ตอนที่ 154 เกิดใหม่พร้อมเจดีย์ปราบมารปาฮวง (อ่านฟรีตอน 1-50)

ตอนที่ 154 เกิดใหม่พร้อมเจดีย์ปราบมารปาฮวง

เมื่อวานนี้หวังต้ากังไม่ได้หยุดพักเลยทั้งวันจนทำให้บาดแผลมีเลือดออกมาก

ถ้าวันนี้ต้องรับศึกหนักอีก เขาจะไม่ตายเลยหรือ

“ไปหาพวกไต้หู่สิ ใช่แล้ว ไปหาพวกไต้หู่!” เขาตะโกนด้วยความร้อนรน

พี่หน้าบากแค่ยิ้มเอ่ย “ไม่ต้องกังวล พวกเขาก็มีคนที่จะ ‘รัก’ พวกเขาเช่นกันและพี่หลงกับพี่หู่ชื่นชอบผมสีทองของเจ้ามาก”

ชายสองคนที่อยู่ถัดจากพี่หน้าบากก็ยิ้มเช่นกัน พวกเขาก้าวไปข้างหน้าและจับแขนขาของหวังต้ากังไว้

“ไม่ อย่านะ!!!”

ในไม่ช้าก็มีเสียงกรีดร้องดังไปทั่วเรือนจำ

……

“อย่า อย่านะ!”

ในห้องที่ไม่หรูหราในเมืองหลวง ทันใดนั้นชายคนหนึ่งสะดุ้งตื่นขึ้นมา

เหงื่อทำให้เสื้อผ้าของเขาเปียกชุ่ม

เขายกมือลูบศีรษะด้วยความหวาดกลัว แต่พบว่าศีรษะของเขายังอยู่บนคอ ทำให้เขามองดูสภาพแวดล้อมโดยรอบอีกครั้ง

“นี่คือ...บ้านของข้าหรือ?”

มีความสับสนในดวงตาของเขาและยังมีเจตนาฆ่าที่ไม่สลายไป เมื่อสัมผัสได้ถึงระดับพลังวิญญาณที่อ่อนแอเทียบเท่าขอบเขตก่อกำเนิด เขาจึงมองไปที่การตกแต่งที่คุ้นเคยรอบตัวอีกรอบ

เห็นได้ชัดว่าบ้านของเขาถูกทำลายไปนานแล้ว เขาถูกหน่วยวิหคดำกับหน่วยบุปผามรณะไล่ล่าและหนีออกจากเมืองหลวงไปแล้วเช่นกัน เขาจะกลับมาที่นี่อีกครั้งได้อย่างไร

“หรือว่า...ข้ากลับชาติมาเกิดใหม่!”

ถึงแม้จะไม่สมเหตุสมผลก็ตาม แต่เขายังอดนึกถึงความเป็นไปได้นี้ไม่ได้ เขาจึงรีบหันกลับไปมองตัวเองในกระจก

ยังคงมีใบหน้าที่หล่อเหลาในกระจก ร่างกายของเขายังสะอาดปราศจากรอยแผลเป็นเหมือนก่อนหน้านี้ หมายความว่าเขากลับมาตอนอายุยี่สิบแปดปีอีกครั้ง

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ข้าได้เกิดใหม่จริงๆ!” เขาหัวเราะอยู่ในห้องด้วยความบ้าคลั่ง ปล่อยให้น้ำตาแห่งความปีติไหลอาบหน้าโดยไม่กังวลถึงภาพลักษณ์

“ซู! อัน!”

หลังจากนั้นไม่นานเขาก็หุบยิ้มแล้วมีความเกลียดชังฝังลึกอยู่ในแววตา

“คราวนี้ข้าจะไม่ปล่อยให้โศกนาฏกรรมเกิดขึ้นอีก ข้าต้องให้เจ้าชดใช้!”

เมื่อชาติก่อน ตระกูลของพวกเขาเคยเป็นผู้สนับสนุนองค์ชายใหญ่ หลังจากที่องค์ชายใหญ่สูญเสียอำนาจจึงถูกปราบปรามลงด้วย ท่านปู่ถูกถอดออกจากศูนย์กลางอำนาจเช่นกัน

เขาไม่คิดเลยว่าสิ่งต่างๆ จะเป็นแบบนี้ เพราะท่านปู่เป็นหยางบริสุทธิ์ที่แข็งแกร่ง มารดาของเขายังเป็นสมาชิกของราชวงศ์ ในแง่ของความอาวุโส เขายังเป็นญาติผู้พี่ของอู่ซ่วนโหวซูอันและหลังจากองค์ชายใหญ่สิ้นอำนาจ ทั้งครอบครัวของพวกเขาก็ดำเนินชีวิตราบเรื่อยที่สุด

แต่ไม่คิดเลยว่าซูอันจะโหดเหี้ยมขนาดนี้

ซูอันเสนอต่อราชสำนักให้ส่งลู่ฉงหลินท่านปู่ของเขาไปปราบผู้ปลูกฝังมาร ณ แดนเหนือ

ท่านปู่มีอาการบาดเจ็บเก่าและเกษียณไปนานแล้ว แต่คราวนี้ราชสำนักสั่งการลงมา ทำให้เมื่อเผชิญหน้ากับผู้ปลูกฝังมารที่ชั่วร้ายอีกครั้ง ท่านปู่จึงสิ้นชีพอยู่ที่แดนเหนือ

ท่านพ่อท่านแม่ของเขาเสียชีวิตตั้งแต่เขายังเล็ก เมื่อท่านปู่ซึ่งเป็นที่พึ่งเพียงหนึ่งเดียวของเขาเสียชีวิตเพราะเหตุนี้จะไม่ให้เขาเกลียดซูอันได้อย่างไร

แต่เขารู้ด้วยว่าเกลียดไปก็ทำอะไรไม่ได้ เขาจึงทำได้เพียงร่ำสุราและจมอยู่ในความเศร้าโศก

ครั้งหนึ่งเขาดื่มสุราจนเมาหนักอยู่ที่หอเซียวเซียงจึงพลั้งปากพูดด้วยความโกรธว่าฝ่าบาทมองคนไม่ออกจึงโปรดปรานขุนนางชั่วและซูอันขุนนางชั่วมาได้ยินเข้าพอดี

หลังจากนั้นทันที ครอบครัวของพวกเขาถูกเนรเทศไปยังฮวงโจวเพราะโจรชั่วซูอันใส่ร้ายด้วยข้อหาที่ไม่มีมูลเลย

ช่างเป็นเหตุการณ์ที่ไร้สาระมาก

ไม่มีเหตุผลเลย!

แต่โจรชั่วซูอันคนนี้มีพลังมากจนสามารถรังแกใครก็ได้ตามใจชอบแล้วครอบครัวของพวกเขาจะต้านทานได้อย่างไร

จึงทำได้เพียงออกเดินทางสู่ฮวงโจว

กระนั้นซูอันยังไม่ยอมปล่อยพวกเขาไป

เพราะทันทีที่พวกเขาออกจากเมืองหลวง พวกเขาก็ถูกโจมตีโดยกลุ่มนักฆ่าของหน่วยบุปผามรณะ

คนรับใช้ทั้งหมดที่อยู่ใกล้เขาตาย คู่หมั้นในวัยเด็กที่มาหาเขาได้ช่วยชีวิตเขาไว้จึงถูกหน่วยบุปผามรณะจับตัวไปและเขาเป็นคนเดียวที่สามารถหลบหนีได้

ต่อมาเขาจึงพบว่าหน่วยบุปผามรณะมีความเกี่ยวข้องกับซูอันจริงๆ

หลังจากที่ครอบครัวของเขาถูกกวาดล้างจนหมดแล้ว เขาถือว่าซูอันเป็นศัตรูตัวฉกาจโดยหวังว่าจะได้กินเนื้อสดและดื่มเลือดของซูอันทั้งเป็น

แต่ความสามารถของโจรชั่วซูอันพูดได้แค่ว่าเป็นที่ยอมรับและเบื้องหลังของโจรชั่วซูอันคือต้าซาง อีกทั้งพรสวรรค์ของซูอันนั้นพิเศษยิ่งกว่า เล่าลือกันว่าเก่งพอๆ กับปฐมจักรพรรดิด้วยซ้ำ

แล้วเขาจะแก้แค้นอย่างไร

เขาจึงทำได้เพียงใช้ชีวิตเหมือนสุนัขไปเรื่อยๆ เท่านั้น

เขาต้องคอยหลบหนีการไล่ล่าของหน่วยบุปผามรณะและซ่อนตัวอยู่นานหลายทศวรรษ ทว่าเขายังมีโอกาสและได้รับสมบัติที่เรียกว่าเจดีย์ปราบมารปาฮวง

ภายในมีแปดชั้น แต่ละชั้นกักขังมารต่างๆ ไว้มากมาย ในฐานะเจ้าของเจดีย์ เขาต้องปราบมารเหล่านี้เพื่อพัฒนาระดับของตัวเอง

ทว่าเมื่อเขาเริ่มตั้งหลักได้ ซูอันกลับเจอตัวเขาเสียก่อน

เขาต้องเผชิญหน้ากับการโจมตีเต็มกำลัง ซูอันทุบตีเขาจนหมดสภาพเพียงแค่ปัดมือผ่านคราวเดียว เขาเป็นเพียงเงาของมดตัวน้อยในดวงตาที่ไร้หัวใจและเย็นชาของซูอัน

ในที่สุดซูอันเหยียบศีรษะของเขาแล้วโยนศีรษะของผู้หญิงคนหนึ่งลงมาต่อหน้าเขา จากนั้นซูอันพูดติดตลกว่า “ขอโทษที ข้าเผลอทำนางตายน่ะ”

เขาพบกับดวงตาที่ไร้แสงบนใบหน้าที่คุ้นเคยนั้น ชั่วครู่หนึ่งเขาเหมือนตกไปในหุบเหวและโลกทั้งใบกลายเป็นสีเทา

จากนั้นเขาที่ตกอยู่ในความไม่เต็มใจและโกรธแค้นก็ถูกซูอันตัดศีรษะ

โชคดีที่สวรรค์ยังไม่ตาบอดจึงให้เขากลับมาเกิดใหม่อีกครั้งในเวลาที่ยังไม่สายเกินแก้!

“เจดีย์ปราบมารปาฮวง เจ้าตามข้ามาด้วยสินะ”

เมื่อมองเจดีย์เล็กๆ ที่ตกอยู่ในมือ เขาจึงแสดงรอยยิ้มแข็งกระด้างออกมา

ก๊อก ก๊อก!

ในเวลานี้มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น

“ลู่เฉิน เจ้าอยู่หรือเปล่า? ข้าทำขนมหยกขาวมาให้” เสียงผู้หญิงที่ไพเราะและอ่อนโยนเหมือนนกขมิ้นดังขึ้นนอกประตู ราวกับการได้สัมผัสยอดหญ้าเขียวครั้งแรกเมื่อสิ้นสุดฤดูหนาว มันชะล้างความเศร้าโศกและสร้างพลังให้ได้เต็มเปี่ยม

เมื่อได้ยินเสียงที่ไม่ได้ยินมานาน หัวใจของลู่เฉินจึงสั่นไหวและเกือบจะหลั่งน้ำตาออกมา

นับตั้งแต่เนี่ยนกูถูกหน่วยบุปผามรณะจับตัวไปหลังช่วยเขาไว้ เขาไม่ได้ยินเสียงนี้อีกเลย

เขาได้เห็นเพียงศีรษะที่เย็นชืดของเนี่ยนกูก่อนที่เขาจะตายเท่านั้น

“ลู่เฉิน ลู่เฉิน เจ้าปลอดภัยหรือไม่?” เมื่อซือเนี่ยนกูที่อยู่นอกประตูไม่ได้ยินเสียงตอบรับเป็นเวลานาน นางจึงยกมือตบประตูเรียกอีกครั้ง

“เนี่ยนกู ข้าสบายดี” ลู่เฉินรีบปรับอารมณ์แล้วเก็บของ จากนั้นลุกไปเปิดประตู

เมื่อได้เห็นเจ้าของร่างงดงามยืนถือกล่องขนมอยู่หน้าประตู เขากลับยืนตัวแข็งทื่อ

นางสวมชุดสีฟ้าอ่อน ใบหน้างดงามและบริสุทธิ์ราวกับดอกบัวสีขาว คิ้วกิ่งหลิวเรียวยาวคู่หนึ่งเพิ่มความอ่อนโยนให้กับใบหน้าที่งดงามนี้

ผู้หญิงคนนี้ คู่หมั้นของเขายังมีชีวิตอยู่

“จะ เจ้าร้องไห้ทำไม” เมื่อเห็นการแสดงออกของลู่เฉินจึงทำให้ซือเนี่ยนกูตื่นตระหนก

“ไม่ ไม่เป็นไร แค่ลมแรงไปหน่อยน่ะ” ลู่เฉินยกมือเช็ดน้ำตาจากหางตาแล้วยิ้ม “แล้วก็ดีใจที่ได้พบเจ้าอีกครั้ง”

“เจ้าพูดจาแปลกๆ นะ” ใบหน้าของซือเนี่ยนกูแดงเรื่อและนางยื่นกล่องขนมไปที่มือของลู่เฉิน “ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นห่วงท่านปู่ แต่ถึงอย่างไรนั่นคือคำสั่งของราชสำนักและไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้ ดังนั้นเจ้าอย่าคิดมากเลยนะ ข้าไปก่อนและจากนี้อย่ามัวแต่เก็บตัวอยู่ในห้องล่ะ”

เมื่อมองตามแผ่นหลังที่สง่างามของซือเนี่ยนกู มือของลู่เฉินจึงจับกล่องขนมแน่นขึ้น

ในชาตินี้ข้าจะปกป้องเจ้าให้ได้!

แม้ว่าพวกเขาเป็นคู่รักในวัยเด็ก แต่ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็บริสุทธิ์มาก เนี่ยนกูยึดมั่นธรรมเนียมโบราณเพราะได้รับการอบรมสั่งสอนที่ดี นางจึงตกลงกับเขาว่าจะไม่มีการสัมผัสทางกายก่อนแต่งงานเด็ดขาด

ดังนั้นในชาติที่แล้ว เขาไม่เคยจับมือของเนี่ยนกูเลยจนกระทั่งเขาเสียชีวิต

คราวนี้เขาจะต้องจัดงานแต่งงานที่สมบูรณ์แบบให้เนี่ยนกูและทำให้นางเป็นภรรยาของเขาจริงๆ

ลู่เฉินได้ตัดสินใจแล้ว

“แต่สำหรับตอนนี้ข้ายังต้องเปิดใช้งานเจดีย์ปราบมารปาฮวงให้ได้ก่อน” เมื่อมองเจดีย์เล็กๆ ในอ้อมแขน เขาก็รู้สึกหนักใจ

เจดีย์ปราบมารปาฮวงนี้คือการสนับสนุนยิ่งใหญ่ที่สุดของเขาในการต่อต้านซูอัน แต่การเปิดใช้งานต้องใช้ทรัพยากรจำนวนมหาศาลจริงๆ