ตอนที่ 115 กลายเป็นเจ้าลัทธิเซวี่ยเหอ

ตอนที่ 115 กลายเป็นเจ้าลัทธิเซวี่ยเหอ

เมื่อนึกถึงคนผู้นี้ ซูเมิ่งเหยารู้สึกตื่นตระหนกไม่น้อย

จากนั้นนางสูดหายใจเข้าลึกอีกครั้ง

นางใช้วิธีฝึกจิตใจให้สงบ เพราะซูอันไม่เกี่ยวกับนางเลย นางจะไปสนใจเขาทำไม

ตี้เมิ่งเหยาสะบัดหัวแรงๆ

นางแค่ไม่อยากให้เขาตายง่ายๆ เพราะนางยังไม่บรรลุเป้าหมายในการขังซูอันไว้ในห้องลับ

ปังปัง!

ประตูเปิดออก

“เมิ่งเหยา” สตรีรูปร่างสูงสง่าในชุดชาววังเดินเข้ามาในห้อง

“อาหญิง” ตี้เมิ่งเหยารีบลุกขึ้นยืน

“เมิ่งเหยา ไม่ต้องสุภาพหรอก ข้าแค่มาดูความคืบหน้าการฝึกตนของเจ้าหน่อย เจออุปสรรคบ้างหรือเปล่า?” สตรีในชุดชาววังเปรียบเสมือนพี่สาวคนโต นางดึงตี้เมิ่งเหยามานั่งข้างๆ

“หากไม่เข้าใจตรงจุดใดก็มาขอคำแนะนำได้ตลอดเวลานะ”

“ขอบคุณอาหญิง” ตี้เมิ่งเหยามองสตรีที่หน้าตาค่อนข้างคล้ายกับตนและมีความเคารพในคำพูด

นี่คือจักรพรรดิปีศาจคนปัจจุบันของเผ่าปีศาจ มีนามว่าตี้ชิงเซียนหรือจักรพรรดินีชิง

นอกจากคำว่า ‘ชิง’ (สีเขียว) ในชื่อของนางแล้ว นางยังควบคุมไฟสวรรค์อันดับที่หก...ไฟสวรรค์อี่มู่ (อี่มู่หรือธาตุไม้อิก เป็นธาตุไม้พลังอิน แทนด้วยสีเขียว) มันสามารถเร่งการเจริญเติบโตของพืชพรรณทั้งหมดได้ แม้แต่พืชพรรณมากมายที่จะกลายเป็นปีศาจก็ได้แรงบันดาลใจจากจักรพรรดินีปีศาจองค์นี้

อาจกล่าวได้ว่าหยวนเสินที่ทรงพลังเต็มใจชี้แนะแนวทางปฏิบัติซึ่งเป็นสิ่งสวยงามในสายตาเผ่าปีศาจทั้งหลาย

แต่ตี้เมิ่งเหยาไม่ต้องการมันจริงๆ เพราะในชาติที่แล้วนางฝึกตนจนบรรลุระดับหยางบริสุทธิ์แล้ว

ในช่วงเวลานั้น นางไม่ลังเลที่จะขอคำแนะนำหากมีข้อสงสัยระหว่างการฝึก คราวนี้นางแค่เดินตามเส้นทางเก่าๆ ในความทรงจำและอย่างน้อยตอนนี้ไม่มีข้อสงสัยเลย

กระนั้นนางยังถามคำถามทั่วไปเกี่ยวกับการฝึกสองสามข้อเพื่อรักษาน้ำใจของอาหญิง

หลังจากตอบคำถามทีละข้อโดยละเอียด ตี้ชิงเซียนจึงเริ่มเข้าประเด็น “เมิ่งเหยา ทางเข้าอาณาจักรลับหยางกู่กำลังจะเปิด เจ้าต้องเตรียมตัวให้พร้อม หากเจ้าสามารถปลุกจิตวิญญาณแห่งฝูซางและครอบครองเปลวไฟสีทองต้ารื่อได้ เจ้าจะได้สืบทอดบัลลังก์ต่อจากข้า”

เปลวไฟสีทองต้ารื่อคือไฟสวรรค์อันดับที่สี่ ซึ่งมันแตกต่างจากไฟสวรรค์อื่นๆ

ไฟนี้คือไฟหยางอีกาทองของตระกูลอีกาทองและด้วยความช่วยเหลือจากพลังของต้นฝูซางทำให้ไฟศักดิ์สิทธิ์ที่ระเหยออกมานั้นทรงพลังมาก ผู้ที่ครอบครองไฟนี้เกิดมาเพื่อเป็นจักรพรรดิแห่งอีกาทอง

แต่ปัจจุบันนี้ไม่มีใครในตระกูลอีกาทองได้ครอบครองไฟนี้

คนสุดท้ายที่ครองเปลวไฟสีทองต้ารื่อได้คือบิดาของตี้เมิ่งเหยาและเป็นพี่ชายของตี้ชิงเซียนนั่นเอง

“อาหญิง ข้าเข้าใจแล้ว” ตี้เมิ่งเหยาพยักหน้า อาณาจักรลับหยางกู่เป็นอาณาจักรลับที่สืบทอดมาจากตระกูลอีกาทองและทางเข้าจะเปิดในรอบร้อยปี สำหรับชีวิตก่อน นางพลาดการเปิดอาณาจักรลับเพราะกลับเผ่าปีศาจช้าเกินไป แม้ว่านางยังคงได้รับการสถาปนาเป็นจักรพรรดินี แต่นางก็ไม่ได้ครอบครองเปลวไฟสีทองต้ารื่อ

คราวนี้นางต้องชนะ!

……

ตระกูลหลี่แห่งเมืองหลวง ในลานเลี้ยงสัตว์วิญญาณ

“ตื่น! ตื่นเดี๋ยวนี้!”

ภายใต้เสียงปลุก ทำให้ชายหนุ่มที่แต่งตัวในชุดคนรับใช้ค่อยๆ ลืมตาจากกองมูลสัตว์วิญญาณ

“นี่คือที่ใด?”

กลิ่นมูลสัตว์ที่รุนแรงทำให้สีหน้าของชายหนุ่มเปลี่ยนไป

“หลี่ซื่อ เจ้ากำลังนอนขี้เกียจหรือ?” ผู้หญิงที่แต่งตัวชุดสาวใช้มองหลี่ซื่อด้วยความรังเกียจ “รีบทำความสะอาดมูลสัตว์เหล่านี้ มิฉะนั้นถ้านายท่านมาถึงก่อน เจ้าก็รับโทษเองแล้วกัน”

“เจ้าเป็นใคร กล้าดีอย่างไรมาพูดกับเจ้าลัทธิเช่นนี้!” ใบหน้าของชายหนุ่มมีความโกรธ

เขาเป็นเจ้าลัทธิเซวี่ยเหอผู้สง่างามและเป็นผู้นำแห่งความชั่วร้ายของต้าซาง ทั้งยังเป็นหยางบริสุทธิ์ผู้ทรงพลัง คนผู้นี้กล้าสั่งให้เขาทำความสะอาดมูลสัตว์ได้อย่างไร

คงเบื่อชีวิตแล้วกระมัง

เพียะ!

“หลี่ซื่อ ข้าคิดว่าเจ้ายังไม่ตื่นเต็มตาจริงๆ นั่นแหละ ยังฝันว่าตัวเองเป็นเจ้าลัทธิอยู่” สาวใช้ตบหน้าเขาฉาดใหญ่ จากนั้นเช็ดมือด้วยผ้าเช็ดหน้าเพราะความรังเกียจ “เจ้าเป็นคนไร้ประโยชน์ แล้วมาฝันกลางวันอะไรเช่นนี้!”

เจ้าลัทธิเซวี่ยเหอยกมือกุมแก้มพลางตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง

คนผู้นี้เพิ่งตบหน้าเขาหรือ

“บังอาจ!”

เขายกมือขึ้นและต้องการสอนบทเรียนที่สาสมให้สาวใช้คนนี้ แต่มือที่ยื่นออกไปของเขาไม่มีพลังเลย มีเพียงพลังชี่ในร่างกายตามปกติซึ่งบางเบามาก ดังที่สาวใช้พูดว่าเขาเป็นคนไร้ประโยชน์

ในที่สุดเขาก็ตระหนักถึงปัญหาของตัวเองแล้ว

พลังเวทของเขาหายไปไหน!

ร่างเทพแห่งทะเลโลหิตของเขาอยู่ที่ใด!

แม้แต่พลังหยางบริสุทธิ์ซึ่งเขาฝึกฝนอย่างหนักเพื่อให้บรรลุก็ยังหายไป

นี่ไม่ใช่ร่างกายของเขาและทันใดนั้นเกิดความกลัวขึ้นในใจ

เขาจะถูกสับเปลี่ยนร่างได้อย่างไร

ถ้าเขาอยู่ในร่างคนอื่น แล้วร่างกายของเขาเองล่ะ

“ทำไม หลี่ซื่อ เจ้ายังอยากลงมือกับข้าหรือ?” สาวใช้มองท่าทางของเจ้าลัทธิเซวี่ยเหอและหัวเราะด้วยความโกรธ “อย่าลืมว่าพ่อของเจ้าต้องจ่ายไปมากเท่าใดเพื่อให้เจ้าได้อยู่ในจวนตระกูลหลี่”

“เอ่อ ขอโทษที ข้าแค่เผลอหลับไป” เจ้าลัทธิเซวี่ยเหอรีบระงับความกลัวในใจและพยายามแสร้งทำเหมือนไม่มีความผิดปกติแบบสุดกำลัง

“เช่นนั้นก็รีบทำงานซะ!” สาวใช้ตะคอก

หลังจากที่สาวใช้ออกไปแล้ว เจ้าลัทธิเซวี่ยเหอที่กำลังกวาดมูลสัตว์ไปด้านข้างด้วยความรังเกียจจึงหยุดมือแล้วมองไปรอบๆ

“ผู้อาวุโสเหอฝางกำลังล้อเล่นกับผู้เยาว์คนนี้อยู่หรือ?”

ไม่มีใครตอบกลับ

“ผู้อาวุโส ผู้เยาว์คนนี้คือจูอู๋จี้เจ้าลัทธิเซวี่ยเหอและสหายรักของข้าคืออูเซียงจอมมารแดนเหนือ เขายังเป็นหยวนเสินด้วย หวังว่าผู้อาวุโสจะไม่ทำเรื่องตลกเช่นนี้กับผู้เยาว์”

เขาแอบอ้างชื่อของจอมมารที่ไม่คุ้นเคยด้วยซ้ำ แต่ไม่ว่าเขาจะพูดอย่างไรก็ยังไม่มีเสียงตอบรับ

ร่องรอยของความสิ้นหวังผุดขึ้นในหัวใจของจูอู๋จี้ เพราะคุณสมบัติของร่างกายนี้แตกต่างจากเดิมมาก มันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะทะลุผ่านไปยังระดับผันวิญญาณด้วยซ้ำ

แม้ว่าเขาจะมีทักษะเวทของลัทธิเซวี่ยเหออยู่ในใจ รวมถึงคาถาเวทมากมาย แต่ทักษะส่วนใหญ่จำเป็นต้องมีการฝึกตนในระดับหนึ่ง แม้แต่ผู้ปลูกฝังมารก็ไม่ยอมให้มีข้อเสียเกิดขึ้นกับร่างกายและเฝ้าดูแลรักษาตั้งแต่อยู่ในระดับชี้วิถีเต๋า

……

มองจากภายนอกแล้ว นิกายชิงอวิ๋นแห่งหลิงโจวเป็นนิกายชั้นรองที่ค่อนข้างรักสันโดษ

ไม่ค่อยติดต่อสื่อสารกับโลกภายนอกและเน้นการปฏิบัติที่เป็นส่วนตัว

เจ้านิกายอยู่ในระดับมิ่งตานเท่านั้น

แต่ความจริงแล้วนี่คือสำนักงานใหญ่ของลัทธิเซวี่ยเหอ

ยังเป็นที่อาศัยของจูอู๋จี้เจ้าลัทธิเซวี่ยเหอด้วย

ประตูใหญ่ของนิกายชิงอวิ๋นสลักด้วยลายเมฆขดและนกกระเรียนโผบิน ดูเหมือนวังแห่งเทพเซียนและไม่มีใครคิดว่าจะมีมารเฒ่าอาศัยอยู่ที่นี่

ในห้องฝึกตนส่วนตัว ‘จูอู๋จี้’ ลืมตาขึ้นมา

“แย่แล้ว แย่แล้ว วันนี้ข้ายังทำความสะอาดมูลสัตว์ไม่เสร็จ พี่ปี้เหอต้องด่าข้าอีกแน่!”

เขารีบลุกขึ้นและกำลังจะหยิบเครื่องมือ

แต่แล้วทั้งร่างพลันแข็งค้างอยู่กับที่

“นี่มัน...”

อากาศบริสุทธิ์เหมือนว่าเต็มไปด้วยกลิ่นกำยานบางชนิด ทำให้ผู้คนรู้สึกสงบโดยปราศจากกลิ่นมูลสัตว์โดยสิ้นเชิง

ผนังห้องที่ล้อมรอบเขาไว้ทำจากวัสดุไม่ทราบชนิด แต่มันดูพิเศษมาก

พลังวิญญาณแสนมั่งคั่งในห้องก็เป็นสิ่งที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อน

“ข้า ข้าคือ...”

ทันใดนั้นมีเสียงเตือนผุดเข้ามาในใจ ปรากฏวงล้อสีดำขนาดเล็กหกหลุมลอยอยู่ในทะเลแห่งจิต ราวกับว่ามันอยู่ที่นั่นตั้งแต่สมัยโบราณ

“ข้ากลายเป็นเจ้าลัทธิเซวี่ยเหอหรือนี่?!”