ตอนที่ 107 สละตัวเองเพื่อช่วยชีวิตลูกศิษย์

ตอนที่ 107 สละตัวเองเพื่อช่วยชีวิตลูกศิษย์

ความจริงแล้วนอกเหนือจากการปกป้องเซียวเย่าเป็นครั้งคราวและช่วยสกัดกั้นการโจมตีที่รุนแรง เหยียนเหล่าไม่ได้ช่วยเหลือในด้านอื่นมากนัก จึงแสดงให้เห็นว่าพรสวรรค์ด้านการต่อสู้ของเซียวเย่าไม่ธรรมดา

“เฒ่าตัวเหม็น!” เซียวเย่าจ้องมองเหยียนเหล่าแต่ไม่มีแรงจะด่า

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้สัมผัสกับพลังของจื่อฝู่ แม้ว่าอยู่ในสถานการณ์น่ากลัว แต่ตอนนี้เขารู้สึกดีกับการต่อสู้จริงๆ

“เอาล่ะ รอหน่อยนะ มันควรจะจบลงเร็วๆ นี้แล้ว” เหยียนเหล่าหยิบยาเม็ดแก้สรรพโรคออกจากแหวนแล้วยัดใส่ปากเซียวเย่า จากนั้นเขามองม่านไฟที่กำลังเติบโต

มีปรากฏการณ์ประหลาดเกิดขึ้นบนท้องฟ้าแห่งอาณาจักรลับ

บังเกิดแสงสูงเสียดฟ้าส่องทะลุต้นไม้สูงเบื้องบน มันสว่างจนทำให้มองเห็นอาณาจักรลับทั้งหมดได้ชัดเจน รัศมีนี้เหนือกว่าระดับจื่อฝู่ ราวกับว่าสัตว์ร้ายชั้นยอดปรากฏตัวในโลกด้วยพลังน่าสะพรึงกลัว

ยกเว้นคนที่ไม่กลัวความตาย ผู้ฝึกตนส่วนใหญ่เลือกที่จะหลีกเลี่ยงลำแสงนี้

“สำเร็จแล้วหรือ?” เซียวเย่าพึมพำ

เหยียนเหล่าไม่ตอบ

วูบ!

ลำแสงนั้นดับลง ม่านไฟก็ลดลงเช่นกัน

ตอนนี้เหลือเพียงกองขี้เถ้า

หลังจากกินยาเม็ดแก้สรรพโรคไปแล้ว เซียวเย่าลุกขึ้นและเดินขึ้นไปบนยอดเขาจึงเห็นเปลวไฟสีขาวที่อ่อนแอแต่ไม่ดับสูญอยู่บนแท่นที่ทำจากเหล็กเย็นอายุพันปี อุณหภูมิของเปลวไฟไม่สูงนักและทำให้ผู้คนรู้สึกถึงความยุติธรรม

“ดูเหมือนว่าการเปลี่ยนแปลงสายเลือดจะล้มเหลว” เซียวเย่าส่ายหัวพลางมองเปลวไฟสีขาวด้วยความตื่นเต้น

‘คัมภีร์อัคคี’ ในร่างกายของเขาบอกว่านี่คือไฟสวรรค์ในตำนาน

“มันคือไฟสวรรค์เจิ้งชี่ซึ่งเป็นไฟสวรรค์อันดับที่สิบสอง กำเนิดจากรัศมีแห่งความน่ายำเกรงและความชอบธรรมจากฟ้าดิน ต้องใช้เวลานับพันปีในการก่อกำเนิดและมีเพียงผู้ที่จิตใจชอบธรรมเท่านั้นถึงจะพิชิตมันได้” เหยียนเหล่าลูบเครายาวพลางอธิบายที่มาของไฟสวรรค์ “เสี่ยวเย่าจื่อ ลุยเลย”

ในฐานะลูกศิษย์ที่เขาสังเกตมาสามปี เขารู้ว่าศิษย์คนนี้มีจิตใจที่กล้าหาญ ดังนั้นจะต้องไม่มีปัญหาในการดูดซับไฟสวรรค์นี้

“ขอรับอาจารย์!” เซียวเย่าเดินเข้าไปด้วยความดีใจ

แต่ทันใดนั้นมีอีกมือหนึ่งเคลื่อนไหวเร็วกว่าเขา

“เฮ้ ดูสิ่งที่ข้าพบสิ นี่คือไฟสวรรค์เชียวนะ” ซูอันหยิบขวดหยกพิเศษออกมาแล้วบรรจุไฟสวรรค์ลงขวดโดยตรง จากนั้นยิ้มยิงฟันขาวไปทางเซียวเย่า “น้องชาย เจ้ามาที่นี่แบบเสียเปล่าแล้วสิ”

“เป็นเจ้า!” เซียวเย่าตัวแข็งทื่อ เหตุใดบุคคลนี้จึงมาปรากฏตัวที่นี่ ซูอันไม่ได้ไล่ตามมังกรขาวมาด้วย?

แต่ขึ้นชื่อว่าศัตรู เมื่อพบกันย่อมมีแต่ความอิจฉาและในขณะนี้ความเกลียดชังยิ่งทวีคูณ

โชคดีที่เขายังไม่เสียสติ “อาจารย์ ช่วยด้วย!”

ใบหน้าของเหยียนเหล่าค่อนข้างเคร่งขรึมเพราะเมื่อครู่เขาไม่ได้สัมผัสถึงการมาของบุคคลนี้ด้วยซ้ำ

“สหายน้อยท่านนี้ ลูกศิษย์ของข้าต้องสังหารสัตว์อสูรมากมายกว่าจะได้รับไฟสวรรค์นี้ หวังว่าเจ้าจะคืนมันมาโดยเร็ว”

“อะไรนะ! เจ้าฆ่าสัตว์เลี้ยงของข้าหมดเลยหรือ!” ซูอันทำเป็นโกรธมาก “พวกมันล้วนเป็นสัตว์เลี้ยงที่ปกป้องไฟสวรรค์ให้ข้าแบบสุดกำลัง แต่เจ้าฆ่าสัตว์เลี้ยงของข้าแล้วแย่งไฟสวรรค์ไป ช่างไร้เหตุผลสิ้นดี!”

เซียวเย่าได้ยินแล้วโกรธจนปากสั่น เขาไม่เคยเห็นคนไร้ยางอายเช่นนี้มาก่อน

การแสดงออกของเหยียนเหล่าก็เย็นชาเช่นกัน แม้ว่าเขาไม่ทราบภูมิหลังของของบุคคลนี้ แต่ในฐานะอดีตหยวนเสิน เขาย่อมไม่ใช่คนโง่ “ในเมื่อสหายน้อยไม่รู้ผิดชอบชั่วดีก็อย่าโทษที่ข้ารังแกเด็ก หากเจ้ามีไพ่เด็ดเชิญงัดออกมาเลย!”

แม้ว่าตอนนี้เขาจะเป็นเพียงวิญญาณ แต่เขาสามารถแสดงความแข็งแกร่งใกล้เคียงระดับหยางบริสุทธิ์ได้แล้ว

แค่มิ่งตานขั้นต้นคนหนึ่งจะสามารถต่อต้านพลังของหยางบริสุทธิ์ได้อย่างไร

ช่วงเวลาที่พลังเวทแผ่ออกมา ซูอันรู้สึกว่าอากาศรอบกายกำลังควบแน่นและเมื่อเซียวเย่าเห็นสิ่งนี้ก็รู้สึกยินดีที่จะได้แก้แค้น

ที่ผ่านมาเจ้ารังแกข้าและทำให้ข้าอับอาย แต่เจ้าเคยคิดบ้างหรือไม่ว่าวันนี้เจ้าจะตกอยู่ในมืออาจารย์ของข้า

ซูอันแค่นเสียงเย้ยหยันและพูดแสดงความรังเกียจ “แค่นี้เองหรือ?” ท่ามกลางสายตาที่สับสนของคนทั้งสอง ซูอันสูดหายใจเข้าลึกแล้วมองที่ไหนสักแห่งในความว่างเปล่า จากนั้นพูดเสียงดังว่า “อาจารย์ มีคนกำลังรังแกคนของท่าน!”

ในพริบตาเดียว กระบี่ยาวตัดผ่านอากาศเข้ามา

วิญญาณของเหยียนเหล่าสั่นสะท้าน ดวงตาของเขาแสดงความกลัว เขาระเบิดเปลวไฟสีฟ้าอ่อนออกจากร่างกายเพื่อสร้างเกราะอัคคีชั้นหนา

นี่เป็นไฟสวรรค์ชนิดหนึ่งเช่นกัน ชื่อว่าไฟใต้พิภพทั้งเก้า

ฟ้าว!

กระนั้นกระบี่ยาวยังสามารถทะลุผ่านวิญญาณของเหยียนเหล่าจนได้รับความเสียหายรุนแรง

วิญญาณที่มีรูปร่างชัดเจนกลายเป็นโปร่งใสและเบาบางลงทันที

มีปรมาจารย์หยวนเสินซ่อนตัวอยู่ที่นี่! ช่างน่าละอายที่หยวนเสินผู้สง่างามลอบโจมตีเช่นนี้!

“อาจารย์!” เซียวเย่าตกใจต่อสถานการณ์ที่พลิกกลับโดยกะทันหันนี้

เมื่อครู่นี้พลังของอาจารย์แข็งแกร่งมาก แต่อาจารย์ผู้อยู่ยงคงกระพันกลับถูกโจมตีโดยแรง

“เสี่ยวเย่าจื่อ หนีไป!” ดวงตาของเหยียนเหล่าคมกริบ เขาเผาต้นกำเนิดของวิญญาณตัวเองโดยไม่ลังเล

วิญญาณที่อ่อนแอแต่เดิมกลับมาแข็งแกร่งอีกครั้ง เปลวไฟสีฟ้าอ่อนเผาไหม้พื้นที่นั้นและพลังหยวนเสินทำให้อาณาจักรลับทั้งหมดสั่นสะเทือน

เหยียนเหล่าตั้งใจฉีกเปิดช่องว่างในอาณาจักรลับแล้วโยนเซียวเย่าเข้าไป จากนั้นเขาเหลือบมองอรหันต์หญิงในชุดขาวผู้ไม่มีใครเทียบได้ที่กำลังรีบเข้ามาหาซูอันราวกับว่าซูอันตายไปแล้ว

แม้ว่าเหยียนเหล่าจะกลายเป็นอาจารย์ของเซียวเย่าได้เพียงไม่นาน แต่เขาถือว่าเด็กโง่คนนี้เป็นผู้สืบทอดของเขาจริงๆ

ยิ่งไปกว่านั้นคือเขาเป็นเพียงวิญญาณที่เหลืออยู่จึงมีเวลาเหลืออีกไม่กี่ปีเท่านั้น เขาสามารถแลกชีวิตของตัวเองเพื่อความอยู่รอดของลูกศิษย์ได้

“เป็นแค่วิญญาณที่เหลืออยู่ จงดับสูญไปซะ!” มู่หนิงเจินยืนขวางหน้าซูอันแล้วยกกระบี่ยาวขึ้นอีกครั้ง “สลายอมตะ!”

ในอึดใจสุดท้ายที่ทางเข้าช่องว่างกำลังปิด เซียวเย่าเห็นเพียงวิญญาณของเหยียนเหล่าถูกตัดขาดด้วยแสงกระบี่ที่น่ากลัว เซียวเย่าทรุดลงกับพื้นโดยแรง เมื่อทางเข้าช่องว่างปิดสนิท ร่างของเฒ่าตัวเหม็นก็ไม่อยู่ตรงหน้าเขาอีกแล้ว

เขาหยุดนิ่งอยู่เช่นนั้นและสูญเสียสติไปชั่วขณะหนึ่ง จากนั้นยื่นมือไปข้างหน้าโดยไม่รู้ว่าต้องการคว้าอะไร

ดวงตาค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีแดงและเต็มไปด้วยน้ำตา

“อาจารย์...อ๊าก!” เขามองขึ้นไปบนฟ้าและกรีดร้อง น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความโศกเศร้าและโกรธแค้น

……

“อาจารย์~เมื่อครู่ข้ากลัวมาก โชคดีที่ท่านอยู่ด้วย” ซูอันเดินเข้ามากอดเอวของมู่หนิงเจินพลางเกยคางไว้บนไหล่ของนาง

มู่หนิงเจิน “...”

เจ้าบอกว่ากลัว แต่การกระทำไม่น่าจะเป็นเช่นนั้น

นางก้าวไปข้างหน้าเพื่อสลัดซูอันออกแล้วกำจัดไฟใต้พิภพทั้งเก้าที่กระจัดกระจายเพราะไม่มีเจ้าของแล้ว

“เอาล่ะ ปลอดภัยแล้ว” มู่หนิงเจินนึกถึงตอนที่เด็กคนนี้วิ่งมาขอความช่วยเหลือจากนาง

ไร้ยางอายมาก

เขาจับขาของนางแล้วพูดว่า “มีผีเฒ่าหยวนเสินตัวหนึ่งวางแผนชั่วร้ายกับข้า อาจารย์ ข้ากลัวมากและต้องการให้ท่านปกป้อง”

ทว่าตอนนี้ดูเหมือนเขากำลังวางแผนชั่วร้ายต่อผู้อื่นมากกว่า

ทันใดนั้นมีคลื่นชีวิตที่แข็งแกร่งลอยออกจากกองขี้เถ้าแล้วดึงดูดความสนใจของคนสองคน

ซูอันก้าวไปข้างหน้าแล้วใช้พลังเวทปัดเป่าขี้เถ้าที่อยู่รอบๆ ออกไป จากนั้นไข่ยักษ์สีขาวจึงปรากฏขึ้นตรงหน้า

เปรียะ เปรียะ!

เปลือกไข่ค่อยๆ แตกออก

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า มนุษย์ชายผู้นั้นคงนึกไม่ถึงว่าข้าจะรอดมาได้!” เสียงของสตรีที่เย่อหยิ่งและค่อนข้างบ้าอำนาจดังออกจากเปลือกไข่