ตอนที่ 109 ระบบไดอารี่

ตอนที่ 109 ระบบไดอารี่

[ข้าเดินทางทะลุมิติมาจริงๆ หรือนี่!]

[ทั้งยังทะลุมิติมาอยู่ในนิยาย ‘สดุดีท่านโหว’ แล้วกลายเป็นผู้ฝึกตนตัวเล็กๆ นอกดินแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนสุ่ย]

[มันน่าทึ่งมาก! ท่านโหวซูในนิยายเล่มนี้โหดเหี้ยมและทำเรื่องชั่วช้าทุกประเภท ซึ่งไม่ใช่สิ่งที่ดีเลย นี่ข้าไม่ได้ฝันไปจริงๆ ใช่ไหม?]

เดินทางทะลุมิติ? นิยาย?

มันคืออะไร!

เสี่ยวไป๋ไม่ค่อยเข้าใจคำเหล่านี้ แต่สิ่งเดียวที่ระบุได้คือมันน่าจะเกี่ยวข้องกับซูอัน

เมื่อพิจารณาจากเนื้อหาข้างต้น นางตระหนักได้แบบลึกซึ้งว่ามนุษย์ผู้ชายที่ตีบั้นท้ายของนางนั้นเป็นคนชั่ว!

……

นอกดินแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนสุ่ยมีชุมชนแออัดตั้งอยู่และในห้องแคบๆ มีชายหนุ่มคนหนึ่งถือไดอารี่และกำลังพิจารณาคำพูดที่จะเขียนต่อไป

นี่คือหนึ่งในเขตย่อยนอกดินแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนสุ่ย เมื่อเทียบกับเขตย่อยอื่นๆ แล้วที่นี่มีผู้ฝึกหลากหลายและตั้งอยู่ภายใต้การปกครองของดินแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนสุ่ยจึงมีความปลอดภัยสูง ทำให้ราคาที่อยู่อาศัยสูงตามไปด้วย

ดังนั้นผู้ฝึกตนรุ่นเยาว์ที่ยังไม่บรรลุระดับผันวิญญาณจึงอาศัยอยู่ในชุมชนแออัดได้เท่านั้น

“ระบบ หมายความว่าต้องเปลี่ยนชะตากรรมของตัวเอกหญิงผ่านไดอารี่เพื่อรับรางวัลใช่หรือไม่?”

[ระบบ : ถูกต้อง]

เสียงจักรกลของระบบตอบคำถามของชายหนุ่ม

หลินซวี่เป็นนักเดินทางข้ามเวลาซึ่งเดินทางมาอยู่ในนิยายที่เขาอ่านก่อนเสียชีวิตและนิยายเรื่องนี้เป็นแนว NTR (แย่งแฟนคนอื่นหรือถูกแย่งแฟน)

เนื้อเรื่องเกี่ยวกับตัวเอกชายเซียวเย่าที่พลังวิญญาณถดถอยนานกว่าสามปี และสุดท้ายถูกคู่หมั้นกับตัวร้ายซูอันตบหน้าโดยการถอนหมั้น

หลังได้รับความช่วยเหลือจากเหยียนเหล่า เขาควรทะยานสู่ฟ้า แต่กลายเป็นว่าเขาถูกตัวร้ายซูอันกลั่นแกล้งด้วยวิธีต่างๆ และตัวเอกหญิงถูกแย่งชิงไป ทำให้เซียวเย่าอับอายซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ในที่สุดอาจเพราะตัวเอกชายถูกตัวร้ายทรมานจนตาย ดังนั้นผู้เขียนสุนัขจึงเปลี่ยนชื่อนิยายเป็น ‘สดุดีท่านโหว’ แม้จะได้รับคำวิจารณ์มากมายก็ตาม

หลินซวี่ผู้รู้เส้นเรื่องทั้งหมดยิ่งรู้สึกหมดหวังและคิดที่จะล้มเลิก เขาอยากเป็นแค่ผู้ฝึกตนธรรมดา เพราะสุดท้ายแล้วตัวร้ายซูอันในนิยายต้นฉบับโหดเหี้ยมยิ่งนัก แม้แต่ตัวเอกชายยังถูกฆ่าตายหมด เขาต้องมีกี่ชีวิตจึงต่อสู้กับซูอันได้

แต่กลายเป็นว่าเขาเผลอปลุกระบบไดอารี่ขึ้นมาและสามารถส่งสำเนาไดอารี่ไปให้ตัวเอกหญิงได้ เขาเพียงแค่ต้องเปลี่ยนชะตากรรมของตัวเอกหญิงผ่านไดอารี่เพื่อรับรางวัล

ถึงแม้จะมีระบบ เขาก็ยังเป็นคนขี้ขลาด

หลินซวี่ละทิ้งความคิดเดิมที่ว่าจะเป็นอันธพาลที่ชกตัวเอกชายและเหยียบย่ำตัวร้ายทิ้งไปก่อน แล้วคิดจะคว้าแค่ตัวเอกหญิงทั้งหมดในโลกมาไว้ในอ้อมแขน เช่นนี้จะดีกว่าไหม?

อย่างไรก็ตาม ปัจจุบันนี้ระบบไดอารี่ของเขาอยู่ในระดับหนึ่งและสามารถแบ่งสำเนาไดอารี่ได้เพียงสองชุดเท่านั้น เขาจึงมอบให้ฉู่อินและเสี่ยวไป๋ตามลำดับ อีกทั้งเขาต้องคิดให้รอบคอบว่าจะเขียนอะไรต่อ

“ตามข้อมูลที่ได้รับจากผู้อื่น เส้นเรื่องปัจจุบันน่าจะเกิดหลังจบเรื่องที่อาณาจักรลับตงหลิน”

“กับเซียวเย่าน่าจะคุยกันง่าย ส่วนเสี่ยวไป๋ซึ่งเป็นหนึ่งในตัวเอกหญิงก็ถูกล่อลวงด้วยยาอายุวัฒนะไปแล้ว”

“ในเวลานี้เสี่ยวไป๋ควรถูกซูอันขังไว้ ความคิดของนางคือยอมตายดีกว่ายอมจำนน นางมองหาโอกาสหลบหนี แต่ตัวร้ายซูอันโฉดชั่วมาก หลังจากที่นางหลบหนีไปก็ถูกค้นพบและถูกเลาะเกล็ดมังกรออก”

“จากนั้นฉู่อินบังเอิญได้รู้ว่าเซียวเย่าคือคนที่ช่วยนางไว้ในป่าเทียนหยวน นางจึงไปหาซูอันเพื่อไกล่เกลี่ยความขัดแย้งระหว่างซูอันกับเซียวเย่า แต่ถูกซูอันวางยาและทำให้นางอับอาย!”

เมื่อนึกถึงตรงนี้ หลินซวี่ก็รู้สึกถึงความเร่งด่วน เขาไม่อาจปล่อยให้ตัวเอกหญิงเหล่านี้ถูกซูอันดูหมิ่นได้

การเปลี่ยนชะตากรรมของเหล่าตัวเอกหญิงคือการแยกพวกนางให้อยู่ห่างจากซูอัน

หลังวางโครงเรื่องแล้ว เขาจึงหยิบปากกาที่มาพร้อมไดอารี่ขึ้นและเขียนไดอารี่ด้วยความดุเดือดต่อไป ในฐานะนักเลงคีย์บอร์ด เขาเก่งด้านการแต่งเรื่องสั้นมากๆ อยู่แล้ว

[อย่างไรก็ตาม เส้นเรื่องช่วงแรกจบลงแล้ว เหตุการณ์ที่อาณาจักรลับก็จบลงเช่นกัน เฮ้อ คืนนี้เสี่ยวไป๋จะถูกเลาะเกล็ดมังกรออกและน่าเสียดายที่ฉู่อินศิษย์คนรองของดินแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนสุ่ยกำลังจะถูกโจรชั่วซูอันวางยา...]

[ถ้านางไม่ไปหาซูอันเพื่อคุยเรื่องเซียวเย่า บางทีนางอาจจะยังสามารถหลีกเลี่ยงภัยพิบัตินี้ได้]

เขาเขียนถ้อยคำได้ไพเราะนับพันคำ หลังจากนั้นเขานวดข้อมือ ในไดอารี่ที่เขียนมีทั้งวิธีการหลบเลี่ยงและเขียนรายละเอียดเส้นเรื่องมากมายเพื่อความน่าเชื่อถือ ซึ่งฉู่อินอ่านแล้วไม่ควรไปหาซูอันอีก

“หืม ซูอันต้องการวางยาข้าหรือ?”

เสียงของฉู่อินมีทั้งความแปลกใจและมีความสุข นางแอบมองไปที่ลานบ้านของซูอันพลางเอ่ย “ความจริงถ้าอยากได้ก็พูดมาตามตรง ไม่เห็นต้องวางยาเลย ไม่ถูกสิ ไม่ถูก สมุดบันทึกเล่มนี้แปลกๆ ดังนั้นข้าควรบอกซูอันดีกว่า”

เมื่อคิดว่าเจ้าของสมุดบันทึกเล่มนี้พูดเรื่องไม่ดีเกี่ยวกับซูอัน มองแวบแรกก็รู้ว่ามีเจตนาไม่ดี สำหรับเรื่องยาเรื่องเซียวเย่านั้นนางไม่สนใจเลย

ด้วยความรู้สึกไม่มีความสุข นางจึงหยิบสมุดบันทึกขึ้นมาแล้วเดินไปที่บ้านของซูอัน

……

“ซูอัน ข้าเจอ...(เสียงหาย)”

“ว่าไงนะ?” ซูอันเงยหน้าขึ้นมองด้วยความฉงน

ฉู่อินมองไดอารี่ในมือด้วยความหวาดกลัวพลางอธิบาย “มีคนผู้หนึ่ง...(เสียงหาย)”

ทันทีที่มีการกล่าวถึงไดอารี่หรือวิเคราะห์เกี่ยวกับมัน เสียงของนางกลับกลายเป็นเสียงเงียบและไดอารี่ล่องหนด้วย

“เกิดอะไรขึ้น?” ซูอันขมวดคิ้ว

“ท่านไม่เห็นหรือ?” ฉู่อินส่ายไดอารี่ต่อหน้าซูอันด้วยท่าทางหวาดกลัว

เมื่อมองมือเปล่าของฉู่อินและท่าทางของนาง การแสดงออกของซูอันค่อยๆ จริงจังขึ้น เพราะฉู่อินดูเหมือนไม่ใช่คนที่จะทำเรื่องตลกแบบนี้

“ข้ามองไม่เห็น และเจ้าพูดไม่ได้หรือ?”

ฉู่อินรีบพยักหน้าด้วยความตื่นตระหนก

“อย่าแตกตื่น!” ซูอันกอดนางไว้ในอ้อมแขนพลางตบหลังของนางเบาๆ เพื่อปลอบโยน “ดูเหมือนว่ามีสิ่งใหม่เกิดขึ้น”

“ถ่งจื่อ จะเป็นเพื่อนร่วมงานของเจ้าหรือเปล่า?” ซูอันถามระบบในใจ

[ติ๊ง! ระบบไม่มีเพื่อนร่วมงาน]

[ทว่าตรวจพบระบบที่มนุษย์สร้างขึ้น...ระบบไดอารี่ จึงต้องสังหารโฮสต์ของระบบเพื่อล้างระบบนั้น]

“ระบบไดอารี่...” ซูอันตบต้นขาของฉู่อิน

“ระบบ ฉู่อินมีคุณสมบัติตรงตามเงื่อนไขการแบ่งปันรัศมีตัวร้ายหรือไม่?”

[แบ่งปันรัศมีตัวร้ายเพราะเหตุใด?]

“ไม่ต้องถามแล้ว ถ้าตรงตามเงื่อนไขก็แบ่งปันเลย”

[ได้ตามที่โฮสต์สั่ง]

“อินเอ๋อร์ เจ้าลองพูดอีกครั้งได้หรือไม่?” ซูอันกล่าว

“ข้าเจอสมุดบันทึกเล่มหนึ่ง...เฮ้ ข้าพูดได้แล้ว” ดวงตาของฉู่อินเบิกกว้าง

“จริงหรือ!” ซูอันหยิบไดอารี่จากมือของฉู่อิน

หลังจากแบ่งปันรัศมีตัวร้ายกับฉู่อินแล้วเขาสามารถมองเห็นและสัมผัสไดอารี่เล่มนี้ได้ หมายความว่าผลกระทบของรัศมีตัวร้ายยังแข็งแกร่งมาก

เขาเปิดไดอารี่ดูแบบสบายๆ จึงพบว่าเนื้อหาเต็มไปด้วยการบอกเล่าวีรกรรมชั่วร้ายของเขาและความสงสารเห็นใจตัวเอกหญิง

ซูอันอ่านด้วยความเพลิดเพลิน

“ข้ายังเลาะเกล็ดมังกรเพื่อสร้างเกราะเกล็ดมังกรด้วย เอ่อ...ข้าจะทำแบบนั้นไปเพื่ออะไร? จิ๊จิ๊ ไอ้หนุ่มน้อย สร้างเรื่องหลอกลวงเก่งนัก! ทุกสิ่งในสมุดบันทึกเล่มนี้เป็นเรื่องเท็จ”

ซูอันปิดไดอารี่แล้วลูบหัวของฉู่อินซึ่งนางก้มศีรษะลงด้วยความเคลิบเคลิ้ม

“เอาล่ะ พอแล้ว...ตอนนี้เจ้าไปทำงานเถอะ” หลังจากให้ความเพลิดเพลินกับฉู่อินแล้ว ซูอันจึงสั่งว่า “ทำการลงทะเบียนประชากรในเขตย่อยใต้ปกครองนิกายเทียนสุ่ย จากนั้นรวบรวมรายชื่อผู้คนทั้งหมดที่ชื่อหลินซวี่มาให้ข้า”

“อืม~ตกลง” ฉู่อินหน้าแดง นางยกมือเช็ดปากและพยักหน้า

มันเป็นปฏิกิริยาจากจิตใต้สำนึกจริงๆ

ทั้งหมดนี้เป็นเพราะซูอันบอกให้นางทำที่หน้าประตูห้องของอาจารย์ ซึ่งทำให้นางประทับใจสุดซึ้ง

อีกด้านหนึ่ง เสี่ยวไป๋ตัวสั่นเมื่ออ่านเนื้อหาของไดอารี่

“ไม่มีทาง เลาะเกล็ดมังกรออกหรือ? ข้า...ขอเพียงข้าไม่หนี ก็จะไม่โดนเลาะเกล็ด”