ตอนที่ 177 การสู่ขอจากเผ่ามังกร

ตอนที่ 177 การสู่ขอจากเผ่ามังกร

หลงหยางพูดต่อ “เผ่ามังกรของเรามีหลงเอ้าเป็นความภาคภูมิใจ เขามีพรสวรรค์และรูปลักษณ์ที่ยอดเยี่ยม เขาฝึกพลังวิญญาณได้เพียงห้าสิบปีก็มาถึงระดับหยางบริสุทธิ์แล้ว เขาเปี่ยมด้วยรูปลักษณ์ของบรรพบุรุษมังกร เมื่อเขาได้ยินว่าองค์รัชทายาทเมิ่งเหยานั้นงดงามมาก ใจเขาจึงโหยหาและอยากมีความสัมพันธ์ที่ดี อีกทั้งเผ่ามังกรและเผ่าปีศาจทั้งสองจะสามารถเป็นพันธมิตรกันได้ตลอดไป”

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้หลุดออกมา ทั่วทั้งท้องพระโรงก็เงียบลง

สีหน้าของขุนนางเผ่าปีศาจทั้งหมดเปลี่ยนไปแบบกะทันหัน

เจ้ากำลังพูดถึงใคร?

องค์รัชทายาท? ตี้เมิ่งเหยา?

ช่างกล้า!

ไม่ต้องพูดถึงระดับพลังวิญญาณของตี้เมิ่งเหยา เพียงตำแหน่งองค์รัชทายาทก็ทำให้นางกลายเป็นจักรพรรดิปีศาจองค์ต่อไปแล้ว

ทูตของเผ่ามังกรคนนี้บ้าไปแล้วหรือ?

การแสดงออกของตี้เมิ่งเหยาไม่เปลี่ยนแปลงมากนัก มีเพียงแสงเย็นวาบในดวงตาของนางเท่านั้น

เหตุการณ์นี้ไม่ได้เกิดขึ้นในชาติที่แล้ว นางคิดว่าเป็นเพราะนางกลับมาที่เผ่ามังกรช้ากว่านี้

คราวนี้นางกลับมายังเผ่าปีศาจเร็วกว่าชาติก่อนและปลุกเปลวไฟสีทองต้ารื่อได้สำเร็จ ความก้าวหน้านี้ทำให้นางมีชื่อเสียง แต่ก็ทำให้เกิดปัญหาขัดใจตามมาเช่นกัน

อันหรันที่นั่งบนบัลลังก์แสดงออกด้วยท่าทางจริงจัง แต่ในใจนางกำลังยิ้มดูแคลน

เป็นพันธมิตรกันได้ตลอดไป? ถ้าไม่ได้แต่งงานก็จะไม่ตลอดไปสินะ

การแต่งงานไม่ใช่สัญญาณของความอ่อนแอหรอกหรือ?

นางซึ่งเป็นจักรพรรดินีอันหรันผู้ยิ่งใหญ่จะยอมทำสิ่งที่น่าอับอายเช่นนี้ได้หรือ

แต่ก่อนที่นางจะทันได้พูด ขุนนางคนหนึ่งลุกขึ้นยืนและพูดด้วยความโกรธ “อย่ามากเกินไป! องค์รัชทายาทของเผ่าปีศาจจะแต่งออกนอกเผ่าได้อย่างไร! ทูตหลงหยางควรถอนคำพูดดีกว่า”

“ไม่บังอาจ ไม่บังอาจ” หลงหยางหัวเราะเบาๆ “หลงเอ้าเป็นอัจฉริยะที่น่าภาคภูมิใจของเผ่าเรา เขามีพรสวรรค์ที่น่าทึ่ง แม้แต่ในสมัยโบราณยังไม่เจอใครเช่นเขา ภายในหนึ่งร้อยปีเขาจะกลายเป็นหยวนเสินแน่นอนและอาจสามารถไปถึงระดับบรรลุวิถีได้เลย หากองค์รัชทายาทผู้สูงศักดิ์แต่งงานกับตระกูลของเรา เผ่ามังกรจะปฏิบัติต่อนางอย่างดีและให้ตำแหน่งภรรยาเอกแก่นาง มิตรภาพระหว่างสองเผ่าเช่นนี้ถือได้ว่าเป็นเรื่องราวที่ดียิ่ง”

ความหมายของเขาคือตี้เมิ่งเหยากำลังปีนขึ้นฟ้า

ตระกูลมังกรส่วนใหญ่แบ่งออกเป็นสองแซ่หลัก คือ หลงและเอ้า

ทั้งหมดสืบทอดเชื้อสายมาจากบรรพบุรุษมังกร นับตั้งแต่บรรพบุรุษมังกรชางหลงถูกสังหาร แซ่เอ้าค่อยๆ เสื่อมถอยและปัจจุบันเผ่ามังกรถูกครอบงำโดยแซ่หลง

หลงเอ้าเป็นอัจฉริยะคนแรกของเผ่ามังกรในรอบแสนปี เขามีแม้แต่หยดเลือดมังกรของบรรพบุรุษที่ควบแน่นอยู่ในร่างกายซึ่งเป็นความหวังในการกำเนิดของเผ่ามังกร

เมื่อเขาถือกำเนิด ปรากฏนิมิตที่เปล่งประกายเรืองรองและมีมังกรนับพันตัวสักการะ

เขาฝึกตนมาจนถึงตอนนี้โดยบรรลุแต่ละระดับง่ายๆ เหมือนกับการกินดื่มเท่านั้น

เมื่อเขาอายุยี่สิบปี สมบัติวิญญาณได้ลงมาจากสวรรค์และจดจำเจ้านายของมันได้โดยอัตโนมัติ สร้างความตื่นตะลึงให้กับมังกรทุกตัว

เขายังมีพลังมากๆ ในแง่ของการสังหารและก้าวไปสู่เส้นทางแห่งการอยู่ยงคงกระพัน แม้แต่มังกรหลายตัวที่อยู่ในระดับหยางบริสุทธิ์ขั้นปลายก็ไม่สามารถเทียบได้กับอัจฉริยะหลงเอ้า ทำให้มังกรจำนวนนับไม่ถ้วนถูกเขาพิชิตและเต็มใจที่จะยอมจำนนต่อหลงเอ้า

ข้อบกพร่องเพียงอย่างเดียวที่เหมือนจะไม่ใช่ข้อบกพร่องคือเขาเจ้าชู้มาก

ความเจ้าชู้นี้ทำให้เขามีอนุภรรยามากมาย ตั้งแต่ทะเลตะวันออกไปจนไร้ที่สิ้นสุด องค์หญิงจากหลายเผ่าพันธุ์และแม้แต่สตรีจากเผ่ามังกรก็ถูกรับไปเป็นอนุด้วย

สำหรับเผ่ามังกร นี่ไม่ใช่ข้อบกพร่องเลยจริงๆ เพราะบรรพบุรุษมังกรในตอนนั้นก็มีนิสัยเหมือนกันและกินไม่เลือก

แน่นอนว่าคราวนี้หลงเอ้าได้ยินชื่อของรัชทายาทเผ่าปีศาจเมิ่งเหยา เขาจึงแสดงความปรารถนาทันที

แม้ว่าตี้เมิ่งเหยาจะเป็นรัชทายาทเผ่าปีศาจ แต่สิ่งที่หลงเอ้าต้องการย่อมไม่มีคำว่า ‘ไม่’ เขาจึงส่งคนมาสู่ขอ

เมื่อมองไปที่บรรดาขุนนางเผ่าปีศาจที่โกรธเคืองในท้องพระโรงและเกือบจะพร้อมลงมือ หลงหยางไม่ตื่นตระหนกเลยและอยากจะหัวเราะเยาะด้วยซ้ำ “พวกท่านควรไตร่ตรองให้ดี บรรพบุรุษมังกรทั้งสี่ของเผ่ามังกรกำลังรอคอยการแต่งงานครั้งนี้มาก”

ประโยคนี้เกือบจะเป็นการข่มขู่ที่ชัดเจนมาก

บรรพบุรุษมังกรทั้งสี่คือหยวนเสินที่ทรงพลังทั้งหมด ทำให้เผ่ามังกรที่ครองทะเลตะวันออกแม้จะไม่ทรงพลังเท่าต้าซางแต่ยังสามารถเรียกได้ว่าทรงพลังมาก

ส่วนเผ่าปีศาจเริ่มเสื่อมถอยลงตั้งแต่เกิดการกบฏครั้งแรกและตอนนี้เหลือเพียงอาวุโสปีศาจไป๋เสอกับจักรพรรดินีชิงที่เพิ่งบรรลุหยวนเสินจึงด้อยกว่าเผ่ามังกรมากๆ ในแง่ของความแข็งแกร่ง

นี่จึงทำให้หลงหยางกล้าพูดคำเหล่านี้ในดินแดนห่างไกลเช่นเผ่าปีศาจ

“เจ้า!” ขุนนางที่มีอารมณ์ร้อนหลายคนชี้ไปที่หลงหยางด้วยความโกรธ แต่ก็พูดไม่ออกอยู่นานสองนาน

ในเวลานี้มีเสียงสงบนิ่งของสตรีนางหนึ่งดังขึ้น

“เจ้าอยากให้จักรพรรดิองค์นี้ไตร่ตรองให้ดีหรือ?” อันหรันพูดด้วยสีหน้าที่ไม่แสดงออกใดๆ แต่เหล่าขุนนางยังคงสัมผัสได้ถึงความพิโรธที่แฝงอยู่ในวาจานั้น

สีหน้าของหลงหยางเปลี่ยนไปเล็กน้อย “จักรพรรดินีชิง บรรพบุรุษมังกรของเรา...”

ตูม!

พลังกดดันของหยวนเสินระเบิดออกมาทันที เสมือนลงมาจากสวรรค์ บรรยากาศทั่วทั้งท้องพระโรงกลายเป็นเคร่งขรึมอย่างยิ่ง

จักรพรรดิเบื้องบนมีใบหน้าที่เย็นชาและถามอีกครั้ง “เจ้าอยากให้จักรพรรดิองค์นี้ไตร่ตรองให้ดีหรือ?”

ขุนนางทุกคนในท้องพระโรงก้มศีรษะลง แม้ว่าพลังกดดันอันน่าสะพรึงกลัวจะไม่ได้มุ่งเป้ามาที่พวกตน แต่ยังทำให้พวกเขาตื่นตระหนกไปด้วยมากๆ

หลงหยางยิ่งทนไม่ไหว พลังกดดันที่กะทันหันนี้ทำให้เขาไม่มีที่ว่างให้ต้านทานและเขาคุกเข่าลงกับพื้นเสียงดังกึกก้อง

ช่องว่างระหว่างหยวนเสินและหยางบริสุทธิ์นั้นใหญ่มากซึ่งเทียบได้กับช่องว่างระหว่างหยางบริสุทธิ์และมิ่งตานได้เลย

กล่าวอีกนัยคือทุกคนที่อยู่ใต้หยวนเสินเป็นแค่มด

ไม่มีหยางบริสุทธิ์คนใดสามารถต่อกรกับหยวนเสินได้แน่นอน อย่างน้อยในบันทึกทางประวัติศาสตร์ก็ไม่เคยมีบันทึกไว้เลย

แม้ว่าจะมีอยู่จริงก็ไม่ใช่ทูตมังกรตัวนี้เด็ดขาด

และถึงแม้ว่าอันหรันจะไม่ใช่จักรพรรดินีชิงตัวจริง นางจึงไม่สามารถใช้พลังของร่างกายนี้ได้เต็มที่ แต่แค่เปล่งพลังกดดันไม่ใช่เรื่องยากสำหรับนาง

แน่นอนว่าข้าจักรพรรดิอันหรันมีพรสวรรค์สูงส่ง นางแอบนึกมีความสุขในใจแต่ใบหน้าของนางยังคงเย็นชา

มือของหลงหยางยันอยู่บนพื้นด้วยความไม่เชื่อในสายตาและเขากัดฟันพูดว่า “จักรพรรดินีชิง หรือว่าเผ่าปีศาจของพระองค์ต้องการเริ่มสงครามกับเผ่ามังกรของเรา?”

จักรพรรดินีชิงแห่งเผ่าปีศาจมีอำนาจครอบงำขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อใด

เขาเป็นทูตของเผ่ามังกร!

เขาคือศักดิ์ศรีของเผ่ามังกร จักรพรรดินีชิงผู้นี้กล้าดีอย่างไร!

นางไม่สนใจความเป็นตายของเผ่าปีศาจเลยหรือ?

อันหรันตวาดด้วยความเย็นชา นัยน์ตาของนางมีความดูแคลนและความเย่อหยิ่งเจืออยู่ “จักรพรรดิองค์นี้ให้พวกเจ้ามาดูถูกได้หรือ แม้ว่าข้าจะต้องแบกเผ่าปีศาจไว้บนหลังและทำลายท้องทะเลของพวกเจ้าด้วยฝ่ามือเดียว แต่ข้าก็จะอยู่ยงคงกระพัน! หากเผ่ามังกรของเจ้าอยากตายก็มาสู้กันเลย!”

ซี้ด~

ทั่วทั้งท้องพระโรงเต็มไปด้วยเสียงกลั้นหายใจ

บรรดาขุนนางมองไปที่จักรพรรดินีชิงด้วยความหวาดกลัวอย่างอธิบายไม่ถูก

ฝ่าบาทดูทรงอำนาจมากขนาดนี้ หรือว่าระดับพลังวิญญาณจะพัฒนาขึ้นอีก?

แต่การอยู่ยงคงกระพัน...มันไม่เกินจริงไปหน่อยหรือ

ตี้เมิ่งเหยาจ้องมองอาหญิงด้วยดวงตาเบิกกว้าง

นี่ยังเป็นอาหญิงของนางจริงหรือ

แน่นอนว่านางรู้จักอาหญิงของตัวเองดี นิสัยของอาหญิงเยือกเย็นกว่านี้และอาหญิงจะไม่พูดคำที่หยิ่งยโสเช่นนี้เด็ดขาด

เมื่อเห็นหลงหยางหวาดกลัวต่ออำนาจของตน อันหรันก็รู้สึกภาคภูมิใจมาก

เผ่ามังกรเล็กๆ กล้าหยิ่งผยองต่อหน้าจักรพรรดินีอันหรันงั้นหรือ

ไม่รู้หรือว่าจักรพรรดินีอันหรันมีชีวิตอยู่ทั้งยุคโบราณและยุคอนาคต?

ทันใดนั้นพื้นที่ด้านหน้าท้องพระโรงอีกาทองเกิดความผันผวน ปรากฏมังกรแดงเฒ่าตัวหนึ่งล่วงล้ำเข้ามาในพื้นที่นั้น หัวของมันก้มมองลงมาที่ท้องพระโรงอีกาทองด้วยความดุร้ายและเสียงของมันเหมือนกับระฆังดังก้อง

“จักรพรรดินีชิง เจ้าเย่อหยิ่งเกินไปแล้ว”

มังกรตัวนี้เป็นมังกรแดงที่สละหางวิ่งหนีไปในตอนนั้น แต่เวลานี้หางที่ขาดได้รับการฟื้นฟูแล้วจึงไม่เหลือร่องรอยใดๆ เลย

“ท่านบรรพชนช่วยข้าด้วย!” หลงหยางซึ่งถูกกดดันไว้กับพื้น ทันใดนั้นก็แสดงความตื่นเต้นยินดีออกมา

บรรพบุรุษของเผ่ามังกรอยู่ที่นี่แล้ว ดูสิว่าเผ่าปีศาจจะยังหยิ่งผยองได้ขนาดไหน

บรรดาขุนนางก็ดูเคร่งขรึมและบรรยากาศในท้องพระโรงอีกาทองตึงเครียดขึ้นมาทันใด

มังกรแดงเป็นบรรพบุรุษมังกรระดับหยวนเสินผู้มากประสบการณ์ เขาบรรลุหยวนเสินตั้งแต่เมื่อหลายพันปีก่อน

จำเป็นต้องแจ้งผู้อาวุโสไป๋เสอเพื่อขอความช่วยเหลือหรือไม่?

ขณะที่พวกเขากำลังไตร่ตรองอยู่นั้นก็ได้ยินเสียงของจักรพรรดินีอีกครั้ง

“เป็นแค่ปลาหนีชิวตัวหนึ่งแต่กล้าชี้นิ้วสั่ง! เจ้าบุกเข้ามาในเผ่าปีศาจโดยไม่ได้รับอนุญาตและมองเหยียดหยามข้า นี่ไม่ใช่การดูหมิ่นหรอกหรือ หากเจ้ากล้าก้าวมาข้างหน้าแม้เพียงหนึ่งก้าวก็อย่าหาว่าข้ารังแก!”

อันหรันดูเย่อหยิ่ง แต่ในใจนางร้องเรียกระบบด้วยความร้อนรน “ระบบ help me help me”