ตอนที่ 82 ธรรมดาเกินกว่าจะเป็นตัวเอกหญิง

ตอนที่ 82 ธรรมดาเกินกว่าจะเป็นตัวเอกหญิง

“พี่สาว ท่านโหวซูต้องสนใจท่านแน่ มิฉะนั้นเขาจะช่วยท่านทำไม” ซูรั่งพยายามไขว่คว้าฟางเส้นสุดท้ายไว้ เขาพูดด้วยความตื่นเต้นว่า “แค่บอกว่าท่านยอมแต่งงานกับเขา แล้วเขาจะเต็มใจช่วยแน่นอน พี่สาว คิดว่าช่วยข้าเถอะนะ!”

“นั่นสิ เมิ่งเหยา พ่อแม่ก็ขอร้องให้เจ้าช่วยน้องด้วยเถอะ”

“เมิ่งเหยา เจ้าเป็นพี่สาว ดังนั้นเจ้าต้องช่วยน้องชาย!”

“เมิ่งเหยา ชีวิตของรั่งเอ๋อร์ขึ้นอยู่กับเจ้าแล้ว”

ขณะฟังคำอ้อนวอนที่ค่อนข้างกดดันและบีบบังคับของคนเหล่านี้ นัยน์ตาของซูเมิ่งเหยามีแสงเย็นวาบขึ้น

“ถ้าเช่นนั้นลูกสาวจะลองดูเจ้าค่ะ” นางยังแสร้งเป็นคนไร้เดียงสาเหมือนอดีต ราวกับว่านางถูกพ่อแม่เกลี้ยกล่อมให้ทำ จึงตอบตกลงหลังจากลังเลอยู่บ้าง

เมื่อได้ยินคำตอบของซูเมิ่งเหยาแล้วทุกคนดีใจมาก ซูรั่งผ่อนคลายมากขึ้นและแสดงท่าทีขี้เล่นเหมือนเดิม “ตั้งแต่นี้ไปข้าควรเรียกท่านโหวซูว่าพี่เขยใช่หรือไม่?”

หากมีซูอันคอยหนุนหลัง นับจากนี้ไปเขาจะได้รับทุกสิ่งในเมืองหลวงไม่ใช่หรือ?

แต่ไม่มีใครสังเกตเห็นความดูถูกที่ลึกลงไปในดวงตาของซูเมิ่งเหยา

ให้ขอร้องซูอัน? เฮอะ ไม่มีทาง

อย่าพูดถึงความแค้นที่มีต่อซูอันเลย นางไม่สนใจสิ่งที่เรียกว่าคนในครอบครัวด้วยซ้ำ

ตอนนี้ซูอันได้เจอนางก่อนที่ความแข็งแกร่งของนางจะกลับมา

แต่ไม่ใช่ปัญหา เพราะอย่างไรยังมีคนโง่เข้ามาช่วยแก้ปัญหานี้ให้เอง นางไม่จำเป็นต้องกังวล

หางตาของนางมองเห็นซูเสวี่ยจู๋

ตอนนี้หลิงเฉินคนโง่ไม่ได้อยู่ด้วย หากนางเดาไม่ผิด เขาได้แอบแจ้งลูกน้องในสำนักเพื่อหาเส้นสายในการแก้ปัญหาให้ตระกูลซูแล้ว

เฮอะ เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นเจ้าสำนักขององค์กรนักฆ่า พลังวิญญาณอยู่ในระดับมิ่งตาน แข็งแกร่งทั้งฐานะและพรสวรรค์ที่ไม่ธรรมดา แต่ในความจริงเขาเป็นคนโง่ เป็นคนไร้ประโยชน์และซูอันมักจะพูดว่าเขาเป็นตัวตลก

ก่อนที่นางจะถูกจับขังในห้องลับ คนผู้นี้ถูกซูอันเล่นงานจนตายไปแล้ว

ซูเมิ่งเหยาไม่มีความคิดที่จะร่วมมือกับหลิงเฉินเพื่อจัดการกับซูอัน เพราะการอยู่ให้ห่างคนโง่เช่นนี้ย่อมดีกว่า

อีกเหตุผลหนึ่งคือนางไม่ต้องการให้คนอื่นเข้ามายุ่งเกี่ยวกับการแก้แค้น อืม แม้ว่านางไม่เต็มใจยอมรับเหตุผลนี้ก็เถอะ

ส่วนซูเสวี่ยจู๋พี่สาวผู้แสนดีชอบซูอันนักไม่ใช่หรือ ไม่ลังเลที่จะทรยศนางเลยใช่ไหม

รอให้นางขังซูอันไว้ในห้องลับแล้วนางแค่มอบหินฉายซ้ำให้ซูเสวี่ยจู๋ก็พอ!

เพื่อเป็นการขอบคุณที่คอยดูแลนางเสมอมา

ซูเสวี่ยจู๋ที่ยังคิดว่าจะส่งเมิ่งเหยาให้ซูอันอย่างไร หลังจากนั้นค่อยปีนขึ้นเตียงของซูอันแทน ทันใดนั้นนางรู้สึกหนาวสั่นขึ้นมา

เมื่อหันไปมอง นางเห็นซูเมิ่งเหยากำลังยิ้มหวานมาให้

นางจึงรีบยิ้มตอบน้องสาวผู้ไร้เดียงสาทันที

……

“หลิงเฉินคนนี้ อืม ชื่อเดียวกับเจ้าสำนักหลงหวังคนใหม่ ดูเหมือนเป็นคนเดียวกันไม่ใช่หรือ? ความแข็งแกร่งของพวกเขาน่าจะอยู่ในระดับมิ่งตานซึ่งไม่น่าผิดพลาด ไม่จำเป็นต้องสงสัยแล้ว แต่คนเหล่านี้ซ่อนพลังวิญญาณและอัตลักษณ์โดยไม่เปลี่ยนชื่อแซ่เลยเนี่ยนะ?”

ข้อมูลของหลิงเฉินถูกรวบรวมไว้โดยบุปผามรณะ แต่สุดท้ายข้อมูลที่ได้คือเขาเป็นคู่แข่งแน่นอนและไม่มีรายละเอียดใดเพิ่ม มีเพียงข้อมูลทั่วไปเท่านั้นซึ่งไม่ได้เกินความคาดหมายของซูอัน

ซูอันเก็บข้อมูลของหลิงเฉินไว้และเปิดดูข้อมูลของซูเมิ่งเหยา

คิ้วของเขาขมวดเป็นเวลานาน

ไม่ใช่ว่านางมีปัญหา แต่นางไม่มีปัญหาเลยต่างหาก

ปกติมาก!

นางดูธรรมดาไม่ต่างจากคุณหนูไร้เดียงสาทั่วไปในห้องหอ

แต่ในฐานะตัวเอกหญิงย่อมไม่ได้มีคุณสมบัติแค่ความทุกข์และความเกลียดชัง มันต้องมีคุณสมบัติพิเศษบางประการ อาจเป็นแหวนหรืออะไรทำนองนั้น

ณ ตอนนี้ซูอันยังไม่สามารถตัดสินความสำคัญของซูเมิ่งเหยาได้

เขานำข้อมูลของซูเมิ่งเหยามาวิเคราะห์หลายครั้ง ในที่สุดเขาจึงพบปัญหาที่เป็นไปได้

ระหว่างเดินทางไปยังเหลียงโจว มารดาของซูเมิ่งเหยาได้คลอดนางระหว่างทาง

มารดาของนางท้องแก่แต่ยังกลับไปเยี่ยมญาติที่เหลียงโจว ซึ่งในระหว่างขั้นตอนการคลอดและพาลูกกลับเมืองหลวงนั้นไม่มีบิดาของซูเมิ่งเหยาอยู่ในเหตุการณ์เลย

หรือนางจะเป็นลูกชู้?

ความเป็นไปได้อีกหนึ่งข้อคือซูเมิ่งเหยาไม่ใช่ลูกสาวแท้ๆ ของพวกนาง

ด้วยเหตุผลนี้จะทำให้ตัวตนแท้จริงของซู่เมิ่งเหยาไม่ธรรมดา เนื่องจากอุบัติเหตุนางจึงถูกตระกูลซูรับเลี้ยงเอาไว้ เป็นบุตรสาวไร้ความสำคัญเพื่อให้นางคู่ควรกับสถานะ ‘ตัวเอก’

“ต้องหาเหตุผลเพื่อจับนางมาขังในห้องลับก่อนดีกว่า” ซูอันหรี่ตาลงพลางคิดเรื่องนี้

ไม่ว่าตัวเอกเป็นอย่างไรก็ควรจับไว้ก่อน

เมื่อถึงเวลานั้นค่อยนำเลือดของนางออกมาและสามารถระบุตัวตนได้เอง

……

วันต่อมา นายน้อยตระกูลหยวนยอมแพ้ในประเด็นบาดหมางกับจวนหย่งเวยปั๋ว

ผู้ที่ช่วยไกล่เกลี่ยไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นจวนเซ่ากั๋วกง

เมื่อจวนเซ่ากั๋วกงเอ่ยปาก ตระกูลหยวนจะคัดค้านได้อย่างไร

คนอื่นไม่เข้าใจว่าเหตุใดเซ่ากั๋วกงจึงเข้ามาแทรกแซงโดยกะทันหัน แต่ตระกูลซูคิดว่าเป็นความช่วยเหลือของซูอัน เพราะแม่ทัพเซ่าเคยแสดงความสัมพันธ์ที่ดีกับซูอันตอนงานเลี้ยงวันเกิดเซ่ากั๋วกง ทำให้ทุกคนรู้สึกขอบคุณซูอันไปโดยปริยาย

หลิงเฉินดูพึงพอใจเช่นกัน แม้ว่าเขาจะใช้เส้นสายกับจวนเซ่ากั๋วกงในเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ แต่เขาถือว่าตัวเองแอบปกป้องเสวี่ยจู๋และตระกูลซูสำเร็จ

เขาไม่ได้เปิดเผยตัวตน แต่สั่งลูกน้องและปล่อยให้ลูกน้องไปหาตระกูลเซ่าเพื่อขอความช่วยเหลือในนามสำนักหลงหวัง

ตอนนี้เขายังไม่รู้ว่าผลงานของตัวเองตกเป็นซูอันแล้ว

“หลิงเฉิน เหตุใดเจ้ายังยืนอยู่ที่นี่ ยังไม่รีบไปช่วยในครัวอีก! วันนี้เราจัดงานเลี้ยงขอบคุณท่านโหวซู หากเจ้ากล้าละเลยท่านโหวซู ข้าจะทำให้เจ้าอดตาย!”

เมื่อเห็นลูกเขยสวะยืนหัวเราะอยู่คนเดียว แม่ซูรู้สึกโกรธจัด

ถ้าไม่ใช่เพราะไอ้สวะ บางทีเสวี่ยจู๋ของนางอาจถูกใจท่านโหวซูไปแล้ว!

ซูอันมาทำอะไรที่นี่?

หลิงเฉินยังอยากถาม แต่เห็นว่าแม่ซูกำลังจะเงื้อมือขึ้น เขาจึงหุบปากแล้วเดินไปช่วยในครัว

ลูกเขยเช่นเขาไม่ต่างจากคนรับใช้จริงๆ

“อะไรนะ ซูอันจะมาหรือ?” ซูเมิ่งเหยาได้รับข่าวจึงขมวดคิ้วและหัวใจของนางเต้นรัว

ในชาติก่อนซูอันไม่ได้มาเป็นแขกที่จวนหย่งเวยปั๋ว หรือการที่นางไม่ไปขอร้องซูอันเหมือนชาติที่แล้วจะทำให้เส้นเรื่องมีการเปลี่ยนแปลง?

ฝ่ายพ่อแม่ของนางไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติของลูกสาวเลย พวกเขามัวแต่คุยกันด้วยความตื่นเต้น

“ท่านโหวซูช่วยตระกูลซูของเราไว้ ครั้งนี้ยอมมาเป็นแขกด้วย แสดงว่าเขาสนใจเจ้า!”

“เมิ่งเหยา นี่เป็นโอกาสที่ดีและเจ้าต้องคว้ามันไว้ ตระกูลซูของเราต้องพึ่งพาเจ้าและเมื่อถึงตอนนั้นอย่าลืมสนับสนุนน้องชายด้วยนะ”

ซูเมิ่งเหยารู้สึกแค่ว่าคำพูดของทั้งสองช่างน่ารำคาญ นางส่ายหัวพลางเอ่ย “ช่วงนี้ข้ารู้สึกไม่สบาย จึงจะไม่ออกไปพบท่านโหวเจ้าค่ะ”

นางพูดแล้วผลักทั้งสองออกจากห้องแล้วปิดประตูใส่หน้าแรงๆ

ทั้งสองยืนมองหน้ากันอยู่ข้างนอก

“เด็กคนนี้เป็นอะไรไป เหตุใดถึงเอาแต่ใจขนาดนี้!” พ่อของซูเมิ่งเหยาพูดด้วยความไม่พอใจ “ไม่ได้ ข้าต้องลากนางออกมาให้ได้”

แม่ของซูเมิ่งเหยากลอกตาใช้ความคิดอยู่พักหนึ่ง จากนั้นนางยิ้มแล้วดึงสามีไว้ “ท่านไม่เข้าใจน่ะสิ ความจริงแล้วในฐานะผู้ชาย สิ่งที่ไขว่คว้ายากจะเป็นสิ่งมีค่าที่สุด...”

นางคิดแค่ว่าซูเมิ่งเหยาอยากเล่นตัวใส่ซูอันสักพักจึงอธิบายให้สามีฟังด้วยความจริงจัง