ตอนที่ 110 ชาติหน้าอย่ากากแบบนี้อีก

ตอนที่ 110 ชาติหน้าอย่ากากแบบนี้อีก

เมื่อเทียบกับการโดนเลาะเกล็ดมังกรออกแล้วการโดนตีบั้นท้ายดูเหมือนจะไม่มีอะไร

แม้ว่าหลายเหตุการณ์ในสมุดบันทึกจะไม่สอดคล้องกับสิ่งที่นางประสบ แต่เมื่อนึกภาพมนุษย์ชายที่ปฏิบัติต่อนางเหมือนกังหันลมก็ดูเหมือนว่าการเลาะเกล็ดมังกรออกจะไม่ใช่เรื่องเกินจริง

……

ในเขตย่อย หลินซวี่ยังคงฝันถึงการได้รับรางวัลและเปลี่ยนแปลงชีวิตของตน

“ระบบ ข้าใกล้ได้รับรางวัลหรือยัง?” เขาถามเป็นรอบที่เท่าไรไม่ทราบ

เขาใช้ชีวิตในชุมชนแออัดมามากพอแล้ว อะไรคือความแตกต่างระหว่างชีวิตนี้กับชีวิตก่อน ไม่มีแม้แต่ความบันเทิงเลยด้วยซ้ำ

ก่อนเดินทางข้ามเวลา เขามีชีวิตเป็นมนุษย์เงินเดือนทาสบริษัทและอาศัยในชุมชนแออัด หลังจากเดินทางข้ามเวลามาแล้ว หากยังเป็นผู้ฝึกตนที่อาศัยอยู่ในชุมชนแออัด แล้วการเดินทางข้ามเวลาของเขาจะไม่สูญเปล่าหรือ?

[โฮสต์ต้องเปลี่ยนชะตากรรมของตัวเอกหญิงก่อน]

“มันไม่ควรนานแบบนี้สิ แม้ว่าหลังจากอ่านไดอารี่ของข้าแล้วไม่เชื่อก็ตาม แต่ตัวเอกหญิงไม่ควรหุนหันพลันแล่นและออกไปทำเรื่องโง่ๆ อีก” หลินซวี่กำลังคิดว่าเกิดอะไรขึ้น ทันใดนั้นก็มีเสียงเคาะประตู

“หลินซวี่ เจ้าอยู่ในนั้นหรือเปล่า?” เสียงผู้หญิงที่แก่กว่าดังขึ้น

นางเป็นหญิงม่ายข้างบ้านที่สามีเสียชีวิตไปแล้ว หลินซวี่จึงคิดว่าบางทีนางอาจทนความเหงาไม่ไหว

เมื่อนึกถึงการยั่วยวนของหญิงม่ายต่อเขาในวันธรรมดา ร่างกายของหลินซวี่ร้อนขึ้น กอปรกับความเสียใจที่ไม่ได้รับรางวัล

แม้ว่าหญิงม่ายคนนี้หน้าตาไม่ดี แต่นางมีรูปร่างดีมาก!

เขาก้าวไปข้างหน้าและเปิดประตู ตามที่คาดไว้คือหญิงม่ายยืนอยู่ที่ประตูจริงๆ เพียงแต่สีหน้าของนางดูแปลกไปเล็กน้อยและค่อนข้างสงวนท่าที

“พี่ปี้หลัวมาหาข้าเพราะเหตุใดหรือ?”

หญิงม่ายเปิดปากจะพูดแต่ก็ไม่ทันได้พูด

“เรากำลังตามหาเจ้าอยู่” เสียงผู้หญิงอีกสองคนดังมาจากด้านข้าง ขณะที่หลินซวี่กำลังจะหันไปมอง ดวงตาของเขาพลันมืดลง เพราะด้ามกระบี่ฟาดหลังศีรษะของเขาโดยแรงจนเขาหมดสติไปพร้อมดวงดาวระยิบระยับ

จากนั้นร่างของเขาถูกจับยัดใส่กระสอบด้วยความชำนาญ

“ท่านทั้งสอง ข้าน้อยไปได้หรือยัง” หญิงม่ายมองไปที่สานุศิษย์ของนิกายเทียนสุ่ยทั้งสองคนตรงหน้าและถามด้วยความระมัดระวัง

“เจ้าไปเถอะ” ศิษย์คนหนึ่งโบกมือ “พวกเรามาที่นี่เพื่อจับกุมผู้ปลูกฝังมาร บุคคลนี้แอบฝึกฝนวิชาลับและจำต้องถูกนำตัวไปยังดินแดนศักดิ์สิทธิ์เพื่อสืบสวน”

ศิษย์อีกคนมัดปากกระสอบพลางเอ่ย “เอาล่ะ พี่สาว ผู้ปลูกฝังมารถูกจับได้แล้ว เราจะนำตัวเข้าสู่กระบวนการยุติธรรม พวกเราขอตัวก่อน”

หญิงม่ายมองสานุศิษย์นิกายเทียนสุ่ยสองคนจากไป หัวใจดวงน้อยที่เป็นกังวลของนางค่อยๆ สงบลง นางเหลือบมองห้องของหลินซวี่อีกครั้งและแอบถอนหายใจ

“ไม่คิดเลยว่าผู้ชายที่ดูใสซื่อในยามปกติจะแอบฝึกฝนวิชาลับ”

นางคิดเช่นนี้แล้วรู้สึกกลัวขึ้นมา จึงรีบไปหาเพื่อนบ้านเพื่อกระจายข่าว

……

ชายแดนเหนือ

เซียวเย่าสังหารผู้ปลูกฝังมารกระจอกและค้นหาสมบัติจากศพด้วยความระวัง

แดนเหนือเป็นสถานที่เช่นนี้ วิถีมารมีชัยและเต็มไปด้วยการทรยศกับการต่อสู้

แม้ว่าตรงที่ยืนนี้จะอยู่ในเขตชายแดนแต่ความวุ่นวายยังมีมากเช่นกัน ว่ากันว่าในเมืองเล็กๆ หลายเมืองที่อยู่ลึกเข้าไปในแดนเหนือซึ่งถูกควบคุมโดยผู้ปลูกฝังมาร มนุษย์ถึงขั้นถูกกักขังเหมือนสัตว์ก็ไม่ปาน

สถานที่แห่งนี้มีสมาชิกสองพวกคือคนทั่วไปและแม่พันธุ์

แม่พันธุ์ให้กำเนิดทารกหลายร้อยล้านตัวในแต่ละปี ในบรรดาทารกเพศหญิงที่อยู่ในสภาพดีจะได้รับการดูแลและให้ยาอายุวัฒนะเพื่อส่งเสริมการเจริญเติบโต สำหรับทารกเพศชายบางส่วนจะถูกเลือกให้เป็นพ่อพันธุ์ และส่วนที่เหลือถูกนำไปใช้ปรับแต่งอาวุธเวทหรือช่วยเสริมการฝึกฝนวิชาลับ

ตัวอย่างเช่น ธงหมื่นวิญญาณที่สร้างขึ้นจากวิญญาณทารกนับหมื่น เมื่อถูกปล่อยออกไปจะเกิดกระแสลมคำรามและโทสะลอยกดดันท้องฟ้า

เมื่ออาวุธธรรมประเภทนี้ปรากฏในต้าซาง ราชสำนักจะต้องการมันแน่นอนและถูกไล่ล่าโดยหน่วยวิหคดำ แต่ในแดนเหนือเหล่าสมุนชั้นยอดของผู้ปลูกฝังมารแทบจะมีในครอบครองทุกคน

นอกจากนี้ เผ่าพันธุ์มนุษย์และสตรีมีครรภ์ที่พ้นวัยเจริญพันธุ์ไปแล้วจะถูกนำมาใช้เป็นเครื่องสังเวย ยังมีทาสโลหิตและทาสวิญญาณที่ดุร้าย จึงไม่ใช่เรื่องเกินจริงที่บอกว่ามันเป็นนรกสำหรับคนธรรมดา

“หืม นี่คือ?”

เซียวเย่าพบ ‘ประกาศรับสมัคร’ จากแหวนจัดเก็บที่เปื้อนเลือดอยู่ในมือของผู้ปลูกฝังมาร ซึ่งผู้ปลูกฝังมารน่าจะหยิบมาจากที่อื่น

“เป็นประกาศของสถาบันปราบปีศาจ...สถาบันปราบปีศาจ?”

“มีทั้งอาจารย์ระดับจื่อฝู่ ผู้อาวุโสมิ่งตาน นอกจากนี้ยังมีการสอนของปรมาจารย์หยางบริสุทธิ์ด้วย!” เซียวเย่าเริ่มสนใจขึ้นมา

“ข้าจำคำพูดของอาจารย์ได้ ดูเหมือนจะพูดว่ามีไฟสวรรค์ชนิดหนึ่งชื่ออัคคีบงกชแดงในสถาบันปราบปีศาจแห่งนี้!”

เมื่ออ่านประกาศรับสมัครเข้าเรียนนี้แล้ว เขาจึงรีบเดินไปยังสถานที่ลงทะเบียนตามประกาศ

……

ภายในคุกใต้ดินของนิกายเทียนสุ่ย

หลินซวี่ตื่นขึ้นมาและเมื่อมองแขนขาที่ถูกมัด ทั้งยังมีเครื่องมือทรมานต่างๆ รอบตัว เขาก็อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอ

“นี่คือที่ใด?”

เป็นไปได้หรือไม่ที่ศัตรูจากชาติก่อนตามมา?

“นี่คือ...นรกของเจ้าไงล่ะ”

ซูอันมองไปที่แส้วิญญาณและใช้นิ้วเขี่ยเล่น พูดกันว่าแส้นี้จะส่งผลพุ่งตรงเข้าสู่จิตวิญญาณและสามารถทำให้ผู้คนเป็นทุกข์ได้ แต่ไม่รู้ว่าจะได้ผลมากน้อยเพียงใด

“เจ้าเป็นใคร?”

หลินซวี่มองชายหนุ่มรูปงามตรงหน้าซึ่งทำให้เขาอิจฉา แต่เขายังมีความทรงจำเกี่ยวกับชาติที่แล้ว เขาจึงมั่นใจได้ว่าไม่มีคนผู้นี้อยู่ในหมู่ศัตรู

“เจ้าไม่ได้เขียนในไดอารี่ว่าข้าเป็นคนเลวทรามเพียงใดหรือ” ซูอันยิ้มชั่วร้ายแล้วพูดว่า “ตอนนี้จำข้าไม่ได้เสียอย่างนั้น”

“เจ้าคือซูอัน!” ดวงตาของหลินซวี่เบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อ “เป็นไปไม่ได้ เจ้าจะรู้เรื่องไดอารี่ได้อย่างไร!”

“ระบบ! ระบบ! เกิดอะไรขึ้น” เขาตะโกนเรียกระบบด้วยความบ้าคลั่งในใจ

ระบบบอกเขาว่ามีเพียงตัวเอกหญิงเท่านั้นที่สามารถมองเห็นสำเนาไดอารี่ได้ ซูอันมองไม่เห็นแล้วจะรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร!

[ติ๊ง! เกิดข้อผิดพลาดที่ไม่ทราบสาเหตุ โฮสต์โปรดแก้ไขด้วยตัวเอง ติ๊ง! เกิดข้อผิดพลาดที่ไม่ทราบสาเหตุ โฮสต์โปรดแก้ไขด้วยตัวเอง]

“บัดซบ ระบบ เจ้าหลอกข้า!”

หลินซวี่มองไปที่ซูอันซึ่งค่อยๆ เข้ามาใกล้ขณะหยิบเครื่องมือทรมานขึ้นมา ทำให้เขาตัวสั่นไปหมด

ชาติที่แล้วเขาเป็นแค่เกรียนคีย์บอร์ด เมื่อเผชิญหน้ากับคู่กรณีตัวต่อตัวเช่นนี้ย่อมไม่มีความกล้า

“ระบบ รีบหาวิธีช่วยข้า!”

[โฮสต์โปรดแก้ไขด้วยตัวเอง]

“ระบบ เ*ยเอ๊ย...อ๊ากกก!”

“...”

สองเค่อต่อมา ขณะมองหลินซวี่ที่อ่อนปวกเปียกเป็นโคลนแล้ว ซูอันยังไม่พอใจ “ห้าร้อยเองหรือ มันน้อยเกินไปไหม”

หลังจากทรมานตัวเอกชายเป็นนานสองนาน เขาได้รับคะแนนตัวร้ายเพิ่มอีกแค่ห้าร้อยและไม่สามารถเพิ่มคะแนนตัวร้ายจากการทรมานต่อได้อีก

ตัวเอกชายคนนี้ไร้ค่าเกินไป ไม่น่าแปลกใจเลยที่ไดอารี่ยังเขียนเรื่องปลอมๆ

“ชาติหน้าอย่ากากแบบนี้อีก”

ด้วยการโจมตีแบบสบายๆ ของซูอันเพียงครั้งเดียว หลินซวี่ถูกยิงเข้าสู่ความว่างเปล่าทันตา

“เฮ้ ข้าทำลายวิญญาณไปแล้ว จะมีคะแนนเพิ่มหรือเปล่า?”

[ติ๊ง! หลินซวี่ถูกโฮสต์ทรมานจนตาย รับคะแนนตัวร้าย 700]

[ติ๊ง! โฮสต์สังหารตัวเอกชายหลินซวี่ รับไดอารี่ซึ่งเป็นสมบัติวิญญาณโฮ่วเทียนและแสงวิญญาณโลกจำลอง 1 ชุด]

“หืม สมบัติวิญญาณโฮ่วเทียน?” ซูอันยกไดอารี่ในมือขึ้นมาดู ตอนนี้มันแตกต่างจากสำเนาไดอารี่ของฉู่อินมาก

ไดอารี่ : สิ่งที่เขียนในไดอารี่จะกลายเป็นข้อเท็จจริงได้ในระดับหนึ่ง หมายเหตุ: ในระดับหนึ่ง กรุณาอย่าโหดร้ายเกินไป!

“...” นี่เป็นเรื่องยากที่จะเข้าใจได้ในแวบแรก

ซูอันหยิบปากกาขึ้นมาเขียนไดอารี่ว่า ‘เซียวเย่าล้มเป็นหมากินขี้ (หกคะเมน)’ แล้วปิดไดอารี่

เมื่อเทียบกับไดอารี่เล่มนี้ แสงวิญญาณโลกจำลองนั้นทำให้เขาสนใจมากกว่า

แสงวิญญาณโลกจำลอง : ชายผู้มีอำนาจในสมัยโบราณได้เลียนแบบแสงวิญญาณโลก เขาสร้างแสงวิญญาณโลกจำลองขึ้นโดยใช้พลังแห่งฟ้าดิน สิ่งนี้จะเพิ่มพลังของสมบัติวิญญาณได้เล็กน้อยและไม่มีสารตกค้าง