บทที่ 10 - โภคทรัพย์นำโชค

บทที่ 10 - โภคทรัพย์นำโชค

☉☉☉☉☉☉☉☉☉☉☉☉☉☉☉

เหลียงลี่ตงอยู่ในเกมมาแปดปี และยังเป็นผู้เล่นระดับแนวหน้าของเซิร์ฟเวอร์อีกด้วย แม้เขาจะไม่คิดว่าตัวเองเก่งกาจอะไร แต่ในความเป็นจริงแล้วชื่อของเขามักจะปรากฏอยู่ในกระทู้แนะนำสำหรับผู้เล่นใหม่ในฟอรัมอยู่บ่อยครั้ง มีทั้งตัวอย่างที่ดีและไม่ดี เช่นครั้งที่เขาถูกผู้เล่นสายพยากรณ์หลอก ในฐานะเจ้าเมืองในเกม เขาสามารถใช้กองกำลังของตัวเองรวบรวมทรัพยากรได้มากมาย ในจำนวนนั้นมีแบบจำลองโครงสร้างเวทมนตร์ที่รวบรวมไว้ได้กว่าแปดสิบเปอร์เซ็นต์แล้ว แบบจำลองโครงสร้างเวทมนตร์ส่วนใหญ่ในเกมเขาเคยเห็นมาหมดแล้ว แต่แบบจำลองโครงสร้างทั้งห้าภาพตรงหน้านี้ เขากลับเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก

หากในบรรดาแบบจำลองโครงสร้างเวทมนตร์ทั้งห้าภาพ มีสักหนึ่งหรือสองภาพที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน นั่นก็เป็นเรื่องปกติ แต่การที่ไม่เคยเห็นทั้งห้าภาพพร้อมกันนั้น ช่างน่าสนใจอยู่ไม่น้อย เหลียงลี่ตงคาดว่านี่น่าจะเป็นชุดแบบจำลองโครงสร้างเวทมนตร์ประเภทพิเศษ และยังไม่เป็นที่รู้จักของคนทั่วไป

นิ้วของเหลียงลี่ตงลากผ่านแบบจำลองโครงสร้างภาพหนึ่งเบาๆ ไม่นานก็พบจุดเริ่มต้นของโครงสร้าง แล้วก็ไล่วิเคราะห์ไปตามเส้นทาง จากนั้นก็ติดอยู่ที่จุดเชื่อมต่อแบบจำลองเวทมนตร์จุดที่สอง นี่เป็นจุดเชื่อมต่อแบบจำลองที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน ยังไม่สามารถบอกได้ว่ามีหน้าที่อะไร จากภาพรวมของโครงสร้างแบบจำลองแล้ว น่าจะเป็นเวทมนตร์สายไฟ แต่หลักการทำงานของเวทมนตร์นั้นแปลกประหลาดมาก เขาดูไม่เข้าใจ

เหลียงลี่ตงลองวิเคราะห์แบบจำลองโครงสร้างเวทมนตร์ภาพอื่นๆดูบ้าง แต่ก็เป็นเช่นเดียวกัน พอถึงจุดเชื่อมต่อที่สองก็ไม่สามารถวิเคราะห์ต่อไปได้อีก เห็นได้ชัดว่านี่เป็นแบบจำลองเวทมนตร์สายเลือดพิเศษ มีเพียงสายเลือดที่เฉพาะเจาะจงเท่านั้นจึงจะสามารถเรียนรู้ได้

เกี่ยวข้องกับไฟ... เหลียงลี่ตงมองไปที่ไคล์โดยไม่รู้ตัว ผู้กล้าในตำนาน เคท-รีด ก็ใช้เวทมนตร์สายเลือดธาตุไฟเป็นหลัก เด็กคนนี้มีความเกี่ยวข้องทางสายเลือดกับเคทจริงๆหรือ แน่นอนว่านี่เป็นเพียงการคาดเดาเท่านั้น ใน ‘มหาพิภพฟาหลัน’ บุคคลในตำนานที่ใช้เวทมนตร์สายเลือดธาตุไฟก็มีอยู่ไม่น้อย เพราะเวทมนตร์สายไฟเป็นที่ยอมรับกันโดยทั่วไปว่าเป็นเวทมนตร์ที่มีพลังทำลายล้างเป็นอันดับหนึ่ง

เหลียงลี่ตงดึงนิ้วออกจากแผ่นหิน หันไปถาม “ฐานทัพลับแห่งนี้ นอกจากพวกเจ้าสองคนแล้ว ยังมีคนอื่นรู้อีกหรือไม่”

“ก็แค่เราสองคน ถึงได้เป็นฐานทัพลับไง” ไคล์ยักไหล่ “ตอนนี้ก็มีท่านนักบวชเพิ่มมาอีกคน”

“ดีแล้ว ต่อไปอย่าบอกใครอีกว่าที่นี่มีลวดลายแปลกๆอยู่ เข้าใจไหม” สีหน้าของเหลียงลี่ตงดูจริงจังมาก

ไคล์ดูไม่ค่อยเข้าใจนัก

เบลินถามอย่างอยากรู้อยากเห็น “ทำไมหรือเจ้าคะ”

“นี่คือแบบจำลองโครงสร้างเวทมนตร์ และยังเป็นประเภทที่พิเศษมากด้วย” เหลียงลี่ตงโบกมือ ลูกบอลแสงเล็กๆที่ลอยอยู่กลางอากาศก็ดับลง ในถ้ำพลันมืดลงทันที “ในบรรดาห้าภาพ เวทมนตร์ระดับต่ำสุดก็น่าจะอยู่ที่ระดับสาม ส่วนภาพโครงสร้างระดับสูงสุด ข้าคาดว่าน่าจะอยู่ที่ระดับหก แค่ราคาภายในของสมาคมนักเวทก็มีมูลค่าถึง 320 เหรียญทองแล้ว พวกเจ้าก็น่าจะรู้ดีว่า 320 เหรียญทองนั้นเป็นตัวเลขที่มากขนาดไหน บวกกับแบบจำลองโครงสร้างเวทมนตร์อีกสี่ภาพ มูลค่าของแผ่นหินโบราณแผ่นนี้เกินกว่า 500 เหรียญทอง หากนำไปตั้งค่าหัว ก็เพียงพอที่จะจ้างทหารรับจ้างมาฆ่าคนในหมู่บ้านของพวกเจ้าได้ถึงสิบครั้ง”

เบลินตกใจจนพูดไม่ออก ไม่รู้ว่าตกใจกับตัวเลข 500 เหรียญทอง หรือตกใจกับเรื่องที่เหลียงลี่ตงพูดถึงการสังหารหมู่คนในหมู่บ้านกันแน่

ไคล์ก็เหงื่อแตกพลั่กที่หน้าผากเช่นกัน “ท่านนักบวช ท่านคงจะล้อเล่นใช่ไหมขอรับ”

“ข้าอาจจะล้อเล่นบ้างเป็นครั้งคราว แต่ในเรื่องสำคัญเช่นนี้ ข้าจริงจังเสมอ” มุมปากของเหลียงลี่ตงยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา “เฮะๆ เพราะฉะนั้นพวกเจ้าถือว่าโชคดีมากที่เจอข้า ผู้เล่นอย่างพวกเรา... เอ๊ย สาวกของพระเจ้า โดยทั่วไปจะไม่ฆ่าคนเพื่อเงินไม่กี่ร้อยเหรียญทอง แต่ถ้าเจอคนอื่น... ข้าก็ไม่กล้ารับประกัน”

เหลียงลี่ตงพูดความจริงถึงอย่างไรผู้เล่นก็เป็นมนุษย์ในยุคสันติ และคนที่สามารถเล่นเกมออนไลน์เสมือนจริงได้ โดยทั่วไปก็มีกินมีใช้ไม่ขัดสน การกระทำต่างๆมักจะมีขอบเขตของตัวเองอยู่ ยกตัวอย่างเช่น ต่อให้มีผู้เล่นสนใจเวทมนตร์บนแผ่นหินนี้ อย่างมากก็แค่ขโมยแผ่นหินไปแล้วก็หนี โดยทั่วไปจะไม่จงใจฆ่า NPC เพราะ NPC ตายแล้วฟื้นคืนชีพไม่ได้ ฆ่าไปก็จะรู้สึกผิด

แต่ NPC คนอื่นนั้นแตกต่างออกไป เวลาที่พวกเขาแย่งชิงทรัพย์สมบัติของพวกเดียวกันเอง มักจะลงมืออย่างโหดเหี้ยม ในช่วงเวลาแปดปีในเกมของเหลียงลี่ตง เขาเคยเจอเหตุการณ์ที่ NPC ฆ่าฟันพวกเดียวกันเองเพื่อทรัพย์สมบัติบางอย่างหรืออุปกรณ์เวทมนตร์บางชิ้นมาแล้วไม่ต่ำกว่าร้อยครั้ง ก็เพื่อไม่ให้เรื่องราวรั่วไหลออกไป และนี่ก็ไม่ใช่เนื้อเรื่องภารกิจ แต่เป็นผลลัพธ์จากการคำนวณสถานการณ์โลกแบบเรียลไทม์ธรรมดาๆ

ดังนั้น ‘มหาพิภพฟาหลัน’ จึงถูกเรียกว่าเป็นเกมออนไลน์เสมือนจริงที่สมจริงที่สุด

เด็กหนุ่มและเด็กสาวต่างก็ตัวสั่นสะท้านพร้อมกัน พวกเขาส่ายหน้าพร้อมกันและพูดเกือบจะพร้อมกันว่า “ท่านนักบวช พวกเราจะไม่มีวันพูดเรื่องที่นี่ออกไปเด็ดขาด”

“พวกเจ้าไม่ต้องรับประกันกับข้า... ยังไงซะถ้าเกิดเรื่องขึ้นมา คนที่เดือดร้อนก็ไม่ใช่ข้า” เหลียงลี่ตงทำท่าทีไม่สนใจ เขามองคู่รักวัยเด็กที่หน้าตาเหมือนพ่อแม่ตายจากไปแล้ว ก็รู้สึกสงสารอยู่บ้าง จึงพูดว่า “พวกเจ้าสองคน ไปเอาดินโคลนข้างนอกเข้ามา เอามาพอกแผ่นหินนี่ไว้ พอกให้หนาที่สุดเท่าที่จะทำได้ ต่อไปถึงแม้จะมีคนบังเอิญเข้ามา ก็จะไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติของที่นี่ได้ง่ายๆ”

“พวกเราจะไปเดี๋ยวนี้เลย” ไคล์ตกใจมากจริงๆ พูดจบก็วิ่งพรวดออกจากถ้ำไป เบลินรีบตามไปติดๆ

เหลียงลี่ตงส่ายหน้า ดึงเก้าอี้เล็กๆในถ้ำมานั่ง แม้ว่าเก้าอี้เหล่านี้จะดูทำอย่างหยาบๆ แต่ก็นั่งสบายดี แต่เขาก็อิจฉาเด็กสองคนนี้อยู่บ้าง ที่สร้างฐานทัพลับขึ้นมาได้ ข้างในยังมีอุปกรณ์พื้นฐานสำหรับใช้ชีวิตอยู่ด้วย ที่มุมหนึ่งของถ้ำมีแผ่นไม้ที่เต็มไปด้วยฝุ่นวางอยู่สองสามแผ่น ดูเหมือนจะตั้งใจทำเป็นเตียง แต่ดูเหมือนจะยังทำไม่สำเร็จ

เรื่องสนุกๆแบบเด็กๆแบบนี้เขาไม่เคยทำมาก่อน ไม่ต้องพูดถึงว่าในศตวรรษที่ 22 นั้นเต็มไปด้วยตึกระฟ้าและพื้นซีเมนต์ การจะหาสถานที่ว่างๆที่ไม่มีคนอยู่นั้นยากมาก และตั้งแต่ชั้นประถมก็มีการบ้านหนักหน่วง มีเรียนพิเศษต่างๆนานา เวลาพักผ่อนปกติก็น้อยอยู่แล้ว นับประสาอะไรกับการสร้างฐานทัพลับ

เหลียงลี่ตงกำลังรำลึกถึงวัยเด็กที่ ‘น่าเศร้า’ ของตัวเอง ทันใดนั้นก็ขมวดคิ้วขึ้นมา เขาพบว่ามีบางอย่างผิดปกติ แผ่นไม้ที่กองอยู่ในถ้ำนั้นเต็มไปด้วยฝุ่น เห็นได้ชัดว่าไม่มีใครดูแลมานานแล้วจึงเป็นเช่นนี้ เมื่อกี้ไคล์ก็บอกว่าเขาไม่ได้มาที่นี่หลายปีแล้ว แต่เก้าอี้ที่เหลียงลี่ตงนั่งอยู่นั้นกลับสะอาดมาก มือของเขาลากผ่านบนโต๊ะ... ไม่มีฝุ่นเลย สะอาดมากเช่นกัน

เด็กหนุ่มและเด็กสาวกลับมาจากข้างนอก พวกเขาเหงื่อท่วมตัว วิ่งมาอย่างรีบร้อน ในมือถือดินโคลนก้อนใหญ่มาคนละก้อน เหลียงลี่ตงนั่งอยู่ข้างๆ นิ้วเคาะเบาๆบนโต๊ะ มองดูทั้งสองคนรีบเอาดินโคลนพอกไปบนแผ่นหิน จนกระทั่งมองไม่เห็นลักษณะของแผ่นหินอีกต่อไป

ไคล์เห็นว่าแผ่นหินถูกเขาและเบลินพรางให้ดูเหมือนผนังถ้ำแล้ว กำลังจะถอนหายใจอย่างโล่งอก ทันใดนั้นเสียงของเหลียงลี่ตงก็ดังมาจากข้างหลัง “ไคล์ เมื่อกี้เจ้าบอกว่าพวกเจ้าไม่ได้มาที่นี่หลายปีแล้วใช่ไหม”

ไคล์พยักหน้าเบาๆ “ใช่ขอรับ ตั้งแต่ข้าอายุสิบเอ็ดปีเริ่มฝึกดาบ ก็ไม่ได้มาที่นี่อีกเลย เพราะไม่มีเวลา”

“แต่ที่นี่สะอาดมาก” เหลียงลี่ตงชี้ไปที่โต๊ะ “สะอาดจนเกินไปหน่อย นี่แสดงว่ามีคนมาที่นี่บ่อยๆ”

ไคล์ตัวสั่นสะท้าน เขาฉลาดมาก เข้าใจได้ทันทีว่านี่หมายความว่าอะไร เขาหันไปถามอย่างร้อนรน “เบลิน หรือว่าเจ้ามาทำความสะอาดที่นี่บ่อยๆ”

เบลินส่ายหน้าอย่างแรง

“แล้วใครกันล่ะ” ไคล์เริ่มร้อนใจ เขาเข้าเมืองบ่อยครั้ง มีความรู้กว้างขวางกว่าเบลินมาก ดังนั้นจึงรู้ดีว่าแผ่นหินแบบจำลองเวทมนตร์มูลค่า 500 เหรียญทอง หากข่าวลือแพร่ออกไป จะสร้างความโกลาหลและผลกระทบอะไรตามมาบ้าง เมื่อกี้ท่านนักบวชก็บอกแล้วว่า เรื่องนี้อาจจะทำให้คนทั้งหมู่บ้านต้องตาย

“อย่าเพิ่งร้อนใจไปเลย” เหลียงลี่ตงปลอบ “เมื่อกี้ตอนที่เราเข้ามา แผ่นหินก็เต็มไปด้วยตะไคร่น้ำแล้ว หรือว่าคนคนนั้นอาจจะมาแล้วแต่ไม่รู้ว่าที่นี่มีแผ่นหินอยู่ ถึงแม้จะรู้ว่ามีแผ่นหินอยู่ ก็อาจจะไม่รู้ว่าใช้ทำอะไร เขาสามารถมาทำความสะอาดที่นี่บ่อยๆได้ แสดงว่าเป็นคนในหมู่บ้าน คนในหมู่บ้านที่รู้หนังสือก็มีไม่มาก ไม่น่าจะมีใครเข้าใจเรื่องเวทมนตร์ บางทีในสายตาของเขา นี่อาจจะเป็นเพียงแผ่นหินที่แปลกๆแผ่นหนึ่งเท่านั้น พวกเจ้าไม่ต้องกังวลมากเกินไป สิ่งที่ต้องทำตอนนี้คือลืมที่นี่ไปซะ ต่อไปไม่ต้องมาที่นี่อีก พยายามตัดขาดความสัมพันธ์กับที่นี่ให้ได้ ถึงแม้ในอนาคตจะเกิดอะไรขึ้น ก็ไม่น่าจะเกี่ยวข้องกับพวกเจ้า”

เด็กหนุ่มและเด็กสาวได้ยินคำปลอบโยนนี้ ต่างก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

เหลียงลี่ตงภายนอกดูสงบนิ่ง แต่ในใจก็ยังคงกังวลอยู่บ้าง เขาเคยเห็นการฆ่าฟันเพื่อผลประโยชน์ การหลอกลวงกันในเกมมานับครั้งไม่ถ้วน ไม่ต้องพูดถึงทรัพย์สมบัติมหาศาลอย่าง 500 เหรียญทอง แค่ผลประโยชน์ 5 เหรียญทองก็สามารถทำให้ NPC หมู่บ้านหนึ่งกับ NPC อีกหมู่บ้านหนึ่งเกิดการต่อสู้กันครั้งใหญ่ได้แล้ว เพียงแต่การต่อสู้แบบนั้นในสายตาของผู้เล่นดูน่าขันก็เท่านั้นเอง

ก่อนที่เรื่องราวจะกระจ่างแจ้งอย่างแท้จริง เขาก็รู้สึกไม่ค่อยสบายใจนัก แต่เรื่องนี้ก็ไม่ได้ยากที่จะสืบหา ในเมื่ออีกฝ่ายมาที่นี่เป็นครั้งคราว ก็แค่รอจับกระต่าย ก็จะรู้ได้ในไม่ช้าว่าอีกคนเป็นใคร

ทั้งสามคนออกจากถ้ำ หลังจากผ่านเรื่องราวนี้ไป อารมณ์ของไคล์และเบลินก็ไม่ค่อยดีนัก เหลียงลี่ตงยิ้มแล้วพูดว่า “จริงสิ เราขึ้นเขาไปหาของป่า เก็บผักป่ากันเถอะ ตอนเย็นข้าจะทำของอร่อยๆให้พวกเจ้ากิน”

“ท่านนักบวชทำอาหารเป็นด้วยหรือเจ้าคะ” เบลินประหลาดใจมาก

เหลียงลี่ตงหัวเราะ “แปลกตรงไหน ถ้าข้าทำอาหารไม่เป็น แล้วจะชวนขึ้นเขาไปหาของป่าทำไมล่ะ”

ไคล์พูดว่า “เราไม่มีธนู ไม่มีอุปกรณ์ดักสัตว์ มันยากที่จะล่าสัตว์ได้ บนภูเขานี้มีกระต่ายเยอะที่สุด พวกมันขี้ขลาดมาก แค่ได้ยินเสียงอะไรนิดหน่อยก็จะวิ่งหนีไป ความเร็วเร็วมาก คนธรรมดาตามไม่ทัน นอกจากนี้ก็มีนกบางชนิด ถึงแม้รสชาติจะดี แต่ถ้าไม่มีธนูก็ยิงไม่ลง”

ตามสถานการณ์ปกติแล้ว คำพูดของไคล์มีเหตุผลมาก แต่เหลียงลี่ตงกลับตบไหล่เขาแล้วยิ้มอย่างภาคภูมิใจ “อย่าลืมสิ ข้าเป็นผู้ใช้เวทมนตร์ ถึงแม้ตอนนี้จะยังอ่อนแออยู่ แต่การจะจับกระต่ายสักสองสามตัวก็ไม่ใช่เรื่องยาก”

“ใช้เวทมนตร์จับกระต่ายหรือ มันจะสิ้นเปลืองเกินไปหน่อยไหม” ท่ามกลางเสียงบ่นพึมพำอย่างไม่เต็มใจของไคล์ เขาก็พาเหลียงลี่ตงและเบลินเดินขึ้นเขาไป

ตอนนี้เป็นเวลาบ่าย แดดบนภูเขาแรงมาก ไคล์และเบลินทั้งสองคนเริ่มเหงื่อออก แต่บนตัวของเหลียงลี่ตงกลับไม่มีร่องรอยของน้ำแม้แต่น้อย เมื่อเดินถึงครึ่งทางขึ้นเขา ไคล์ก็หอบหายใจแล้วชี้ไปที่ขอบป่าไม่ไกลบนเขา “เดินเข้าไปอีกหน่อย ก็จะเป็นที่ที่มีกระต่ายเยอะที่สุดแล้ว หูย ท่านนักบวช ท่านพละกำลังดีจังเลยนะ ไม่เหนื่อยเลยสักนิด เหงื่อก็ไม่ออก”

“ยังไงข้าก็เป็นสาวกของเทพีวอคีน ถ้าไม่มีความสามารถพิเศษอะไรบ้าง จะเผยแผ่สัจธรรมของพระนางได้อย่างไร” เหลียงลี่ตงยักไหล่ ยังคงใช้ฐานะสาวกมาเป็นข้ออ้างต่อไป แต่ในตอนนั้นเองเขาก็หันไปมองท้องฟ้าทางทิศเหนือที่ไม่ไกลนัก

ในตอนนั้นเอง ในสายตาของเขาก็มีข้อความแจ้งเตือนของระบบปรากฏขึ้นมา ‘โภคทรัพย์นำโชค’ กำลังจะมาถึง กรุณาผู้เล่นไปยังสถานที่ที่กำหนดเพื่อเก็บเงิน จากนั้นก็มีลำแสงสีทองบางๆปรากฏขึ้นในอากาศ ชี้ตรงไปยังสถานที่แห่งหนึ่งที่ไม่ไกลนัก

นี่คือพรสวรรค์ ‘โภคทรัพย์นำโชค’ ในตำนานหรือ เหลียงลี่ตงประหลาดใจเล็กน้อย เขาเคยได้ยินผู้เล่นอาชีพเดียวกันคนอื่นพูดในฟอรัมมานานแล้วว่า ‘โภคทรัพย์นำโชค’ เป็นทักษะเทวะ มีประโยชน์มากในช่วงแรก หากโชคดี เทพขุนนางก็ไม่จำเป็นต้องไปหาเงินเป็นพิเศษ แค่เลเวลก็พอ ในช่วงหลังของเกมถึงแม้จะมีดินแดน มีรายได้มหาศาลแล้ว ทักษะนี้ก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าเดิมเลย

แต่เขาไม่คิดว่าทักษะนี้จะทำงานเร็วขนาดนี้

☉☉☉☉☉☉☉☉☉☉☉☉☉☉☉

[จบแล้ว]