ตอนที่ 174 ล้วนถูกเขาเล่นตลก

ตอนที่ 174 ล้วนถูกเขาเล่นตลก

จากนั้นเสียงหัวเราะค่อยๆ ดังขึ้น

“เฮอะ เฮอะ เฮอะ ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!” ร่างกายของลู่เฉินสั่นเทาและเขาเงยหน้ามองฟ้าพลางหัวเราะด้วยความโศกเศร้า น้ำตาเลือดสองสายไหลอาบใบหน้าของเขาและดวงตาที่เดิมทีสดใสก็เปลี่ยนเป็นสีเลือดเช่นกัน

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า...แค่กแค่กแค่ก ข้าถูกเจ้าจับได้ตั้งแต่แรกเลยหรือ?” เขาหัวเราะอย่างหนักจนหายใจไม่ออก

“ถูกต้อง” ซูอันพยักหน้า “ข้าไม่เคยเชื่อใจพี่ลู่เลย ข้าเห็นเจ้าเป็นแค่สุนัขรับใช้ตัวหนึ่ง แม้แต่สุนัขที่ดุร้ายก็มีบทบาทของมันนะ โดยธรรมชาติแล้วข้าจึงอยากใช้ประโยชน์จากพี่ลู่ให้มากที่สุด”

ถ้าไม่ใช่เพราะลู่เฉิน เขาคงประสบปัญหาเล็กๆ น้อยๆ ในการบุกยึดทรัพย์ ลู่เฉินไม่เพียงแต่ช่วยเขาหาเงินเท่านั้น แต่ยังแบกรับคำครหาจากหลายครอบครัวนั้นอีกด้วย

“พี่ลู่มีคำพูดสุดท้ายบ้างไหม?”

ลู่เฉินส่ายหัวและหัวเราะกับตัวเองเท่านั้น

แผนการสร้างความไว้วางใจและแก้แค้น สุดท้ายกลายเป็นการขุดหลุมพรางดักตัวเอง

เพื่อแก้แค้น เขายอมเสี่ยงทุกอย่าง แต่มันจบด้วยการกลายเป็นเรื่องตลกร้าย

ตั้งแต่ต้นจนจบ เขาไม่สามารถหนีจากการควบคุมของซูอันได้เลย

ถ้าเขาไม่ได้พบกับซูอันในวันนั้นและหนีออกจากเมืองหลวงพร้อมเนี่ยนกูไปตั้งแต่แรก จุดจบจะเป็นเช่นไร...

แต่ในความจริงไม่มีคำว่า ‘ถ้า’

“พี่ลู่ ถึงเวลาส่งเจ้าออกเดินทางแล้ว” ซูอันยิ้ม

ลู่เฉินหลับตาลงและทันใดนั้นก็คิดถึงรูปร่างที่งดงามพร้อมกับรอยยิ้มที่มีเสน่ห์ของเนี่ยนกู

หัวใจของเขารู้สึกราวกับว่าถูกกระชากโดยแรง ภาพของศีรษะที่ถูกโยนมาต่อหน้าของเขาย้อนมาอีกครั้ง

“ช้าก่อน!”

เขาเงยหน้าขึ้น ร่างที่เสียหลักล้มลงคุกเข่าอีกครั้งและการคุกเข่านี้เหมือนพรากศักดิ์ศรีสุดท้ายของเขาไป

“หืม?” ซูอันรู้สึกประหลาดใจ

“ซูอัน!” เสียงของลู่เฉินแหบแห้งและมีความไม่พอใจเต็มเปี่ยม “ได้โปรดปฏิบัติต่อเนี่ยนกูให้ดีและอย่าฆ่านาง นางน่ะเป็นคนโง่มาก”

สุดท้ายแล้วสิ่งเดียวที่เขาไม่สามารถปล่อยไปได้คือผู้หญิงโง่ๆ คนนั้น

“....ได้ ข้าสัญญา”

“ขอบคุณ” ลู่เฉินไม่พูดมากและพุ่งศีรษะชนกับพื้นแข็งทันที ร่างกายที่ถูกผนึกพลังวิญญาณไว้จึงสลายไปโดยสิ้นเชิง

[ติ๊ง! ลู่เฉินหัวใจสลายและเสียชีวิต แย่งชิงโชคลาภและได้รับคะแนนตัวร้าย 1000]

[ติ๊ง! โฮสต์สังหารตัวเอกลู่เฉิน แย่งชิงสูตรโกง...หอคอยปราบมารปาฮวงและรอยตราแห่งมิติเวลา]

เจดีย์ปราบมารปาฮวง : เจดีย์สะกดมารทั้งปวง โดยเจดีย์แบ่งออกเป็นแปดชั้น แต่ละชั้นสะกดมารที่มีความแข็งแกร่งต่างกัน โปรดใช้ด้วยความระมัดระวัง (ขีดฆ่า) โปรดใช้ตามสบายเพราะท่านคือมารตัวจริง

รอยตราแห่งมิติเวลา : ดวงจิตสามารถมองเห็นความเป็นไปในอนาคตได้ หากรวบรวมรอยตราแห่งมิติเวลาครบสามครั้งอาจทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงที่แตกต่างออกไป

“นึกแล้วเชียว มันเป็นการมองเห็นอนาคต” ดวงตาของซูอันฉายประกายด้วยความเข้าใจ

ถ้ามองเห็นความเป็นไปในอนาคต

ดูมีประโยชน์กว่าการกลับชาติมาเกิด เพราะการเห็นเหตุการณ์ในตอนที่ทุกสิ่งสมบูรณ์แบบแล้วย่อมดีกว่า

อย่างไรก็ตามคะแนนตัวร้ายสูงถึง 5500 แล้ว ลู่เฉินให้คะแนนรวมกันทั้งหมดสามพันและที่เหลือมาจากตัวเอกอีกหลายคน แม้แต่อันหรันก็มีส่วนร่วมสามร้อยคะแนน

“จับราง...ช่างเถอะ ข้าต้องกลับไปดูดซับความโชคดีก่อน” เขาระงับความปรารถนาที่จะจับรางวัลแล้วขึ้นรถม้ากลับจวนโหว “เนี่ยนกูน่าจะพร้อมแล้ว” รอยยิ้มขี้เล่นปรากฏบนมุมปากของเขา

……

“ข้าจะบอกเจ้าไว้นะ เมื่อรับใช้พี่อัน เจ้าต้อง…” เยี่ยหลีเอ๋อร์แบ่งปันประสบการณ์ที่มีค่ากับน้องสาวคนใหม่โดยไม่เห็นแก่ตัว

“เอ่อ ทำแบบนั้นได้หรือ?” ซือเนี่ยนกูผู้ซึ่งหัวโบราณมาโดยตลอดถึงขั้นตกตะลึง

“แน่นอนสิ เจ้าต้องรู้ว่าการ ‘รับใช้’ มีหลายระดับ” เยี่ยหลีเอ๋อร์แสดงสีหน้าพึงพอใจ ตามที่คาดไว้คือมือใหม่คนนี้ยังด้อยประสบการณ์ แต่ได้มอบกายให้กับซูอันอย่างสมบูรณ์แล้ว

“โอ้” ซือเนี่ยนกูจดจำเอาไว้ในใจ

มันจะมีประโยชน์เมื่อได้เข้าใกล้ซูอัน...เดี๋ยวก่อน เข้าใกล้ใครนะ?

เหมือนมีบางอย่างผิดปกติ

ราวกับว่ามีสายฟ้าฟาดอยู่ในใจของซือเนี่ยนกู นางตกตะลึงและใบหน้าที่งดงามซีดลงทันที บังเกิดความกลัวอันยิ่งใหญ่ในใจของนาง

เขาคนนั้นคือซูอัน เขา...

ความใกล้ชิด การอาบน้ำและการฝึกฝนภรรยาใหม่...บ้าบอ!

มันบ้าจริงๆ ความทรงจำในช่วงเวลาที่ผ่านมาหลั่งไหลกลับมาหานาง สถานการณ์ที่ขัดแย้งกันทุกชนิดถูกเล่นซ้ำในใจของนาง

ความสุขของวันวานยังสดใสอยู่ในใจนาง

แต่อีกความรู้สึกนั้น...นางยกมือกุมท้อง พรหมจารีของนางถูกพรากไปโดยชายคนนั้นแล้ว

“เฮ้ เจ้าเป็นอะไรไป?” เมื่อเห็นการเปลี่ยนแปลงของซือเนี่ยนกูแล้วเยี่ยหลีเอ๋อร์จึงถามด้วยความกังวล

“ไม่ ไม่มีอะไร” ซือเนี่ยนกูบังคับตัวเองให้สงบสติอารมณ์และส่ายหัว นางไม่กล้าเปิดเผยสิ่งผิดปกติใดๆ “ข้าจำได้ว่าลืมของไว้ที่บ้านตระกูลลู่ ข้าอยากกลับไปหามัน” นางมองเยี่ยหลีเอ๋อร์อีกครั้ง ทว่าคราวนี้ไม่มีความรู้สึกใกล้ชิดในดวงตาของหญิงสาวอีกต่อไป มีเพียงความเย็นชาเท่านั้น

จวนโหวแห่งนี้เปรียบเสมือนกรงขนาดใหญ่และเป็นสนามเด็กเล่นสำหรับชายคนนั้น

ใครจะรู้ล่ะว่าสาวน้อยที่ดูปกติแบบเยี่ยหลีเอ๋อร์จะถูกควบคุมโดยซูอันด้วยหรือเปล่า

“เจ้าอยากให้ข้าไปด้วยไหม?” เยี่ยหลีเอ๋อร์เป็นคนใจกว้างและนางไม่เห็นความผิดปกติของซือเนี่ยนกู

“ไม่ ไม่ต้อง ข้าไปเองได้”

ซือเนี่ยนกูพูดอย่างเร่งรีบและจากไป นางเดินก้าวฉับๆ ไปทางประตูจวนโหว

ระหว่างทางนางเกือบจะควบคุมตัวเองไม่ให้วิ่งหนีไม่ได้ด้วยซ้ำ

นางเดินไปจนถึงประตูจวนโหว โชคดีที่ไม่มีสิ่งใดผิดปกติ มีเพียงสาวใช้สองสามคนทำความเคารพนางเท่านั้น

หลังเดินออกจากจวนโหวและมองดูถนนกว้างขวางตรงเบื้องหน้า นางจึงถอนหายใจ

นางไม่ได้คิดมากว่าจะทำอย่างไรต่อไป แต่ตอนนี้นางแค่อยากหนีจากถ้ำมารแห่งนี้โดยเร็วที่สุด

ออกจากที่นี่และไปให้พ้นจากชายคนนั้น!

นางกำลังจะใช้วิชาโลดแล่นด้วยความเร็ว แต่ทันใดนั้นมีมือมาวางบนไหล่ของนาง ทำให้นางตกใจมากจนตัวสั่น

“พี่สะใภ้จะไปไหนหรือ?”

ใบหน้าหล่อเหลาของซูอันปรากฏอยู่ข้างหลังนางและเขาจับเอวนางไว้ด้วยความคุ้นเคย

“ข้า ข้าอยากกลับไปหยิบของที่บ้านตระกูลลู่”

ซือเนี่ยนกูพยายามระงับอารมณ์เต็มที่ นางก้มหน้าลงและมีความกลัวอย่างลึกซึ้งในดวงตาของนาง

ต้องไม่ปล่อยให้เขารู้ว่านางกลับมาเป็นปกติแล้วเด็ดขาด!

“อ้อ แต่ข้าจำได้ว่าเก็บข้าวของของเจ้ามาหมดแล้ว” ซูอันวางมือใหญ่ไว้บนหน้าท้องอ่อนนุ่มของหญิงสาว

เมื่อรู้สึกถึงกลิ่นกายของผู้ชายที่แข็งแกร่งข้างหลัง ซือเนี่ยนกูจึงกัดริมฝีปากล่างแล้วพูดว่า “ข้าอาจจำผิดน่ะ”

นางเอนตัวเข้าไปในอ้อมแขนของซูอัน

สิ่งที่น่าเศร้าคือร่างกายนี้ไม่สามารถปฏิเสธชายคนนี้ได้เลย

“หากเจ้าต้องการสิ่งใด เพียงแค่บอกข้าหรือสั่งให้คนรับใช้ไปซื้อได้” แววตาของซูอันมีความขบขันแวบขึ้นมาและเขากลับมาที่ห้องพร้อมหญิงสาวที่ตัวแข็งทื่อในอ้อมแขน “พี่สะใภ้ ถึงเวลาที่พวกเราจะใกล้ชิดกันให้มากขึ้นแล้ว”

ซือเนี่ยนกูกำหมัดแน่น ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความสับสน แต่เมื่อนางหันกลับมาก็แสดงรอยยิ้มอ่อนโยน “จริงสินะ ข้าสัญญาไว้ว่าจะขอบคุณญาติผู้น้องให้ถูกต้อง”

นางทบทวนตามความทรงจำและทิ้งความเขินอายก่อนจะถอดเสื้อผ้าออก

แม้ว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่นางยืนต่อหน้าชายคนนี้ด้วยร่างกายเปลือยเปล่า แต่ความรู้สึกก่อนได้สติและหลังได้สตินั้นแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

เมื่อรู้สึกถึงมืออุ่นๆ ที่สัมผัสร่างกายของนางจึงทำให้หัวใจของนางเต็มไปด้วยความซับซ้อน

ในตอนแรกชายคนนี้พรากความบริสุทธิ์ของนางไปภายใต้คำว่าการขอบคุณ จากนั้นนางก็ถูกเขาเล่นตลกใส่

“พี่สะใภ้ไม่สบายหรือเปล่า?”

มือใหญ่ไม่ได้เคลื่อนไปไกลกว่านี้ แต่เขากลับผ่อนคลายแทน

เมื่อมองดวงตาที่ห่วงใยของซูอัน หญิงสาวจึงตกอยู่ในภวังค์