม่ปรานี

ซูอันส่ายหัวด้วยความเสียดาย “จิ๊จิ๊ เมื่อครู่เจ้าเรียกมันว่าเสี่ยวปาอยู่แท้ๆ เหตุใดแค่หันหลังเจ้าก็ฆ่าภรรยากระต่ายของตัวเองแล้วล่ะ?”

“ไม่ใช่เสี่ยวปา เจ้าซ่อนเสี่ยวปาไว้ที่ใด!” ถังชวนจ้องมองซูอันด้วยดวงตาสีแดงเลือดและหอบหายใจเหมือนกระทิงคลั่ง

เพราะขนกระต่ายเมื่อครู่นี้คือขนกระต่ายของเสี่ยวปาแน่ๆ ซึ่งหมายความว่าเสี่ยวปายังอยู่ในมือของบุคคลผู้นี้

“หน้าตาน่ากลัวจังเลย” ซูอันเลิกคิ้วมอง “ในเมื่อเจ้าถาม ข้าจะ...แค่กแค่ก”

เขาแกล้งสำลักทำให้ถังชวนมุ่งความสนใจมาที่เขาทันที

จากนั้นเขาดูจริงจังมากขึ้น “เสี่ยวปาของเจ้าอยู่นี่...”

ตูม!

ในพริบตาเดียว ปรากฏเลือดไหลเป็นสายไปทั่วพื้นที่และปรากฏศพสองศพกองอยู่บนถนน

บุปผามรณะซึ่งซุ่มอยู่ข้างๆ เป็นเวลานานได้ลงมือ การที่ผู้แข็งแกร่งระดับหยางบริสุทธิ์ลอบโจมตีจื่อฝู่คนหนึ่ง มันเหมือนกับการฆ่ายุงด้วยปืนใหญ่

ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากฝึกฝน ‘คัมภีร์มารนิพพาน’ ทำให้ระดับพลังวิญญาณของบุปผามรณะยิ่งแปลกประหลาดและคาดเดาไม่ได้ยิ่งขึ้น

ถังชวนไม่ทันได้โต้ตอบเลย ลำไส้และเลือดของเขาไหลไปทั่วพื้น ดวงตาที่เหลืออยู่เพียงข้างเดียวยังคงแสดงความสับสน เขากับกระต่ายตัวนั้นกลายเป็นศพสองศพนั่นเอง

แสงสีแดงเลือดกัดกร่อนส่วนที่เหลือของร่างกายเขา ทำให้เกิดความเจ็บปวดรุนแรง

“ข้า...แค่กแค่ก!” เขาเงยหน้าขึ้นด้วยความไม่เต็มใจและมองซูอันที่กำลังเข้ามาใกล้ด้วยความขุ่นเคือง

ซูอันแบมือออก ปรากฏหมวกขนสีชมพูในมือของเขา

เขายิ้มอ่อนโยนเผยฟันขาวราวหิมะแปดซี่ “เจ้าดูหมวกของข้าสิ”

ทันใดนั้นดวงตาของถังชวนเบิกกว้างขึ้น นี่คือขนสีชมพูและกลิ่นที่คุ้นเคย

คือเสี่ยวปา!!!

“ตกใจหรือ มันน่าแปลกใจใช่ไหม?” ซูอันจัดผมของตนและสวมหมวกไว้บนศีรษะ จากนั้นดูเหมือนจำได้ว่า “พูดถึงแล้วกระต่ายตัวนั้นก็น่ารักดีนะ มันอร่อยมาก~”

เยี่ยหลีเอ๋อร์ที่อยู่ข้างๆ เขาก็ยกมือเช็ดมุมปากและพยักหน้าเห็นด้วย “ใช่ กระต่ายน่ารักมาก ข้าอยากกินอีกจัง”

“เจ้า! พวกเจ้า!”

ดวงตาของถังชวนแทบถลนออกมาและเขาโกรธมาก นัยน์ตาของเขามืดลงและสูญเสียพลังไปทันที

เขาโกรธมากจนขาดใจตาย

แต่ยังไม่มีเสียง ติ๊ง จากระบบ ซูอันจึงเริ่มระมัดระวังตัว

พริบตาต่อมา แสงสีขาวที่ปกคลุมไปด้วยเงาอันดุร้ายก็พุ่งเข้าหาซูอัน

“ฆ่าเสี่ยวปาของข้า ดังนั้นข้าจะให้เจ้าชดใช้ด้วยชีวิต!”

ร่างของบุปผามรณะแวบขึ้นมาต่อหน้าซูอัน แต่นางยังคงก้าวช้าไปเพียงหนึ่งก้าว

เพราะแสงสีขาวพุ่งเข้าสู่ร่างของซูอันแล้ว

เมื่อเห็นสายตาที่เป็นกังวลของหลายๆ คน ซูอันจึงส่ายหัวเบาๆ เพื่อส่งสัญญาณให้ทุกคนสงบสติอารมณ์และเขาหลับตาลง

“ซูอัน ข้าจะฆ่าเจ้า!” วิญญาณของถังชวนพุ่งตรงเข้าสู่ทะเลแห่งวิญญาณของซูอันโดยแบกแรงผลักดันแห่งความตายไปด้วยกัน

แก่นวิญญาณของเขาถูกใช้ไปมากเกินไปและแม้แต่การยึดร่างกายก็ทำไม่ได้ ดังนั้นต่อให้เขาตาย เขาจะลากซูอันไปตายด้วยกันเพื่อล้างแค้นให้เสี่ยวปา

“เจ้าฝันกลางวันอยู่หรือ”

ซูอันยิ้มน้อยๆ และมองไปที่ดวงวิญญาณนั้นด้วยความดูถูก

แค่ประตูสู่ความวิเศษบานเดียว วิญญาณของถังชวนถูกปราบลงกับพื้นของโลกภายในโดยไม่มีการต่อต้านใดๆ

ซูอันแสยะยิ้มร้ายพลางเหยียบบนศีรษะของถังชวน ดวงตาที่ไม่แยแสของเขามองใบหน้าที่โกรธเกรี้ยวของถังชวน