ตอนที่ 178 สังหารหยวนเสินด้วยฝ่ามือเดียว

ตอนที่ 178 สังหารหยวนเสินด้วยฝ่ามือเดียว

“ด่วน ด่วน ด่วน มีของที่ทรงพลังบ้างไหม ข้าเสแสร้งต่อไม่ไหวแล้ว!”

ปลาหนีชิวตัวนี้ดูมีพลังมาก ดูเหมือนว่าอำนาจของจักรพรรดิจะไร้ประโยชน์สำหรับเขา

[ติ๊ง! โฮสต์ต้องการยอมรับภารกิจขั้นสูงหรือไม่ โฮสต์สามารถเลื่อนระดับรางวัลได้หลังจากยอมรับภารกิจแล้ว รางวัลคือวิทยายุทธเสินทงอมตะชั่วคราว...หมัดสังสารวัฏหกวิถี (หนึ่งนาที)]

“ยอมรับ ยอมรับ”

ไม่ว่าภารกิจขั้นสูงจะเป็นอย่างไร ตอนนี้มาเสแสร้งให้เสร็จก่อน

[ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับวิทยายุทธเสินทงอมตะชั่วคราว...หมัดสังสารวัฏหกวิถี ต้องการใช้หรือไม่]

“ใช้!”

ทันใดนั้นพลังแท้จริงของหมัดสังสารวัฏหกวิถีก็หลั่งไหลเข้ามาในจิตใจของนาง อันหรันรู้สึกมั่นใจและกระตือรือร้นที่จะลองมากขึ้น

บรรพบุรุษมังกรอะไรกันล่ะ

จักรพรรดินีอันหรันจะทำลายด้วยหมัดเดียว

“จักรพรรดินีชิง ดูเหมือนว่าเจ้าอยากเริ่มสงครามจริงๆ!”

สีหน้าของมังกรแดงมืดมน โดยปกติแล้วเผ่าพันธุ์มนุษย์จะเรียกพวกมันว่าปลาหนีชิว บัดนี้เผ่าปีศาจก็เรียกอีก ช่างไม่เห็นเผ่ามังกรอยู่ในสายตา

กรงเล็บมังกรขนาดมหึมาราวกับภูเขาเอื้อมคว้าท้องพระโรงอีกาทองราวกับสามารถครอบงำได้ทั่วบริเวณและกุมโลกไว้ในกรงเล็บเดียว

เพิ่งได้เป็นหยวนเสินยังกล้าที่จะดูหมิ่นเผ่ามังกร

วันนี้ข้าจะสอนบทเรียนให้กับเผ่าปีศาจ

ขุนนางทุกคนต่างหวาดกลัว แต่อันหรันยิ้มด้วยความสงบ

“หมัดสังสารวัฏหกวิถี!”

ตูม!!!

ด้วยหมัดเดียวราวกับพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินได้ เสมือนว่าวงล้อแห่งการกลับชาติมาเกิดขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นระหว่างฟ้าดินและส่งเสียงคำรามลั่น เกิดหลุมดำขนาดใหญ่ทั้งหกหลุมบนนั้น เปรียบเสมือนหลุมแห่งซากปรักหักพังหกแห่งซึ่งทำให้ผู้คนรู้สึกหวาดกลัวเพราะมองเห็นสิ่งมีชีวิตจำนวนนับไม่ถ้วนกำลังดิ้นรนอยู่ในหลุมนั้นจนมันกลายเป็นโลกใต้พิภพ

การแสดงออกของมังกรแดงเปลี่ยนไปมาก มันละทิ้งร่างโดยไม่ลังเล หยวนเสินก็หลุดออกจากร่าง

ถ้าหยวนเสินไม่ออกจากร่างก็คงจะไม่เป็นไร ทว่าตอนนี้แรงดูดของหลุมดำทั้งหกเพิ่มขึ้นแบบทวีคูณราวกับว่ามีแรงพรากหยวนเสินของมันไป

“ไม่! นี่มันหมัดอะไรเนี่ย!!!”

มังกรแดงตกใจมากจนเผลอทิ้งคำพูดสุดท้ายนี้ไว้

ทันทีที่หยวนเสินถูกพรากไป ศพมังกรตัวใหญ่ก็ล้มลงทันที มันทำลายแปลงดอกไม้และต้นไม้เป็นวงกว้าง

หลงหยางซึ่งกำลังจะเข้ามาช่วยเหลือในระยะไกลพลันตัวแข็งทื่อ ดวงตาของเขาเปิดกว้างและอ้าปากกว้างจนสามารถยัดไข่ลงไปได้

พลังเช่นนี้มาจากเผ่าปีศาจจริงหรือ?

บังเกิดความเงียบในท้องพระโรงอีกาทอง

จนกระทั่งเสียงของอันหรันดังขึ้น ขุนนางทุกคนจึงกลับมามีสติอีกครั้ง

“เหอะ ก็แค่สุนัขกระจอก กล้ามาข่มขู่จักรพรรดิองค์นี้”

อันหรันถอนสายตาและมองไปที่หลงหยางแทน “บอกมาสิว่าอยากตายอย่างไร?”

“ไม่ ฝ่าบาท ได้โปรดไว้ชีวิต! ฝ่า...”

ติ๊ง!

เพียงชี้นิ้ว วงล้อแห่งการกลับชาติมาเกิดขนาดเล็กก็พุ่งทะลุผ่านร่างของหลงหยาง

ทูตของเผ่ามังกรได้เดินตามรอยเท้าของบรรพบุรุษไปทันตา

“เอะอะโวยวาย ตายไปซะดีกว่า” ใบหน้างดงามเชิดรั้นด้วยความเย้ยหยัน

ในขณะนี้ผลของหมัดสังสารวัฏหกวิถีได้ผ่านไปแล้ว พลังที่แท้จริงของการกลับชาติมาเกิดเหล่านั้นหายไปจากใจของนางเช่นกันและทุกสิ่งก็เหมือนความฝันในฤดูใบไม้ผลิที่ไร้ร่องรอย

“ฝ่าบาท ฝ่าบาทมีพลังมหาศาล!!!”

อันหรันสังหารบรรพบุรุษมังกรระดับหยวนเสินด้วยหมัดเดียว เหล่าขุนนางรู้สึกเหมือนตกอยู่ในความฝันว่าจักรพรรดิแห่งเผ่าปีศาจนั้นทรงพลังมากจริงๆ

หลังจากนั้นไม่นานพวกเขาพูดชมเชยด้วยความตื่นเต้นมากมาย

ตี้เมิ่งเหยาตกอยู่ในความสงสัย

นี่ไม่ใช่อาหญิงที่นางรู้จักแน่นอน หรือว่าอาหญิงจะกลับชาติมาเกิดใหม่อีกคน?

หลังจากได้เพลิดเพลินกับคำเยินยอสักระยะหนึ่งและจัดการไล่บรรดาขุนนางออกไปแล้ว อันหรันจึงนั่งไขว่ห้างบนบัลลังก์พลางดื่มดำกับความสุข

“จริงสิระบบ ภารกิจขั้นสูงมีอะไรบ้าง?”

[ภารกิจขั้นสูง : **นายท่าน, ข้อกำหนดของภารกิจ : …]

ดวงตาคู่งามค่อยๆ เบิกกว้างขึ้น “ให้ตายเถอะ ระบบเจ้าหลอกข้า!”

……

ไม่กี่วันผ่านไป ข่าวที่มังกรแดงเสียชีวิตในวังหลวงของเผ่าปีศาจก็แพร่ไปยังเผ่ามังกร

เกิดความโกลาหลภายในเผ่ามังกรเป็นเวลานาน แต่สุดท้ายแล้วพวกมังกรไม่กล้าที่จะยกทัพมา เพราะข่าวการสังหารหยวนเสินด้วยหมัดเดียวนั้นน่าสะพรึงเกินไป

นอกจากจักรพรรดิซางแล้วผู้อื่นจะมีความแข็งแกร่งเช่นนี้ได้หรือ บางคนถึงขั้นคาดเดาว่าจักรพรรดินีชิงได้ค้นพบวิธีครอบครองโชคลาภของเผ่าปีศาจแล้ว

มีเพียงหลงเอ้าที่กล้าพูด

เมื่อเขาบรรลุหยวนเสินในอนาคต เขาจะต้องบุกเข้าราชสำนักเผ่าปีศาจและปลดทั้งจักรพรรดิปีศาจกับหลานสาวให้กลายเป็นทาส

มาพูดถึงซูอันกันดีกว่า บัดนี้ตัวตนปัจจุบันของ ‘อันหรัน’ ได้รับการยืนยันเช่นกัน

แต่เขาไม่ได้ยืนยันจากข่าวนี้ เพราะเขาจำได้ว่ามีระบบย่อยในตัวอันหรัน เขาจึงตรวจสอบกับระบบย่อยและได้รับคำตอบ

“จักรพรรดินีชิง น่าสนใจมาก” ดวงตาของเขามีความขี้เล่นมากขึ้น

เมื่อเดินเข้าไปในลานบ้านของอันหรัน บัดนี้จักรพรรดินีชิงยังไม่รู้ว่าตัวตนถูกเปิดเผยแล้ว พอนางเห็นซูอันจึงมีความไม่คุ้นเคยและต่อต้านการเรียกเขาว่า ‘ท่านโหว’

“อันหรัน พักสักสองสามวันก่อนจะดีกว่าไหม?” ซูอันถามด้วยความกังวล

“ขอบคุณท่านโหวที่เป็นห่วง ข้าดีขึ้นมากแล้ว แต่ยังจำเรื่องราวในอดีตไม่ได้” ตี้ชิงเซียนหยุดฝึกตนและแอบระมัดระวังตัว

เหตุใดเจ้ามนุษย์ผู้นี้ถึงมาที่นี่

หรือว่า...

“ปกติเจ้าเรียกข้าว่านายท่าน” ซูอันวางมือบนศีรษะของตี้ชิงเซียนแล้วขยี้ผมของนาง “อย่ากดดันมากเกินไป ถ้าเจ้าจำไม่ได้ก็ช่างมันเถอะ”

ร่างกายของตี้ชิงเซียนแข็งทื่อและทันใดนั้นนางรู้สึกหงุดหงิดจึงรีบเบี่ยงตัวหลบมือใหญ่ของซูอันทันที

แม้ว่าร่างกายนี้ไม่ใช่ของนาง แต่ตอนนี้นางเป็นผู้ควบคุมมันแล้ว ความรู้สึกทั้งหมดเป็นเรื่องจริงแล้วนางจะทนต่อการถูกผู้ชายคนนี้ดูหมิ่นได้อย่างไร

หากไม่ใช่เพราะความแข็งแกร่งของนางด้อยกว่าอีกฝ่าย นางยืนกรานว่าจะหั่นชายคนนี้ออกเป็นแปดท่อน

อดทนไว้!

“ท่านโหว ข้ายังอยากฝึกต่อ”

“เจ้าไม่ควรรีบฝึก” ซูอันจับมือนางไว้ด้วยความมั่นคงแล้วพานางเดินเข้าไปในห้อง จากนั้นค่อยๆ พูดพร้อมสายตาที่น่ากลัว “ข้าไม่ได้นวดมานานแล้ว ให้ข้าลองทักษะตอนนี้ของเจ้าหน่อยสิ”

ทันใดนั้นหัวใจของตี้ชิงเซียนผ่อนคลายลง เดิมทีนางคิดว่าท่านโหวกำลังวางแผนที่จะทำเรื่องน่าอายตอนกลางวันแสกๆ นางจึงเกือบจะลงมือแล้ว

ที่แท้มันกลายเป็นเพียงการนวด

ถึงแม้ยังอับอายอยู่ก็ตาม แต่ยังดีกว่านอนร่วมเตียง

เมื่อคิดแบบนี้และมองซูอันที่นอนอยู่บนเตียง นางจึงทำได้เพียงกัดฟันเท่านั้น

“ท่านโหว ข้าอาจจำวิธีการนวดเหล่านั้นได้ไม่มากนัก”

“ไม่สำคัญหรอก แค่กดๆ ลงไป” ซูอันกล่าวอย่างเฉยเมย

ตี้ชิงเซียนไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยื่นมือออกไปวางบนร่างของซูอัน

โชคดีที่แม้ว่านางไม่มีประสบการณ์ในด้านนี้ แต่นางก็เคยเห็นนางกำนัลในวังนวดให้พี่ชายและนางเลียนแบบอยู่พักหนึ่ง

“ออกแรงให้มากขึ้นหน่อย”

ตี้ชิงเซียนได้ยินจึงเพิ่มความแรง

“แรงกว่านี้อีก มันยังเบาเกินไป” ซูอันสั่งต่อ

ตี้ชิงเซียนแอบกัดฟันและใช้พลังเวท

มนุษย์คนนี้สมควรตาย หลังจากที่นางฟื้นฟูพลังวิญญาณได้แล้วเขาจะต้องตาย!

“ใช่ แบบนั้นแหละ” ซูอันดูค่อนข้างพอใจ

ตอนนี้จักรพรรดินีชิงอยู่ในระดับผันวิญญาณเท่านั้น ด้วยร่างกายของเขา แม้ว่าจักรพรรดินีชิงจะใช้พลังเวทก็ไม่สามารถทะลุการป้องกันของเขาได้

แม้ว่าการนวดจะธรรมดามาก แต่ขึ้นอยู่กับตัวตนของผู้นวดด้วย

ให้จักรพรรดินวดแล้วเขาก็เพลิดเพลินไปกับความรู้สึกแห่งชัยชนะ

ซูอันนอนอยู่บนเตียงพลางครุ่นคิดอยู่สักพัก หากพี่รั่วซี...

อะแฮ่ม ลืมซะเถอะ

เมื่อนึกถึงครั้งล่าสุดที่ฝ่าบาทบอกว่าจะนวดให้ ซูอันยังไม่ลืมเลือนภาพเหตุการณ์ที่ใบหน้าของเขาโดนกดโดนนวดด้วยความดุเดือด

ครึ่งเค่อต่อมาเหงื่อหยดใหญ่ก็หยดลงจากหน้าผากของตี้ชิงเซียน

ความแข็งแกร่งของร่างกายนี้ไม่มากไปกว่าการเข้าสู่ระดับผันวิญญาณครั้งแรก ในขณะนี้พลังเวทได้หมดลงแล้ว แต่เมื่อเห็นท่าทางของซูอันที่ยังไม่พอใจ นางจึงทำได้เพียงบังคับตัวเองให้นวดต่อไป

ฟุบ!

ร่างบอบบางของนางล้มลงบนร่างของซูอัน ใบหน้าของนางซีดลงและเป็นลมเพราะออกแรงมากเกินไป

“จักรพรรดินีชิงผู้ยิ่งใหญ่ก็แค่นี้หรือ?”

…..