ตอนที่ 179 ถังชวนคือรายต่อไป

ตอนที่ 179 ถังชวนคือรายต่อไป

“เจ้าตื่นแล้วหรือ แสดงว่าการนวดของข้าได้ผล”

เมื่อตี้ชิงเซียนตื่นขึ้นมาอีกครั้ง นี่เป็นประโยคแรกที่นางได้ยิน

เดิมทีนางยังสับสนว่าเหตุใดถึงมีเสียงผู้ชายในห้องนอนของนาง เมื่อนางลืมตาขึ้นจึงเห็นใบหน้าหล่อเหลาอยู่ใกล้กับนางมากๆ

นัยน์ตาของนางหดเกร็งและนางอยากโจมตีโดยอัตโนมัติ

แต่แล้วนางก็ตระหนักถึงสถานการณ์ของตนและนึกถึงความทรงจำในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาได้

นางหยุดความคิดในการสังหารและขยับตัวออกห่างด้วยความรวดเร็ว ตอนนี้จึงเพิ่งตระหนักได้ว่าเหมือนมีมือมาจับบั้นท้ายของนางไว้

ซูอันตบบั้นท้ายของนางแรงๆ และหัวเราะเบาๆ “แค่บอกข้าว่าเจ้ามีพลังเวทไม่เพียงพอ คราวหน้าอย่าอวดเก่งอีก”

เมื่อรู้สึกถึงแรงตบบั้นท้ายที่ชัดเจน ความคิดของตี้ชิงเซียนก็ยุ่งวุ่นวายและแทบจะบ้าไปแล้ว

คนผู้นี้กล้าดีอย่างไร!

ใบหน้าของนางเปลี่ยนเป็นสีแดง นางรีบคว้ามือของซูอันแล้วผลักออกไป

นางเป็นจักรพรรดินีชิงแห่งเผ่าปีศาจ ผู้ที่ปกครองปีศาจทั้งปวง

ถูกท่านโหวเผ่าพันธุ์มนุษย์ตบบั้นท้ายเช่นนี้ช่างน่าอับอาย ช่างน่าอับอายเหลือเกิน!

“หืม? อันหรันเป็นอะไรไป เจ้าชอบให้ข้าตบบั้นท้ายที่สุดไม่ใช่หรือ?” ซูอันถามด้วยความแปลกใจ ทำราวกับว่าการกระทำของเขาตอนนี้เป็นเรื่องปกติ

“?” ตี้ชิงเซียนเบิกต้ากว้างด้วยความตกตะลึง

เจ้าของร่างนี้คนก่อนเป็นคนนิสัยเหลวไหลหรือเปล่า?

นางซึ่งเป็นจักรพรรดินีชิงผู้ยิ่งใหญ่จะมีนิสัยในทางที่ผิดได้หรือ!

“ขะ ขอโทษ ข้าไม่มีความทรงจำก่อนหน้านี้เลยจึงปรับตัวไม่ค่อยได้” นางทำได้แค่อ้างเหตุผลเดิมๆ เท่านั้น

“ไม่เป็นไร” ซูอันยิ้มและโน้มตัวไปทางตี้ชิงเซียน “งานอดิเรกสามารถปลูกฝังได้ใหม่อยู่แล้ว”

เมื่อมองซูอันที่ค่อยๆ เข้ามาใกล้ ตี้ชิงเซียนจึงมีสีหน้าเคร่งเครียด นางรีบยกมือปิดบั้นท้ายด้วยสีหน้าหวาดกลัวและถอยไปที่มุมห้อง

ต้องการทำอะไร?

อย่าเข้ามานะ!

หนึ่งเค่อต่อมา ซูอันจึงเดินออกจากห้อง

ส่วนตี้ชิงเซียนนอนตะแคงบนเตียงโดยยกมือปกปิดบั้นท้ายไว้ ใบหน้าของนางแดงก่ำและกัดฟันกรอด

ไร้ยางอายขนาดไหน!

ช่างเป็นคนไร้ยางอายอะไรเช่นนี้

บั้นท้ายของนางแดงนิดๆ ด้วย

ผู้ชายคนนั้นถอดกางเกงของนางออกแล้วตีบั้นท้ายของนางจริงๆ เขาทำนานกว่าหนึ่งเค่อและเพิ่มแรงขึ้นเรื่อยๆ

ตั้งแต่เกิดจักรพรรดินีชิงไม่เคยถูกดูหมิ่นเช่นนี้

ถ้านางไม่แก้แค้น นางสาบานว่าจะไม่เป็นปีศาจอีก!

นางจดจำชื่อของซูอันไว้แล้ว

……

เมื่อใกล้ค่ำ ซือเนี่ยนกูก็ถูกจับตัวกลับมา

หญิงสาวคนนี้เดินไปทั่วเมืองหลวงได้ระยะหนึ่ง นางเดินผ่านจวนโหวหลายครั้ง แต่นางแค่หยุดมองแล้วเดินจากไป นางทำวนเวียนอยู่เช่นนี้

ในท้ายที่สุดไม่รู้ว่านางตัดสินใจอย่างไรจึงเตรียมออกจากเมืองหลวงและถูกหมายเลขสองจับตัวกลับมาตามคำสั่งของซูอัน

จากนั้นนางถูกเยี่ยหลีเอ๋อร์มัดไว้แน่นหนาด้วยเชือกและส่งไปที่เตียงของซูอัน

“เจ้าคิดจะทำอะไรอีก!” ซือเนี่ยนกูมองซูอันด้วยสายตาเย็นชา

นางจะไม่เสแสร้งอีกแล้ว!

ภายใต้สายตาเย็นชาของหญิงสาวคือความอับอายที่ไม่มีวันจางหาย เยี่ยหลีเอ๋อร์และซูอันเป็นคนสายพันธุ์เดียวกันจริงๆ

ทำให้นางตกอยู่ในสภาพที่น่าอับอายเช่นนี้

“ข้าแค่อยากปกป้องพี่สะใภ้” ซูอันลูบไล้ใบหน้าของซือเนี่ยนกูเบาๆ อุณภูมิร่างกายที่อบอุ่นของเขาติดอยู่ที่แก้มของนาง “ในโลกใบนี้มีคนเลวมากมาย!”

“ยังมีใครเลวกว่าเจ้าอีกหรือ?” ซือเนี่ยนกูพูดประชด

ผู้ชายคนนี้อาจเดาได้ว่านางหายเป็นปกตินานแล้ว เขาแค่รอหัวเราะเยาะนางเท่านั้น

นางหายจากจวนโหวหลายวันแล้วไม่เห็นเขามาตามหาและคอยปกป้องเลย

“อย่างน้อยข้าก็ไม่ปล่อยให้คนอื่นรังแกพี่สะใภ้” ซูอันใช้มือลูบไปตามผิวหนังอ่อนโยนของหญิงสาวและสะบัดมือเบาๆ เชือกทั้งหมดก็ถูกตัดออก

“เหอะ”

เขารู้ตัวไหมว่าพูดอะไรออกมา

คนอื่นรังแกไม่ได้ แต่เจ้ารังแกข้าได้ตามใจชอบสิท่า

หญิงสาวสะบัดข้อมือแล้วเอื้อมมือไปดึงผ้าห่มเพื่อคลุมร่างกายขาวเนียน แต่นางไม่ได้เลือกที่จะวิ่งหนีหรือต่อต้าน

ซูอันนอนลงข้างนาง “พี่สะใภ้ อยู่ๆ คืนนั้นเจ้าก็หนีไปและมันทำให้ข้ารู้สึกกังวลมาก” ดูเหมือนมีความโกรธอยู่ในน้ำเสียงของเขา

“อย่านะ ไปให้พ้น!” คราวนี้ซือเนี่ยนกูต่อต้านและผลักซูอัน

“ข้าไม่ทำอะไรนอกจากกอด” ใบหน้าของซูอันเต็มไปด้วยความจริงใจ

เมื่อได้ยินคำรับประกันของซูอันและรู้ตัวว่าไม่สามารถต้านทานได้ การต่อต้านของซือเนี่ยนกูจึงค่อยๆ ลดลงและในที่สุดนางถูกกอดไว้ในอ้อมแขนของเขา

อ้อมกอดที่คุ้นเคยทำให้หัวใจนางเต้นแรง

ไอ้คนสารเลว!

นางหลับตาและนิ่งเฉยโดยหันหลังใส่ซูอันแล้วพยายามหลับ

แต่หลังจากนั้นไม่นานมือของซูอันเลื่อนขึ้นมาจับภูเขาหยกคู่หนึ่งไว้

หัวใจของซือเนี่ยนกูสั่นไหวและนางรีบตะโกน “เจ้าจะทำอะไร!”

“พี่สะใภ้ ข้ารู้สึกอึดอัดมาก”

อุณหภูมิจากร่างกายของซูอันร้อนแรงขึ้น หัวใจของซือเนี่ยนกูก็รู้สึกร้อนตามไปด้วย

“เจ้า เจ้าอึดอัดแล้วเกี่ยวอะไรกับข้า!” นางดุเขาด้วยความไม่มั่นคง

“พี่สะใภ้ต้องช่วยข้า” ซูอันซุกหน้าไว้ที่หลังคอของหญิงสาวแล้วลูบร่างกายของนางด้วยท่าทางเว้าวอน

ทันใดนั้นหัวใจของซือเนี่ยนกูเต้นแรง นางกัดฟันแล้วพูดเสียงแข็ง “อย่าคิดว่าเจ้าใช้น้ำเสียงอ่อนโยนเช่นนี้แล้วข้าจะยอมเจ้า! อืม อ่า~...”

เป็นอีกหนึ่งคืนฤดูใบไม้ผลิ

เมื่อมองคนสารเลวนอนหลับสนิทคาอกของนาง ซือเนี่ยนกูจึงถอนหายใจเฮือกใหญ่

เป็นศัตรูตัวฉกาจ!

มือของนางจับใบหน้าของซูอันเบาๆ

ดูเหมือนว่า...นางอยู่โดยไม่มีเขาไม่ได้แล้ว

……

สามวันต่อมา บนดาดฟ้าเรือเซียน

ซูอันสำรวจตำแหน่งของตราประทับวิญญาณสีม่วงอ่อน

เขาพบว่าตัวเองอยู่ใกล้ถังชวนมาก

นอกจากเยี่ยหลีเอ๋อร์กับถูเซิ่งหนานแล้ว คราวนี้ตี้ชิงเซียนถูกพามาด้วย เหตุผลหลักคือเพื่อความสนุกสนานระหว่างเดินทางและการฝึกฝนจักรพรรดินีแห่งเผ่าปีศาจให้เชื่อง

“ปล่อยไอ้เด็กคนนั้นกระโดดไปมาตั้งนานแล้ว ถึงเวลาจัดการเสียที”

เมื่อมองท้องฟ้าก็เป็นเวลาเที่ยงวัน

เมื่อไม่นานมานี้ตำแหน่งของถังชวนหยุดอยู่ที่เมืองฮั่นไห่ของตงโจว

นี่คือเมืองเล็กๆ ที่อยู่ใกล้กับทะเลตะวันออกมากที่สุด

กระนั้นผู้คนในเมืองทำได้แค่ตกปลาอยู่บริเวณรอบนอก เพราะอาณาเขตของทะเลตะวันออกนั้นไร้สิ้นสุดและเป็นอาณาเขตของเผ่ามังกรกับเผ่าทะเล ดังนั้นการขนส่งทางทะเลจึงไม่เป็นที่นิยม

เมื่อพวกซูอันมาถึงก็มีคนรอต้อนรับอยู่ที่นี่แล้ว

“ท่านโหว ทุกสิ่งถูกจัดเตรียมไว้แล้ว เมืองฮั่นไห่ถูกปิดผนึกและไม่มีใครออกทะเลในช่วงนี้แน่นอน”

ผู้ฝึกตนเฒ่าคนหนึ่งเดินออกมาข้างหน้าพร้อมรอยยิ้มที่ผ่านประสบการณ์ชีวิตมายาวนาน

“ทำได้ดีมาก” ซูอันมองผู้ฝึกตนเฒ่าและพยักหน้าชื่นชม

ผู้ฝึกตนเฒ่าคือผู้ที่ลงนามในสัญญาซื้อขายวิญญาณพร้อมฉู่อินในครานั้น ถ้าจำไม่ผิดเขาชื่อว่าหลี่กวนไห่ เขาเป็นผู้อาวุโสของนิกายไท่อี่แห่งตงโจวและเขามีประโยชน์เหนือความคาดหมาย

เมืองฮั่นไห่เป็นเพียงเมืองขนาดเล็ก ในฐานะผู้ฝึกตนระดับมิ่งตานจึงทำให้หลี่กวนไห่ถือเป็นตัวเต็งที่หาได้ยากที่นี่

ด้วยความช่วยเหลือจากพลังของนิกายไท่อี่ การปิดผนึกสถานที่แห่งนี้จึงไม่ใช่เรื่องยาก

หลี่กวนไห่เอ่ยด้วยความลังเล “ท่านโหว ข้าน้อยได้ส่งคนไปค้นหาถังชวนที่ท่านเอ่ยถึงแล้ว แต่ดูเหมือนว่าบุคคลนั้นรู้ตัวว่ามีคนกำลังตามล่าอยู่จึงซ่อนตัวไว้อย่างมิดชิด ข้าน้อยจึงยังไม่พบเขาขอรับ”

จากนั้นเขาก็รีบเสริมว่า “อย่างไรก็ตาม ข้าน้อยรับประกันได้ว่าบุคคลนั้นยังอยู่ในเมืองฮั่นไห่แน่นอน หากท่านโหวให้เวลาอีกสองสามวัน ข้าน้อยจะจับบุคคลนั้นและนำตัวมาให้ท่านโหวได้แน่”

“ไม่เป็นไร” ซูอันยิ้มเบาๆ และมองไปที่พ่อค้าหาบเร่แขนด้วนที่ตั้งแผงขายของอยู่ริมถนน

“หนูกระโดดออกมาเองแล้ว”

เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาจ้องมองของซูอัน พ่อค้าคนนั้นจึงแสดงรอยยิ้มที่เรียบง่ายและซื่อสัตย์ จากนั้นหันหลังวิ่งหนีทันที

เขารีบวิ่งไปทางฝูงชน

แต่ในพริบตาเดียว ร่างของเขาก็หยุดชะงัก

เพราะเขาเห็นซูอันหิ้วหูกระต่ายขนสีชมพูตัวหนึ่งไว้

“หลี่เอ๋อร์ เจ้าคิดว่าใช้กระต่ายตัวนี้ทำอาหารชนิดใดดีล่ะ?”

เยี่ยหลีเอ๋อร์เลียมุมปากพลางเอ่ย “พี่อัน ทำหม่าล่าหัวกระต่ายหรือหม้อไฟเนื้อกระต่ายดีไหม?”

“ข้าคิดว่าดีนะ” ซูอันพยักหน้าเห็นด้วย เพราะกระต่ายต้องปรุงรสเผ็ดเข้าไว้