ตอนที่ 4 กระตุ้น

ตอนที่ 4 กระตุ้น

ด้วยเลือดสีแดงเข้มเกือบดำที่แห้งติดปากและมือของมัน อิมพ์น้องยังคงเดินตามหลังทั้งสามตัวที่อยู่ตรงหน้า  แม้ว่าพวกมันจะมามองที่อิมพ์น้อยแปลกๆแต่อิมพ์น้อยก็ไม่สนใจ ความเกลียดชังที่มีในร่างของอิมพ์นั้นมีมากเกินพอที่จะมองข้ามสิ่งเหล่านี้ไปได้

ตอนนี้ดวงอาทิตย์เกือบจะลับขอบฟ้าไปแล้วและดูเหมือนว่าเจ้าพวกนี้กำลังมองหาบางอย่างอยู่ มันคล้ายกับสิ่งที่พวกอสูรสามัญทำเมื่อดวงอาทิตย์ตก พวกมันจะหยุดเดินทางในอีกไม่นานนี้และรอจนกว่าดวงอาทิตย์ก็ขึ้น อิมพ์ไม่เข้าใจจริงๆว่าทำไมพวกมันถึงทำแบบนั้น แต่มันก็ไม่ได้สนใจอะไรนัก มันเฝ้ามองพวกมันจากด้านหลังด้วยสายตาที่เย็นชาจนอยากจะสาปแช่งให้พวกมันตายทันที แต่เมื่อใดก็ตามที่มันคิดจะโจมตีพวกมันหรือฆ่าพวกมันจริงๆ อิมพ์น้อยก็จะรู้สึกหวาดกลัวไปทั่วร่างกายจนแทบจะล้มลงกับพื้นและช่วงเวลานั้นก็จะมีกล่องปรากฏขึ้นรอบๆ

และเมื่อเกิดเรื่องนี้ขึ้นอิมพ์น้อยก็จะไม่สามารถเคลื่อนไหวได้อีกต่อไปและทำได้เพียงหยุดอยู่กับที่ จากนั้นเจ้าตัวสีดำก็จะตอบสนองและลากอิมพ์ไปพร้อมกับปลอกคอที่พันอยู่รอบคอ

หลังจากเดินไปได้สักพักเจ้าตัวนี้ก็จะหยุดเคลื่อนไหวข้างๆแม่น้ำและวางของบนหลังของพวกมันลง จากนั้นเจ้าตัวสีดำก็จะมัดเชือกไว้กับปลอกคอของอิมพ์จากนั้นก็ปีนขึ้นไปบนต้นไม้ก่อนที่จะผูกปลายเชือกอีกด้านหนึ่งเข้ากับกิ่งไม้

“นั่นไม่เห็นจำเป็นเลย ?” เจ้าตัวสีแดงก็ถามขึ้นทันทีเมื่อเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นแต่เจ้าตัวสีดำก็ยักไหล่และตอบกลับ   “ข้าทำแบบนี้ก็เพราะไม่รู้ว่าตอนกลางคืนเจ้านี้มันคิดจะทำอะไรหรือไม่ ? การมัดมันไว้แบบนี้สบายใจกว่า มันไม่สามารถปีนขึ้นไปบนต้นไม้และทำลายเชือกได้แน่นอน ถ้าเราไม่ระวังตัวไว้มันอาจจะต่อต้านเราก็เป็นได้”

“แล้วยังไง ? ยังไงมันก็ไม่สามารถโจมตีหรือหนีเราได้อยู่ดีไม่ใช่รึ ? ” จากนั้นเจ้าตัวสีฟ้าก็อุทานขึ้นก่อนที่จะโยนอะไรบางอยางไปที่เจ้าตัวสีดำ    มันพูดอะไรบางอย่างก่อนที่ทั้งสามจะรวมตัวกันรอบๆวัตถุสีน้ำตาลชนิดหนึ่ง และทิ้งให้อิมฑ์น้อยห้อยอยู่ใต้กิ่งไม้

ปัญหาเพียงเรื่องเดียวก็เกินกว่าที่จะรับมือได้แล้ว แต่ตอนนี้กลับมีอีกปัญหาโผล่ขึ้นมา … เห็นได้ชัดว่าเชือกที่เจ้าตัวสีดำผูกเข้ากับกิ่งไม้นั้นสั้นเกินไป นั่นหมายความว่าอิมพ์น้อยไม่สามารถนั่งลงได้และต้องยืดร่างกายให้มากที่สุดเพื่อไม่ให้สำลัก

ด้วยเหตุการณ์ทั้งหมดเกิดขึ้นในวันนี้ อิมพ์น้อยรู้สึกเหนื่อยล้าเป็นอย่างมาก มันรู้สึกถึงขาที่ยืดสุดออกไปและมันต้องใช้ความพยายามอย่างมากเพื่อไม่ให้ตัวเองบาดเจ็บ อิมพ์น้อยจ้องไปข้างหน้าและพยายามจดจ่อกับบางสิ่งไว้เพื่อไม่ให้ตัวเองหลับลง

แต่มันก็พอมีโชคดีอยู่บ้าง ตอนนี้เจ้าตัวประหลาดพวกนั้นกำลังให้ความสำคัญกับเปลวไฟอยู่ ทั้งสามต่างก็ล้อมอยู่รอบเปลวไฟนั้น เปลวไฟนั้นเป็นสิ่งที่น่าหลงใหล จากสิ่งต่างๆที่เคยพบเห็นในชีวิตอันสั้นของมันนั้น นี่คือสิ่งที่ทำให้อิมพ์ตื่นเต้นมากที่สุด การเคลื่อนไหวเปลวไฟที่โบกสะบัดอย่างวุ่นวายและการที่มันสามารถกลืนทุกอย่างที่เข้ามาใกล้ให้หายไปได้นั้นคือความพิเศษ

อสูรทุกตัวต่างก็ชื่นชมในความแข็งแกร่งและสำหรับอิมพ์เปลวไฟนั้นเป็นสิ่งที่แข็งแกร่งที่สุด ดังนั้นตัวเลือกสุดท้ายก็ชัดเจน อิมพ์จ้องมองไปที่เปลวไฟตลอดเวลาเพื่อทำแน่ใจว่ามันจะไม่หลับ

เมื่อถึงจุดหนึ่งอิมพ์ก็หยุดสังเกตและมองไปยังสิ่งที่เกิดขึ้น แสงได้หายไปจากสภาพแวดล้อมรอบๆตัวของมันแล้วและเปลวไฟก็ค่อยๆเริ่มลดและหดตัวลง ร่างกายของอิมพ์เริ่มหนักขึ้นทุกๆนาที และเมื่อถึงกลางดึกในขณะที่เปลวไฟก็กำลังจะมอดดับลงและสิ่งเดียวที่ทำให้อิมพ์ตื่นอยู่กำลังเริ่มหายหายไนั้นป เจ้ากล่องพวกนั้นก็พุ่งเข้ามา แน่นอนว่านี่ทำให้อิมพ์น้อยตกใจเป็นอย่างมากจนต้องจ้องมองด้วยตาเบิกกว้าง

สิ่งแรกที่อิมพ์สังเกตเห็นคือการแจ้งเตือนมากมายรอบๆตัวของมัน

[เรียนรู้ทักษะสมาธิ ระดับเริ่มต้น]

[ทักษะสมาธิระดับเริ่มต้น เพิ่มระดับ  !]

...

...

...

[ทักษะสมาธิระดับเริ่มต้น เพิ่มระดับ  !]

[เรียนรู้ทักษะการต้านทานความเหนื่อยล้า ระดับต้น !]

[ทักษะการต้านทานความเหนื่อยล้าระดับต้น เพิ่มระดับ!]

...

...

...

[ทักษะการต้านทานความเหนื่อยล้าระดับต้น เพิ่มระดับ!]

[ท่านต่อสู้กับความเหนื่อยล้าอันยากลำบากด้วยความตั้งใจอันบริสุทธิ์ ค่าสถานะ จิตตานุภาพ ปลดล็อค ]

[เจตจำนงของท่านไม่ลดหย่อนลง จิตตานุภาพ +1]

[เจตจำนงของท่านไม่ลดหย่อนลง จิตตานุภาพ +1]

[เจตจำนงของท่านไม่ลดหย่อนลง จิตตานุภาพ +1]

[ท่านผ่านความเหนื่อยล้ามาอย่างยากลำบาก ร่างกาย + 1]

[ท่านผ่านความเหนื่อยล้ามาอย่างยากลำบาก ร่างกาย + 1  ต้านทาน + 1]

อิมพ์เริ่มรู้สึกหวาดกลัวเมื่อเห็นว่าจู่ๆมีกลองจำนวนมากปรากฏขึ้นมา แต่อย่างน้อยตอนนี้อิมพ์ก็พบว่าพวกมันไม่ได้ก้าวร้าวอย่างที่คิด แม้มันจะบดบังสายตาไปบ้างก็ตาม แต่อิมพ์ก็มั่นใจว่ามันสามารถมองผ่านเจ้าสิ่งนี้ไปได้หากจำเป็น ดังนั้นมันจึงพยายามอย่างสุดความสามารถและมองผ่านกล่องไปด้วยความตั้งใจอันบริสุทธิ์เพื่อมองไปยังเจ้าตัวสีแดงที่กำลังเดินเข้ามา

“ข้าสังเกตเห็นว่าเจ้านั้นชื่นชอบไฟ…” เจ้าตัวสีแดงพูดก่อนที่จะค่อยๆด้าวเข้ามาใกล้อิมพ์ แต่มันก็ไม่รู้ว่ามันต้องการจะทำอะไรมัน  แม้มันจะมองไปที่เจ้าตัวสีแดงด้วยความเกลียดชัง แต่ในเวลาเดียวกันมันก็รู้สึกหวาดกลัว ตอนนี้ทั้งความกลัวและความเกลียดชังอัดแน่นอยู่ในใจของมัน

มันทั้งช่วยทำให้ร่างกายของมันกลายเป็นกระปรี้กระเปร่า แต่ในเวลาเดียวกันมันก็ดูเหมือนจะทำให้อิมพ์น้อยหมดแรงเช่นกัน อิมพ์น้อยไม่ชอบความรู้สึกนี้เลย

"กีคค!" อิมพ์จบลงด้วยการคำรามใส่เจ้าตัวสีแดง แต่มันก็ยังคงเข้ามาใกล้เรื่อยๆ   “เงียบหน่อย…ไม่ต้องห่วง…เจ้าไม่จำเป็นต้องกลัวข้า…” เจ้าตัวสีแดงก็พูดอย่างแผ่วเบาขณะที่มันนั่งลงบนพื้นตรงหน้าอิมพ์ก่อนจะจ้องมาพร้อมกับรอยยิ้ม

"อวา! อวา!" อิมพ์ตะโกนออกมาเพราะมันสังเกตเห็นว่าคำนี้ทำให้เจ้าตัวสีแดงโกรธได้และมันทำแบบนี้ก็เพื่อทำให้เจ้าตัวสีแดงหนีไป แต่ดูเหมือนว่าเจ้าตัวสีแดงจะแสดงออกอย่างน่ารำคาญอยู่ครู่หนึ่งแทน แต่จากนั้นมันก็หายใจเข้าลึกๆก่อนที่จะมองไปที่อิมพ์อีกครั้ง

“ข้าชื่อ เอวาลิน…พูดอย่างนั้นได้ไหม เอวาลิน หน่ะ?” เจ้าตัวสีแดงก็ถามขึ้นแต่อิมพ์ก็ยังคงจ้องไปที่มันด้วยฟันที่เสียดสีกัน   “พยายามหน่อย… เจ้าสามารถเรียกชื่อโง่ๆนั่นของข้าได้ ดังนั้นเจ้าจะต้องเรียกชื่อจริงของข้าได้อย่างแน่นอน  … เอวาลิน ข้าชื่อ เอวาลิน เอ-วา-ลิน ” เจ้าตัวสีแดงเริ่มพูดอีกขั้นขณะที่ชี้ไปที่ตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า และตอนนี้เองเมื่ออิมพ์น้อยจ้องไปที่ริมฝีปากของมันใกล้ๆกล่องอีกใบหนึ่งก็ปรากฏขึ้นที่มุมสายตา

[ทักษะการเข้าใจภาษาทั่วไประดับเริ่มต้น เพิ่มระดับ!]

"เอวา ..ลิน ... " อิมพ์พึมพำออกมาผ่านฟันที่ขบกัน นี่ทำให้เจ้าตัวสีแดงสีหน้าเปลี่ยนเป็นมีความสุขทันที

"ใช่ ใช่แล้ว ข้าชื่อ เอวาลิน!" มันตอบกลับออกมา จากนั้นอิมพ์ก็พูดคำที่เจ้าตัวสีแดงพูดซ้ำๆ  “ใช่…ใช่…” มันพูดขึ้นมาและนี่ก็ยิ่งทำให้เจ้าตัวสีแดงมีความสุข

“ว้าว นี่น่าทึ่งมากจริงๆ! หืม…จะเป็นยังไงถ้า…” มันพึมพำกับตัวเองแล้วหันหน้าหนีไปก่อนจะคว้าวัตถุทรงสี่เหลี่ยมออกมาจากของที่มันพกมาด้วยและนั่งลงตรงหน้าของอิมพ์

"นี่ๆ เรามาลองกันเถอะ ... การอ่านน่าจะช่วยเพิ่มทักษะการเข้าใจของเจ้าได้อย่างแน่นอน ... " เจ้าตัวสีแดงก็พึมพำกับตัวเองก่อนที่จะเปิดวัตถุสี่เหลี่ยมออกและเผยให้แผ่นสี่เหลี่ยมสีขาวที่อยู่ข้างใน ทันใดนั้นมันก็เอาแท่งไม้ขึ้นมาและสร้างเส้นที่เป็นหยักๆขึ้นบนพื้นดินตรงหน้า  พวกมันดูเหมือนกับสิ่งที่อยู่ในกล่องไม่มีผิด  !

ทันใดนั้นอิมพ์ก็ตระหนักได้ถึงบางสิ่งบางอย่าง บางทีถ้ามันใช้สิ่งที่เจ้าตัวสีแดงใช้ มันอาจจะสามารถเข้าใจพวกกล่องที่จู่ๆก็ปรากฏขึ้นมาได้ เห็นได้ชัดว่าพวกมันนั้นมีบางอย่างเกี่ยวข้องกับความแข็งแกร่ง ความเร็วและความฉลาดที่เพิ่มมากขึ้นของอิมพ์ อิมพ์ไม่รู้ว่าทำไมแต่มันก็หวังว่าจะหาคำตอบได้ในอีกไม่ช้านี้

"นี่คือตัวอักษร A  พยายามออกเสียงนะ " A " " อิมพ์ก็เริ่มทำตามสิ่งที่เจ้าตัวสีแดงพูดออกมา มันขยับทีละน้อยเพื่อส่งเสียงแบบเดียวกัน มันเอ่ยเสียงแบบเดิมขึ้นมาซ้ำๆจนกว่าเจ้าตัวสีแดงจะพูดอย่างอื่น

และตอนนี้เองเสียงที่ต้องเอ่ยออกมานั้นกลับเริ่มยาวมากขึ้น ตัวอย่างเช่นเสียงที่เจ้าตัวสีแดงพูดออกมาขณะที่ชี้ไปยังเปลวไฟ   "ไฟ นั่นคือ ... ฟะฟะฟะ ไฟ ฟะ ฟะ ไฟ  " เจ้าตัวสีแดงพูดออกมาในขณะที่ชี้ไปที่ปากของมัน จากนั้นอิมพ์ก็ค่อยๆพูดซ้ำๆแบบเดียวกัน "ฟะฟะฟะ ไฟ ฟะ ฟะ ไฟ"

"เก่งมาก!" มันร้องอุทานออกมาขณะที่มันประสานมือเข้าด้วยกันก่อนที่จะมองไปด้านข้างเปลวไฟอีกครั้ง “เจ้าชอบไฟจริงๆสินะ?”  เจ้าตัวสีแดงถามขึ้นแต่อิมพ์ก็ยังคงจ้องมาที่มันและกัดฟีนแน่นตลอดเวลา เมื่อเจ้าตัวสีแดงเห็นเช่นนั้นก็ถอนหายใจเสียงดังออกมา

"อืม เจ้าต้องช่วยข้าทำแบบนี้ต่อไปรู้ไหม ? ข้าจะลองหาสิ่งที่เจ้าชอบดูเผื่อว่าจะได้ฝึกฝนสิ่งต่างๆให้เจ้าได้ง่ายขึ้น   ... เหมือนกับ การฝึกสัตว์-101!" เจ้าตัวสีแดงก็อุทานออกมา แต่อิมพ์ก็เริ่มคำรามเสียงต่ำออกมา จากนั้นเจ้าตัวสีแดงก็ส่ายหัวและมองไปที่กองไฟ

"เอาล่ะ พรุ่งนี้ค่อยว่ากันอีกทีแล้วกัน ... "มันพึมพำออกมาก่อนจะขยับนิ้วไปมาในอากาศพร้อมกับปล่อยเส้นสายสีขาวบริสุทธิ์ออกมาจนรอบๆสว่างขึ้น สิ่งที่เจ้าตัวสีแดงเรียกออกมานั้นลอยอยู่ในอากาศและก่อตัวเป็นวงกลมเล็กๆที่มีเส้นสายอยู่ข้างใน แต่มันก็เป็นคนละอย่างกับที่อิมพ์รู้จักและหลังจากนั้นไม่นานเจ้าตัวสีแดงก็แตะตรงกลางแสงสว่างและไฟที่ลุกโชนอยู่ก็เกือบดับลงทันที

"เฮกู?!" อิมพ์อุทานออกมา มันจ้องไปยังแสงที่ค่อยๆเลือนหายไปในอากาศ เมื่อเห็นอิมพ์ทำเช่นนั้นเจ้าตัวสีแดงก็หันกลับมาด้วยความสงสัย

"โอ้ นั่นแสดงว่เจ้าชอบหรือไม่ชอบเวทย์กันแน่นะ ... ข้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าที่เจ้าพูดนั้นหมายความว่าไง ... " เจ้าตัวสีแดงพึมพำออกมาและอิมพ์เองก็เอาแต่อึ้งอยู่แบบนั้นโดยไม่ทำอะไรจนเจ้าตัวสีแดงก้าวกลับมาหามัน

"เดี๋ยวนะ! มีคาถาพิเศษนั่นอยู่ไม่ใช่รึ?"  เจ้าตัวสีแดงกระซิบกับตัวเองอย่างตื่นเต้นก่อนจะหมุนตัวและวิ่งไปหาสิ่งของบางอย่าง จากนั้นมันก็คลานออกมาและกลับมาพร้อมกับเจ้าสี่เหลียมที่มีแผ่นสี่เหลี่ยมจำนวนมากอยู่ข้างในอีกทีและบนแผ่นสี่เหลี่ยมสีขาวนั้นเต็มไปด้วยเส้นจำนวนมากที่บิดเบี้ยวไปมา

"โอ้ ได้โปรดหละ ข้าขอให้มันได้ผลและคุ้มค่ากับสิ่งที่เสียด้วยเถอะ !! … คาถาเหล่านี้มันแพงมากนะ ... " เจ้าตัวสีแดงพึมพำกับตัวเองและวางมือลงสี่เหลี่ยมสีขาวอันหนึ่งพร้อมกับขมวดคิ้ว จากนั้นเส้นที่อยู่ข้างในเหลี่ยมทั้งหมดก็เริ่มสว่างไสว

และก่อนที่มันจะรู้ตัว อิมพ์น้อยก็ถูกล้อมไปด้วยแสงสีขาวจำวนมากแล้วและกล่องมากมายก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าของมันอีกครั้ง

[เปิดใช้งานการเพิ่มความชำนาญแล้ว เพิ่มระดับทักษะ 'ความเข้าใจภาษาทั่วไประดับเริ่มต้น' ในอีก 7 วันข้างหน้า]

อิมพ์ก็จ้องไปยังกล่องตรงหน้าที่เต็มไปด้วยเส้นขมุกขมัว  จากนั้นเจ้าตัวสีแดงก็กลับมานั่งตรงหน้าอิมพ์และเอาสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ออกมา

"ทีนี้เรามาลองกันอีกครั้งนะคู่หู ..."