ตอนที่ 83 ตั้งใจหลบหน้า

ตอนที่ 83 ตั้งใจหลบหน้า

“เป็นเช่นนี้เอง!” รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของทั้งสองคนที่เข้าใจเรื่องราวผิดๆ

ซูเมิ่งเหยากำลังเดินไปเดินมาในห้อง

ซูอันเจ้าเล่ห์และร้ายกาจ หากเขาพบนางตอนมีข้อบกพร่องเยอะมากเช่นนี้ ผลที่ตามมาคือหายนะ นางต้องกลายเป็นเครื่องมือของเขาและเดินตามเส้นทางเดิมในชาติก่อน

แค่นึกถึงชาติก่อนก็รู้สึกแย่แล้ว

แม้ว่านางจะมีความทรงจำของชาติก่อน แต่ไพ่เด็ดของซูอันไม่ได้เปิดเผยกับนางมากนัก กล่าวอีกนัยคือซูอันไม่ได้ใช้วิธีมากมายเพื่อจัดการกับนาง

แต่ในระยะเวลาอันสั้น นางไม่มีความสามารถในการหลีกเลี่ยงซูอันด้วย

อาจเป็นไปได้ด้วยซ้ำว่าซูอันส่งคนมาเฝ้าสังเกตการณ์จวนหย่งเวยปั๋วไว้แล้ว ส่วนนางยังไม่ปลุกสายเลือดแท้จริงและอ่อนแอมาก ทำให้นางหลบหนีได้ยาก

ดูเหมือนว่าในอีกไม่กี่วันข้างหน้านางจะต้องระมัดระวังและรอโอกาส

“ข้าจำได้ว่าชาติที่แล้วเมื่อโอกาสมาถึง ซูอันและหลิงเฉินกำลังต่อสู้กัน บางทีข้าอาจจะใช้ประโยชน์จากโอกาสนั้นได้”

“คว้าโอกาสนั้นไว้ หลังจากปลุกสายเลือดโดยสมบูรณ์แล้วค่อยมุ่งหน้าไปยังเผ่าปีศาจ!”

นางตัดสินใจแล้วว่ายังพบซูอันตอนนี้ไม่ได้ อย่างน้อยก็จนกว่านางจะมีความสามารถในการจับซูอันขังไว้ได้

……

มันเป็นวันที่ตระกูลซูเต็มไปด้วยความเบิกบาน

หลังจากเห็นรถม้าของซูอันจอดอยู่หน้าจวนปั๋ว ฟูเหรินผู้เฒ่าออกมาต้อนรับด้วยตัวเอง ใบหน้าเหี่ยวย่นเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

“ท่านโหวซูโปรดเข้ามาเร็วๆ เถอะ อาหารถูกจัดเตรียมไว้พร้อมแล้ว”

“ฟูเหรินผู้เฒ่าอย่าสุภาพนักเลย” ซูอันทักทายทุกคนด้วยความอ่อนโยนและทุกคนในจวนปั๋วรู้สึกยินดีกับทัศนคติที่เข้าถึงได้ง่ายเช่นนี้

ซูเสวี่ยจู๋ยืนอยู่ข้างหลังทุกคนและมองไปที่ชายคนนี้ด้วยสายตาคลุมเครือและร้อนแรง

เมื่อเทียบกับคนในตระกูลซู คงมีเพียงนางที่มองออกว่าซูอันไม่ใช่คนดี

แต่ด้วยเหตุผลบางประการ แม้นางรู้สึกรังเกียจคุณชายเจ้าสำราญคนอื่น แต่นางกลับชื่นชอบความเลวของซูอันราวกับว่านางไร้สมอง

ก่อนหน้านี้นางเคยตำหนิซูเมิ่งเหยาว่าโง่เขลาที่ตกหลุมรักคนจากหน้าตา แต่ดูเหมือนนางเป็นหนักว่าซูเมิ่งเหยาเสียอีก

บางทีนางอาจเกิดมาเป็นผู้หญิงไม่ดี

เช่นเดียวกับตอนที่นางเห็นซูอันข่มขู่หลี่จื่อซวงครั้งแรก นางกลับไม่กลัว แต่รู้สึกตื่นเต้นและอิจฉาว่าเหตุใดผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่นาง

นางสลัดความคิดออกจากหัวและติดตามทุกคนในตระกูลซูเพื่อต้อนรับซูอันเข้าจวน

ไม่รู้ว่าเป็นความตั้งใจหรือเปล่า แต่ในงานเลี้ยงครั้งนี้ซูเสวี่ยจู๋ได้นั่งข้างซูอัน

“หืม เหตุใดไม่เห็นเมิ่งเหยาล่ะ?” ซูอันกวาดตามองแล้วถามด้วยความสงสัย

“เมิ่งเหยาไม่สบาย ท่านโหวซูให้เสวี่ยจู๋คุยเป็นเพื่อนก่อนเถอะ” แม่ซูกล่าวด้วยความขันแข็ง

ถ้าซูอันตกหลุมรักซูเสวี่ยจู๋จริงๆ การหมั้นหมายนั้นยังมีประโยชน์ใด

หรือถึงแม้จะเป็นแค่คนรัก พวกนางยังสามารถเกาะบารมีขึ้นที่สูงได้

ซูอันได้ยินแล้วไม่ค่อยเชื่อ

“คุณชายซู ให้เสวี่ยจู๋ดื่มอวยพรแก่ท่านหน่อย” ซูเสวี่ยจู๋ที่อยู่ข้างๆ ได้แสดงรอยยิ้มสดใสให้ซูอัน จากนั้นหยิบจอกสุราขึ้นมาและดื่มหมดในอึกเดียว

ในเวลานี้วีรบุรุษตัวจริงของตระกูลซูสวมเสื้อผ้าเรียบง่ายและยุ่งวุ่นวายกับการเดินไปเดินมาโดยไม่หยุดแม้แต่นิดเดียว

เมื่อเห็นซูอันพูดคุยมีความสุขกับคู่หมั้นของตนและซูเสวี่ยจู๋ยกมือปิดปากหัวเราะเป็นครั้งคราว ระยะห่างระหว่างทั้งสองใกล้เข้ามาเรื่อยๆ หลิงเฉินที่กำลังส่งอาหารให้ทุกคนจึงมีสีหน้าเขียวคล้ำ

เสวี่ยจู๋ถูกท่านโหวซูล่อลวงอีกแล้ว

“หลิงเฉินมัวยืนทำอะไรอยู่ ยังมีอาหารอีกมากที่ไม่ได้ยกขึ้นโต๊ะ!” แม่ซูมองด้วยความเกลียดชัง ในสายตาของนางแล้วหลิงเฉินไม่ใช่ลูกเขยแต่เป็นทาส

หลิงเฉินแอบกำหมัดแน่นและวางจานลง จากนั้นมองไปในทิศทางของซูอัน

“ซูอัน อยู่ห่างจากเสวี่ยจู๋ด้วย!” เขากัดฟันพูดในขณะระงับโทสะ

ทันใดนั้นทั้งโต๊ะบังเกิดความเงียบ

ฟูเหรินผู้เฒ่าสูญเสียการควบคุมจนเกือบทำตะเกียบหลุดมือ

แม่ซูลุกขึ้นยืนทันทีพร้อมสีหน้าตกตะลึง ลูกเขยสวะคนนี้กล้าดีอย่างไร!

“เจ้า...พูดกับข้าหรือ?” ซูอันซึ่งนั่งในตำแหน่งหลักก็หันมามองด้วยความสับสน

“ใช่! อย่าคิดว่าเป็นท่านโหวแล้วจะเก่ง!” หลิงเฉินมองซูอันด้วยสายตาโกรธเกรี้ยวสามส่วนเย็นชาหนึ่งส่วน มุมปากของเขาโค้งขึ้น “ในโลกนี้ยังมีคนที่แข็งแกร่งกว่าเจ้า...”

เพียะ!

ฝ่ามือใหญ่ของแม่ซูประทับบนใบหน้าของหลิงเฉินทำให้มุมปากที่บิดเบี้ยวของเขาหายไปทันที

“ไอ้สวะ ตรงนี้ไม่ใช่ที่ให้เจ้าพูด รีบไสหัวไปซะ!”

“ข้า...” หลิงเฉินหายใจเร็วขึ้น แต่สองเท้าของเขาเหมือนหยั่งรากจึงหยุดนิ่งอยู่ตรงนั้น

การเป็นลูกเขยมันน่าหงุดหงิดมาก!

“ท่านแม่ นี่คือธรรมเนียมของตระกูลซูหรือ ปล่อยให้คุณหนูที่หมั้นหมายแล้วใกล้ชิดกับผู้ชายป่าเถื่อนน่ะหรือ?” เขาถามเสียงดัง

ผู้ชายป่าเถื่อน?

ทันใดนั้นทุกคนในตระกูลซูรู้สึกเสียวสันหลังวาบ ลูกเขยสวะพูดถึงท่านโหวซูเช่นนี้ กำลังพยายามทำให้ท่านโหวซูกลายเป็นศัตรูกับจวนหย่งเวยปั๋ว!

ปัง!

เสียงกระทบกันดังขึ้น

ปรากฎว่าฟูเหรินผู้เฒ่ากระแทกตะเกียบลงกับโต๊ะ

นางยกมือกุมอกและชี้หน้าหลิงเฉินด้วยความโกรธเกรี้ยว “สารเลว สารเลว ลูกเขยคนใหม่ของตระกูลซูกำลังทรยศตระกูล!”

“เฮอะ ข้ายอมรับไม่ไหวแล้ว การหมั้นหมายนี้ควรจะถูกยกเลิกไปนานแล้วเช่นกัน” แม่ซูก็พูดด้วยความโกรธ “วันนี้เขากล้าพูด พรุ่งนี้เขาจะกล้ากบฏ! ตระกูลซูของเราไม่สามารถแบกรับคนเช่นนี้ได้”

สมาชิกในตระกูลซูที่เหลือต่างเห็นด้วย พวกเขาทำราวกับว่าหลิงเฉินเป็นคนชั่วร้ายและการอยู่ในตระกูลซูจะก่อให้เกิดมลพิษ

เมื่อหลิงเฉินได้ยินเรื่องการ ‘ถอนหมั้น’ ในที่สุดเขาก็สงบลง

กลายเป็นแบบนี้ได้อย่างไร!

หากเขาต้องยกเลิกการหมั้นหมายกับเสวี่ยจู๋ ก็เท่ากับว่าซูอันสมปรารถนา

เมื่อเห็นรอยยิ้มขบขันของซูอันจึงทำให้เขากังวลมาก เพราะวันนี้เขาหุนหันพลันแล่นเกินไปจริงๆ

“ท่านแม่ ข้าผิดไปแล้ว”

“โอ้ รู้ตัวว่าผิดด้วยหรือ?” ซูอันเป็นฝ่ายพูด

ในขณะที่เขาขอให้ซูเสวี่ยจู๋ช่วยคีบอาหาร มือของเขาไม่ซื่อสัตย์และทำให้ทั้งสองคนสัมผัสกันโดยตั้งใจหรือไม่ตั้งใจอยู่เสมอ

ดวงตาของหลิงเฉินเต็มไปด้วยไฟ แต่เขาไม่กล้าโจมตี

ทน! อดทนไว้!

“ไสหัวไปซะ!” เสียงแม่ซูดังขึ้น

“ขอรับท่านแม่ ข้าจะไปแล้ว” หลิงเฉินวิ่งหนีด้วยความสิ้นหวัง

จากนั้นงานเลี้ยงที่แขกและเจ้าบ้านสนุกสนานกันเต็มที่จึงเริ่มขึ้น

ยกเว้นหลิงเฉินที่ยังเต็มไปด้วยความไม่พอใจในตัวซูอัน

……

“อาหลง!”

ในห้องเก็บของที่มืดและแคบ หลิงเฉินเรียกลูกน้องออกมา

“ท่านเจ้าสำนัก คำสั่งคืออะไรขอรับ?” ชายร่างกำยำที่ชื่ออาหลงถามด้วยความเคารพและคุกเข่าลงกับพื้น

“อาหลง ข้าไม่ชอบที่ซูอันใกล้ชิดกับเสวี่ยจู๋มากเกินไป เจ้าไปสั่งสอนเขาหน่อย!” หลิงเฉินพูดด้วยสีหน้าเย็นชา

แม้ว่าซูอันยังไม่ได้ทำอะไรจริงๆ แต่ในใจของเขาคือซูอันล่อลวงเสวี่ยจู๋และใช้อำนาจกดขี่จวนหย่งเวยปั๋ว

เสวี่ยจู๋ที่ไว้ตัวและบริสุทธิ์ผุดผ่องจะรับมือกับหนุ่มเจ้าชู้แบบซูอันได้อย่างไร

อาหลงเป็นคนของสำนักหลงหวังที่ติดตามเขามายังเมืองหลวงและจงรักภักดีต่อเขามากที่สุด

แม้เขาจะพูดอยู่เสมอว่าไม่ต้องการให้อาหลงติดตามมาด้วย แต่เมื่อถึงเวลากลับเรียกใช้งานอาหลงโดยไม่ลังเลและก็เป็นอาหลงที่เขาส่งไปจัดการเรื่องตระกูลหยวน

อาหลงได้ยินแล้วลังเลขึ้นมา “แต่ฐานะของซูอัน…”

“ทำตามที่ข้าสั่ง สำนักหลงหวังของข้าไม่ใช่ใครจะดูถูกได้!” หลิงเฉินพูดด้วยความเด็ดขาด

เกี่ยวกับตัวตนของซูอันนั้น เขาไม่ได้รู้โดยละเอียดและรู้แค่ว่าอีกฝ่ายเป็นท่านโหว