ตอนที่ 108 กล้ำกลืนความอัปยศเพื่อรอเวลาที่เหมาะสม

ตอนที่ 108 กล้ำกลืนความอัปยศเพื่อรอเวลาที่เหมาะสม

เท้าเล็กๆ สีขาวและอ่อนนุ่มคู่หนึ่งฉีกเปลือกไข่ออก เผยให้เห็นศีรษะเล็กน่ารักและเมื่อเห็นซูอันอยู่ตรงหน้า นางยิ่งมีความสุข “เฮ้ มนุษย์ชาย เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร แต่ก็พอดีเลย เจ้ายังไม่ได้คุกเข่าให้ข้า...ฮ้าว~ง่วงจัง”

ก่อนที่นางจะพูดจบ ความรู้สึกง่วงนอนเข้าปกคลุมนางและเปลือกตาค่อยๆ ปิดลง

ทันทีที่นางหลับตาก็เอนร่างไปทางซูอันและก่อนที่ซูอันจะทันได้ตอบสนอง นางได้กลายร่างเป็นมังกรไร้เขาสีขาวบริสุทธิ์และเลื้อยไปอยู่ในอ้อมแขนของซูอันโดยสัญชาตญาณ จากนั้นผล็อยหลับไป

“นี่คือ...มังกรไร้เขา?”

มู่หนิงเจินเดินมาหาซูอัน เมื่อมองสัตว์อสูรตัวน้อยที่ดูแตกต่างไปจากมังกรทั่วไป นางก็ประหลาดใจเช่นกัน

มังกรไร้เขาแตกต่างจากมังกรทั่วไป เพราะมันอยู่เหนือมังกรทุกชนิดและทรงพลังมากจนมังกรส่วนใหญ่ไม่สามารถเทียบเคียงได้

มังกรขาวตัวนี้มีวาสนาจริงๆ

ซูอันจับหัวของสัตว์อสูรตัวน้อยขึ้นมา แม้จะถูกยกขึ้น นางยังคงอยู่ในสภาพง่วงงุนไม่มีสติ

กินได้ไหมนะ?

แต่เมื่อนึกถึงรูปร่างหน้าตาหลังจากแปลงกายเป็นเด็กหญิงน่ารักแล้ว ในที่สุดซูอันจึงมีความรู้สึกเห็นอกเห็นใจขึ้นมา “เอาเถอะ เก็บไว้เป็นของเล่นแล้วกัน เฮ้อ ข้ายังใจอ่อนอยู่มากนะเนี่ย”

มู่หนิงเจินมองซูอันด้วยความสงสัย เพราะนางมักจะรู้สึกว่าแรงจูงใจของเขาไม่บริสุทธิ์

“อะแฮ่ม อาจารย์ พวกเราไปกันเถอะ”

……

หลังจากสังหารอาจารย์ของเซียวเย่าในอาณาจักรลับแล้ว ซูอันพากงเสวียนชิงไปเดินเล่นทั่วอาณาจักรลับแล้วค่อยกลับไปที่นิกายเทียนสุ่ย

สำหรับเซียวเย่านั้น ไม่รู้ว่าเหยียนเหล่ารีบแยกเปิดช่องว่างเร็วเกินไปหรือเปล่าจึงเกิดความผิดพลาดเมื่อส่งเซียวเย่าออกไป และตามการรับรู้ของตราประทับวิญญาณสีม่วงอ่อน ดูเหมือนว่าเซียวเย่าจะไปโผล่ยังแดนเหนือ

“ไปทำลายตระกูลเซียว จากนั้นจับกุมพ่อของเซียวเย่ามาให้ข้า” ซูอันสั่งบุปผามรณะหมายเลขสี่ซึ่งคุกเข่าลงข้างหนึ่งต่อหน้าเขา “จริงสิ เจ้าสามารถแกล้งปล่อยให้รอดไปสักคนสองคนได้และให้พวกเขาปล่อยข่าวไปถึงเซียวเย่าที่อยู่ทางเหนือ”

“น้อมรับคำสั่ง!” หมายเลขสี่ก้าวถอยหลังด้วยความเคารพ

ครั้งล่าสุดที่ตระกูลเซียวสมรู้ร่วมคิดกับผู้ปลูกฝังมาร คนเหล่านี้หนีรอดด้วยความโชคดี แต่คราวนี้คงจะไม่มีโชคดีอีกแล้ว

ใครบอกให้ตัวเอกมาเกิดในตระกูลเซียวกันล่ะ

ซูอันยื่นมือเข้าใต้แขนเสื้อแล้วจับสัตว์อสูรสีขาวตัวเล็กออกมา จากนั้นเขย่ามัน “ตื่นได้แล้ว”

เมื่อเห็นว่าสัตว์อสูรตัวน้อยไม่ตอบสนอง ซูอันจึงบีบหางของสัตว์อสูรแล้วดึงเกล็ดสีขาวด้วยมืออีกข้าง

สัตว์อสูรตัวน้อยลืมตาขึ้นทันที เมื่อถูกแกว่งไกวไม่หยุดนางจึงมีอาการตื่นตระหนกในดวงตา “มนุษย์ ปล่อยข้านะ!”

ซูอันเลิกคิ้วแล้วปล่อยมือ ทำให้สัตว์อสูรตัวน้อยหล่นลงพื้นและกลายร่างเป็นมนุษย์

ยังคงมีความรู้สึกเย่อหยิ่งในดวงตาสีแดง แม้ว่านางจะมีส่วนสูง 1.4 เมตร แต่กลับเผยให้เห็นรัศมี 2.8 เมตร

“มนุษย์ กล้าดีอย่างไรมาลักพาตัวข้าในขณะที่ข้ากำลังหลับอยู่!”

ซูอันยกมือลูบคางพลางมองเด็กหญิงที่อยู่ตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า “เหตุใดเจ้าไม่ใส่เสื้อผ้าเลยล่ะ?”

“หืม? กรี๊ด!” นางได้ยินดังนั้นจึงก้มมองตัวเองและยืนแข็งทื่อไปครู่หนึ่ง

จากนั้นใบหน้ามีสีแดงลามไปทั่ว นางเสกชุดกระโปรงสีขาวเข้ามาห่อหุ้มร่างกายไว้มิดชิด

เพิ่งจะได้รับร่างของมังกรไร้เขา ทำให้ยังขาดทักษะและลืมสวมเสื้อผ้าเมื่อแปลงกาย

หลังจากเสกเสื้อผ้าแล้ว นางจ้องมองซูอันด้วยความโกรธ “มนุษย์ชาย เจ้ากล้าล่วงเกินร่างกายของข้าด้วยสายตาที่หยาบคายเช่นนั้น ข้าจะควักลูกตาของเจ้าออกมา!”

หลังการเปลี่ยนแปลงสายเลือดประสบความสำเร็จ นางจึงโจมตีซูอันด้วยความมั่นใจ

“...”

แต่เพียงไม่นาน

เด็กหญิงที่กำลังขับเคลื่อนพลังเวทถูกมือของซูอันผลักลงเตียง “อ๊าก ข้าไม่ยอม”

เห็นได้ชัดว่าสายเลือดของนางเปลี่ยนไปแล้ว แต่ยังเอาชนะมนุษย์ผู้ชายคนนี้ไม่ได้

ร่างเล็กของนางดิ้นรน แต่ยังคงถูกมือของซูอันจับไว้แน่น

“ตัวเล็กแต่ใจใหญ่ดีนี่”

เพียะ!

ซูอันถกกระโปรงสีขาวขึ้นเผยให้เห็นบั้นท้ายสีขาวราวหิมะ จากนั้นเงื้อมือฟาดลงไปทันที

“มนุษย์ กล้าดีอย่างไรมาทำให้ข้าอับอายแบบนี้!” นางทั้งอับอายทั้งโกรธ

เพียะ!

“ยังจะควักลูกตาอยู่อีกไหม?” ซูอันฟาดบั้นท้ายของนางอีกครั้ง แต่คราวนี้ผสมผสานพลังเวทซึ่งเพิ่มความรู้สึกเจ็บปวดให้ด้วย

“โอ๊ย! ให้ตายเถอะ ข้าจะฆ่าเจ้าแน่นอน ข้าจะฆ่าเจ้า!” นางกัดฟันและจ้องมองซูอันด้วยความขุ่นเคือง

เพียะ เพียะ เพียะ!

ซูอันยังไม่หยุดตี แต่ละฝ่ามือมีพลังเวทปนอยู่เล็กน้อย

ไม่ก่อให้เกิดอันตราย แต่เพิ่มความรู้สึกเจ็บปวดได้

สีหน้าของเจ้าตัวน้อยค่อยๆ เปลี่ยนจากยอมตายมากกว่ายอมจำนน เป็นแบบที่รู้สึกไร้แรงจะต้านทาน แต่นางยังกัดฟันพูดว่า

“มนุษย์ ข้า...ข้าจะไม่มีวันยอมแพ้เด็ดขาด!”

“ปากแข็งนักนะ!” ซูอันเลิกตีแล้วมองอีกฝ่ายที่ยกมือลูบบั้นท้ายด้วยสีหน้าดื้อรั้นบนเตียง “บอกชื่อเจ้าหน่อยได้หรือไม่?”

“ฮึ่ม ข้าคือราชันอสูร ไม่ต้องการชื่อ!” นางสะบัดหน้าใส่

“ที่แท้ก็ไม่มีชื่อ” ซูอันพยักหน้าพลางเอ่ย “ถ้าเช่นนั้นข้าจะตั้งชื่อให้เจ้าแล้วกัน อืม...สีขาว (ไป๋) กับมังกรไร้เขา (ชือหลง) เช่นนั้นข้าเรียกเจ้าว่าไป๋ชือ...เสี่ยวไป๋”

เด็กหญิงสบถ ‘เฮอะ’ โดยมีการปฏิเสธเขียนไว้ทั่วใบหน้าของนาง

“เสี่ยวไป๋หิวหรือเปล่า ท่านอา เอ่อ...พี่ชายมีของอร่อยด้วยนะ” ซูอันหยิบขวดหยกที่บรรจุยาอายุวัฒนะออกมา

เมื่อเปิดฝาขวดหยกออก กลิ่นหอมฉุนที่ลอยออกมาก็ทำให้เสี่ยวไป๋หันมามองโดยไม่รู้ตัว

นัยน์ตาสีแดงคู่หนึ่งหยุดอยู่ตรงปากขวด

“อยากกินหรือเปล่า?” ซูอันเขย่าขวดหยกพลางถามด้วยรอยยิ้ม

สิ่งที่อยู่ในขวดคือยาเม็ดวิญญาณอสูร ซึ่งเป็นยาอายุวัฒนะที่สัตว์อสูรชื่นชอบ มันสามารถปรับปรุงความแข็งแกร่งทางกายภาพของสัตว์อสูรได้ ซึ่งได้รับการปรุงแต่งโดยวิญญาณของผู้เลี้ยงสัตว์อสูร

ซูอันมียาเม็ดวิญญาณอสูรที่ทันสมัยที่สุดอยู่ในมือซึ่งมังกรไร้เขาที่อาศัยอยู่ในอาณาจักรลับและไม่เคยเห็นโลกกว้างจะต้านทานสิ่งล่อใจนี้ได้อย่างไร

เสี่ยวไป๋พยักหน้า แต่ทันทีที่รู้สึกได้ถึงความผิดปกติจึงระงับความปรารถนาและพูดด้วยความดื้อรั้นว่า “ไม่กิน! แม้ว่าข้าจะอดตายหรือถูกเจ้าทุบตีจนตาย ข้าก็จะไม่กินอะไรจากเจ้า!”

นางเป็นราชันอสูรผู้สง่างาม จะยอมจำนนต่อมนุษย์ได้อย่างไร!

หนึ่งเค่อต่อมา

เสี่ยวไป๋นอนอยู่บนเตียงและถือขวดหยกไว้ในมือ นางเทสิ่งที่อยู่ในขวดเข้าปากเป็นครั้งคราวพลางแสดงถึงความเพลิดเพลิน

อร่อยมาก!

นี่คืออาหารโอชะบนโลก มันอร่อยมากและเตียงก็นุ่มมาก ดีไปหมดทุกสิ่ง ยกเว้นยังเจ็บบั้นท้ายอยู่บ้าง

เมื่อก่อนนางใช้ชีวิตอย่างไร!

เมื่อเปรียบเทียบกับชีวิตตอนนี้แล้ว นางคิดว่าแบบนี้ดูดีกว่า

ทันใดนั้นนางก็ลุกขึ้นนั่งแล้วรีบตบหัวตัวเอง

นางเป็นราชันอสูรผู้ยิ่งใหญ่แล้วจะมีความคิดเลวทรามเช่นนี้ได้อย่างไร

ตอนนี้นางแค่กล้ำกลืนความอัปยศเพื่อรอเวลาที่เหมาะสม

นางไม่ได้ยอมจำนนต่อมนุษย์และซูอันเป็นเพียงทาสที่จัดหาอาหารอร่อยให้นางเท่านั้น

หลังจากหลอกตัวเองแล้ว นางจึงล้มตัวลงนอนด้วยความสบายใจแล้วเทยาเม็ดวิญญาณอสูรอีกเม็ดหนึ่งใส่ปากด้วยสีหน้าพอใจ

อร่อยมากเลย!

……

“เอ๋ นี่คืออะไร?”

ทันใดนั้นนางก็พบว่ามีสมุดบันทึกอยู่ข้างกายและมีข้อความเขียนว่า ‘สำหรับเสี่ยวไป๋โดยเฉพาะ...สมุดบันทึกประจำวันของหลินซวี่”

สมุดบันทึกประจำวัน...นี่คือสิ่งที่ซูอันทิ้งไว้ให้นางหรือ?

แล้วหลินซวี่คือใคร?

นางหยิบสมุดบันทึกขึ้นมาเปิดดูจึงเห็นข้อความมากมายในนั้น