ตอนที่ 3 เจ้าของ

ตอนที่ 3 เจ้าของ

แม้จะมีกลิ่นเหม็นของพี่น้องอยู่ แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะตามหาเลย และในขณะที่มันกำลังตามหาอยู่อย่างฟุ้งซ่านนั้นกล่องก็ปรากฏขึ้นมาเรื่อยๆ แต่โชคดี… ยิ่งกล่องปรากฏขึ้นมากเท่าไหร่ร่างกายของอิมพ์น้อยก็ยิ่งแข็งแกร่งและเร็วขึ้นเท่านั้น    ! ฮ่า ๆ ๆ  เจ้ากล่องโง่ แน่จริงก็เข้ามาพร้อมกับเส้นโง่ๆของเจ้าอีกสิ !

สิ่งที่เกิดขึ้นกับอิมพ์และเปลี่ยนไปมากที่สุดก็คือความเร็ว มันเร็วขึ้นเป็นอย่างมากและเมื่อใดก็ตามที่มันแทบจะวิ่งไม่ไหวเพราะเหนื่อยล้าจู่ๆก็จะมีบางสิ่งที่ทำให้มันกลับมาวิ่งได้อีกครั้งทันที!

แต่กล่องที่น่ากลัวเหล่านั้นยังคงตามมันมาอย่างไม่มีเหตุผล มันสามารถกำจัดกล่องเหล่านี้ไปได้สองสามครั้ง แต่สุดท้ายพวกมันก็มักจะกลับมาอีกเสมอถึงจะมีจำนวนน้อยลงบ้างแล้วก็ตาม กล่องใบใหม่นั้นจะปรากฏขึ้นทุกๆสองสามนาทีหรือทุกครั้งที่อิมพ์น้อยทำอะไรเจ๋งๆหรือฉลาดๆ ราวกับว่าพวกมันกำลังรอจังหวะที่เผลออยู่

และไม่กี่อึดใจต่อมาอิมพ์น้อยก็สังเกตเห็นอย่างอื่น มันเป็นกลิ่นที่มันตามหามาตลอดและเมื่อพบเข้า อิมพ์ก็หยุดเดินและมองไปรอบๆเพื่อดูว่าพี่น้องของมันอยู่ที่ไหน ในขณะที่กลิ่นเริ่มแรงมากขึ้นเรื่อยๆกล่องใบใหม่ก็ปรากฏขึ้นมา

[ท่านตามร่องรอยกลิ่นของผู้ที่คุ้นเคยพบ การรับรู้ +1]

"กร๊าก!" อิมพ์คำรามออกมาและฟาดไปที่กล่องเพื่อทำให้มันหายไปอีกครั้ง หากกล่องมีแค่อันเดียวก็จะกำจัดได้ง่าย แต่เมื่อพวกมันมากันเป็นกลุ่มหละก็อิมพ์น้อยจะรู้สึกหวาดกลัวเป็นอย่างมาก ดังนั้นมันจึงต้องจัดการมันทุกครั้งเท่าที่จะทำได้เพื่อไม่ให้มันรวมกันเป็นกลุ่ม ตอนนี้อิมพ์น้อยทำแบบเดียวกันไปเรื่อยๆและพยายามอยู่ให้ห่างจากการแจ้งเตือนอื่นที่กำลังตามมันตลอดเวลา อย่างช้าๆมันก็เดินไปตามทิศทางที่กลิ่นของพี่น้องโชยมา

และในไม่ช้า นอกจากกลิ่นของพี่น้องแล้วมันยังได้ยินเสียงบางอย่างอีกด้วย ! และเสียงประหลาดนี้ก็เป็นของสิ่งอื่นปนกับเสียงคุ้นเคยอันน่าเจ็บปวด …

“เคะ?” อิมพ์น้อยพึมพำออกมาในขณะที่มันมองไปยังฉากตรงหน้าตัวเอง มันเห็นพี่น้องของตัวเองถูกตัดขาดและร่างก็หล่นลงบนพื้นในขณะที่มีตัวประหลาดสูงสามตนยืนอยู่เหนือร่างของพวกมัน หนึ่งในนั้นตัวที่เตี้ยที่สุดคือตัวที่มีสีแดงสนิท เจ้าตัวนี้ดูเหมือนกับพี่น้องของมันเล็กน้อย แต่อิมพ์น้อยสามารถบอกได้เลยว่าจริงๆสิ่งนั้นไม่ใช่พี่น้องของมัน มันมีเกล็ดสีแปลกๆมากเกินไปและเกล็ดสีแดงเหล่านั้นก็ยาวเกินไปและมันก็งอกออกมาจากที่เดียวกัน

อีกตัวหนึ่งเป็นสีดำสนิท อิมพ์สามารถมองเห็นดวงตาสีฟ้าสองดวงปรากฏบนร่างสีดำประหาดของมันได้ สีดำที่ปกคลุมร่างของเจ้าตัวนี้ดูคล้ายกับเสื้อผ้าของอสูรที่แข็งแกร่งบางตนในหน่วยของมันเป็นอย่างมาก แต่มันแตกต่างออกไปเพราะมันไม่มีกลิ่นเหม็นอยู่

และเจ้าตัวสุดท้าย มันมีร่างที่สูงที่สุดและมีสีเงินและน้ำเงิน มีแท่งมันวาวแปลกๆอยู่ในมือของมันและเท้าของมันก็เหยียบอยู่บนหัวของพี่น้องอิมพ์ตนหนึ่งซึ่งร่างถูกแยกออกจากัน

และนี่ก็ทำให้อิมพ์น้อยรู้สึกไม่ชอบเป็นอย่างมาก

ทันใดนั้นอิมพ์ก็เริ่มกัดฟันและไม่สนใจกล่องอีกต่อไป ตอนนี้มันรู้ดีเลยว่าศัตรูที่อยู่ใกล้กับมันมาตลอดนั้นไม่อันตรายเท่ากับตัวประหลาดเหล่านั้น

"นั่นอีกตัวหนิ!" สิ่งที่มีร่างเป็นสีแดงอุทานออกมาอย่างตื่นเต้นในขณะที่มันชี้มือมายังอิมพ์น้อย และจ้องมา  "หือ มันดูโกรธไม่น้อยเลยนินา?" คนที่สูงที่สุดตอบในขณะที่มองไปยังบางอย่าง อิมพ์ไม่เข้าใจสิ่งที่พวกมันพูดแม้ว่ามันจะรู้ว่าพวกพูดถึงอะไรบางอย่างอยู่ก็แต่ไม่รู้ว่าคืออะไร

"ห๊า โกรธรึ ?  เจ้ารู้ไหมว่าเจ้ากำลังพูดถึงอสูร ? เจ้าพวกนี้จะมีความโกรธได้ยังไง  ?" ตัวสีดำก็ถามขึ้นและอิมพ์น้อยที่ฟังอย่างใกล้ชิดก็เริ่มขยับปากตามเพื่อพยายามพูดคำว่า  'โกรธ'ออกมา มันไม่รู้แน่ชัดว่าคำนี้หมายความว่าอะไร แต่ดูเหมือนว่ามันจะมีความสำคัญไม่น้อยดังนั้นมันจึงคิดที่จะจดจำคำนี้ไว้

[เรียนรู้ทักษะการเข้าใจภาษาทั่วไป ระดับเริ่มต้น]

เมื่อสังเกตเห็นกล่องใบใหม่ที่ปรากฏอิมพ์ก็กระโดดไปข้างๆเล็กน้อย จากนั้นพวกตัวประหลาดที่มีขนาดสูงก็เริ่มพ่นลมออกมาจากปากพร้อมกัน

"ดูเหมือนเจ้าจะพูดถูกนะ ลองดูมันสิ มันอาจจะกินรากของอริสเข้าไปก็ได้ ดูสิมันแทบโกรธจนแทบจะะล้มก้นจำเบ้าอยู่แล้ว " เจ้าตัวนั้นก็พูดขึ้นก่อนที่อิมพ์จะเลิกสนใจกล่องและมองไปที่มัน ด้วยเหตุผลบางอย่างแม้ว่ามันจะไม่รู้ว่าพวกนั้นพูดอะไรกันแน่ แต่มันก็รู้ดีว่าพวกนั้นกำลังล้อเลียนมันอยู่ และอิมพ์น้อยก็ไม่ชอบที่ถูกล้อเลียน !

"ใครสน ? ข้าอยากได้มันมาร่วมเดินทางด้วย!"เจ้าตัวสีแดงก็อุทานออกมาอย่างตื่นเต้นก่อนที่เจ้าตัวสีดำจะมองเจ้าตัวสีแดงและขมวดคิ้ว  "เอาจริงดิเอวา ? เจ้าต้องการเอาอิมพ์ไปเป็นสัตว์เลี้ยงทำไมกัน ? มันเป็นสิ่งมีชีวิตที่น่ารังเกียจและเป็นอสูรประเภทปีศาจที่มีระดับต่ำที่สุดและเจ้านี่ก็ดูต่ำกว่าอิมพ์ทั่วๆไปอีกด้วย  ฆ่ามันกันเถอะ จากนั้นเราค่อยไปตามหาบางสิ่งที่ไม่ทำให้เหล่าของสะสมที่เจ้ามีมัวหมองกัน” เจ้าตัวสีดำส่งเสียงออกมาพร้อมกับตะหวัดเจ้าสิ่งของที่มีขนาดยาว ทันทีอิมพ์น้อยก็สงสัย  มันนั้นไม่เคยได้ยินคำพูดที่ดูดุเดือดเช่นนี้มาก่อนเลย  ! ดังนั้นตอนนี้อิมพ์น้อยจึงเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นและความตื่นเต้น !

แต่แล้วตัวสีน้ำเงินก็ส่งเสียงฮึดฮัดออกมาเช่นกัน  "ถูกต้องแล้วเอวา ทำไมเจ้าไม่ใจเย็นสักหน่อยหละ  เอวา ข้ารู้ว่าเจ้าดีใจที่ได้รับความสามารถของผู้ฝึกสัตว์มาจากอาชีพนักล่าของเจ้า แต่อิมพ์นั้นเป็นตัวเลือกที่แย่จริงๆนะเอวา ส่วนใหญ่แล้วพวกเรามักจะเลือกสัตว์เลี้ยงประเภทสุนัขมากกว่านะเอวา" มันพูดพร้อมกับยิ้มเยาะและนี่ก็ทำให้อิมพ์น้อยสับสนอีกครั้ง

ทำไมพวกมันถึงพูดคำว่าเอวากันบ่อยนัก มันเป็นสิ่งที่สำคัญเช่นกันงั้นรึ? บางทีมันอาจต้องจดจำคำว่า เอวา ซะแล้ว! แต่ว่าตอนนี้เองส่วนบนของเจ้าตัวสีแดงก็เริ่มกลายเป็นสีแดงเหมือนกันและมันก็เริ่มพ่นลมออกมาเสียงดังด้วยความโกรธ

"ข้าไม่ได้ชื่อเอวานะเจ้าพวกบ้าบ้า  ! ข้าชื่อเอวาลินต่างหาก ! เจ้าก็น่าจะรู้ว่าข้าไม่ชอบถูกเรียกว่าเอวา  !" มันร้องอุทานออกมา แต่คราวนี้อิมพ์น้อยก็ได้มองไปยังจุดที่มีเสียงส่งออกมาจากเจ้าตัวสีแดงและมันก็พยายามคัดลอกสิ่งที่ตัวสีแดงกำลังทำอยู่อย่างช้าๆ

“อะวา … อาวา … เอวา”  อิมพ์น้อยพยายามพูดออกมาโดยคิดว่ากำลังทำสิ่งถูกต้องอยู่ แต่เจ้าตัวสีแดงกลับโกรธและหน้าแดงมากขึ้นเรื่อยๆ   "เจ้าบ้า ! ข้าบอกแล้วไงว่าห้ามเรียกว่า 'เอวา' เจ้าตัวน่ารังเกียจ " มันอุทานออกมาในขณะที่อิมพ์ร้อยไม่รู้ว่ามันพูดอะไร แต่ดูเหมือนตัวประหลาดทั้งสามนั้นจะรู้ดี

ในขณะที่พวกมันจะมองหน้ากันอย่างสับสน กล่องใหม่ก็ปรากฏขึ้นมาข้างๆอิมพ์น้อย

[ท่านได้เรียนรู้การพูดคุย!]

[ความฉลาด +2] [ภูมิปัญญา +2]

[ทักษะการเข้าใจภาษาทั่วไประดับเริ่มต้น เลเวลเพิ่มขึ้น!]

ทันใดนั้นอิมพ์น้อยก็โบกมือไปที่กล่องทันทีและในเวลาเดียวกันมันก็ดึงกล่องอีกใบที่ปรากฏขึ้นเข้ามา ด้วยเหตุผลบางอย่างตอนนี้มันไม่รู้กลัวกล่องเหล่านี้อีกต่อไปแล้ว แม้ว่าพวกมันจะดูน่ากลัวแต่อิมพ์น้อยก็คิดว่าสามารถควบคุมมันได้ด้วยเหตุผลบางอย่าง  !

และในขณะที่อิมพ์กำลังสะบัดแขนบางไปรอบๆ เจ้าตัวประหลาดทั้งสามก็เริ่มพูดคุยกัน

“รึว่า…เจ้าอิมพ์น้อยน่ารังเกียจกำลังพูดชื่อของข้ากัน .. ?”  เจ้าตัวสีแดงก็แดงถามอย่างสับสนและเจ้าตัวสีดำก็พยักหน้าช้าๆ  "ข้าคิดว่าใช่นะ... โดยทั่วไปแล้วอสูรนั้นสามารถเรียนรู้ภาษาของเราได้ด้วยงั้นรึ ? มันไม่ใช่สิ่งที่อสูร….. -"

"ใครจะสน! เอวาทำให้อิมพ์ตัวนั้นเชื่องเดี๋ยวนี้   ! ถ้าเรานำมันไปที่ซาราก๊อนหละก็ พวกนั้นจะต้องให้เงินเราอย่างงามแน่นอน !" เจ้าตัวที่มีสีน้ำเงินก็พูดออกมา ดูเหมือนว่าทั้งสามคนจะเริ่มเห็นตรงกันแล้วแม้ว่าเจ้าตัวสีแดงดูเหมือนจะคิดบางอย่างอยู่ก็ตาม   "ในทางเทคนิคแล้วมันไม่ได้ทำให้เชื่อง การทำให้เชื่องนั้นเป็นเรื่องยากอย่างมาก สิ่งที่ข้าทำได้ก็เพียงแค่ใช้   'ปลอกคอเจ้านาย'เท่านั้น และชื่อของข้าก็ไม่ใช่ ….   "

"เจ้าช่วยทำๆมันซะทีเถอะ เอวาลิน ข้าขอหละ  ... " เจ้าตัวสีดำตอบสนองอย่างรวดเร็วในขณะที่มันไขว้แขนไว้ที่หน้าอกและกลอกตาของมันไปยังเจ้าตัวสีแดง จากนั้นเจ้าตัวสีแดงก็บ่นเงียบๆและเดินไปยังอิมพ์น้อยที่เหมือนกับว่ากำลังพยายามกลืนสิ่งที่มองไม่เห็นอยู่

อย่างช้าๆเจ้าตัวสีแดงก็ก้าวเข้ามาพร้อมกับปลอกคอหนังในมือ จากนั้นมันก็ลองสวมมาที่คอของอิมพ์น้อย  เจ้าตัวสีแดงก้าวเข้ามาพร้อมกับปลอกคอหนังในมือและสวมที่คอของอิมพ์อย่างง่ายดายราวกับว่าไม่ต้องใช้ความพยามใดๆเลย

และหลังจากนั้นอิมพ์น้อยตัวก็แข็งทันทีและในขณะเดียวกันก็มีกล่องสีแดงปรากฏขึ้นรอบๆตัวพร้อมกับกระพริบไปมา

[คำเตือน! คำเตือน! คำเตือน!]

[กลุ่มผู้บุกรุกกำลังพยายามเข้าครอบงำจิตใจของท่าน]

[ท่านไม่มีความสามารถในการต่อต้านเพียงพอ  ความฉลาดและภูมิปัญญาไม่สามารถต้านทานได้ ]

และตอนนี้อิมพ์น้อยก็ไม่สามารถทำอะไรได้จริงๆนอกจากพยายามเขี่ยสิ่งที่อยู่รอบคอของมันและมองไปรอบๆตัวมันเอง เมื่อเห็นกล่องมากมายปรากฏขึ้นรอบๆอิมพ์น้อยก็ล้มลงกับพื้นและเริ่มสั่นกลัวความรู้สึกที่ไม่รู้จักนี้ ทันใดนั้นมันก็รู้สึกแปลกๆราวกับว่าจิตใจของมันถูกดึงออกไปและมันก็อดไม่ได้ที่จะจ้องไปยังจุดเดียว

นั่นคือเจ้าตัวสีแดงที่ยืนอยู่ข้างๆ

[ท่านกำลังประสบกับความกลัวสุดขีด ต้านทาน + 1]

[ตอนนี้ท่านตกอยู่ภายใต้กรรมสิทธิ์ของ เอวาริน สไตนฮาท ]

[เนื่องจากไอเทมที่ใช้ควบคุมท่านไม่ได้มีไว้สำหรับสิ่งมีชีวิตประเภทท่าน ดังนั้นท่านจึงสามารถหลุดจากผลกระทบของมันได้ ท่านต้องการเริ่มการต่อต้านหรือไม่   ]

อิมพ์ไม่รู้แน่ชัดว่าเกิดอะไรขึ้น แต่มันเพิ่งตระหนักได้อย่างหนึ่ง กล่องขนาดใหญ่ที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าตอนนี้ไม่ใช่กล่องที่พยายามทำร้ายมัน อีกทั้งอิมพ์ยังรู้สึกถึงความหวังจากมันและด้วยเหตุผลบางอย่างมันก็เริ่มเข้าใจแล้วว่าเจ้ากล่องเหล่านี้พยายามจะบอกอะไร

อย่างช้าๆอิมพ์น้อยก็เริ่มยอมรับกล่องเหล่านี้และพยายามทำตามพวกมัน จากนั้นกล่องสีแดงที่ปรากฏขึ้นรอบๆทั้งหมดก็หายไปและอิมพ์น้อยก็รู้สึกได้ถึงบางอย่าง ตอนนี้เหลือกล่องที่ดูหม่นหมองอยู่อันเดียวเท่านั้น

[การต่อต้านจะมีผลในอีก 7 วัน 13 ชั่วโมง 11 นาที 45 วินาที]

อิมพ์จ้องไปที่กล่องตรงหน้าและเส้นสองสามเส้นที่เปลี่ยนแปลงตลอดเวลา แต่มันก็ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่อิมพ์น้อยมั่นใตว่าต้องมีบางอย่างเกิดขึ้นในภายหลังแน่นอนและมันก็คงจัดการกับสิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้ได้ ดังนั้นตอนนี้อิมพ์น้อยจึงทำเพียงมองไปยังเจ้าตัวสีแดงและรู้สึกถึงอารมณ์ที่ต่างออกไปเล็กน้อย

หนึ่งเลย มันรู้สึกว่าจะต้องทำตามทุกอย่างที่อีกฝ่ายพูด มันก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าทำไมและไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน แต่อิมพ์น้อยรู้ดีว่ามันจะต้องจบไม่สวยแน่หากมันไม่ทำตามที่เจ้าตัวสีแดงต้องการ

อย่างที่สอง ความเกลียดชังอันสมบูรณ์ ตั้งแต่แรกแล้วนั้นอิมพ์น้อยรู้สึกไม่ชอบสิ่งต่างๆที่เกิดขึ้นมากมาย ไม่ชอบท้องฟ้า ไม่ชอบพื้นดินและไม่ชอบแม้แต่ดอกไม้สีชมพูที่อยู่มุมสายตาของมัน  และความไม่ชอบทั้งหมดนี้ก็เริ่มกลายเป็นความเกลียดชังอย่างแท้จริง

อิมพ์น้อยลุกขึ้นอย่างช้าๆและมองไปรอบ ๆ จากนั้นก็เพียงแค่จ้องมองไปยังเจ้าตัวสีแดงตรงหน้า

"โอ้! ข้าคิดว่ามันได้ผลนะ!" มันร้องอุทานออกมาและเจ้าตัวสีเงินกับน้ำเงินก็เริ่มหัวเราะ  "ตอนแรกข้าคิดว่าปลอกคอเจ้านายจะใช้ไม่ได้ผลกับอสูรแล้วเสียอีก แต่เห็นได้ชัดเลยว่ามันทำได้ ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรข้าคิดว่าเจ้านี้ช่างน่าสนใจนัก  " เจ้าตัวนั้นพูดด้วยรอยยิ้ม ในขณะเดียวกันอิมพ์น้อยก็ก้าวไปข้างหน้าและเริ่มขบฟันแหลมคมของตัวเองลงบนก้อนเนื้อ   จากนั้นก็มีแรงกระตุ้นบางอย่างปกคลุมมันซึ่งมันดูเหมือนจะเกี่ยวข้องกับกล่องใบใหม่ที่เพิ่งปรากฏขึ้นมา

[ท่านเหนื่อยเกินไปที่จะเสริมพลังให้กับการต่อต้าน ทำการฟื้นพลังงาน]

อิมพ์น้อยเริ่มเข้าใจกล่องนี้บ้างแล้วแม้จะเพียงแค่เล็กน้อยก็ตาม ถึงพวกมันจะเป็นศัตรูที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของอิมพ์ก็ตามแต่ตอนนี้มันก็ต้องพึ่งพากล่องเหล่านี้และก่อนที่จะเป็นเช่นนั้นมันก็ต้องกำจัดความเหนื่อยล้าทั้งหมดเสียก่อนและวิธีหนึ่งที่อิมพ์น้อยคิดว่าได้ผลดีที่สุดก็คือการรับพลังงานจากการกิน

ดังนั้นมันจึงเริ่มกิน ฟันของมันบดขยี้เนื้อสีแดงตรงหน้าขณะที่มันกัดแทะกระดูกจนแตกหัก อิมพ์น้อยนั้นสามารถสัมผัสได้ถึงการจ้องมาด้วยความรังเกียจจากด้านหลังของมัน แต่อิมพ์น้อยไม่สนใจ มันเพียงรู้ว่ามันจำเป็นต้องทำบางอย่างเพื่อให้แน่ใจว่าจะสามารถหลุดพ้นจากการควบคุมที่เกิดขึ้นเท่านั้น

แม้ว่านั่นจะหมายถึงการกินซากศพพี่น้องของตัวเองก็ตาม….