ตอนที่ 153 คราวซวยตกอยู่ที่เศษซากขององค์ชายใหญ่

ตอนที่ 153 คราวซวยตกอยู่ที่เศษซากขององค์ชายใหญ่

มวลพลังงานสีชมพูอ่อนไหลจากภายในสู่ภายนอกทำให้มู่หนิงเจินอดส่งเสียงครวญครางไม่ได้ ผิวสีขาวราวหิมะของนางแดงระเรื่อและดวงตาของนางค่อยๆ มีเสน่ห์เย้ายวน

“เสี่ยวอัน เจ้ากำลังเล่นกับไฟ!”

ซูอัน “...”

หรือตำแหน่งจะพลิกผันอีกแล้ว

ทันใดนั้นมู่หนิงเจินกระโจนเข้าใส่เขาด้วยความเกรี้ยวกราดและปราบซูอันบนเตียงด้วยมือเดียว

เมฆาเลือนหาย นภากระจ่างใส

เมื่อมองร่างกายของซูอันที่เต็มไปด้วยรอยขีดข่วน มู่หนิงเจินกลับรู้สึกหงุดหงิด

ไอ้สารเลว ไอ้เด็กสารเลวคนนี้ เขาบอกว่าใช้กระดิ่งเหอฮวนไม่เป็น แต่กลายเป็นว่าเขาใช้มันกับนาง

เห็นได้ชัดว่านางตัดสินใจจะไม่ยุ่งกับเขาอีกต่อไป แต่นางไม่สามารถควบคุมตัวเองได้จริงๆ

“อือ เจินเจินกอดหน่อย”

หลังการสู้รบ ซูอันรู้สึกเหนื่อยเล็กน้อยเพราะความแข็งแกร่งของปรมาจารย์หยวนเสินน่าสะพรึงกลัวจริงๆ แม้ว่าเขาจะพยายามเต็มที่ แต่เขาก็ยังเสียเปรียบมากกว่า

เมื่อรวมกับการกระตุ้นของกระดิ่งเหอฮวนแล้วยิ่งทำให้มู่หนิงเจินทวีความเกรี้ยวกราดและทำให้เขาสู้ไม่ไหว

เขาหลับตายิ้มและกางแขนออก ในที่สุดก็คว้าเอวของมู่หนิงเจินไว้แล้ววางศีรษะไว้ในอ้อมแขนของนาง

หมอนยี่ห้อมู่หนิงเจินก็สบายมากเช่นกัน

เมื่อเห็นซูอันทำตัวเช่นนี้ มู่หนิงเจินอดทอดถอนใจไม่ได้ นางทนตำหนิเขาไม่ลงจริงๆ

การได้พบกับเจ้าหนุ่มคนนี้ทำให้นางต้องถอนหายใจด้วยความโกรธไปชั่วชีวิต

ขณะที่ทั้งสองสู้รบกันบนเรือเซียน ทางด้านล่างนั้นบุปผามรณะและหน่วยวิหคดำได้ทำลายล้างรวมทั้งจับกุมสมาชิกที่เหลือของลัทธิเซวี่ยเหอ

ยกเว้นไม่กี่คนเช่นหลินต้าจู้ที่ยอมจำนนด้วยความชาญฉลาด คนอื่นๆ ที่กล้าต่อต้านและหนีล้วนกลายเป็นควันสีเทา

คลังสมบัติของลัทธิเซวี่ยเหอก็ถูกค้นเช่นกัน

หน่วยวิหคดำเก็บรวบรวมสามส่วน ส่วนบุปผามรณะเก็บไว้ให้ซูอันอีกเจ็ดส่วน

เพราะซูอันจะแบ่งให้มู่หนิงเจินสี่ส่วน เนื่องจากนิกายเทียนสุ่ยเพิ่งได้เลื่อนตำแหน่งเป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์และมู่หนิงเจินต้องพึ่งพาเขา แต่ในคลังของเขามีไม่มากพอขนาดนั้น

ด้วยทรัพยากรเหล่านี้ นิกายเทียนสุ่ยจะสามารถตามทันดินแดนศักดิ์สิทธิ์อื่นๆ ก่อนหน้านี้ได้

ถึงเวลาที่อินเอ๋อร์จะเลื่อนระดับเป็นหยางบริสุทธิ์แล้วเช่นกัน

หลังจากพักผ่อนจนหายเหนื่อยแล้วซูอันจึงคิดถึงฉู่อินขึ้นมา

ครั้งล่าสุดที่เขาได้เห็นฉู่อินคือนางใกล้บรรลุไปอีกขั้นแล้ว ที่สำคัญคือพรสวรรค์ของฉู่อินยังอยู่ในระดับสูงสุด เมื่อได้รับคำแนะนำจากมู่หนิงเจินย่อมทำให้การทะลวงสู่หยางบริสุทธิ์ไม่น่าจะเป็นปัญหา

“เอาล่ะ ได้เวลาตื่นนอนแล้ว” มู่หนิงเจินมองซูอันที่กอดนางไว้แน่นด้วยความอับจนหนทาง

ความจริงนางควรกลับทันทีที่สังหารศัตรูเสร็จ มิฉะนั้นคงไม่เปิดโอกาสให้ผู้ชายคนนี้ได้ดั่งใจ

ซูอันดื้อดึง “อาจารย์จูบก่อนสิ”

เมื่อมองซูอันที่ทำตัวเหมือนเด็ก มู่หนิงเจินจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากก้มหน้าลงไปหา

เมื่อริมฝีปากประกบกัน ซูอันจึงยอมปล่อยเนื้อหยกหอมหวนอบอุ่นในอ้อมแขนด้วยความไม่เต็มใจ

“ข้าต้องไปก่อน ที่นิกายเทียนสุ่ยยังต้องให้ข้าไปดูแลสถานการณ์โดยรวม”

ทันทีที่หลุดพ้นจากพันธนาการ มู่หนิงเจินรีบสวมเสื้อผ้าเพื่อปกปิดร่างกายขาวผุดผ่องที่เต็มไปด้วยรอยประทับสีแดง

นางไม่กล้ารั้งรออยู่อีก เพราะใครจะรู้ว่าเด็กคนนี้คิดทำสิ่งใดบ้าง

เมื่อมู่หนิงเจินจากไป ซูอันจึงลุกขึ้นนั่งด้วยสายตาที่ชัดเจน เขามองร่องรอยที่เหลือจากการต่อสู้บนเตียงแล้วยิ้มออกมา

เกราะป้องกันของมู่หนิงเจินค่อยๆ ลดลงทุกขณะ

“อาจารย์ยังคิดว่าจะหลอกตัวเองได้นานสักแค่ไหนเชียว”

จากหลิงโจวไปยังเมืองหลวงมีข่าวว่าซูอันได้สร้างความดีความชอบครั้งใหญ่อีกครั้ง

เนื่องจากลัทธิผู้ปลูกฝังมารที่แข็งแกร่งที่สุดในต้าซางถูกทำลาย แน่นอนว่าข่าวดังกล่าวแพร่มาถึงเมืองหลวงด้วยความรวดเร็วเช่นกัน

ทุกคนต่างพูดถึงรางวัลที่ท่านโหวซูจะได้รับ แต่คราวนี้กลับไม่มีความเคลื่อนไหวจากในวังเลย

อาจเพราะความดีความชอบนี้ถูกบันทึกไว้เพื่อรวมกับผลงานครั้งต่อไปก็เป็นได้

……

“ใต้เท้าทุกท่าน บัดนี้ผู้ปลูกฝังมารแดนเหนือเริ่มอาละวาดหนักขึ้นเรื่อยๆ พวกท่านมีความคิดเห็นอย่างไรบ้าง?”

ในท้องพระโรงหลิงเซียวมีการจัดประชุมราชสำนักที่หายากขึ้นอีกครั้ง

จักรพรรดินีอยู่ในชุดคลุมมังกรและนั่งบนบัลลังก์เช่นเดียวกับจักรพรรดิสวรรค์ที่ปกครองเก้าชั้นฟ้า นางมีความสูงส่งและสง่างามไม่อาจละเมิดได้

“ประเด็นนี้...”

หลังจากได้ยินคำถามของจักรพรรดินีจึงทำให้ทั่วท้องพระโรงหลิงเซียวเงียบไปชั่วขณะหนึ่ง

ขุนนางบางคนหันมองหน้ากัน

แม้ว่าแดนเหนือจะสูญเสียจอมมารไปถึงสองคน แต่ต้าซางกลับสูญเสียการควบคุม เพราะผู้ปลูกฝังมารหลายคนคิดว่ากำลังได้รับการหนุนหลังจาก ‘มารสวรรค์’ ผู้ยิ่งใหญ่ซึ่งนำไปสู่พฤติกรรมเหิมเกริมของผู้ปลูกฝังมารเหล่านั้น

ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมานี้พวกผู้ปลูกฝังมารมักพยายามล่วงล้ำเขตชายแดนเหนือเข้ามาเพื่อปล้นทรัพยากร บางคนบุกเข้ามาง่ายๆ เปิดเผย บางคนซ่อนตัวมิดชิด ทำให้หน่วยพิทักษ์ดินแดนเหนือและสำนักปราบมารกำลังร่วมมือกันปราบปรามอย่างหนัก

มีสองความยากลำบากในการจัดการกับแดนเหนือ หนึ่งคือแดนเหนือเป็นสถานที่ที่ผู้ปลูกฝังมารมารวมตัวกันและมีผู้ปลูกฝังมารหยางบริสุทธิ์ไม่น้อยกว่ายี่สิบคนขึ้นไปแน่นอน

สองคือ ‘มารสวรรค์’ นั้นทำให้ทุกคนสับสนกับสถานการณ์ปัจจุบันและไม่กล้าทำการบุ่มบ่าม

โดยเฉพาะถ้า ‘มารสวรรค์’ ไม่ถูกกำจัดก็ไม่มีใครกล้าแสดงความคิดเห็น

จักรพรรดินีเบนความสนใจไปที่ซูอันซึ่งแฝงภัยคุกคามโดยนัย

ความหมายง่ายมาก คือปัญหาที่เจ้าก่อไว้ เจ้าต้องแก้ไขให้เจิ้น

ซูอันซึ่งกำลังอู้งานจึงทำได้เพียงลุกเดินออกมา

“ทูลฝ่าบาท สาเหตุที่ผู้ปลูกฝังมารออกอาละวาดเพราะอาศัยพลังของ ‘จอมมาร’ เท่านั้น แต่ถ้าจอมมารน่ากลัวขนาดนั้นจริงๆ เหตุใดเขาถึงมัวแต่ซ่อนตัวและยังไม่กล้าโผล่หน้าออกมาอีก ตามความเห็นของกระหม่อมคือจอมมารอะไรนั่นไม่มีสิ่งใดมากไปกว่าเสือกระดาษ กระหม่อมคิดว่าแค่ส่งคนที่แข็งแกร่งไปทางเหนือเพื่อหยุดยั้งและสังหารผู้ปลูกฝังมารเหล่านั้น รับประกันว่าพวกเขาจะสงบลงโดยธรรมชาติ”

นี่คือวิธีแก้ปัญหาที่หยาบมาก แต่ถ้าสถานการณ์เป็นไปตามที่ซูอันพูดก็จะได้ผลมากจริงๆ

“แล้วใต้เท้าซูคิดว่าควรส่งผู้ใดไปล่ะ?” จักรพรรดินีถามอีกครั้ง

เมื่อได้ยินคำถามของจักรพรรดินี บรรดาขุนนางก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาโดยพลัน พวกเขาทั้งหมดกำลังครุ่นคิดว่าตัวเองเคยมีความแค้นต่อท่านโหวหรือไม่

ขออย่าพูดชื่อของพวกเขาออกมาก็พอ

“ทูลฝ่าบาท กระหม่อมรู้สึกว่าแม่ทัพอวิ๋นฮุ่ยลู่ฉงหลิน, ผิงหยางโหวลู่ซิน...ฯลฯ มีความแข็งแกร่งที่ไม่ธรรมดา พวกเขาเป็นเสาหลักของต้าซางและสามารถแบกรับงานสำคัญนี้ได้พ่ะย่ะค่ะ”

ซูอันร่ายรายชื่อออกมาเจ็ดแปดชื่อซึ่งล้วนเป็นผู้แข็งแกร่งในระดับหยางบริสุทธิ์

เมื่อได้ยินว่าไม่มีชื่อของตน บรรดาขุนนางทั้งฝ่ายพลเรือนและฝ่ายทหารจึงอดถอนหายใจด้วยความโล่งอกไม่ได้ หลังจากนั้นจึงตระหนักได้ว่าท่านโหวซูต้องการทำลายอดีตพรรคพวกขององค์ชายใหญ่ให้สิ้นซาก

เพราะชื่อเหล่านี้เคยเป็นผู้สนับสนุนขององค์ชายใหญ่

ครั้งสุดท้ายที่เฉินเฟิงประพันธ์กวีต่อต้านราชสำนัก พวกเศษซากขององค์ชายใหญ่ที่เหลืออยู่เกือบถูกทำลายจนสิ้นแล้ว

แต่ยังมีบางคนที่จัดการยาก

เพราะส่วนใหญ่เป็นผู้มีอำนาจและดำรงตำแหน่งลอยๆ จากยุคของอดีตจักรพรรดิ ในเมื่อพวกเขาอยู่ห่างจากศูนย์กลางอำนาจจึงไม่คุ้มที่จะปราบปราม

แต่คราวนี้บังเอิญได้ใช้ประโยชน์จากเศษซากเหล่านี้พอดี

“กระหม่อมเห็นด้วย!” หลี่เต๋อเฉวียนลุกขึ้นยืนทันที

“กระหม่อมก็เห็นด้วย!”

สิ่งที่ตามมาคือความเห็นชอบจากทุกคน

ตราบใดที่ไม่ทิ้งความยุ่งเหยิงนี้ใส่ตัวเองก็จะไม่เป็นไร

“ตกลงตามนี้” จักรพรรดินีอนุมัติ

จากนั้นคำสั่งของราชสำนักจึงถูกส่งไปยังที่พักของขุนนางที่ได้รับการเสนอชื่อเหล่านั้น

……

ในเรือนจำของสำนักมือปราบ พวกหวังต้ากังที่ถูกซูอันลืมเลือนกำลังเผชิญกับประสบการณ์ที่น่าเศร้า

ผู้คนที่ถูกคุมขังในเรือนจำของสำนักมือปราบไม่ใช่ผู้กระทำความผิดสถานเบา

พวกหวังต้ากังจึงได้รับการดูแลเป็นพิเศษจากหัวหน้าสำนักมือปราบ

แต่ละคนได้รับการดูแลแตกต่างกันไป

“วันนี้เจ้าต้องรับใช้พวกเราสามพี่น้อง”

ชายร่างกำยำสามคนเดินเข้ามาหาหวังต้ากังซึ่งดูเหมือนซากสุนัขตาย สำหรับชายร่างกำยำที่เป็นผู้นำนั้นมีรอยแผลเป็นบนใบหน้าและเป็นที่รู้จักในนามพี่หน้าบาก

“ไม่ ไม่เอาแล้ว!”

ความสยองขวัญปรากฏขึ้นบนใบหน้าของหวังต้ากังทันที