ตอนที่ 105 ราชันอสูรสุดน่ารัก

ตอนที่ 105 ราชันอสูรสุดน่ารัก

ยิ่งไปกว่านั้นคือผู้ชายคนนี้ยังมาพร้อมผู้หญิงอีกคนที่ไม่ด้อยกว่าเทพธิดาฉู่ น่าอิจฉานัก!

ชายผู้นี้คือใคร!

ผู้ฝึกตนหลายคนเห็นดังนั้นก็ใจสลาย แต่สายตาของพวกเขาไม่ได้ส่งผลกระทบต่อความใกล้ชิดของชายหญิงทั้งสอง

จากนั้นมีคลื่นความผันผวนของพื้นที่เกิดขึ้น

ประตูสู่อาณาจักรลับถูกเปิดออก

ผู้ฝึกตนทั่วไปรีบเร่งไปยังอาณาจักรลับ ซูอันจับมือกงเสวียนชิงแล้วพูดว่า “ไปกันเถอะ”

เซียวเย่าซึ่งซ่อนตัวอยู่ข้างหลังทุกคนเห็นแล้วเผลอหดคอลง เพราะระดับพลังวิญญาณของบุคคลนี้อยู่ในระดับมิ่งตานไม่ใช่หรือ? แล้วจะเข้าสู่อาณาจักรลับได้อย่างไร

“อาจารย์?”

“คงใช้วิธีหลีกเลี่ยงการถูกอาณาจักรลับตรวจจับได้” เสียงที่ประหลาดใจของเหยียนเหล่าดังขึ้น “ถ้าใช้วิธีการเช่นนั้นได้ แสดงว่าตัวตนของบุคคลนี้ไม่ธรรมดา! เสี่ยวเย่าจื่อ เจ้าต้องระวังให้มาก เพราะพวกเขาอาจมาเพื่อไฟสวรรค์เช่นกัน”

“เข้าใจแล้วอาจารย์” เซียวเย่าจ้องมองแผ่นหลังของซูอันแล้วพ่นลมหายใจเกลียดชัง จากนั้นติดตามคนอื่นๆ เข้าไปในอาณาจักรลับ

ถ้าคนผู้นี้สามารถเข้าสู่อาณาจักรลับได้ อาจารย์ของเขาซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นปรมาจารย์แห่งหยวนเสินก็สามารถติดตามเขาเข้าไปในอาณาจักรลับได้เช่นกัน

ดังนั้นเขาจึงได้เปรียบกว่า!

……

สภาพแวดล้อมในอาณาจักรลับเต็มไปด้วยรอยแยกขนาดใหญ่ ไม่เพียงแต่มีพลังวิญญาณที่เข้มข้นมากขึ้น พืชพรรณที่อยู่ข้างในดูดุร้ายและประหลาดมาก ทั้งยังมีต้นไม้เก่าแก่สูงตระหง่านอยู่ทุกแห่ง

ดอกไม้วิญญาณระดับต่ำและหญ้าวิญญาณสามารถพบเห็นได้ทุกที่ไม่ต่างจากวัชพืชทั่วไป

และในอาณาจักรลับนี้ ความคิดศักดิ์สิทธิ์เหมือนจะถูกขัดขวางในระดับหนึ่ง

ซูอันเหลือบมองไปที่ไหนสักแห่งข้างหลัง “ไปหาเสวียนชิงก่อนดีกว่า”

ในการรับรู้ของเขานั้น ตำแหน่งของกงเสวียนชิงอยู่ไม่ไกลจากเซียวเย่า

จึงมีโอกาสเกิดอันตรายถึงแปดในสิบส่วน

……

ตอนนี้กงเสวียนชิงรู้สึกแย่มาก

นางไม่รู้ว่าเป็นโชคร้ายหรืออะไร แต่ทันทีที่นางเข้าสู่อาณาจักรลับ นางก็ถูกส่งมายังสถานที่รวมตัวของสัตว์อสูรและกลายเป็นผู้บุกรุกในสายตาของสัตว์อสูรเหล่านั้น

หมาป่ายักษ์สูงมากกว่าสิบจั้ง สิงโตทองคำสามหัว งูยักษ์ที่โฉบอยู่บนต้นไม้โบราณและสัตว์อสูรตั้งแต่ระดับขอบเขตก่อกำเนิดไปจนถึงระดับจื่อฝู่ล้อมรอบนางอยู่

พวกมันไม่ได้แปลงกาย แต่ยังรักษารูปลักษณ์ของสัตว์ที่ดุร้ายที่สุดเอาไว้ แน่นอนว่าการอยู่ในรูปลักษณ์นี้มีความแข็งแกร่งมากกว่าการแปลงกาย

“คงต้องลำบากหน่อย!” กงเสวียนชิงขมวดคิ้วและถือดาบยักษ์ในมือพลางจ้องมองไปที่สัตว์อสูรระดับจื่อฝู่ จิตวิญญาณดาบน่าสะพรึงกลัวและไม่ไว้ชีวิตทำให้สัตว์อสูรหวาดกลัวที่จะเข้าใกล้นาง

“เฮอะ เฮอะ ผู้หญิงคนนี้ก็มีวันเช่นนี้เหมือนกันสินะ” เซียวเย่าซึ่งแอบมองจากระยะไกลแค่นเสียงเย้ยหยัน

ด้วยความช่วยเหลือของอาจารย์เหยียนเหล่าจึงทำให้รัศมีของเขาถูกซ่อนไว้โดยสมบูรณ์และเขาไม่กลัวที่จะถูกค้นพบโดยสัตว์อสูรเหล่านี้

ไม่นานก็มีสัตว์อสูรที่ไม่สามารถยับยั้งโทสะได้และเปิดการโจมตีกงเสวียนชิงก่อน

“กระจกเสวียนปิง!”

กงเสวียนชิงตะโกนดังลั่นและกระจกเสวียนปิงกลายเป็นโล่น้ำแข็งเพื่อปกป้องร่างกายของนางไว้ ปิดกั้นการโจมตีของสัตว์อสูรที่อ่อนแอจำนวนมากได้

แล้วนางหรี่ตาลงเล็กน้อย เมื่อจิตวิญญาณแห่งดาบถึงจุดสูงสุด ดาบยักษ์จึงถูกเหวี่ยงออกไป

ในอาณาจักรลับซึ่งมีฤดูใบไม้ผลิตลอดเวลาแห่งนี้ เป็นครั้งแรกที่เหล่าสัตว์อสูรรู้สึกถึงความเย็นยะเยือกและแสงของดาบที่อยู่ตรงหน้าพวกมันเหมือนจะกลายเป็นเส้นแบ่งระหว่างสองฤดูกาล

อุณหภูมิลดฮวบทุกที่ที่ดาบพุ่งผ่าน แม้แต่อากาศเหมือนจะกลายเป็นน้ำแข็ง สัตว์อสูรหลายสิบตัวที่พุ่งเข้าใส่กงเสวียนชิงชะงักค้าง สายตาที่กระหายเลือดของพวกมันแข็งทื่อและรอยแยกเปิดขึ้นกลางร่างของพวกมัน ทำให้มันกลายเป็นสองซีก

แต่ไม่มีกลิ่นคาวเลือดในอากาศเลย

เพราะร่างที่ถูกผ่าแยกเป็นสองซีกนั้นถูกแช่แข็งโดยสมบูรณ์ ศพของสัตว์อสูรร่วงลงพื้นเกิดเสียงกระทบหนักราวกับก้อนหิน

ช่วงเวลาที่กงเสวียนชิงฟาดดาบออกไป สัตว์อสูรทั้งหลายล้มตายทันทีและมีสัตว์อสูรระดับจื่อฝู่เพียงไม่กี่ตัวที่รอดไปได้

หลังการโจมตีด้วยดาบเพียงสองสามครั้ง กงเสวียนชิงใช้พลังเวทไปเกือบครึ่งหนึ่งแล้ว พื้นที่โดยรอบแทบจะไม่เหลือศัตรูพุ่งเข้ามา

เมื่อเห็นฉากนี้ สัตว์อสูรตัวอื่นรู้สึกหวาดผวา เพราะสัตว์อสูรที่มาถึงระดับผันวิญญาณได้ย่อมมีสติปัญญาและความตระหนักรู้ที่จะแสดงหาความได้เปรียบและหลีกเลี่ยงข้อเสียเปรียบที่เหนือกว่าสัตว์ทั่วไปมาก

“กงเสวียนชิงแข็งแกร่งมาก!” เซียวเย่าอ้าปากค้างแต่รู้สึกไม่พอใจ “ดูเหมือนครั้งนี้จะทำอะไรนางไม่ได้แล้ว”

เขามีความสุขที่ได้เห็นผู้หญิงที่เหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเขาและครอบครัวต้องเผชิญความโชคร้าย

“ไม่ใช่หรอก” ร่างของเหยียนเหล่าปรากฏที่ข้างกายของเขา “เจ้าไม่สังเกตหรือว่าสัตว์อสูรเหล่านี้ดูเป็นระเบียบมาก ไม่มีการต่อสู้ระหว่างพวกมันเอง แต่พวกมันกลับร่วมกันโจมตีหญิงสาวคนนี้แทน”

“อาจารย์หมายถึง...มีคนอยู่เบื้องหลังสัตว์อสูรพวกนี้หรือ?”

“ใช่!” เหยียนเหล่าพยักหน้า

ตามที่คาดไว้ ทันใดนั้นสัตว์อสูรที่อยู่รอบๆ กงเสวียนชิงเกิดความปั่นป่วน จากนั้นพวกมันรีบเปิดทางแล้วลดศีรษะดุร้ายลง สองขาหน้าย่อลงคำนับและส่งเสียงครวญครางเบาๆ เพื่อแสดงความจำนน

เพราะราชันอสูรปรากฏกาย เหล่าสัตว์อสูรทั้งหลายต้องทำความเคารพ!

ทันใดนั้นดวงตาของกงเสวียนชิงหดเกร็งและหัวใจพองโต ดาบยักษ์ซึ่งเป็นอาวุธวิญญาณในมือของนางเหมือนสัมผัสได้ถึงความกังวลใจของเจ้าของ มันจึงส่งเสียงที่คมชัดออกมาด้วย

อันตราย!

นางกลั้นหายใจแล้วถ่ายโอนพลังเวทในร่างกายไปยังดาบยักษ์

ตึก! ตึก!

เสียงฝีเท้าหนักแน่นมาก บ่งบอกว่าผู้มาเยือนเป็นยักษ์ตนหนึ่ง

เสียงฝีเท้าค่อยๆ เข้ามาใกล้

“เจ้าฆ่าลูกสมุนของข้าหรือ?” เป็นเสียงผู้หญิงที่เย็นชาและมีอำนาจครอบงำมาก ทั้งยังมีเสน่ห์ที่เอาชนะใจผู้คนได้

กงเสวียนชิงตกตะลึงเมื่อเห็นผู้มาเยือน

อีกฝ่ายแตกต่างจากสัตว์อสูรตัวอื่น เพราะสิ่งที่ปรากฏตรงหน้าคือเด็กหญิงตัวเล็ก หน้าตาน่ารักและมีผมสีขาว ดวงตาสีแดงในอาภรณ์สีขาว

พลังวิญญาณระดับจื่อฝู่ของนาง ทำให้เกิดความรู้สึกไม่เข้ากันเลย

“เจ้ามนุษย์! ข้ากำลังถามเจ้าอยู่!” เมื่อเห็นกงเสวียนชิงตกตะลึง ราชันอสูรจึงพูดด้วยความไม่พอใจ

“ไม่ใช่” กงเสวียนชิงส่ายหัว

“เฮอะ มนุษย์ เจ้ากำลังโกหกข้า” เสียงของราชันอสูรเย็นชาและดุดัน ความเยือกเย็นสะท้อนอยู่ในรูม่านตาที่เหมือนทับทิมของนาง

“รู้แล้วยังถามอีกหรือ?” กงเสวียนชิงปลุกจิตวิญญาณขึ้นอีกระดับ นางไม่ได้ดูถูกอีกฝ่ายเพราะรูปลักษณ์ที่น่ารักเลย

ใครจะรู้ว่ามีอสูรแก่ซ่อนอยู่ใต้ผิวหนังนี้หรือเปล่า

“เฮอะ เป็นมนุษย์ที่น่าสนใจ”

ทันใดนั้นใบหน้าที่เยาว์วัยของราชันอสูรเผยรอยยิ้มเย็น “ในเมื่อเจ้าฆ่าสมุนของข้า เช่นนั้นเจ้าก็มาอยู่เป็นสมุนข้าแทน!”

เมื่อเสียงนั้นจบลง เด็กหญิงน่ารักหายตัวไปทันที

หัวใจของกงเสวียนชิงตึงเครียด นางตวัดดาบไปข้างหลังตามสัญชาตญาณ

ทว่าดาบยักษ์ที่มีพลังน่าสะพรึงกลัวถูกมือเล็กๆ ที่ปกคลุมไปด้วยเกล็ดจับไว้

“แข็งแรงดีนะ” ราชันอสูรมองเย้ยหยันกงเสวียนชิง “แต่ข้าไม่ชอบเงยหน้าขึ้นคุยกับใคร” มืออีกข้างของนางวางบนไหล่ของกงเสวียนชิงแล้ว พลังมหาศาลกำลังกดกงเสวียนชิงลง “คุกเข่า!”

ทว่าพริบตาเดียว ข้อมือของนางถูกคว้าไว้ แรงที่คว้านั้นเหมือนกับห่วงเหล็กและทำให้นางขยับมือไม่ได้

“ได้ยินว่าเจ้าชอบให้คนอื่นคุกเข่าหรือ?” ซูอันมองเด็กหญิงน่ารักที่อยู่ตรงหน้าด้วยสายตาอบอุ่น “ท่านอาคนนี้ชอบเล่นกังหันลม เช่นนั้นเรามาเล่นกังหันลมกันเถอะ”