ตอนที่ 106 บททดสอบของอาจารย์

ตอนที่ 106 บททดสอบของอาจารย์

เป็นครั้งแรกที่ราชันอสูรแสดงท่าทางตกตะลึงออกมา นางมองข้อมือที่ถูกจับ ทันใดนั้นนัยน์ตาปะทุไปด้วยเจตนาฆ่า “มนุษย์ ปล่อยมือเดี๋ยวนี้...อ๊าก อ๊าก อ๊าก!”

โลกกำลังหมุน!

ซูอันเริ่มเหวี่ยงแขน 360 องศาและร่างเล็กๆ นั้นกลายเป็นของเล่นในมือของซูอันทันที แรงเหวี่ยงนี้ทำให้เกิดลมพัดตาม ควันและฝุ่นปลิวว่อน ต้นไม้ใบหญ้าก็ปลิวตามลม อานุภาพคือกังหันลมขนาดใหญ่จริงๆ

“เสวียนชิง ปลอดภัยหรือเปล่า”

ขณะที่เล่นกังหันลม ซูอันยังมีเวลาใส่ใจญาติผู้น้องด้วย

“ปะ ปลอดภัย” กงเสวียนชิงได้สติอีกครั้งและแสดงความขอบคุณ “โชคดีที่ญาติผู้พี่มาทันเวลา”

ถ้าไม่ใช่เพราะญาติผู้พี่มาช่วยไว้ทัน นางคงถูกบังคับให้คุกเข่าต่อสัตว์อสูรแล้ว

เซียวเย่าเห็นร่างของซูอันจากระยะไกล ทันใดนั้นเขาเผลอก้มหน้าลงโดยไม่รู้ตัว

“อ๊าก ไอ้สารเลว อ๊าก อ๊าก อ๊าก!” เสียงโกรธเกรี้ยวผสานกับลมหวีดหวิวจนฟังไม่รู้เรื่อง

ซูอันรู้สึกว่ากังหันลมในมือหนักขึ้น

ทันใดนั้น

เกิดเสียงมังกรคำราม เด็กหญิงในมือของเขาหลุดออกไปและกลายร่างเป็นสัตว์อสูรที่แข็งแกร่ง

ดูเหมือนมังกรจริงๆ แต่มีเคราและเขาสั้นกว่า ทั้งยังมีเพียงเขาเดียวบนหัว เกล็ดอัดแน่น นี่คือลักษณะของมังกรขาว

“มนุษย์ เจ้าทำให้ข้าโกรธ!”

ดวงตาสีแดงเลือดของมังกรขาวเต็มไปด้วยโทสะ

ถึงอย่างไรนางก็เป็นราชันอสูรที่ควบคุมสัตว์อสูรทั้งหมดในอาณาจักรลับ ทว่าตอนนี้กลับถูกมนุษย์ปฏิบัติเหมือนกังหันลม

เกินจะรับไหว!

นางจะทำให้มนุษย์คนนี้ต้องชดใช้!

หางมังกรเรียวยาวเหวี่ยงออกไปราวกับแส้เหล็ก พลังเวทเต็มหางมังกรจึงเห็นได้ชัดว่านางโกรธมาก

ฟ้าว!

เมื่อมังกรศักดิ์สิทธิ์เหวี่ยงหาง ทำให้สัตว์อสูรที่เก่งหน่อยรีบบินหนีไปในทิศทางตรงข้าม ความเร็วในการหลบหนีนั้นสูงมากจนแม้แต่สัตว์อสูรระดับล่างที่รอให้ราชันแสดงพลังยังตกตะลึง

แต่มังกรขาวไม่มีความตั้งใจที่จะต่อสู้เลย

นางบินหนีไปทันที

เพราะนางไม่คาดคิดว่าจะมีผู้ฝึกตนระดับมิ่งตานมายังอาณาจักรลับแห่งนี้ได้!

ตอนนี้ความแข็งแกร่งของนางยังไม่เสถียร รอให้นางเปลี่ยนแปลงสายเลือดเสร็จแล้วค่อยกลับมาแก้แค้นยังไม่สาย

นิ่งไว้ ทำตัวน่าเกรงขามเข้าไว้!

นางจะไม่เริ่มการต่อสู้ที่ไม่ชนะ

“เสี่ยวเย่าจื่อรีบตามให้ทัน ในร่างกายของราชันอสูรมีรัศมีไฟสวรรค์อยู่!”

พลังวิญญาณของเหยียนเหล่าห่อหุ้มร่างกายของเซียวเย่าและพาให้ไล่ตามไปในทิศทางของมังกรขาว

ซูอันแค่มองตามทิศทางที่ทั้งสองจากไป แต่เขาไม่รีบร้อนที่จะติดตามและไม่ได้สนใจสัตว์อสูรที่หลบหนีทุกทิศทุกทางด้วย

“เสวียนชิง เจ้าได้รับบาดเจ็บตรงไหนบ้าง มาให้ญาติผู้พี่ดูหน่อย”

“ญาติผู้พี่ ข้า...” กงเสวียนชิงอยากจะบอกว่านางสบายดีจริงๆ แต่เมื่อเห็นท่าทางกังวลของญาติผู้พี่ นางจึงเลือกกลืนคำพูดเหล่านี้ลงคอ “ลำบากญาติผู้พี่แล้ว”

……

เซียวเย่าได้รับความช่วยเหลือจากเหยียนเหล่าในการไล่ตามมังกรขาวจนถึงที่สุด

ต้นไม้โบราณสูงตระหง่านเติบโตบนยอดเขา กิ่งก้านและใบของต้นไม้โบราณปกคลุมเกือบครึ่งหนึ่งของภูเขาไปแล้ว

ใต้ต้นไม้โบราณมีวังซึ่งมีเอกลักษณ์ตั้งอยู่

แต่จากมุมมองของเซียวเย่า มันเป็นเพียงบ้านดินหลังใหญ่เพียงไม่กี่หลังเรียงติดกัน แถมยังดูประหลาดอีกด้วย

นอกบ้านดินมีสัตว์อสูรมากมายคอยปกป้องไว้ ซึ่งมีจำนวนไม่น้อยไปกว่าที่ปิดล้อมกงเสวียนชิงก่อนหน้านี้

มังกรขาวกลายร่างเป็นมนุษย์อีกครั้งและหนีเข้าไปในบ้านดิน

เซียวเย่าเริ่มตื่นเต้นขึ้นมาและ ‘คัมภีร์อัคคี’ ในร่างกายของเขาเคลื่อนไหวด้วยความกระตือรือร้นมากกว่าเดิม “อาจารย์ ข้ารู้สึกถึงรัศมีของไฟสวรรค์”

เขาจำที่อาจารย์บอกได้ดี หลังจากกลืนไฟสวรรค์แล้ว ‘คัมภีร์อัคคี’ จะสามารถพัฒนาได้และความแข็งแกร่งของเขาจะดีขึ้นมาก

เขาเบื่อกับการเป็นคนอ่อนแอเกินทน

“อย่าเพิ่งใจร้อน” เหยียนเหล่าตบไหล่ของเซียวเย่า ลมหายใจเย็นผ่านเข้าสู่ร่างกายของเขา “แม้ว่ามังกรขาวจะอยู่ในระดับจื่อฝู่เท่านั้น แต่เป็นเพราะอาณาจักรลับจำกัดความก้าวหน้าของนางไว้ ดังนั้นความจริงแล้วระดับของนางไม่ต่ำกว่ามิ่งตานแน่นอน แม้แต่ข้าก็ไม่สามารถจัดการได้”

“เอ่อ อาจารย์ ท่านก็...” เซียวเย่ามองเหยียนเหล่าด้วยความประหลาดใจ

“เหลวไหล!” เหยียนเหล่าจ้องเขาแล้วพูดว่า “หากข้าแข็งแกร่งขนาดนั้น แล้วจะต้องการให้เจ้าช่วยเหลืออีกหรือ”

เซียวเย่าได้ยินเช่นนี้จึงทำได้เพียงยิ้มแห้งพลางเขี่ยปลายจมูกด้วยความอาย เพราะเขาคิดว่าอาจารย์มีอำนาจทุกด้าน

“ไอเย็นในร่างกายของมังกรนั้นแข็งแกร่งจึงไม่สามารถขัดเกลาไฟสวรรค์ได้ ข้าคิดว่ามังกรตัวนี้ต้องการใช้ไฟสวรรค์เพื่อเปลี่ยนสายเลือดของนางมากกว่า เพียงแต่วิธีนี้มีความเสี่ยงสูงและมีอัตราสำเร็จต่ำ ดังนั้นควรรอให้นางเปลี่ยนสายเลือดเสร็จแล้วค่อยแย่งไฟสวรรค์คืนมา”

เหยียนเหล่าให้คำแนะนำแก่เซียวเย่า

สิ่งที่เขาพูดก่อนหน้านี้มีความจริงครึ่งหนึ่งและเท็จครึ่งหนึ่ง เรื่องความแข็งแกร่งทางพลังวิญญาณที่เหลืออยู่ของเขานั้นอ่อนแอจริงๆ แต่ไม่ใช่ว่าเขาจัดการกับมังกรระดับจื่อฝู่ไม่ได้ หากเผาแหล่งกักเก็บวิญญาณของเขาก็จะสามารถแสดงความแข็งแกร่งสูงสุดได้ชั่วคราว

แต่เขาต้องการปลูกฝังเซียวเย่าให้คิดวิเคราะห์สถานการณ์ต่างๆ ด้วยตัวเองได้

ในไม่ช้า พลังแห่งไฟแผ่ออกจากบ้านดินและกลายเป็นม่านไฟปกคลุมบ้านดินทั้งหลังเอาไว้

ดูเหมือนมังกรขาวจะถูกกระตุ้นโดยซูอัน นางจึงตัดสินใจเริ่มการเปลี่ยนแปลงสายเลือดทันที

เสียงคำรามของสัตว์อสูรใต้ยอดเขาดังลั่น ขณะนี้สัตว์อสูรทุกตัวกำลังเฝ้าระวัง

“เสี่ยวเย่าจื่อ ใช้ประโยชน์จากตอนนี้เลย!” เหยียนเหล่าตบไหล่ของเซียวเย่าและวิญญาณของเขารวมเข้ากับร่างของเซียวเย่า “หลังจากนี้ชั่วคราวเจ้าจะใช้พลังระดับจื่อฝู่ได้และการเอาชนะสัตว์อสูรเหล่านี้ขึ้นอยู่กับเจ้าเองแล้ว”

แม้รู้สึกถึงพลังอันแข็งแกร่งที่ไหลออกจากร่างกาย เซี่ยวเย่ากลับไม่ดีใจเลย

เซียวเย่ากัดฟันพลางมองสัตว์อสูรที่สังเกตเห็นเขาแล้ว “เฒ่าตัวเหม็น ท่านหลอกข้าอีกแล้ว!”

บัดนี้ดวงตาที่ใหญ่กว่าล้อรถม้าจ้องมองมาที่เขาด้วยการพิจารณาถี่ถ้วน

มีสัตว์อสูรระดับจื่อฝู่อยู่ที่นี่ถึงเจ็ดตัว ถ้าอยากให้เขาตายก็แค่พูดมาเลย!

“พวกพี่ใหญ่ คือน้องชายแค่บังเอิญผ่านมาและกำลังจะผ่านไปแล้ว” เขายิ้มแห้งและพูดด้วยความสุภาพกับสัตว์อสูรเหล่านี้

“โฮ่ว!”

เห็นได้ชัดว่าพวกสัตว์อสูรไม่เชื่อ

“บัดซบ เฒ่าตัวเหม็น รอข้าก่อนเถอะ!”

เมื่อมองสัตว์อสูรที่กระโจนเข้ามาพร้อมอ้าปากเปื้อนเลือด เซียวเย่าจึงทำได้เพียงก่นด่าสาปแช่งและดึงไซเหล็กสีดำออกจากหลังเพื่อต่อสู้กับสัตว์อสูร

ภายในม่านไฟ ร่างกายของมังกรขาวกำลังถูกไฟสวรรค์ที่น่าสะพรึงกลัวเผาไหม้

“อ๊าก เจ็บเจ็บเจ็บ มันเจ็บเหลือเกิน!”

“มนุษย์ชายสารเลว อ๊าก เจ็บเจ็บ! รอข้าก่อนเถอะ หากข้าเปลี่ยนสายเลือดเสร็จสิ้น...โอ๊ย มันเจ็บ! ข้าจะจับเจ้ามาเป็นทาส!”

ความเจ็บปวดสุดแสนทำให้มังกรขาวยิ่งขุ่นเคืองชายที่ปฏิบัติต่อนางเหมือนกังหันลม

ร่างมังกรยักษ์ถูกความร้อนทำให้หดตัวกลายเป็นลูกบอล เกล็ดสีขาวค่อยๆ ไหม้เป็นสีดำและดูเหมือนว่าเลือดถูกกระตุ้นด้วย

ท่ามกลางไฟสวรรค์ที่โหมกระหน่ำ แสงสีขาวเล็กๆ ลอยออกจากร่างกายของนาง ในที่สุดกลายเป็นรังไหมแห่งแสงสีขาวบริสุทธิ์เข้าห่อหุ้มนางไว้จนมิด

การต่อสู้ข้างนอกยังคงดำเนินต่อไป ร่างกายของเซียวเย่ามีบาดแผลหลายจุดและบริเวณโดยรอบเต็มไปด้วยซากสัตว์อสูร

จนกระทั่งตัดหัวของสัตว์อสูรตัวสุดท้ายออก เซียวเย่าจึงทนไม่ไหวอีกและทรุดตัวลงกับพื้น

ความแข็งแกร่งในร่างกายไหลออกเหมือนกระแสน้ำและความรู้สึกอ่อนแอพุ่งขึ้นมาจากแขนขา

“เสี่ยวเย่าจื่อทำได้ดีมาก!” วิญญาณของเหยียนเหล่าก็ออกจากร่างของเซียวเย่าพร้อมรอยยิ้ม