ตอนที่ 175 อันหรันความจำเสื่อม?

ตอนที่ 175 อันหรันความจำเสื่อม?

“ข้าไม่เป็นไร ข้า...”

“พี่สะใภ้ ถ้ามีสิ่งใดในใจก็บอกข้าเถอะ” มือของซูอันลูบผมของหญิงสาวเบาๆ พลางเอ่ย “พวกเราต่างก็ชอบกันไม่ใช่หรือ”

ปลอม นั่นเป็นของปลอมทั้งหมด!

ซือเนี่ยนกูพยายามมองไปทางอื่น ชอบอะไรกันล่ะ มันเป็นแค่การเล่นสนุกของคนผู้นี้เท่านั้น

นางบอกตัวเองว่าอย่าเชื่อคำโกหกของคนชั่วคนนี้

แต่...ถ้าเป็นเรื่องจริงก็คงจะดีไม่น้อย!

นางเริ่มวางแขนโอบรอบคอของซูอันก่อนและกดร่างกายของนางให้แนบชิดกับเขา “หยุดพูดเถอะ พวกเรามาลงมือทำเลยดีกว่า”

หากพูดต่อ นางกลัวว่าจะถูกเปิดเผย

หลังจากย้ายมาอยู่จวนโหว นี่เป็นความใกล้ชิดครั้งแรกระหว่างซือเนี่ยนกูและซูอัน

เห็นได้ชัดว่านางควรจะต่อต้าน

แต่ราวกับว่านางถูกฝึกให้เชื่อง ร่างกายของนางก็ยินดีต้อนรับชายคนนี้

แม้แต่ความชอบที่แข็งแกร่งและเปิดเผยยังส่งตรงเข้าสู่จิตวิญญาณของนาง

ความอ่อนโยนของชายคนนี้ทำให้นางรู้สึกมึนเมายิ่งขึ้น นางอยากจมลงไปในความอ่อนโยนนี้เหลือเกิน

หญิงสาวตกอยู่ในความสับสน

ค่ำคืนเคลื่อนคล้อยและฟ้ามืดลง

เมื่อมองผู้ชายที่นางนอนอยู่ในอ้อมแขน ดวงตาของซือเนี่ยนกูซับซ้อนและมืดมน

ซูอันไม่ได้ป้องกันตัวและเหมือนกำลังฝันด้วย

เขานอนหลับสนิทพร้อมรอยยิ้มที่พึงพอใจ

ซือเนี่ยนกูวางมืออ่อนนุ่มไว้บนคอของซูอันและพลังเวทในร่างกายของนางเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

แม้ว่าเขาจะเป็นมิ่งตาน แต่ถ้าเปิดเผยจุดอ่อนโดยไม่ระวังและถูกโจมตีก็อาจถึงแก่ชีวิตได้

แต่หลังจากนั้นไม่นานก็ได้ยินเสียงถอนหายใจยาว

เพราะนางทนลงมือต่อไม่ไหว

“เพราะเหตุใด!” หญิงสาวแอบสะอื้นไห้

นางรู้ชัดเจนว่าชายคนนี้คือฝันร้ายของนาง แต่นางยังลงมือไม่ลง!

เหตุใดเขาถึงแกล้งทำเป็นอ่อนโยนกับนาง!

นางรู้สึกว้าวุ่นใจมากจนหลุดออกจากอ้อมแขนของซูอันแล้วสวมเสื้อผ้า จากนั้นนางเดินออกจากห้องคล้ายกำลังหลบหนีในยามราตรี

“บุปผามรณะ จงสั่งให้หมายเลขสองติดตามนางไปและอย่าปล่อยให้นางเกิดอันตราย”

เมื่อซือเนี่ยนกูจากไป ชายบนเตียงก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้น “ถ้านางอยากออกจากเมืองหลวงค่อยพานางกลับมา”

“น้อมรับคำสั่ง” ร่างของบุปผามรณะปรากฏขึ้นและนางออกไปถ่ายทอดคำสั่งทันที

หลังจากนั้นทันที ผู้ฝึกตนหญิงที่มีใบหน้าธรรมดาได้ลอบติดตามซือเนี่ยนกูไป

ซูอันมองดูท้องฟ้าอีกครั้ง ตอนนี้เพิ่งเที่ยงคืนเท่านั้น

การนอนหลับโดยไม่มีหมอนนั้นไม่ดีเลย

เขาขี้เกียจเกินกว่าจะรบกวนพวกเยี่ยหลีเอ๋อร์ เขาจึงดึงบุปผามรณะขึ้นมาบนเตียงแล้วกอดร่างอวบอิ่มของนางไว้

“นอนกับข้านะ”

ดูเหมือนเป็นคำสั่งและคำขอร้อง บุปผามรณะจึงไม่ได้ต่อต้าน

นางไม่มีกลิ่นหอมจากกาย แต่ทั้งนุ่มนิ่มและนอนกอดได้สบายมากๆ

เมื่อมองซูอันที่หลับไปจริงๆ ร่างกายของบุปผามรณะจึงค่อยๆ ผ่อนคลายลง หลังจากลังเลอยู่พักหนึ่งนางจึงประคองศีรษะของซูอันมาไว้ในอ้อมแขนและรอยยิ้มก็ปรากฏบนใบหน้าที่ซ่อนอยู่ใต้หน้ากากของนาง

……

เช้าวันรุ่งขึ้น

“เป็นลมหรือ?” ซูอันเลิกคิ้วขึ้น

“ใช่เจ้าค่ะ ข้าไปหาอันหรันเมื่อเช้านี้ แต่เรียกอย่างไรก็ไม่มีเสียงตอบรับ ข้าจึงเดินเข้าไปในห้องเพื่อตรวจสอบและพบว่านางเป็นลม แต่ข้าใช้พลังเวทสำรวจร่างกายของนางแล้วพบว่าไม่มีความผิดปกติอื่นใด”

ถังซืออวิ๋นมีความกังวลบนใบหน้า

แม้ว่าเพิ่งพบกันได้ไม่นานนี้ แต่อันหรันถือได้ว่าเป็นหนึ่งในเพื่อนไม่กี่คนของนาง

นางยังคงชอบหญิงสาวที่มีบุคลิกนอกกรอบคนนั้นอยู่มาก

ซูอันจึงติดตามถังซืออวิ๋นไปที่ลานบ้านของอันหรัน

ในฐานะสาวใช้ส่วนตัว เขายังไม่ได้เก็บเกี่ยวคะแนนตัวร้ายจากร่างกายของนางทั้งหมดจึงปล่อยให้เกิดเรื่องขึ้นไม่ได้

เมื่อเข้าห้องมาแล้ว อันหรันยังคงนอนอยู่บนเตียงด้วยความสงบ

หากไม่รู้สึกถึงลมหายใจก็คงคิดว่านางตายไปแล้วจริงๆ

ซูอันนั่งอยู่ข้างเตียงพลางขมวดคิ้วและมองสาวใช้ส่วนตัว

ความคิดศักดิ์สิทธิ์สำรวจด้วยความรอบคอบและดังที่ถังซืออวิ๋นพูดไว้ว่าไม่มีปัญหา

ทั้งร่างกายและจิตใจมีสุขภาพที่ดี

สถานการณ์นี้ดูเหมือนเป็นข้ออ้างมากกว่า

เขาแค่ไม่ได้คาดหวังว่าผู้หญิงคนนี้จะกล้าหาญขนาดนี้

ซูอันวางมือบนหน้าผากของอันหรันและเตรียมตรวจสอบให้ละเอียดยิ่งขึ้น

ในเวลานี้แพขนตาของสาวใช้สั่นไหวเล็กน้อย

“บังอาจ กล้าดีอย่างไรมากวนจักรพรรดิองค์นี้!”

‘อันหรัน’ เปิดเปลือกตาขึ้นและยังมีความสับสนในดวงตาของนาง

แต่เมื่อนางเห็นใบหน้าของชายคนหนึ่งอยู่ใกล้นางมาก นางจึงโกรธทันที

กล้าเอามือสกปรกมาวางบนหน้าผากของนางได้อย่างไร การล่วงละเมิดร่างกายหยกล้ำค่าของนางถือเป็นอาชญากรรมที่อภัยโทษให้ไม่ได้!

นางยกฝ่ามือขึ้นหมายจะเอาชีวิตโจรชั่วที่กล้าดูหมิ่นตน

ทว่าฉากในจินตนาการที่ชายคนนี้ถูกตบเป็นฝุ่นกลับไม่ปรากฏขึ้น

“อย่าก่อเรื่อง!” ซูอันคว้าจับมือที่บอบบางเอาไว้ นัยน์ตาของเขามีข้อสงสัยเกิดขึ้น “สมองของเจ้าได้รับความกระทบกระเทือนหรือ?”

“อันหรัน’ รู้สึกโกรธเคืองอย่างมาก นางเป็นจักรพรรดินีชิงแห่งเผ่าปีศาจ เคยรู้สึกอับอายตั้งแต่เมื่อใด แต่คนผู้นี้บังอาจมาแสดงกิริยากับนางเช่นนี้

แต่การเปลี่ยนแปลงในร่างกายของนางทำให้นางหวาดกลัวมากกว่านั้น

พลังวิญญาณของนางเหลือเพียงระดับผันวิญญาณเท่านั้น นี่ไม่ใช่ร่างกายของนาง!

และนี่ไม่ใช่เผ่าปีศาจแน่นอน!

เห็นได้ชัดว่านางกำลังกักตนเพื่อทำให้หยวนเสินมั่นคง แล้วเหตุใดจึงมาปรากฏตัวที่นี่ได้

เนื่องจากข้อสงสัยเหล่านี้ นางจึงไม่กล้าแสดงอาการหุนหันพลันแล่นอีก

“อันหรัน เจ้าสบายดีไหม” ถังซืออวิ๋นก็เดินเข้ามาด้วยและอยากจะสอบถาม “หรือว่าสมองของเจ้ามีปัญหาจริงๆ”

ในยามปกติอันหรันมักจะอยู่ในลานบ้านแล้วพูดว่า ‘อย่าดูหมิ่นจักรพรรดิ’ ก็จริง

แต่วันนี้นางกล้าพูดต่อหน้าคุณชายเลย

ตี้ชิงเซียนชักมือกลับและมองไปที่คนแปลกหน้าในห้องด้วยสายตาเย็นชาและเก็บข้อมูลที่พอจะทำได้

ดูเหมือนว่าร่างนี้จะชื่ออันหรัน?

มีพลังวิญญาณในระดับผันวิญญาณ

แต่เป็นไปได้อย่างไร แม้ว่านางจะมีข้อบกพร่องกับหยวนเสินในร่างกาย แต่นางยังเป็นหยวนเสินแล้วร่างกายจะถูกแทนที่ได้อย่างไร

ไม่ถูก!

ไม่เพียงแต่ร่างกายของนางถูกแทนที่เท่านั้น พลังวิญญาณปัจจุบันของนางยังอยู่ในระดับผันวิญญาณ แม้แต่กงล้อสุริยเทพอันประณีตของเผ่าอีกาทองก็ไม่สามารถสัมผัสได้

กว่านางจะบรรลุถึงจุดสูงสุดต้องพยายามมากเพียงใด บัดนี้นางรู้สึกหนาวเหน็บในใจ

“ขออภัย ข้าอาจมีปัญหาทางสมองและความจำเสื่อมชั่วคราวน่ะ” นางตอบด้วยสีหน้าแข็งกร้าว

นางไม่กล้าเปิดเผยตัวตนจนกว่าจะรู้สาเหตุ

แต่นางยังไม่รู้ความสัมพันธ์ระหว่างเจ้าของร่างเดิมกับคนเหล่านี้ นางจึงไม่รู้ว่าต้องทำตัวอย่างไร

“ความจำเสื่อม มันเกิดขึ้นได้จริงหรือ?” ถังซืออวิ๋นมอง ‘อันหรัน’ ด้วยความประหลาดใจ

อยู่ๆ จะสูญเสียความทรงจำโดยไม่มีเหตุผลได้อย่างไร

“ไม่ต้องกังวล บางทีอาจสูญเสียความทรงจำชั่วคราวนั่นแหละ” คิ้วที่ขมวดของซูอันค่อยๆ คลายลงและเขานึกถึงความเป็นไปได้บางประการ

นางเรียกตัวเองว่าจักรพรรดิและไม่มีความผิดปกติในจิตวิญญาณซึ่งสถานการณ์นี้คล้ายกับของเจ้าลัทธิเซวี่ยเหอ

หากพิจารณาตามสถานการณ์ปกติ เหตุการณ์นี้จะเกิดขึ้นน้อยมาก แต่อันหรันเป็นตัวเอกคนหนึ่งเช่นกัน

จึงไม่น่าแปลกใจที่สิ่งนี้จะเกิดขึ้น

และคนเดียวที่สามารถเรียกตนเองว่าจักรพรรดิได้จริงๆ ในโลกนี้คือจักรพรรดิแห่งต้าซางผู้ยิ่งใหญ่และจักรพรรดิปีศาจแห่งเผ่าปีศาจ จะไม่พูดถึงจักรพรรดิป่าอื่นๆ

แต่จะเกิดขึ้นกับจักรพรรดิแห่งต้าซางผู้ยิ่งใหญ่ไม่ได้ เพราะพี่รั่วซีมีวิหคดำแห่งโชคคอยปกป้องร่างกายจากสิ่งชั่วร้ายภายนอก

ถ้าไม่ใช่จักรพรรดิป่าบางคนก็อาจเป็นจักรพรรดินีชิงแห่งเผ่าปีศาจหรือเปล่า?

แม้ว่าจักรพรรดิหยวนแห่งเผ่าปีศาจจะเป็นผู้คว้าโชคลาภได้คนแรกและไล่ปราบปรามชนเผ่าต่างๆ แต่มันก็ผ่านมานานมากแล้ว นอกจากตี้ชิงเซียนและไป๋เสอก็ยังไม่มีเผ่าปีศาจคนใดที่บรรลุหยวนเสินอีก

แต่สิ่งนี้ไม่สมเหตุสมผลเพราะตามปกติแล้วพลังแห่งการกลับชาติมาเกิดแบบนี้ไม่ควรเกิดต่อคนระดับหยวนเสิน

นอกจากนี้ยังมีความเป็นไปได้ที่อันหรันจะเป็นตัวเอกที่มีหนึ่งร่างสองวิญญาณ

ถ้าเช่นนั้นคอยสังเกตก่อนแล้วค่อยว่ากันไป